Kreu Blog

Shqipëria në protestë: pushteti nuk është i përjetshëm, e ardhmja i përket dijes dhe rinisë!

0

Luan – Asllan Dibrani, Durrës

SHQIPËRIA NË REVOLTË: PUSHTETI NUK ËSHTË I PËRJETSHËM, E ARDHMJA I PËRKET DIJES DHE RINISË!

Kur ngrihet ndërgjegjja e kombit, pushteti përballet me historinë!Shqipëria në udhëkryqin e vitit 2026 – revolta studentore, kriza e besimit dhe domosdoshmëria e një shteti të udhëhequr me dije

Analizë politiko-historike dhe publicistikë kombëtare

Ka momente në historinë e kombeve kur heshtja nuk është më durim, por shndërrohet në një barrë mbi ndërgjegjen njerëzore. Ka kohë kur padrejtësitë e grumbulluara ndër vite shpërthejnë në sheshe, kur zhgënjimi i një brezi shndërrohet në revoltë dhe kur qytetarët shtrojnë pyetjen më të rëndësishme: çfarë shteti po u lëmë brezave që vijnë?

Rrugët e Tiranës mes flakëve, tymit dhe protestuesve

Shqipëria ndodhet përballë një prove të tillë.

Protestat studentore të tetorit 2026, të nisura më 13 tetor për kushtet e arsimit dhe të zgjeruara më pas me kërkesa politike, janë bërë shprehje e një pakënaqësie më të gjerë shoqërore. Studentëve u janë bashkuar edhe qytetarë, pedagogë dhe përfaqësues të grupeve të tjera shoqërore.

Kërkesat për ndryshim kanë përfshirë edhe dorëheqjen e qeverisë së Edi Ramës, ndërsa përplasjet dhe dëmtimet e shkaktuara gjatë disa demonstratave kanë ngritur shqetësime serioze për sigurinë dhe të drejtën e protestës paqësore.

Por kriza që pasqyrojnë këto ngjarje nuk mund të kuptohet vetëm përmes përplasjes së ditës.

Ajo kërkon një vështrim historik mbi marrëdhënien e pushtetit me qytetarin dhe mbi vendin që i është dhënë dijes, kulturës dhe intelektualit në shtetin shqiptar.

Nga diktatura komuniste te zhgënjimet e tranzicionit

Shqiptarët e dinë çfarë do të thotë të jetosh nën një pushtet që nuk pranon mendimin ndryshe.

Diktatura e Enver Hoxhës la pas burgje politike, persekutime, izolim dhe kufizime të rënda të lirisë individuale e shoqërore.

Me rënien e komunizmit, shqiptarët shpresuan se pluralizmi politik do të sillte një shtet të drejtë, institucione të besueshme dhe mundësi më të mëdha për zhvillim.

Por tranzicioni u shoqërua edhe me kriza të thella.

Ngjarjet e vitit 1997, pas shembjes së skemave piramidale, e çuan Shqipërinë drejt një gjendjeje të rëndë dhune dhe shpërbërjeje institucionale. Rënia e qeverisë së asaj kohe nuk e fshiu menjëherë dëmin shoqëror, ekonomik dhe njerëzor.

Kjo përvojë duhet të mbetet një paralajmërim historik.

Ndryshimi i pushtetit është pjesë e demokracisë, por shkatërrimi i institucioneve dhe dhuna mund ta bëjnë edhe më të vështirë ringritjen e një shoqërie.

Kur politika e mënjanon dijen, kombi humbet drejtimin

Një nga pyetjet më të mëdha të kohës sonë është: përse mendimi shkencor, kultura, arsimi dhe krijimtaria nuk kanë gjithmonë peshën që meritojnë në vendimmarrjen shtetërore?

Një shtet nuk përbëhet vetëm nga ministrat, deputetët dhe administrata.

Përballja me policinë gjatë protestave

Ai mbahet gjallë nga mësuesit që edukojnë brezat, nga shkencëtarët që zbulojnë horizonte të reja, nga mjekët që shpëtojnë jetë, nga shkrimtarët që ruajnë gjuhën dhe nga artistët që i japin formë kujtesës së një kombi.

