Kreu Blog

Gani Durmishi, ka reaguar ndaj pretendimeve lidhur me udhëheqjen e shoqatës dhe proceseve të saj

Drini.us
-
0
Gani Durmishi, ka reaguar ndaj pretendimeve lidhur me udhëheqjen e shoqatës dhe proceseve të saj

Mentor I. Barani, Prishtinë

Kryetari i Shoqatës së Industrisë së Qumështit të Kosovës (SHIQK), Gani Durmishi, ka reaguar ndaj pretendimeve lidhur me udhëheqjen e shoqatës dhe proceseve të saj zgjedhore duke kërkuar që çështja të trajtohet në institucionet kompetente.

Durmishi ka ngritur pyetjen nëse “ka shtet, ligje dhe institucione që duhet t’i respektojmë të gjithë” duke thënë se personi që pretendon se ka udhëhequr SHIQK-në ka vazhduar të paraqitet si kryetar, ndonëse, sipas tij, dokumentet dhe proceset zgjedhore dëshmojnë ndryshe.

Ai ka ngritur gjithashtu pretendime serioze lidhur me përdorimin e nënshkrimeve të anëtarëve të shoqatës duke theksuar se kjo çështje duhet të trajtohet dhe të vërtetohet nga institucionet kompetente.

Sipas Durmishit, në vitin 2017 është mbajtur Kuvendi i SHIQK-së, është përpiluar procesverbali dhe janë zhvilluar zgjedhjet e reja, ku ai është zgjedhur kryetar. Dokumentacioni përkatës, sipas tij, është dorëzuar në institucionet kompetente dhe në dokumentet zyrtare ai është paraqitur si kryetar i SHIQK-së.

Durmishi thotë se që nga ajo kohë janë zhvilluar edhe dy procese të tjera zgjedhore, në të cilat ai është zgjedhur kryetar nga përfaqësuesit e 28 qumështoreve të Kosovës.

“Deri në mbajtjen e zgjedhjeve të reja, Gani Durmishi është kryetar i zgjedhur i Shoqatës”, thuhet në reagim.

Lidhur me pretendimin e Ramadan Memajt se Gjykata e Apelit e ka kthyer lëndën, Durmishi ka deklaruar se kjo çështje është trajtuar më herët nga gjykatat kompetente dhe, sipas dokumentacionit që posedon SHIQK, pretendimet përkatëse janë hedhur poshtë. Ai ka bërë të ditur se së fundmi është iniciuar përsëri procedurë gjyqësore lidhur me këtë çështje.

Durmishi ka paralajmëruar se për veprimet, deklaratat dhe pretendimet e bëra ndaj SHIQK-së dhe drejtuesve të saj do të kërkohet përcaktimi i përgjegjësisë nga organet kompetente dhe gjykatat.

“Ne i besojmë ligjit dhe institucioneve të Republikës së Kosovës dhe jemi të gatshëm që çdo çështje ta ballafaqojmë me dokumente dhe prova para institucioneve kompetente”, përfundon reagimi i kryetarit të SHIQK-së.

Kur William Walker propozon një emër për President, politika kosovare duhet ta dëgjoj zërin e tij

Drini.us
-
0
Kur William Walker propozon një emër për President, politika kosovare duhet ta dëgjoj zërin e tij
Halil Geci, Skenderaj

Në një kohë kur Kosova po përballet me një ngërç të zgjatur politik dhe institucional, sot erdhi një propozim që nuk duhet të kalojë në heshtje.

William G. Walker, diplomati amerikan dhe ish-shefi i Misionit Verifikues të OSBE-së në Kosovë, i ka drejtuar një letër liderëve të partive politike të përfaqësuara në Kuvend, duke propozuar Faton “Tony” Bislimin si një kandidat që, sipas tij, duhet të merret seriozisht në konsideratë për President të Republikës së Kosovës.

Ky nuk është thjesht propozimi i një emri tjetër në një listë kandidatësh. Është një mesazh politik që duhet të lexohet me përgjegjësi. Walker, si një mik i dëshmuar i Kosovës dhe një figurë që e njeh nga afër historinë e saj të viteve më të vështira, ka shprehur shqetësimin e tij për bllokadën e procesit të zgjedhjes së presidentit dhe ka kërkuar që emri dhe kualifikimet e Bislimit të merren në konsideratë gjatë negociatave politike.

Por kush është Faton Bislimi?

Bislimi është nga Gjilani dhe ka një profil të ndërtuar ndërmjet Kosovës, Shteteve të Bashkuara dhe Kanadasë. Ka përfunduar studimet në Texas Lutheran University, ndërsa më pas ka ndjekur studime në Harvard Kennedy School dhe Dalhousie University.

Profili i tij akademik dhe profesional është i lidhur me zhvillimin ndërkombëtar, marrëdhëniet ndërkombëtare, shtetndërtimin e Kosovës dhe marrëdhëniet e Kosovës me SHBA-në dhe Evropën.

Ai ka qenë edhe deputet i Kuvendit të Kosovës nga radhët e LDK-së, ndërsa gjatë viteve ka pasur angazhim publik dhe akademik në çështjet që lidhen me Kosovën dhe shqiptarët në Shtetet e Bashkuara.

Pikërisht këtu qëndron edhe thelbi i propozimit të Walkerit: një president i Kosovës duhet të jetë mbi interesat e ngushta partiake dhe të ketë aftësinë ta përfaqësojë shtetin në tërësi.

Prandaj, ky propozim nuk duhet të hidhet poshtë vetëm pse vjen nga jashtë skemave të zakonshme partiake. Përkundrazi, duhet të diskutohet seriozisht.

Kosova nuk mund të mbetet peng i kalkulimeve partiake, i inateve politike apo i interesave të momentit. Institucionet e shtetit nuk mund të mbahen të bllokuara pafundësisht, ndërsa partitë vazhdojnë të negociojnë për emra, pozita dhe interesa politike.

Nëse edhe një mik i Kosovës si William Walker ndien nevojën t’u drejtohet liderëve politikë dhe t’u thotë se vendi duhet të dalë nga kjo bllokadë, atëherë kjo duhet të jetë një kambanë alarmi për të gjithë politikën kosovare.

Prandaj apeli im shkon te të gjitha partitë politike, e veçanërisht te LDK-ja dhe LVV-ja: mos e shikoni këtë propozim vetëm përmes prizmit partiak. Merreni në konsideratë me përgjegjësi dhe me interesin e shtetit mbi interesin e partisë.

Nëse Faton Bislimi i plotëson kriteret kushtetuese dhe politike për këtë detyrë, atëherë emri i tij duhet të jetë pjesë e dialogut serioz ndërpartiak. Nëse ka një kandidat tjetër më të përshtatshëm, le të argumentohet me transparencë. Por ajo që nuk mund të vazhdojë është bllokada.

Kosova ka nevojë për institucione funksionale, për stabilitet dhe për një president që mund të përfaqësojë të gjithë qytetarët e saj.

William Walker nuk mund ta zgjedhë Presidentin e Kosovës, këtë e bëjnë institucionet dhe përfaqësuesit e zgjedhur të Republikës. Por fjala e një miku të Kosovës, që e njeh nga afër historinë dhe sakrificën e këtij vendi, nuk duhet të injorohet.

Tani është radha e liderëve politikë të tregojnë nëse mbi interesat partiake vendosin interesin e Kosovës.

Merreni seriozisht propozimin e William Walkerit. Uluni në tryezë, gjeni kompromisin dhe zhbllokojeni shtetin. Kosova nuk mund të presë pafundësisht.

Ibrahim Kelmendi e akuzon Riza Salihun për vrasjen e Vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës

Drini.us
-
0
Ibrahim Kelmendi e akuzon Riza Salihun për vrasjen e Vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës

Dialog me priftin Dom Marjan Uka

Drini.us
-
0
Dialog me priftin Dom Marjan Uka
Blerim Nika, Zvicër
___
DIALOG ME PRIFTIN TIM
___
Vëllau im në Krishtin, Dom Marjan Uka,
E lexova me shumë vëmendje letrën tënde të hapur dhe ndjeva se, ashtu siç ma drejtove publikisht këtë letër, ishte e drejtë dhe e natyrshme që edhe unë të të përgjigjem publikisht. Jo për të polemizuar me ty dhe as për të mbrojtur veten nga çdo kritikë, por sepse një fjalë e thënë me përgjegjësi meriton një përgjigje po aq të sinqertë. Dua që edhe opinioni publik ta dijë se të respektoj shumë, Dom Marjan, si meshtar, si njeri dhe si vëlla në Krishtin. Pikërisht për këtë arsye po të përgjigjem me zemër të hapur, me mirënjohje, por edhe me bindjet e mia të qarta.
Të falënderoj së pari për respektin që i ke treguar lirisë së ndërgjegjes sime dhe për mënyrën se si e ke trajtuar kthimin tim në Kishën Katolike si një vendim personal, historik, serioz dhe të lirë. Për mua kjo ka një rëndësi të jashtëzakonshme. Besimi nuk mund të imponohet. Ai duhet të lindë nga ndërgjegjja e lirë e njeriut dhe nga marrëdhënia e tij me Hyjin. Pikërisht për këtë e vlerësoj shumë edhe theksin tënd se një njeri mund të jetë njëkohësisht katolik, shqiptar, qytetar aktiv, demokrat, laik dhe i angazhuar në jetën publike. Unë nuk e kam parë dhe nuk e shoh veten si përfaqësues të Kishës apo të ndonjë strukture të saj. Fjalët e mia janë përgjegjësi e imja, bindjet e mia janë të miat dhe dëshmia ime është rruga ime personale.
E pranoj me respekt edhe këshillën tënde që identiteti katolik të mos përdoret si mburojë për një projekt politik apo ideologjik. Por këtu dua të bëj edhe unë një dallim që për mua është thelbësor: nuk e shoh patriotizmin si një ideologji që duhet të zërë vendin e Krishtit. E shoh dashurinë për Atdheun si përgjegjësi njerëzore, morale dhe, për mua, edhe shpirtërore.
Sigurisht që Krishti e ka vendin e Tij më të lartë në shpirtin tim, por bërthama e shpirtit tim do të mbetet gjithmonë Atdheu im. E kam thënë edhe më herët: për mua, Krishti dhe Atdheu ecin bashkë, pa dashur ta krahasoj njërin me tjetrin, pa dashur t’ia zvogëloj madhështinë Zotit dhe pa dashur ta ngre Atdheun mbi Atë që krijoi gjithçka, përfshirë edhe Atdheun tonë. Përkundrazi, duke e konsideruar Atdheun si dhuratë nga vetë Zoti, për mua shtohet edhe më shumë përgjegjësia për ta ruajtur. Dheu i Atit është i shenjtë. Për ne shqiptarët, Atdheu nuk është vetëm tokë fizike, por edhe kujtesë, gjuhë, histori, varre, sakrificë dhe shpirt; është një lidhje që, në kuptimin tim, e bashkon tokën me qiellin dhe njeriun me Hyjin.
E vlerësoj shumë edhe atë që ke shkruar për laicitetin. Për mua, shteti laik nuk është shtet kundër fesë. Përkundrazi, një shtet vërtet laik dhe demokratik duhet të mbrojë lirinë e ndërgjegjes dhe të drejtën e çdo njeriu për të besuar ose për të mos besuar. Prandaj mund ta mbroj lirinë fetare të myslimanit, katolikut, ortodoksit, protestantit, hebreut, ateistit dhe çdo njeriu tjetër, pa hequr dorë për asnjë çast nga e drejta ime për të dëshmuar për Krishtin. Edhe këtu e ndaj plotësisht mendimin tënd se kritika ndaj një ideologjie nuk duhet të shndërrohet në paragjykim ndaj besimtarëve. Mund të kundërshtoj një ide pa urryer njeriun. Mund të kritikoj një qëndrim pa ia mohuar tjetrit dinjitetin.
Më preku veçanërisht ajo që ke shkruar për shqiptarin mysliman si familjar, bashkëkombës, mik dhe vëlla. Askush prej meshtarëve, ndoshta, nuk e di më mirë se ti se zemra ime e do njeriun si krijesë të Zotit, pa dallim feje, përkatësie apo bindjeje. Ti e ke parë këtë nga afër dhe prandaj fjalët e tua për respektin, dashurinë dhe ndërtimin e urave kanë për mua një peshë të veçantë.
Unë ia respektoj besimin çdo shqiptari që e konsideron veten mysliman. Ia respektoj të drejtën e plotë për të besuar atë që dëshiron dhe për ta jetuar ndërgjegjen e tij të lirë. Sidomos sepse edhe unë vetë e kam trashëguar një besim të imponuar deri në pagëzimin tim, dhe kjo përvojë më ka bërë ta kuptoj edhe më thellë se sa e shenjtë është liria e ndërgjegjes së njeriut për të zgjedhur vetë rrugën e tij drejt Zotit.
Por pikërisht për këtë arsye besoj se është obligim i yni të flasim edhe për historinë. T’u tregojmë brezave të sotëm se për shumë prej paraardhësve tanë, përkatësia fetare e trashëguar nuk ishte domosdoshmërisht rezultat i një zgjedhjeje të lirë, siç e kuptojmë sot lirinë e ndërgjegjes, por në periudha të ndryshme të historisë u ndikua dhe u imponua nga pushtimi, presioni, diskriminimi, detyrimi dhe rrethanat e dhunshme historike. Këtë duhet ta studiojmë me seriozitet, pa urrejtje dhe pa e kthyer historinë në armë kundër njerëzve të sotëm. Shqiptari mysliman i sotëm nuk është përgjegjës për historinë që ka trashëguar. Përkundrazi, pikërisht sepse ia respektoj lirinë, dua që ajo liri të jetë e vetëdijshme dhe e informuar.
Dhe po aq qartë dua të them edhe diçka tjetër: nuk jam i obliguar t’i respektoj prijësit fetarë që, sipas bindjes dhe gjykimit tim, manipulojnë me shqiptarët myslimanë, përpiqen t’i largojnë nga historia dhe identiteti i tyre arbëror, apo tentojnë t’i tjetërsojnë në diçka që, në bindjen time, tejkalon edhe kufijtë e moralit, arsyes dhe ligjeve të Zotit. Unë mund ta respektoj njeriun pa qenë i detyruar të respektoj çdo ide, propagandë apo veprim të tij. Dhe besoj se kam të drejtë t’i kritikoj këta prijës aq sa e meritojnë veprimet dhe fjalët e tyre.
Por këtë dua ta bëj pa urrejtje dhe pa e marrë rolin e Gjykatësit. Për shpirtin e tyre lutem gjithashtu, sepse gjykimi përfundimtar nuk më takon mua, por vetëm Zotit. Mund të lutem për njeriun dhe njëkohësisht ta kundërshtoj fuqishëm atë që besoj se është e gabuar ose e dëmshme.
Nuk dua që shqiptari mysliman të humbasë dinjitetin, lirinë apo identitetin e tij. Dua që ai ta njohë historinë, rrënjët dhe veten e tij dhe të jetë i lirë të besojë. Dua që të jetë shqiptar pa pasur nevojë të heqë dorë nga besimi i tij dhe mysliman pa u shkëputur nga historia e popullit të tij. Respekti ndërfetar, për mua, nuk mund të nënkuptojë amnezi historike. Paqja nuk ndërtohet duke harruar të kaluarën, por duke e njohur atë me ndershmëri dhe duke refuzuar që ajo të shndërrohet në urrejtje për të tashmen. Historia duhet të na mësojë, jo të na helmojë.
Në këtë pikë, e çmoj shumë fjalën tënde se besimi nuk imponohet, por dëshmohet dhe propozohet. Kjo është edhe bindja ime. Unë nuk dua të detyroj askënd të besojë. Dua të dëshmoj. Dua të tregoj atë që kam gjetur. Dua t’ua hap sytë atyre që vetë dëshirojnë të shohin. Sepse Krishti nuk ka nevojë për dhunë dhe besimi nuk ka nevojë për imponim. Nëse dikush gjen rrugën drejt Krishtit, dua që ta gjejë me vullnetin e tij të lirë.
Megjithatë, dua të të rrëfej edhe diçka shumë njerëzore. Ditëve të fundit jam ndjerë i tunduar, sepse padrejtësi të mëdha u janë bërë fëmijëve të Krishtit. Edhe këtë e pranoj si pjesë të rrugëtimit tonë, që ka filluar para dy mijë vjetësh dhe vazhdon edhe sot. Edhe fëmijët e tjerë të Krishtit janë tunduar, janë lënduar dhe, qebesa, ndonjëherë kanë gabuar edhe me fjalë që nuk dalin nga mësimi i Krishtit.
E pranoj se nganjëherë tundimi bëhet i vështirë për t’u ndalur kur preket plaga e historisë, sidomos kur shoh njerëz që tallen me ndarjen e dhunshme të fëmijëve të Zotit nga Zoti i tyre në këtë tokë dhe me ata që kanë gjetur përsëri rrugën drejt Krijuesit të tyre. Mërzitem kur sulmohen edhe fëmijët e vegjël që pagëzohen në Krishtin. Mërzitem për të tjerët dhe jo për veten time, sepse veten dhe jetën time ia kam falur tashmë Atij që më drejton. Dhe, siç më ke këshilluar edhe ti, dua të mësoj që edhe në këto momente të mos e humb dashurinë, maturinë dhe përgjegjësinë e fjalës.
Nuk ndihem vetëm për asnjë çast, edhe kur sulmohem nga brenda apo nga jashtë. Sepse e di se qëllimi im nuk është të mposht dikë. Qëllimi im është t’ua hap sytë fëmijëve të Atit të tyre, nëse ata vetë dëshirojnë të kthehen në shtëpi. Edhe në jetën reale fëmija nuk kthehet me dhunë te prindi. Kthehet sepse e merr malli, sepse zemra i digjet për t’i parë prindërit e tij. Kështu e kuptoj edhe ftesën drejt Krishtit: jo si triumf mbi dikë, por si një derë të hapur; jo si luftë kundër një njeriu, por si dëshmi për një të Vërtetë.
E pranoj me respekt edhe këshillën tënde që Krishti të mos zëvendësohet nga kombi, shteti apo ideologjia. Krishti duhet të mbetet Krisht. Kisha duhet të mbetet Kishë. Dhe kombi duhet të mbetet komb. Por unë besoj se këto nuk janë domosdoshmërisht armiq. Mund ta dua Krishtin pa e urryer Atdheun. Mund ta dua Atdheun pa e adhuruar kombin. Mund t’i shërbej shtetit pa e bërë atë idhull. Mund ta mbroj kombin pa e vendosur mbi Hyjin. Mund të jem patriot pa e përjashtuar tjetrin. Dhe mund të jem katolik pa pushuar së qeni shqiptar.
Nëse patriotizmi im humbet dashurinë për tjetrin, atëherë nuk është më patriotizëm, por deformim. Nëse besimi im humbet dashurinë për tjetrin, atëherë nuk është më dëshmi e Krishtit. Dhe nëse fjala ime humbet të vërtetën dhe drejtësinë, atëherë nuk është më guxim, por vetëm zhurmë. Prandaj letrën tënde nuk e shoh si një qortim. E shoh si një kujtesë vëllazërore: “Ec, por ruaje zemrën. Fol, por ruaje fjalën. Dëshmo, por mos e humb dashurinë. Mbro bindjen tënde, por mos ia moho tjetrit lirinë.”
Dhe këtë këshillë do ta mbaj me vete.
Por dua të të falënderoj publikisht, Dom Marjan, për diçka që për mua ka një peshë të jashtëzakonshme: je i vetmi meshtar që, deri tani, e ke hapur derën e zemrës time dhe ke shtrirë bekimin tënd mbi mua. Ndoshta nuk e di se sa shumë mund të vlejë për një njeri një fjalë e tillë. Ndoshta nuk e di se çfarë do të thotë për dikë që është kthyer në një udhë që e konsideron të shenjtë të dëgjojë nga një meshtar: “Mos u ndal. Ec përpara. Krishti është me ty.” Për mua këto nuk janë thjesht fjalë. Janë përgjegjësi.
Prandaj, nëse kam gabuar, dua të kem forcën ta pranoj. Nëse kam folur me tepri, dua të kem përulësinë të korrigjohem. Nëse jam lënduar, dua të mos e kthej plagën në urrejtje. Nëse jam provokuar, dua të mos lejoj që provokimi të më largojë nga Krishti. Por nëse besoj se një e vërtetë duhet thënë, nuk dua të hesht vetëm nga frika se mos dikush mërzitet. Dua të flas me guxim, por edhe me përgjegjësi. Të jem i fortë në bindje, por i përulur në zemër. Patriot pa përjashtuar. Katolik pa poshtëruar. Shqiptar pa ngritur mure. Qytetar pa e shitur ndërgjegjen.
Vëllau im në Krishtin, Dom Marjan, të falënderoj për fjalët, për këshillën, për bekimin dhe për besimin se një njeri mund të dëshmojë për Krishtin pa e humbur dashurinë për tjetrin. Të falënderoj që nuk më ke kërkuar të hesht, por më ke kujtuar si të flas. Nuk më ke kërkuar të heq dorë nga bindja ime, por më ke kujtuar si ta mbroj atë pa ia cenuar tjetrit lirinë. Kjo për mua është vëllazëri.
Unë do të vazhdoj të ec. Do të vazhdoj të dëshmoj. Do të vazhdoj ta dua Krishtin. Do të vazhdoj ta dua Atdheun tim. Do të vazhdoj ta respektoj bashkëkombësin tim, pavarësisht besimit të tij. Dhe do të përpiqem që këto të mos mbeten vetëm fjalë, por të bëhen mënyrë jetese.
Sepse, në fund, siç më kujtove edhe ti, dëshmia më e fuqishme është ajo që jetohet.
Krishti nuk më ka thirrur të fitoj një luftë kundër dikujt. Më ka thirrur të fitoj betejën brenda vetes: kundër urrejtjes, krenarisë, hakmarrjes, padrejtësisë dhe frikës.
Dhe nëse një ditë dikush, duke parë jetën time, më pyet se çfarë më ka bërë të vazhdoj përpara, dua që përgjigjja ime të jetë e thjeshtë:
Krishti.
E nëse më pyet pse e dua kaq shumë këtë tokë, këtë gjuhë, këtë popull dhe këtë Atdhe, përgjigjja ime do të jetë po aq e thjeshtë:
Sepse është dhurata në të cilën Zoti më lejoi të lind, të rritem, të dua, të vuaj, të shpresoj dhe të besoj.
Krishti mbi gjithçka.
Atdheu në zemër.
Njeriu përballë meje, gjithmonë me dinjitet.
Dhe dashuria si ura që duhet të na bashkojë.
Zoti të bekoftë, Dom Marjan. Zoti ta ruajtë zemrën dhe shërbesën tënde.
Dhe nëse rruga ime ndonjëherë bëhet e vështirë, do ta kujtoj bekimin tënd jo si një privilegj, por si një përgjegjësi për të ecur përpara me më shumë përulësi, më shumë urtësi, më shumë guxim dhe, mbi të gjitha, me më shumë dashuri.
Me respekt, mirënjohje dhe lutje,
Blerim Nika