Universitetet nuk janë thjesht institucione që lëshojnë diploma.

Ato janë qendra të mendimit kritik dhe të përgatitjes së njerëzve që do të mbajnë përgjegjësi për ekonominë, drejtësinë, arsimin, shkencën dhe kulturën.

Prandaj mënjanimi i ekspertizës, emërimet mbi baza klienteliste dhe nënshtrimi i institucioneve ndaj interesave të ngushta partiake janë probleme që kërkojnë vëmendje të vazhdueshme publike.

Dija nuk duhet të jetë dekor i pushtetit. Ajo duhet të jetë një nga themelet mbi të cilat ndërtohet qeverisja.

Studentët dhe akademikët – ndërgjegjja kritike e shoqërisë

Në historinë shqiptare, studentët kanë dëshmuar se mund të bëhen bartës të ndryshimeve të mëdha shoqërore.

Lëvizja studentore e dhjetorit 1990 luajti rol të rëndësishëm në hapjen e rrugës së pluralizmit politik.

Edhe në Kosovë, studentët dhe intelektualët kanë qenë pjesë e rëndësishme e përpjekjeve për të drejta kombëtare, politike dhe njerëzore.

Protestat e sotme në Shqipëri rikthejnë pyetje që nuk e kanë humbur aktualitetin: sa vlen diploma në një shoqëri ku të rinjtë përballen me vështirësi ekonomike? Çfarë perspektive ka një student pas përfundimit të studimeve? Sa hapësirë kanë shkencëtarët dhe krijuesit për të ndikuar në zhvillimin e vendit?

Këto janë pyetje që nuk mund të zgjidhen vetëm me deklarata politike.

Ato kërkojnë reforma konkrete, investime në arsim, institucione të pavarura dhe mundësi të barabarta.

Kriza e qeverisjes dhe përgjegjësia politike

Protestat aktuale kanë vendosur në qendër të debatit edhe përgjegjësinë e kryeministrit Edi Rama dhe të qeverisë së tij.

Një pjesë e protestuesve kërkon dorëheqjen e kryeministrit dhe një ndryshim të drejtimit politik të vendit. Nga ana tjetër, Rama ka kundërshtuar kërkesat për largim të shoqëruara me dhunë, duke pranuar se disa shqetësime të protestuesve janë të ligjshme.

Kjo përplasje nxjerr në pah një parim themelor: në demokraci, qeveria duhet të japë llogari, ndërsa qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë ndryshim.

Dorëheqja e një qeverie, zgjedhjet dhe kontrolli parlamentar janë pjesë e mekanizmave demokratikë. Ndryshimet e mëdha duhet të realizohen pa cenuar të drejtat e qytetarëve dhe pa e kthyer dhunën në mjet politik.

Por përgjegjësia e një qeverie nuk përfundon te mbrojtja e mandatit të saj.

Ajo përfshin detyrimin për të dëgjuar, për të korrigjuar gabimet, për të siguruar transparencë dhe për të krijuar kushte ku qytetarët mund të ndërtojnë të ardhmen e tyre.

Shqipëria dhe Kosova – e ardhmja përmes dijes dhe bashkëpunimit

Ajo që ndodh në Shqipëri ndiqet me shqetësim dhe interes edhe në Kosovë, në Maqedoninë e Veriut dhe në diasporën shqiptare.

Lidhjet historike, gjuhësore dhe kulturore krijojnë mundësi të mëdha për bashkëpunim në arsim, shkencë, ekonomi dhe krijimtari.

Shqipëria dhe Kosova kanë universitete, akademi, institute kërkimore, artistë dhe profesionistë që mund të kontribuojnë në projekte të përbashkëta.

Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, dhe udhëheqësit e tjerë institucionalë mund të luajnë rol në forcimin e këtij bashkëpunimi, duke respektuar sovranitetin dhe proceset demokratike të secilit shtet.

E ardhmja e përbashkët kulturore dhe kombëtare nuk matet vetëm me takime politike. Ajo matet me mundësitë që krijohen për studentët, studiuesit, krijuesit dhe qytetarët.

Ndryshimi i pushtetit dhe ndërtimi i një shteti të ri në mendësi

Pakënaqësitë e grumbulluara nuk mund të trajtohen vetëm si shqetësime të përkohshme.

Ato kërkojnë një debat të thellë për reformimin e sistemit të qeverisjes, marrëdhënien ndërmjet politikës dhe universiteteve, mënyrën e përzgjedhjes së drejtuesve dhe kontrollin e pushtetit.

Në qendër të këtij debati qëndron edhe kërkesa për ndryshim qeveritar, e shprehur nga pjesëmarrës të protestave të fundit.

Por ndryshimi i emrave në pushtet nuk duhet ngatërruar me ndryshimin e sistemit.

Nëse një qeveri largohet dhe zëvendësohet me një tjetër që ruan të njëjtat praktika klienteliste, shoqëria rrezikon të mbetet në të njëjtin rreth zhgënjimi.

Një model i ri qeverisjeje duhet të krijojë hapësirë reale për studentët, profesorët, akademikët, shkencëtarët, krijuesit dhe profesionistët e dëshmuar.

Ata duhet të kenë mundësi të marrin përgjegjësi publike, të hartojnë politika, të drejtojnë institucione dhe të kontribuojnë në vendimmarrje mbi bazën e aftësive, integritetit dhe besimit demokratik.

Asnjë shtresë shoqërore nuk e ka të garantuar mençurinë apo ndershmërinë vetëm nga profesioni. Por një shtet që mënjanon dijen dhe mendimin kritik ia kufizon vetes mundësitë për përparim.

Përfundim: E ardhmja e shtetit nuk duhet të mbetet peng i së kaluarës

Historia shqiptare dëshmon se ndryshimet politike mund të hapin horizonte të reja, por ato mund të sjellin edhe zhgënjime kur mungojnë institucionet dhe përgjegjësia.

Ngjarjet e tetorit 2026 duhet të shërbejnë si rast për një reflektim të thellë mbi modelin e qeverisjes dhe marrëdhënien ndërmjet pushtetit dhe shoqërisë.

Në qendër të këtij reflektimi qëndron një pyetje vendimtare:

A mund të ndërtojë Shqipëria një shtet ku dija, shkenca, kultura dhe integriteti të kenë më shumë peshë se interesat partiake?

Ndryshimi rrënjësor nuk është vetëm çështje e largimit të një qeverie. Ai kërkon që mënyra e drejtimit të vendit të ndryshojë në themel.

Studentët, akademikët, profesorët, shkencëtarët, shkrimtarët, artistët dhe profesionistët nuk duhet të shihen si spektatorë të politikës. Ata janë burime të pazëvendësueshme për zhvillimin dhe duhet të kenë hapësirë të vërtetë për të marrë përgjegjësi në drejtimin e shtetit.

Kjo hapësirë duhet të ndërtohet mbi lirinë e mendimit, konkurrencën demokratike, meritën dhe respektin për vullnetin e qytetarëve.

Shqipërisë i duhet një kulturë tjetër qeverisjeje, ku universiteti nuk i nënshtrohet partisë, ku institucioni nuk shërben si pronë personale dhe ku e ardhmja e të rinjve nuk përcaktohet nga lidhjet politike.

Sepse revolta mund ta hapë rrugën e ndryshimit, por vetëm dija, përgjegjësia dhe demokracia mund ta ndërtojnë të ardhmen.

Shteti nuk është trashëgimi e pushtetarëve.

Ai është përgjegjësi ndaj qytetarëve, ndaj historisë dhe ndaj brezave që vijnë.

Luan – Asllan Dibrani

Publicist, shkrimtar dhe artist

26 tetor 2026

Kush janë Cincarët?