Shqiptarët dhe instrumentalizimi politik i islamit

Drini.us
-
0
Shqiptarët dhe instrumentalizimi politik i islamit

Prof. Blerim Latifi

I

Kur Shqipëria shpalli pavarësinë më 28 nëntor 1912 dhe fuqitë europiane po diskutonin se a duhej pranuar si shtet i ri në Europë, një kryeministër serb i asaj kohe, Vladan Gjorgjević, do të ulej dhe brenda një kohe të shkurtër do të shkruante një libër me titull Shqiptarët dhe Fuqitë e Mëdha (Die Albanesen und die Großmächte), botuar në Leipzig më 1913.

Libri u adresohej këtyre fuqive dhe kishte për qëllim që diplomatët e tyre t’i bindte se shqiptarët nuk e meritonin të kishin shtetin e tyre të pavarur.

Një prej “argumenteve” që Gjorgjević përdori në atë libër ishte se fuqitë e mëdha do të bënin gabim nëse lejonin që brenda Europës së krishterë të formohej një “shtet muhamedan”.

Rebelimi islamik i Haxhi Qamilit, dy vite më vonë, do të nxitej për të konfirmuar tezën e kryeministrit serb, i cili aspironte për një dalje në Adriatik të shtetit të tij. Që kjo të bëhej e mundur, Shqipëria nuk duhej të ekzistonte. Këtu shfaqet një nga format e para të instrumentalizimit politik të fesë islame në funksion të goditjes së çështjes kombëtare shqiptare: shqiptari nuk paraqitej më si pjesëtar i një kombi që kërkonte shtetin e vet, por si musliman, dhe për rrjedhojë krijimi i shtetit shqiptar mund të paraqitej si një problem për Europën e krishterë.

II

Disa vite më vonë, në Konferencën e Paqes në Paris, pas përfundimit të Luftës së Parë Botërore, kur erdhi çështja e klauzolave të marrëveshjes që kishin të bënin me statusin e pakicave etnike në shtetet që kishin fituar luftën, kryeministri serb Nikolla Pashić iu afrua aleatit të tij, kryeministrit francez Klemanso, dhe i kërkoi atij që Franca të pranonte planin e Serbisë për dëbimin e shqiptarëve nga Kosova e Maqedonia.

Edhe pse kishin qenë aleatë të ngushtë gjatë luftës, Klemanso e kundërshtoi propozimin e Pashićit. Atëherë ky i fundit do të ndryshonte strategjinë: që shqiptarët e Kosovës të mos bëheshin çështje ndërkombëtare, ata duhej të paraqiteshin jo si pakicë etnike shqiptare, por si pakicë fetare muslimane.

Kështu, nën termin “pakicë muslimane”, largohej problematizimi ndërkombëtar i shtypjes brutale që u bëhej shqiptarëve të Kosovës dhe njëkohësisht vazhdohej shkombëtarizimi i tyre. Për këtë qëllim Pashići krijoi Xhemijetin, Partinë e Muslimanëve në Mbretërinë Serbo-Kroato-Sllovene, me seli në Shkup.

Pra, kemi dy pika kritike historike, të ndara nga disa vite, por që mund të lexohen si pjesë e së njëjtës linjë politike: në rastin e parë, identiteti fetar i shqiptarëve përdorej për të vënë në dyshim legjitimitetin europian të shtetit shqiptar; në rastin e dytë, i njëjti identitet fetar përdorej për ta zbehur karakterin kombëtar të shqiptarëve të Kosovës.

Në të dyja rastet, shqiptari duhej të paraqitej jo para së gjithash si shqiptar, por si musliman. Feja shndërrohej kështu nga një element identitar në një kategori politike, e cila mund të përdorej për të goditur interesat kombëtare shqiptare.

Po të mos kishte shpërthyer Lufta e Dytë Botërore, sot çështja shqiptare në Kosovë do të ishte e njëjtë si çështja çame në Greqi.

III

Kohët kanë ndryshuar dhe tani nuk është në çështje integriteti i shtetit shqiptar, as dëbimi i shqiptarëve nga Kosova, i cili u provua por dështoi në vitin 1999.

Tani çështja është të prodhohen kushtet për dështimin e shtetit të Kosovës, i krijuar e mbështetur nga fuqitë perëndimore. Vetëm nëse dështon ky shtet, atëherë aspiratat serbe për ta rimarrë Kosovën mund të rikthehen në tavolinë. Dhe ky dështim i shtetit të Kosovës mund të rezultojë, mes tjerash, edhe nga humbja e kapitalit më të madh që e mban këtë shtet: njohja dhe mbështetja perëndimore.

E si t’i shkatërrohet ky kapital Kosovës?

Duke ia dëmtuar kredencialet europiane këtij shteti. Duke e paraqitur atë si një shtet me një popullatë të islamizuar, me një rini të radikalizuar e institucione të ndikuara nga islami politik. Një shtet me parime europiane të sekularitetit, të sundimit të ligjit, të demokracisë e të drejtave të njeriut nuk mund të qëndrojë dot mbi një shoqëri të islamizuar sipas modelit të vahabizmit e Muslim Brotherhood.

Ai shembet nga vetë baza e cila e kundërshton.

Tjetra: në një Perëndim ku e djathta ekstreme përditë e më shumë po fiton terren politik e social, një imazh islamist për shtetin e Kosovës është dhurata më e madhe që mund t’i bëhet Serbisë dhe aspiratave të saj për ta rikthyer Kosovën.

Pra, e gjitha ka të bëjë me luftën për të ardhmen e shtetit të Kosovës. Nuk ka të bëjë asgjë me ndonjë luftë që dikujt i qenka tekur ta bëjë kundër Islamit, nga urrejtja ndaj tij si fe. Serbia po përdor formulat e vjetra të Gjorgjevićit e Pashićit në këtë luftë, ndërsa ne, nëse e kemi seriozisht ruajtjen e këtij shteti, duhet të bëjmë që këto metoda të dështojnë.

Dhe ka vetëm një rrugë për t’ia dalë me sukses në këtë punë: të ndalojmë rrymat vahabiste, salafiste e ato me bazë Muslim Brotherhood që të influencojnë jetën tonë politike, institucionet tona, fëmijët e të rinjtë tanë, shoqërinë tonë në përgjithësi

Aktakuza e ngritur ndaj pjesëtarit të BIA-s Fatmir Sheholli, që vazhdon të mbahet në paraburgim

Drini.us
-
0
Aktakuza e ngritur ndaj pjesëtarit të BIA-s Fatmir Sheholli, që vazhdon të mbahet në paraburgim

Arbër Zaimi

Pas disa muajsh hetime prokuroria e Kosovës ka ngritur aktakuzë ndaj Fatmir Shehollit, i cili mbahet në paraburgim. Deri më tash janë zbuluar prova që vërtetojnë se: – Sheholli punonte në bashkëpunim me shërbimin sekret të Serbisë dhe ne varësi të tyre. – Ai kishte marrë udhëzime nga drejtuesit e shërbimit serb për një plan të detajuar për dëmtimin e personalitetit dhe reputacionit të kryeministrit të Kosovës.

Ky plan titullohet “Leptir” fjalë që shënon serbisht një lloj fluture por edhe një lloj thike. – Sheholli kishte marrë para dhe informacione te rreme nga shërbimi serb, e edhe paratë edhe shpifjet i shpërndante te gazetarë të ndryshëm shqiptarë që kundrejt pagesës pranonin të publikonin dezinformatat.

Është publikuar një përgjim ku Sheholli paguan një tjetër “analist” që ftohet në shumë media, për të publikuar dezinformatat që sillte nga Serbia.

– Dezinformatat që shpërndante Sheholli dihet se synonin politikanë shqiptarë të Kosovës me qëndrim kombëtar shqiptar, por edhe ata politikanë serbë të Kosovës që janë distancuar nga planet e Beogradit.

– Sheholli gjithashtu shantazhonte dhe merrte para prej njerëzve, që të mos publikonte informacione që cënonin reputacionin e tyre personal, profesional a familjar. Është publikuar se si një personi i ka marrë dhjetëra mijëra euro përmes shantazheve të tilla.

Këto gjëra janë shumë shqetësuese, sidomos kur dimë se Sheholli, pavarësisht se dihej botërisht e shkuara e tij me UDB-në, kishte arritur të afrohej shumë me disa figura politike opozitare në Kosovë, aq sa doli edhe në ballë të protestave kinse në mbështetje të UÇK-së.

Po aq shqetësuese është kur sheh sa shpesh thirrej Sheholli si analist nga studiot e mediave në Tiranë dhe Prishtinë, e ndonjëherë mbante edhe kapele me stemën e UÇK-së kur dilte në televizion.

Pse thirrej kaq shpesh në media ky njeri i cili nuk shquhej për mendim të thellë dhe as për kulturë e njohuri të gjera?

Mbase këto pyetje do të mbeten pa përgjigje, por po të jepeshin ato do të shpjegonin edhe se pse ftohen aq rralle në media figura që spikasin për kulturë, dije, mendim dhe nder, apo figura pa kompromis kombëtar.

Flitet shpesh për vetërregullimin e mediave, por a po mundet ky vetërregullim të funksionojë dhe ta shmangë infiltrimin e “fluturave” dhe “thikave” të atyre që punojnë për rrezikimin e shtetit e të kombit?

Imazhit europian i Dardanisë dhe mbrojtja e tij

Drini.us
-
0
Imazhit europian i Dardanisë dhe mbrojtja e tij
Nga: Gjon Keka 
___

Që nga viti 2002, unë kam shkruar dhe kam folur kundër rrymave ideologjike fetare të huaja, të cilat kanë pasur si qëllim shkatërrimin e imazhit europian të Dardanisë . Shkrimet e mia janë botuar edhe në librin tim të botuar në vitin 2009, me titull„Gabimet politike në Kosovë dhe Shqipëri“, si dhe janë pjesë e arkivit publicistik që kam ruajtur.

Pata paralajmëruar se, nën petkun e të ashtuquajturave ndihma humanitare, kanë hyrë organizata të dyshimta me tendenca për të nxitur radikalizmin islamik në Kosovë.

Këto organizata tentuan futjen e këtij helmi që do ta dëmtonte Kosovën nga brenda, e më pas do të dëmtonte edhe imazhin e saj jashtë vendit, duke arritur në fund deri në prishjen apo ngjalljen e dyshimit tek ndërkombëtarët, të cilët e ndihmuan Kosovën të fitonte lirinë dhe të shpallte pavarësinë e saj.

Tani është tepër vonë, sepse Kosova sot është me të dyja këmbët në llumin e kësaj të keqeje, gjë që do të ketë pasoja të pariparueshme dhe do ta pengojë Kosovën në rrugën e integrimit në familjen europiane.

Kolonel Hajro Limaj: Zbulimi informativ ushtarak dhe Kosova

Drini.us
-
0
Kolonel Hajro Limaj: Zbulimi informativ ushtarak dhe Kosova
Në foto është Kolonel Hajro Limaj
____

Zbulimi informativ ushtarak, ndiqte me shumë përparësi situatën politike dhe ushtarake në Kosovë. Ai mbante nën kontroll me të gjitha format dhe mjetet e zbulimit gjendjen e sigurisë së Kosovës dhe rriste gadishmërinë kur Beogradi shtonte forcat e armatosura në këtë rajon. Ne dinim me ekzaktësi përbërjen, organizimin, disllokimin dhe armatimin e forcave ushtarake serbe në Kosovë si dhe të gjitha veprimtaritë që zhvilloheshin kundër shqiptarëve. Për këtë realitet po jap vetëm dy shembuj informacionesh që drejtoria jonë e Zbulimit u dërgonte drejtuesve kryesor të shtetit dhe që përbënin bazat mbi të cilën u hartua edhe operacioni “Shpërthimi “. Burimi kryesor i këtye informacioneve ishte qëndra informative në veri – lindje të vendit me drejtues Z. Tomorr Hazizi, i cili me aftësitë profesionale dhe gjuhësore ishte kthyer në një burim të pandërprerë të informacioneve me shumë vlerë.

1.
“Informacion mbi gjendjen e forcave ushtarake, para dhe pas ngjarjeve në Kosovë, 1981.
1. Sipas të dhënave të zbulimit, përpara ngjarjeve në Kosovë dislokoheshin: Grupi i 52 – të Operativ me shtab në Prishtinë në vartësi të armatës së 2- të në Nish.
2. Sipas të dhënave del se gjatë zhvillimit të ngjarjeve, në Kosovë kanë ardhur edhe këto forca: 2 Brigada tankiste (Nr. 211 e 243 ardhur përkatësisht nga Nishi dhe Shkupi); 1 Brigadë e Motorizuar (Nr. 592); 1 Regjiment Parashutist (Nr. 2); 1 Regjiment i Artilerisë Kundërtanke (Nr. 102); 1 Regjiment Kufitar (Nr. 20).
3. Tani sqarohet më mirë se në vend të Grupit 52 Operativ vepron Korpusi 52 me shtab në Prishtinë, në vartësi të Armatës 2- të, në Nish, në përbërje të të cilit hyjnë: 5 Brigada (2 tankiste, 1 këmbësorie, 1 këmbësorie morale dhe 1 e motorizuar); 1 regjiment këmbësorie autonom; regjiment parashutist; 1 regjiment i Artilerisë kundërtanke; 1 regjiment kufitar; 3 batalione të ndjekjes.
Në Prishtinë (Golesh) ka qenë dhe është e dislokuar edhe një brigadë ajrore, në vartësi të Korpusit të I-rë Ajror në Nish. Problemin e kemi në ndjekje për saktësim e verifikim të mëtejshëm.” (18.4.1981 ).