Flori Bruqi, Prishtinë 

Cincarët (të njohur zyrtarisht si arumunët ose vllehët) janë një popull i vjetër autokton i Evropës Juglindore (Ballkanit). Ata janë një grup etnik me origjinë romane lindore, që do të thotë se rrjedhin nga popullsitë e lashta ballkanike (si ilirët dhe thrakët) të cilët u romanizuan, pra morën gjuhën dhe kulturën latine gjatë sundimit të Perandorisë Romake. [1, 2, 3]

Emri “Cincar” është kryesisht një ekzonim (emër që u kanë vënë të tjerët), i përdorur tradicionalisht nga serbët, maqedonasit dhe sllavët e tregtarët e tjerë të Ballkanit. Vetë ata e quajnë veten arëmën, rëmën (që vjen nga fjala Romanus – Romak), ndërsa në Shqipëri njihen gjerësisht si vllehë ose çobenë. [1, 2, 3]

Karakteristikat kryesore të Cincarëve (Vllehëve)

  • Gjuha: Ata flasin gjuhën arumune (ose vllahe), e cila është një gjuhë neolatine (romane), shumë e afërt me rumanishten e sotme, por me ndikime të forta nga greqishtja, shqipja dhe gjuhët sllave. [1]
  • Besimi fetar: Historikisht dhe në masë dërrmuese, cincarët/vllehët i përkasin besimit krishterë ortodoks. [1, 2]
  • Mënyra e jetesës: Tradicionalisht kanë qenë blegtorë nomadë (transhumantë) që lëviznin me kopetë e tyre nëpër malet e Ballkanit. Megjithatë, me kalimin e kohës, ata u bënë ndër tregtarët, artizanët dhe bankierët më të suksesshëm të Ballkanit dhe Perandorisë Osmane, duke u integruar fuqishëm në jetën urbane. [1, 2, 3]

Ku jetojnë sot?

Cincarët nuk kanë një shtet të tyre kombëtar dhe jetojnë të shpërndarë në disa vende të Ballkanit: [1, 2]

  • Greqi (ku gjendet numri më i madh, kryesisht rreth maleve të Pindit).
  • Shqipëri (përqendruar në rrethinat e Korçës, Fierit, Vlorës, Lushnjës dhe Elbasanit).
  • Maqedoni e Veriut (ku kanë edhe status zyrtar si pakicë kombëtare, sidomos në Krushevë).
  • Serbi, Rumani dhe Bullgari. [1, 2, 3, 4, 5, 6]

Voskopoja: Qendra e tyre historike

Në shekullin e XVIII, qendra më e rëndësishme kulturore dhe ekonomike e vllehëve/cincarëve në Ballkan ishte Voskopoja (në Shqipërinë e sotme). Në atë kohë, Voskopoja u bë një qytet i lulëzuar me dhjetëra kisha, akademi, shtypshkronjën e dytë në Perandorinë Osmane dhe një popullsi të pasur tregtare. Pas shkatërrimit të qytetit në fund të shekullit të XVIII, shumë cincarë u shpërngulën drejt veriut (në Maqedoni, Serbi dhe Austri), duke ndihmuar në zhvillimin e qyteteve si Beogradi, Nishi apo Shkupi. [1, 2, 3]

Pse quhen “Cincarë”?

Ekziston një teori popullore gjuhësore që thotë se emri “Cincar” u mbeti sepse në gjuhën e tyre numri pesë thuhet “cinci” dhe numri pesëdhjetë “cinciquanti”. Për shkak të përsëritjes së shpeshtë të tingujve “c” dhe “ci” gjatë numërimit të parave ose mallrave në treg, popullsitë sllave përreth filluan t’i quanin “Cincari”. [1, 2]

Sot, për shkak të jetesës së përbashkët shekullore, shumica e cincarëve nëpër Ballkan janë asimiluar gjuhësisht dhe janë integruar plotësisht në kombet ku jetojnë (shqiptarë, serbë, grekë apo maqedonas), por shumë prej tyre ruajnë ende me krenari traditat dhe vetëdijen për origjinën e tyre unike

Fjala vije në ish Jugosllavi I etnikumit cincar Ka qenë heroji I popullit Koça Popoviqi (në Serbi) ndërsa në Shqipëri është Edvin Kristaq Rama , primieri I Shqipërisë I cili nuk është shqiptar por është Cincar….