Informacion
Mbi ngjarjet në Kosovë.
Sipas burimeve sekrete jugosllave rezultojnë këto të dhëna:
1.Mbi përhapjen e pjesëmarrjen në demonstrata.
Më datën 1, 2, 3, 4 prill, në Kosovë u zhvilluan demonstrata të mëdha. Demonstratat përfshinë 14 komuna (nga 22 që ka Kosova), kryesisht: Prishtinën, Mitrovicën, Podujevën, Ferizajn, Vuҫiternin, Pejën, Deçanin, Kamenicën, Suharekën, Istogun, Lipjanin, Vitinë etj.
Pjesëmarrësit kanë qenë kryesisht nxënës e studentë, ndërsa në Mitrovicë, më 3 prill, u përleshën me forcat e policisë rreth 3000-3500 punëtorë të fabrikës së Elektrolizës të Xingut, të fabrikës së Akumulatorëve etj. Në Vuҫiternë demonstruesit sulmuan shkollën e Milicisë dhe u përleshën me forcat e policisë. Bëhet fjalë për karakterin e ashpër të demonstratave dhe për gjakderdhje.
Demonstruesit hodhën parullën “Duam Republikën me hir ose me pahir”.
2.Mbi masat e marra nga udhëheqja jugosllave.
Më datën 22 mars, rezulton se komanda ushtarake jugosllave intensifikoi masat e gatishmërisë në sistemin e radiokomunikimit midis forcave ushtarake të Armatës 2- të në Nish me njësitë e dislokuara në Prishtinë, ndërsa më 26 mars kaluan në gatishmëri të plotë luftarake forcat ushtarake në Kosovë, të Armatës 2- të në Nish dhe disa njësi të Armatës 3-të në Shkup. Menjëherë u dërguan në Kosovë, forcat e policisë e milicisë nga republika e Serbisë, kryesisht nga Beogradi, Nishi dhe Sadi.
Më datën 1 prill u shpall gjendje e jashtëzakonshme në gjithë territorin e Kosovës ku u përfshinë këto masa kryesore:
– komandat e njësive e të reparteve të dislokuara në Kosovë dolën në vëndkomanda, për drejtimin e veprimeve luftarake dhe në ҫdo njësi e repart u krijuan grupe operative për ndjekjen e situatës së krijuar:
– grupi 52- të operativ me qendër në Prishtinë, mbante lidhje direkte me Sekretariatin Federativ të Mbrojtjes dhe me komandën e Armatës 2- të në Nish, kurse sistemi i radiokomunikimit i Armatës 2- të në Nish dhe i disa njësive të Armatës 3- të në Shkup kaloi në përgjim të vazhdueshëm;
– u ndërprenë lidhjet telefonike të Kosovës me republikat e tjera të Jugosllavisë dhe u ndalua qarkullimi i automjeteve në të gjithë territorin, duke lejuar vetëm lëvizjet e mjeteve të ushtrisë, policisë e milicisë, dhe këto të kontrolluara.

3.Mbi riorganizimin e forcave ushtarake në Kosovë.
Më datën 6. 4. 1981 vërtetohet se në Kosovë dislokoheshin këto forca ushtarake: 2 brigada këmbësorie, 2 brigada tankiste, 1 brigadë e këmbësorisë së motorizuar, 1 regjiment këmbësorie, 1 regjimenti parashutist, 1 regjiment i artilerisë kundërtanke etj., Në dorë të komandës të Korpusit 52- të është mbajtur një forcë e transportueshme me helikopter, me përbërje deri batalion, për ta përdorur në ato rajone ku nuk janë dislokuar forca të mjaftueshme të ushtrisë. Forcat pjesëmarrëse, të ushtrisë e të policisë, ndërmorën veprime konkrete në bazë të operacionit “Akacija – 81” (Aksioni – 81”, analiza e të cilit u bë më 8. 4. 1981 në komandën e Korpusit 52- të në Prishtinë, me pjesëmarrjen e komandantëve e zëvendësve për punë politike të të gjitha njësive. Për zbatimin e operacionit nuk disponohen hollësi, por nga sa dimë deri tani rezulton se:
– forcat e këmbësorisë realizuan rrethimin e qyteteve e të qendrave të tjera të banuara;
– helikopterët u përdoren për transportimin e shpejtë të trupave nga një rajon në tjetrin ku situata paraqitej më e rrezikshme. Në të njëjtën kohë helikopterët gjetën përdorim për lëvizjen e kuadrove kryesorë të ushtrisë brenda territorit të Kosovës. Mendojmë që regjimenti parashutist është sjellë me helikopterë (meqenëse në rajonin e Mitrovicës u ulen forcat e një batalioni me helikopter)…
Konkluzion:
1.Demonstratat e fundit në Kosovë përfshinë mbi 2/3 e territorit (rreth 14 komuna nga 22 që ka Kosovë).
2.Forcat ushtarake të dislokuara aktualisht në Kosovë, për nga sasia janë të barabarta me forcat e një armate (të republikave të tjera), që shënon një rritje në masën 3 herë nga koha para fillimit të demonstratave.

3.Forcat ushtarake të përforcimit, u tërhoqën nga Armata e 2 – të dhe e 3- të, përkatësisht në Nish e Shkup, që mbrojnë drejtimet më të rëndësishme (sipas tyre) nga rreziku bullgar dhe i Traktatit të Varshavës.

***
Ndërsa Perlat ÇAUSHI, drejtor i drejtorisë së Zbulimit Politik shkruan :
Në pranverën e vitit 1981 revoltat në Kosovë dolën me parullën “Kosova Republikë”. Pas tetë ditësh, u botua një artikull në “Zëri i Popullit”, ku shprehej përkrahja ndaj këtyre revoltave dhe ndaj të drejtës sublime për “Kosovën Republikë”.
Nga krahasimi të dhënave informative të zbulimit politik të MPB dhe ato të zbulimit informativ ushtarak të MM të asaj kohe kishte ndryshim shumë të madh. Zbulimi politik jepte vetëm deklarimet publike të kosovarëve, ndërsa zbulimi ushtarak informonte deklarimet politike dhe të gjithë situatën ushtarake të forcave serbe në hapsirat e Kosovës.
Ky fakt e detyroi Kadriu Hazbiun, të deklaronte, mbasi lexoi informacion mbi forcat ushtarake dhe policore serbe në Kosovë, se “ ne harxhojmë me mijëra dollarë për agjenturën dhe këto informacione të pasura që na sjellin zbuluesit ushtarakë ata nuk na i sigurojnë ….”.
***
Në mbështetje të këtyre zhvillimeve, pas këtyre ngjarjeve Enver Hoxha formuloi një platformë, e cila për shkak të karakterit sekret, u lexua nga shumë pak kuadro.
Etapat :
“ – Shpallja e Kosovës Republikë më vete, nën suazën e federatës jugosllave.
– Bashkimi me Kosovën i të gjitha viseve të tjera shqipfolëse në një Republikë të vetme, gjithmonë brenda federatës jugosllave.
– Pasi të arrihej kjo, organizimi i një referendumi për shkëputje nga federata.
– Bashkimi me Shqipërinë “.
***

Enver Hoxha planifikoi operacion ushtarak” Shpërthimi “ në Jugosllavi
Plani është hartuar në prill të vitit 1980.
Në arkivin e Drejtorisë së Zbulimit të ushtrisë Shqiptare ekzistonte harta me Nr 927datë 29/12/1980, e cila përfshinte krahinën e Kosovës, e shkallës 1 me 200 mijë, në të cilën parashikoheshin 27 pika dhe rajone të paracaktuara për depërtim dhe veprimtari në prapavijë të armikut, të koduara sipas rregullit ushtarak. Plani i ndërhyrjes ushtarake në Kosovë, i quajtur ‘Shpërthimi’, u përgatit mbi bazën e këtyre hartave që kishin të dhëna të hollësishme të objekteve përkatëse të terrenit. Veprimtaria zbuluese e drejtorisë sonë nëpërmjet zbulimit agjenturor elektronik arriti të mbante në kontroll të plotë të gjitha komunikimet dhe bisedat që zhvilloheshin nga shefi i shtabit të përgjithshëm në Beograd me të gjitha komandat e disllokuara në hapsirat e Kosovës, urdhërat dhe udhëzimet që ai jepte. Plani është hartuar i hollësishëm e tepër sekret, i rëndësisë së veçantë, koduar “Shpërthimi”. Konkretisht atë plan e kishin përpiluar dhe firmosur grupi i punës i përbërë nga ministri i Mbrojtjes, Mehmet Shehu, Veli Llakaj si shef i Shtabit të Përgjithshëm, Maliq Sadushi si zëvendës shef i Shtabit të Përgjithshëm dhe Nazar Berberi si zëvendës ministër. Ai kishte firmën e miratimit nga vetë Enver Hoxha si komandant i përgjithshëm i ushtrisë.
Është hartuar në prill të vitit 1980, i cili nuk u vu në zbatim për arsye objektive në atë kohë. Ky plan tepër sekret i rëndësisë së veçantë ruhej në dy kasaforta; në një kasafortë të vogël ku ishte vetëm pjesa tekstuale dhe grafike e këtij plani dhe çelësat e kësaj kasaforte të vogël dokumentare mbaheshin nga Mehmet Shehu. Kjo kasafortë e vogël ruhej në një kasafortë më të madhe të shefit të Shtabit të Përgjithshëm. Në operacionin “Shpërthimi” sipas planit, duhet të merrnin pjesë 34 brigada këmbësorie, 6 brigada tankesh, 7 brigada artilerie, 6 regjimente anti-tank, 12 regjimentit të mbrojtjes ajrore, 2 brigada inxhinierie , 10 batalione të zbulimit dhe inteligjencës, 3 regjimente aviacioni, 3 spitale ushtarake, 2 spitale veterinare. Forcat e përgjithshme: 200 – 220 mijë ushtarë dhe oficerë. Siç thuhet në planin, 65 për qind e njerëzve do të ishin të angazhuar në vijën e parë të Kosovës, dhe 35 për qind të Malit të Zi dhe në drejtim të Maqedonisë.
Në fazën e parë në drejtim të Kosovës – 30 mijë ushtarë, në valën e dytë të sulmit 150 mijë trupa. Në fushë betejën Maqedonase do të angazhoheshin gjashtë, dhe Mal të Zi katër mijë ushtarë të përkrahur nga 16 mijë ushtarë. Përveç forcave të veta, planifikuesit në sulm kishin parashikuar edhe një numër të konsiderueshëm të shqiptarëve jugosllav në çlirim. …Përpara këtij plani, në vitet 1970-‘83, në drejtimin verilindor ishin vendosur 3 korpuse gjitharmëshe, Brigada Sulmuese, batalione kufiri, tanke e potenciale të fuqishme artilerie. Kundërshtari mbante nën presion shtetin shqiptar dhe paralelisht shtypte në të gjithë format popullsinë shqiptare në Kosovë. Përballja me shtetin jugosllav mendohej se, “s’do të ishte veprim i lehtë”. Megjithatë, me përparësi u përpunuan çështjet e drejtimet e reagimit ushtarak. Realizimi i stërvitjeve komando-shtabi në nivel operativo-strategjik, si”Kështjella”, “Drini”, “Shebeniku”, “Taraboshi”, “A-81” etj., mbanin nën presion shtetin jugosllav. Doktrina ushtarake parashikonte elementët e luftës popullore, të cilat do të realizoheshin me trupat sulmuese dhe të zbulimit për veprime në prapavijë të armikut. Si çështje të paracaktuara, në kushtet e relievit, koha vërtetoi se ato u zbatuan në kohën e luftës në Kosovë. Ky dokument qëndroi i paprekur me ndryshimet, që ndodhën me ministrat e mbrojtjes dhe shefat e shtabit të përgjithshëm. Me ndryshimin e sistemit dhe ardhjen në krye të ministrisë, Safet Zhulali, kërkoi hapjen e kasafortës në fjalë. Për këtë arsye u thirr ish ministri i Mbrojtjes Kiço Mustaqi dhe “Plani sekret Kosova” ju dorëzua me proces verbal ministrit të ri të mbrojtjes.
Për këtë, historiani rus, Artjom Ulunjam, në shkrimin e tij “Operacioni i fshehtë “Shpërthimi”, shkruan se Enver Hoxha, ishte përgatitur për ndërhyrje ushtarake për çlirimin e Kosovës ndaj Jugosllavisë, pas vdekjes së Josip Broz Titos. Shkrimi i historianit rus është publikuar nga gazeta kroate “Jutarnji List”.
Përmes këtij operacioni planifikohej marrja e Kosovës, pjesëve të Malit të Zi dhe Maqedonisë, në të cilat shqiptarët përbëjnë shumicën, – shkruan Ulunjam.
Udhëheqësit komunistë shqiptarë, sipas tij, kanë shpresuar në një skenar, sipas të cilit pas vdekjes së kryetarit të Jugosllavisë së atëhershme, Josif Broz Tito, do pasonte një luftë për pushtet mes liderëve të ish republikave të Jugosllavisë, luftë nga e cila Shqipëria mund të përfitonte aneksimin e pjesëve të rajonit, me ndihmën e shumicave shqiptare që jetonin aty.
Ulunjam, i njohur si ekspert për lëvizjen komuniste të shekullit XX në Ballkan, punon për Institutin Rus të Historisë dhe informacionet i ka marrë nga memuaret e ministrit të atëhershëm të mbrojtjes.
Në arkivat ruse, ekzistojnë prova se Enver Hoxha ka qenë i përqëndruar veçanërisht te rimarrja e Kosovës, gjë që u vërtetua edhe në Samitin e Helsinkit në vitin 1975, në të cilin Shqipëria refuzoi të nënshkruante dokumentin në bazë të të cilit definoheshin kufijtë e Evropës së pasluftës.
Historiani rus shkruan se burimet e tij citojnë Enver Hoxhën të ketë thënë se “nuk duhet kursyer asgjë për të marrë Kosovën, sepse në të ardhmen kjo do na shpërblehet”.
Me 2 shtator1949, Enver Hoxha i dërgoi letër personalisht Josif Stalinit, ku thuhej:“Ne mendojmë,se çlirimi i popujve të Jugosllavisë mund të arrihet vetëm me luftë e me gjak. Tjetër rrugë s‘ka. Është e domosdoshme të pëmbyset e të asgjesohet klika e Titos.Lufta e Jugosllavisë duhet të zhvillohet e ashpër, deri në kryengritje të armatosur kundër fashistëve dhe shërbëtorëve të tyre të brendshëm me agjentin Tito në krye. Populli shqiptar në Kosovë duhet të luftojë nën flamurin shqiptar, kurse parimi i vetvendosjes duhet përcaktuar saktë dhe të jetë rrjedhojë e luftës së ashpër të shqiptarëve”.
******
Në 27 shtator 1990, sekretari i parë i KQ të PPSH dhe presidenti Shqipërisë në vizitën e parë në OKB, në fjalimin që mbajti kishte disa paragrafë shumë të forta për Kosovën. “Aktualisht”, -tha Ramiz Alia, “një nga problemet më të mprehtë dhe më shqetësues në Ballkan, është ai i shqiptarëve në Jugosllavi, ndaj të cilëve qeveria e Serbisë po ndjek një politikë të hapur gjenocidi”. Më pas “Në Kosovë dhe në vise të tjera të Jugosllavisë ku jetojnë shqiptarët, po bëhen krime, të cilat edhe në mesjetën e errët do të ishin të shëmtuar”. Ato u duartrokitën fort nga lozha, në të cilën ndodheshin shqiptarë, mes tyre, sipas një informacioni të mbyllur dokumentar, duhet të ketë qenë edhe Ibrahim Rugova. Po sipas këtij burimi, edhe pse pala shqiptare kërkoi ta takonte, ky u shmang.