Për Kryeministrin e Shqipërisë    Edi Rama, etiketa “cincar” apo aludimet për origjinë të huaj përdoren kryesisht në kuadër të debateve politike, ndërsa vetë ai ka deklaruar një përzierje të pasur krahinore shqiptare. [1, 2, 3]

  • Prejardhja zyrtare: Sipas deklaratave publike të vetë Edi Ramës mbi origjinën e tij familjare, rrënjët e tij janë një mozaik: familja e babait të tij (skulptorit Kristaq Rama) e ka origjinën e hershme nga Berati, e zhvendosur më vonë në Durrës, ndërsa gjyshja e tij nga babai kishte prejardhje shkodrane me lidhje të vjetra kroato-veneciane. Nga ana e nënës (Aneta Rama), familja e tij e ka origjinën nga Vunoi i rrethinës së Himarës (bregdeti i Jugut). [1, 2, 3, 4, 5]
  • Teoritë politike: Në Ballkan (dhe në Shqipëri), kur njerëzit duan të sulmojnë ose të etiketojnë figurat publike që shfaqin qëndrime kozmopolite ose që kanë marrëdhënie të afërta rajonale (siç ishte rasti i nismave si Ballkani i Hapur), shpesh u mveshin prejardhje etnike minoritare si ajo cincare apo greke për t’i portretizuar si “jo-autoktonë”.

Ndryshon pushteti në Beograd, por jo strategjia ndaj Kosovës: Lista Studentore dhe vazhdimësia e politikës së mohimit

0

Serbia mund të jetë në prag të një ndryshimi politik, por Kosova nuk ka arsye të ngatërrojë dobësimin e modelit autoritar të Aleksandar Vuçiqit me braktisjen e projektit hegjemonist serb në Ballkan. Rënia e një pushteti nuk nënkupton automatikisht rënien e politikës që ai pushtet ka ndjekur. Aq më pak kur kundërshtarët e tij politikë, ndonëse mund të premtojnë demokratizim të brendshëm, vazhdojnë të mbështeten në të njëjtat premisa kushtetuese, në të njëjtin koncept të interesit kombëtar dhe në të njëjtin pretendim territorial ndaj Kosovës.

Programi i Listës Studentore serbe meriton të lexohet përtej entuziazmit që mund të ngjallë një sfidë e suksesshme ndaj regjimit të Vuçiqit. Dokumenti zbulon një të vërtetë politikisht të pakëndshme: mund të ndryshojë mënyra se si qeveriset Serbia, pa ndryshuar domosdoshmërisht mënyra se si ajo e koncepton Kosovën. Kundërshtimi i pavarësisë së Kosovës, refuzimi i anëtarësimit të saj në organizatat ndërkombëtare, synimi për të zgjeruar autonominë e strukturave serbe dhe ruajtja e institucioneve paralele nuk paraqiten si mbetje të një politike të vjetër, por si objektiva të shprehura të programit.

Këtu qëndron paradoksi: një lëvizje që mund të artikulojë kërkesën për demokraci, llogaridhënie dhe çmontim të partokracisë në Serbi, në çështjen e Kosovës nuk shkëputet nga logjika e nacionalizmit shtetëror dhe e mohimit të realitetit politik të krijuar pas vitit 1999 dhe shpalljes së pavarësisë më 17 shkurt 2008. Demokracia e brendshme, nëse nuk shoqërohet me rishikimin e politikës ndaj fqinjëve, mund të prodhojë një Serbi më pluraliste në formë, por jo domosdoshmërisht më paqësore në raport me Kosovën.

Prandaj, Prishtina nuk duhet ta gjykojë këtë program as përmes paragjykimit se çdo ndryshim në Serbi është i parëndësishëm, as përmes iluzionit se çdo lëvizje kundër Vuçiqit përbën automatikisht një alternativë demokratike për rajonin. Qasja serioze kërkon lexim kritik të dokumenteve, jo vetëm të deklaratave; vlerësim të objektivave strategjike, jo vetëm të retorikës së opozitës. Pyetja thelbësore nuk është vetëm se kush do ta qeverisë Serbinë pas Vuçiqit, por nëse Serbia e ardhshme do të jetë e gatshme ta pranojë Kosovën si realitet politik të pakthyeshëm dhe të ndërtojë marrëdhënie me të mbi bazën e barazisë, sovranitetit dhe fqinjësisë së mirë.

Pikërisht për këtë arsye, programi i Listës Studentore duhet lexuar si një sinjal politik që kërkon vëmendje: ndryshimi demokratik në Beograd mund të jetë lajm i mirë për Serbinë, por vetëm ndryshimi i qasjes ndaj Kosovës mund të shndërrohet në lajm të mirë për paqen dhe stabilitetin e Ballkanit Perëndimor.

Çfarë thotë programi i Listës Studentore serbe për politikën e jashtme dhe Kosovën?
Më poshtë po sjellim përkthimin në shqip (me ndihmën e IA) të kapitullit për politikën e jashtme dhe interesat kombëtare.

Punët e jashtme dhe interesat kombëtare

Politikën e jashtme do ta zhvillojmë në përputhje me Kushtetutën, duke përfshirë prioritete parimore, të ekuilibruara dhe pragmatike të politikës së jashtme, të përqendruara në përfaqësimin në marrëdhëniet me shtetet e tjera, organizatat dhe institucionet ndërkombëtare, si dhe në mbrojtjen e interesave shtetërore dhe kombëtare të Republikës së Serbisë, të shtetasve të saj, të diasporës dhe të personave juridikë jashtë vendit. Në përputhje me Rezolutën për mbrojtjen e sovranitetit, integritetit territorial dhe rendit kushtetues të Republikës së Serbisë, të 26 dhjetorit 2007, do ta ruajmë neutralitetin ushtarak si përcaktim strategjik të Serbisë.

Politika e kuadrove në Ministrinë përkatëse dhe në organet e tjera shtetërore që kryejnë punë në fushën e punëve të jashtme dhe të përfaqësimit diplomatik e konsullor do t’i nënshtrohet një reforme të thellë, e cila do t’i japë fund praktikës shumëvjeçare të partokracisë, nepotizmit, politizimit dhe emërimeve pa kualifikime profesionale, përvojë profesionale dhe kritere qartësisht të përcaktuara.

Do të shkëputemi nga praktika e promovimit personal të aktorëve politikë dhe do të vendosim përfaqësim sistematik, afatgjatë dhe institucional të interesave shtetërore dhe kombëtare në marrëdhëniet ndërkombëtare.

Me një vlerësim të ri sigurie dhe reputacioni, në afatin më të shkurtër të mundshëm do të rishqyrtohen pranimet diskrecionale në shtetësi dhe pasaportat e lëshuara, veçanërisht kur ka dyshim të bazuar për korrupsion.

Do ta ruajmë lidhjen kulturore dhe identitare të diasporës me Serbinë dhe do ta përparojmë bashkëpunimin me komunitetin shkencor dhe profesional të serbëve jashtë vendit. Vëmendje të veçantë do t’i kushtojmë krijimit të kushteve për kthimin e profesionistëve të rinj që kanë fituar arsimin dhe përvojën profesionale jashtë vendit, si dhe të kuadrove të tjerë të kualifikuar, me synimin e angazhimit të tyre profesional në Republikën e Serbisë. Sipas modelit të praktikave të suksesshme të shteteve të tjera, do të shqyrtojmë themelimin e fondeve zhvillimore me qëllim nxitjen e investimeve të diasporës, veçanërisht në pjesët më pak të zhvilluara të Serbisë.