23 Gushti, Dita që Europa nuk e harron

Drini.us
-
0
23 Gushti, Dita që Europa nuk e harron
Nga Frank Shkreli
____
23 gushti është dita që Evropa përkujton viktimat e të gjitha regjimeve totalitare dhe autoritare.  Kjo shtë një datë që nuk i përket vetëm së kaluarës. Por ajo është një ditë që bën thirrje për të kujtuar se liria, demokracia dhe dinjiteti njerëzor nuk janë vlera të vetëkuptueshme dhe se shoqëritë që harrojnë historinë rrezikojnë të mos nxjerrin mësimet e saj.  23 gushti lidhet me datën 23 gusht të vitit 1939, kur Gjermania naziste dhe Bashkimi Sovjetik komunist nënshkruan Paktin Molotov–Ribbentrop. Parlamenti Evropian e ka përcaktuar 23 gushtin si Ditën Evropiane të Përkujtimit të Viktimave të të gjitha Regjimeve Totalitare dhe Autoritare.  Frank Shkreli: Dita Evropiane e kujtimit të viktimave të komunizmit dhe nazizmit | Gazeta Telegraf – Institucionet evropiane vazhdojnë të theksojnë rëndësinë e ruajtjes së kujtesës së krimeve të nazizmit, stalinizmit, komunizmit dhe regjimeve të tjera totalitare.
Për shqiptarët, kjo ditë nuk është një përkujtim abstrakt evropian. Por duhej të ishte një ditë që prek drejtpërdrejt historinë e shqiptarëve.  Shqipëria ka kujtesën e një diktature gati gjysmëshekullore.  Siç dihet, ajo ka përjetuar një nga regjimet më të ashpra komuniste të Evropës Lindore. Për gati gjysmë shekulli, shteti komunist i regjimit të Enver Hoxhës ka përdorur, si dënim e ndëshkim, burgimin, internimin, dëbimin, punën e detyruar dhe ekzekutimin e kundërshtarëve të vet politikë, si instrumente të kontrollit total politik dhe shoqëror. Frank Shkreli: Shqipëria të dënojë zyrtarisht vra.sjet makabër të komunizmit | Gazeta Telegraf  –Familje të tëra u ndëshkuan jo vetëm për veprimet e tyre, por edhe për prejardhjen familjare apo bindjet e të afërmve. Fëmijë, gra dhe të moshuar përfunduan në kampe internimi pa qenë vetë autorë të ndonjë krimi. Një nga simbolet më tragjike të kësaj historie është ish-kampi i Tepelenës, por jo vetëm.  Tepelena është vetëm një prej këtyre vendeve. Kujtesa shqiptare përfshin gjithashtu Spaçin, Qafë-Barin, Burrelin, Maliqin, kampet e internimit dhe dhjetëra burgje e vende të tjera ku mijëra shqiptarë vuajtën për arsye politike. Por a mjafton përkujtimi?  Këtu qëndron pyetja më e rëndësishme. Nuk mjafton që një herë në vit të vendosen kurora, të mbahen fjalime dhe të publikohen mesazhe politike që i merr era. Kujtesa historike duhet të kthehet, zyrtarisht, me vendime të Kuvendit të Shqipërisë, në një politikë të qëndrueshme të edukimit dhe dokumentimit. Kjo, në rend të parë, është përgjegjësi e qeverisë dhe shtetit shqiptar, si përfaqësues të Shqipërisë, një vendi, politikisht,  ushtarakisht dhe gjeografikisht, në Evropë. Vetë institucionet evropiane theksojnë se nuk mund të ketë pajtim pa kujtesë dhe se projektet e kujtesës në çdo vend të vuajtur nga totalitarizmat e sheklullit XX, duhet të nxisin kërkimin, edukimin dhe njohjen e fakteve historike. Frank Shkreli*: Pajtimi kombëtar, mbi të gjitha! | Gazeta Telegraf— Kjo është veçanërisht e rëndësishme në Shqipëri, ku brezat që e kanë përjetuar drejtpërdrejt komunizmin po pakësohen. Kur të mos jenë më gjallë dëshmitarët e asaj kohe, kush do t’ua tregojë të rinjve se çfarë ndodhte në burgjet dhe kampet e internimit? Kush do t’u shpjegojë atyre se çfarë do të thoshte të humbisje lirinë e fjalës, pronën, arsimin, profesionin apo edhe jetën për shkak të bindjeve politike?  Përgjigjja duhet të jetë: arkivat, muzeumet, mbi të gjitha shkollat, librat dhe dëshmitë e dokumentuara.
Për Kosovën, çështja ka një dimension tjetër. Kosova nuk përjetoi regjimin komunist shqiptar të Enver Hoxhës. Kosova ka gjithashtu kujtesën e represionit të regjimit komunist jugosllav.  Përvoja historike e shqiptarëve të Kosovës lidhet me sistemin komunist jugosllav dhe me periudha të ndryshme të represionit politik, veçanërisht ndaj kërkesave politike e kombëtare të shqiptarëve në atë krahinë (sot shtet I pavarur) dhe në trojet e tjera shqiptare nën-ish-Jugosllavinë.  Prandaj, kujtesa e 23 gushtit në Kosovë duhet të shihet në kontekstin e përvojës së saj me systemin komunist ish-jugosllav, pa bërë ekuacione të pasakta historike midis dy përvojave që nuk kanë qenë identike.  Kjo është pikërisht arsyeja pse Kosova ka nevojë për një trajtim serioz të kësaj date. Jo për të importuar një narrativë të gatshme, por për ta vendosur përvojën e vet historike në kuadrin më të gjerë evropian të totalitarizmit dhe autoritarizmit. Frank Shkreli: Drejtesi edhe per Viktimat e Komunizmit ne Kosove – Zemra Shqiptare — Kosova ka historinë e vet të burgosjeve politike, të represionit dhe të përplasjeve me sistemin komunist jugosllav. Ajo histori nuk duhet të mbetet vetëm në kujtesën e familjeve që e përjetuan.  Ka edhe një parim tjetër që duhet të jetë i qartë. Kujtesa nuk do të thotë hakmarrje. Të kujtosh viktimat e komunizmit nuk do të thotë të kërkosh hakmarrje. Të studiosh krimet e një regjimi nuk do të thotë të fajësosh brezat e sotëm për veprimet e një sistemi të kaluar.  Përkundrazi.  Kujtesa historike është një mënyrë për t’i dhënë dinjitet viktimave dhe për t’i dhënë shoqërisë mundësinë të kuptojë se si u krijua një system totalitar që i mohoi njeriut lirinë dhe të drejtat themelore.  Prandaj, faktet duhet të jenë mbi politikën.  Dokumentet duhet të jenë mbi propagandën. Dëshmitë duhet të kontrollohen dhe të krahasohen.  Dhe historia duhet të shkruhet mbi bazën e provave, jo të nevojave politike të ditës. Kjo është edhe mënyra më e mirë për t’iu përgjigjur atyre që përpiqen ta relativizojnë të kaluarën totalitare, në rastin e shqiptarëve, komunizmin prej pothuaj një shekulli.
Çështja e kujtesës së viktimave të komunizmit, merr një rëndësi edhe më të madhe kur e shohim në një kontekst ndërkombëtar.  Në Evropë, 23 gushti vazhdon të përdoret si një ditë edukimi dhe reflektimi. Rrjeti Evropian i Kujtesës dhe Solidaritetit, për shembull, e shoqëron përkujtimin e këtij viti me fushatën “Remember. August 23”, (Kujtoje 23 Gushtin), duke e lidhur kujtesën e viktimave me edukimin publik dhe me nevojën për të kuptuar pasojat e totalitarizmit në Evropën e sotme. Edhe në Shtetet e Bashkuara, megjithse nuk kanë pasur të bëjnë në mëynzrë direkte me totalitarianizmin komunist e nazist, po shohim një interes në rritje për mësimin e historisë së komunizmit dhe të regjimeve totalitare në shkolla. Frank Shkreli: Dhoma e Përfaqësuesve e Shtetit Teksas, dënon komunizmin dhe kërkon miratimin e ligjit që në shkollat e shtetit të mësohet mbi krimet e komunizmit | Gazeta Telegraf — Kjo është një qasje që meriton vëmendje edhe në Shqipëri e Kosovë.  Sepse lufta kundër harresës nuk fitohet vetëm me monumente, kushtuar viktimave të komunizmit, megjitse as ato nuk ekzistojnë në trojet shqiogtare, por fitohet në klasën e historisë.  Aty, në kalsën e historisë, ku një nxënës mëson se çfarë është demokracia, duhet të mësojë edhe çfarë ndodh kur demokracia shkatërrohet.  Aty ku mëson për lirinë e fjalës, duhet të mësojë edhe se çfarë ndodh kur shteti e ndalon fjalën e lirë.  Aty ku mëson për të drejtat e njeriut, duhet të mësojë edhe historinë e atyre që i humbën këto të drejta nga regjimet totalitare si komunizmi, anë e mbanë trojeve shqiptare për pothuaj një shekull.
Prandaj, 23 gushti nuk duhet të jetë vetëm një datë në kalendar. Për Shqipërinë, kjo është një detyrë e veçantë. Ndërsa ende ka dëshmitarë gjallë. Ka arkiva. Ka dokumente. Ka ish-të burgosur dhe ish-të internuar. Ka familje që ende kërkojnë eshtrat e të afërmve të zhdukur. Ka vende të vuajtjes që presin të dokumentohen dhe të shndërrohen në vende serioze kujtese.  Kemi, mbi të gjitha, një brez të ri që ka të drejtë ta njohë të vërtetën. Edhe Kosova ka detyrimin ta dokumentojë dhe t’ua përcjellë brezave të rinj historinë e represionit dhe të vuajtjeve të shqiptarëve nën systemin komunist jugosllav, në mënyrë të argumentuar dhe të mbështetur në dokumente. Sepse kujtesa nuk është vetëm për ata që vuajtën.  Kujtesa është edhe për ata që nuk kanë lindur ende. 23 gushti na kujton se viktimat e totalitarizmit nuk duhet të kujtohen vetëm për dhimbjen që përjetuan, por edhe për mësimin që historia e tyre i jep shoqërisë. Dhe ky mësim është i thjeshtë: Asnjë ideologji, asnjë parti dhe asnjë shtet nuk mund të vendoset mbi dinjitetin dhe lirinë e njeriut.  Nëse këtë ua mësojmë brezave të rinj, atëherë 23 gushti nuk do të jetë thjesht një ditë përkujtimore. Do të jetë një ditë që i shërben demokracisë. Dhe ndoshta kjo është mënyra më e denjë për t’i kujtuar viktimat e regjimeve totalitare, komunizmit dhe nazizmit. Jo vetëm duke i vajtuar ato viktima, por duke mësuar prej historisë së tyre.
Premium Vector | A Day of Remembrance for Victims of Stalinism and Nazism

Anën më të mirë të shpirtit shqiptar, në përvjetorin e lindjes së Shën Terezës

Drini.us
-
0
Anën më të mirë të shpirtit shqiptar, në përvjetorin e lindjes së Shën Terezës
Nga Frank Shkreli* 
____
Më 26 gusht, në ditëlindjen e saj, le ta kujtojmë Shën Nënë Terezën jo vetëm me fjalët e zakonshme të krenarisë kombëtare, por duke kujtuar veprën dhe mesazhin që ajo i la njerëzimit. Shën Nënë Terezën jo vetëm si figurë shqiptare me përmasa botërore, por edhe si një dëshmi të vlerave njerëzore që shqiptarët mund t’i përfaqësojnë në botë. Nënë Tereza i tregoi botës jo anën e konfliktit, vuajtjes apo ndarjeve që shpesh lidhen me historinë shqiptare, por anën më të bukur të shpirtit shqiptar: identitetin, mëshirën, bujarinë, dashurinë për tjetrin dhe sakrificën njerëzore. Frank Shkreli: Nënë Tereza- Shenjtëresha dhe kombi i saj e autorit Dr. Gëzim Alpion | Gazeta Telegraf
Ajo ishte shqiptare me origjinë, indiane me shtetësi dhe katolike me besim, por misionin e saj njerëzor e shtriu përtej çdo kufiri gjeografik. Pikërisht kjo e bën figurën e saj të veçantë.  Ajo nuk e përfaqësoi Shqipërinë e shqiptarët me fjalë të mëdha, por me një jetë të tërë kushtuar njeriut në nevojë.  Agnes Gonxhe Bojaxhiu lindi më 26 gusht 1910 në Shkup, atëherë pjesë e Perandorisë Osmane, në një familje shqiptare.  Por rëndësia e kësaj prejardhjeje nuk qëndron vetëm te një të dhënë biografike. Në jetën e Nënë Terezës, identiteti shqiptar mbeti një pjesë e rëndësishme e vetëdijes së saj. Në një intervistë të vitit 1995, ajo e përcaktoi vetë identitetin e saj kombëtar me një qartësi të jashtëzakonshme: “Me gjak jam shqiptare. Me shtetësi, indiane. Me besim, jam murgeshë katolike. Sa i përket thirrjes time, i përkas botës.”  Këtu ndodhet ndoshta një nga çelësat për ta kuptuar madhështinë e saj. Nënë Tereza nuk e shihte identitetin e saj kombëtar si mur që ndanë njerëzit, por si një rrënjë prej së cilës mund të rritet dashuria për të gjithë. Ajo nuk u bë më pak shqiptare sepse i shërbeu botës. Përkundrazi, përmes saj, emri shqiptar u shqiptua në një gjuhë që bota e kuptonte menjëherë, në gjuhën e mëshirës, të shërbimit dhe të dinjitetit njerëzor.
Në moshën 18-vjeçare, Gonxhe Bojaxhiu u largua nga familja dhe iu bashkua Motrave të Loretos. Pas një periudhe formimi në Irlandë, ajo shkoi në Indi, ku fillimisht punoi si mësuese. Më vonë, përballja me varfërinë dhe vuajtjet në Kalkutë e çoi drejt një misioni të ri. Në vitin 1950, Selia e Shenjtë miratoi themelimin e Misionareve të Bamirësisë, kongregacioni që do të bëhej instrumenti kryesor i veprës së saj. Ajo zgjodhi të ishte pranë atyre që shoqëria i kishte lënë në skaj: të varfërve, të sëmurëve, jetimëve, njerëzve pa familje dhe atyre që po përballeshin me vdekjen. Në vitin 1952 ajo themeloi në Kalkutë një shtëpi për të sëmurët terminalë, duke u dhënë atyre një gjë që shpesh u mungonte më shumë se çdo ilaç: dinjitetin njerëzor.
Kjo ishte madhështia e Nënë Terezës. Ajo nuk premtoi se do ta zhdukte varfërinë nga bota. Ajo bëri diçka më të drejtpërdrejtë: u përpoq të mos e linte njeriun e braktisur vetëm përballë saj.  Në vitin 1979, bota e njohu zyrtarisht këtë vepër duke i dhënë Çmimin Nobel për Paqe “për punën e saj në sjelljen e ndihmës ndaj njerëzimit që vuante”. Ishte një nga momentet më të rëndësishme të historisë së saj dhe njëkohësisht një moment i veçantë edhe për shqiptarët: një bijë e një familjeje shqiptare nga Shkupi shqiptar, ishte bërë një nga figurat më të njohura morale të shekullit XX. Frank Shkreli: Një reflektim për paqë e pajtim ndër shqiptarë! 45-vjet më parë Nënë Tereza mori Çmimin Nobel për Paqë | Gazeta Telegraf
Por madhështia e saj nuk përfundoi me Nobel-in. Më 4 shtator 2016, Papa Françesku e shpalli shenjtore në Sheshin e Shën Pjetrit në Romë.
Kështu, Gonxhe Bojaxhiu u bë Shën Nënë Tereza e Kalkutës, por për shqiptarët ajo mbeti edhe Gonxhja shqiptare që u nis nga Shkupi dhe arriti të bëhej figurë universale. Frank Shkreli: Amerika për Nënë Terezën – Rastësi apo Dora e Zotit në veprim? “Prej sot je bijë e Amerikës ” | Gazeta Telegraf
Dhe këtu qëndron një mësim që meriton të përsëritet. Historia shqiptare është e pasur me figura që kanë luftuar, sakrifikuar, shkruar e vepruar për lirinë dhe mbijetesën e Kombit. Nënë Tereza përfaqëson një dimension krejt tjetër të kësaj historie.  Atë të shqiptarit që nuk e ngre zërin për të dëshmuar madhështinë e vet, por e dëshmon atë përmes veprës.  Ajo i tregoi botës se edhe nga një popull i vogël mund të dalë një figurë me përmasa universale. Dhe këtë nuk e bëri duke kërkuar privilegj për veten, por duke ua dhënë të tjerëve kohën, forcën, dashurinë dhe jetën e saj. Në një botë të lodhur nga konfliktet, urrejtjet dhe ndarjet, Nënë Tereza u bë një dëshmi e fuqisë së mirësisë. Përmes saj, shqiptarët nuk u njohën vetëm si një popull i historisë së Ballkanit, por edhe si një popull që i dha njerëzimit një figurë të jashtëzakonshme të dashurisë dhe shërbimit.  Kjo është ndoshta arsyeja pse Nënë Tereza mbetet një nga ambasadoret më të fuqishme të identitetit shqiptar në botë. Frank Shkreli: Nënë Tereza dhe diplomacia e vlerave | Gazeta Telegraf
Ajo nuk kishte ushtri. Nuk kishte pushtet politik. Nuk kishte pasuri personale.  Kishte vetëm besimin e saj, duart e saj dhe gatishmërinë për t’iu gjendur pranë njeriut që vuante.  Dhe me këto mjete të thjeshta, një grua shqiptare nga Shkupi shqiptar arriti të prekë ndërgjegjen e botës.
Shën Nënë Tereza nuk i tregoi botës vetëm se ishte shqiptare. Ajo i tregoi botës anën më të bukur të asaj që mund të jetë shpirti shqiptar: zemrën që hapet për tjetrin, dorën që ndihmon, sakrificën pa zhurmë dhe dashurinë që nuk pyet se nga vjen njeriu.  Ky është një trashëgim që shqiptarët duhet ta ruajnë jo vetëm si krenari kombëtare, por mbi të gjitha si përgjegjësi morale. Frank Shkreli: Në ditët e Shën Nënë Terezës 2025, kombi shqiptar kujton bijën e vet me famë botërore, por nuk ishte gjithmonë kështu! | Gazeta Telegraf
Keshtu ta kujtojme Gonxhe Bojaxhiu në ditelindjen e saj 26 gusht, 1910 — vajzën shqiptare që më vonë bota do ta njihte si Nënë Tereza dhe Kisha Katolike si Shën Tereza e Kalkutës.  Sot, më shumë se një shekull pas lindjes së saj, emri i saj vazhdon të ketë një jehonë që i kapërcen kufijtë e kombeve, feve dhe kontinenteve. Ajo na kujton se madhështia e njeriut nuk matet me pushtetin që zotëron, por me të mirën që u bën të tjerëve.  Prandaj, nga 26 gusht deri më 4 shtator, “Ditët e Shën Nënë Terezës” —  Katedralja Nënë Tereza – Mother Teresa Cathedral – Prishtinë | Facebook –shqiptarët kanë një arsye të veçantë për ta kujtuar. Jo vetëm sepse Gonxhe Bojaxhiu ishte shqiptare, por sepse përmes jetës së saj bota njohu një prej anëve më të bukura të shpirtit shqiptar.  Ta kujtojmë Shën Nënë Terezën me respekt, me krenari dhe mbi të gjitha me veprat tona. Sepse trashëgimia më e madhe e saj nuk është vetëm emri që ajo na la, por shembulli që na kërkon të ndjekim.
Gëzuar ditëlindjen, Shën Nënë Tereza!  26 gusht 1910
Frank Shkreli
*Gjatë viteve, autori ka botuar një numër shkrimesh kushtuar jetës, veprimtarisë dhe rolit të Nënë Terezes si një ndër figurat më të njohura në botë.
123...1,705Faqja 1 nga 1,705