Kosova dhe Metohija

Do të luftojmë për ruajtjen e Kosovës dhe Metohisë në përbërje të Serbisë, në përputhje me Kushtetutën e Republikës së Serbisë dhe Rezolutën 1244. Do ta kundërshtojmë në mënyrë konsekuente pavarësinë e shpallur njëanshëm të të ashtuquajturës Republikë e Kosovës dhe nuk do ta lejojmë anëtarësimin e saj në organizata ndërkombëtare.

Do t’i ndjekim penalisht të gjithë përfaqësuesit përgjegjës të regjimit për të gjitha veprat e mundshme penale në lidhje me lidhjen dhe zbatimin e marrëveshjeve antikushtetuese në dëm të Serbisë: të gjitha marrëveshjet duhet t’i nënshtrohen vlerësimit të kushtetutshmërisë, dhe është i papranueshëm zbatimi i çfarëdo dispozite antikushtetuese të çfarëdo marrëveshjeje të lidhur.

Përpjekje të veçantë do të bëjmë për përmirësimin e pozitës së serbëve në Kosovë dhe Metohi, si në veri ashtu edhe në jug të Ibrit, si në gjashtë komunat me shumicë serbe, ashtu edhe në vendbanimet me popullsi të konsiderueshme serbe që ndodhen jashtë këtyre komunave.

Do të synojmë që këto vendbanime të lidhen administrativisht dhe të përfshihen në njësitë e vetëqeverisjes lokale me shumicë serbe, dhe që këto njësi të arrijnë autonomi sa më të madhe në raport me institucionet e përkohshme të vetëqeverisjes në Prishtinë. Përpjekje të veçanta do të bëjmë për krijimin e kushteve për mbijetesën e pakicës kombëtare gorane, si dhe për rithemelimin e njësisë së vetëqeverisjes lokale në zonat ku pjesëtarët e kombësisë gorane përbëjnë shumicën.

Do t’i ruajmë institucionet tona arsimore, shëndetësore, sociale dhe kulturore në Kosovë dhe Metohi, me theks të veçantë te Universiteti i Prishtinës me seli të përkohshme në Mitrovicë, dhe do ta mbrojmë trashëgiminë tonë kulturore dhe fetare, si dhe pronën e Kishës Ortodokse Serbe.

Serbët në rajon

Do të kultivojmë marrëdhënie të mira fqinjësore dhe do të zhvillojmë bashkëpunimin rajonal, në përputhje me të gjitha parimet e së drejtës ndërkombëtare, me të gjitha shtetet përreth, duke thelluar njëkohësisht marrëdhëniet dypalëshe dhe shumëpalëshe me shtetet e rajonit, si dhe lidhjet e transportit, bashkëpunimin ekonomik dhe energjetik me shtetet anëtare të Komisionit të Danubit, të Grupit të Krajovës dhe të Grupit të Vishegradit, të CEFTA-s, si dhe të organizatave dhe nismave të tjera përkatëse të bashkëpunimit rajonal.

Do ta ruajmë pozitën kushtetuese dhe kompetencat e përcaktuara të Republikës Srpska, përfshirë të drejtën e saj të vetos në kuadër të institucioneve të përbashkëta, si dhe pasurinë e saj të luajtshme dhe të paluajtshme. Në bashkëpunim me bashkësinë ndërkombëtare, do ta rishqyrtojmë praktikën e deritanishme të zbatimit të të ashtuquajturave kompetenca të Bonit të Përfaqësuesit të Lartë për Bosnjë e Hercegovinë dhe do të këmbëngulim në zgjedhjen e ligjshme dhe legjitime të Përfaqësuesit të Lartë për Bosnjë e Hercegovinë, në përputhje me marrëveshjet e nënshkruara dhe me pëlqimin e nevojshëm të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, si dhe do ta alarmojmë bashkësinë ndërkombëtare dhe do t’i ndërmarrim të gjitha mekanizmat e nevojshëm diplomatikë dhe juridikë për çdo rast të tejkalimit të mandatit të përcaktuar me Aneksin 10 të Marrëveshjes së Dejtonit, veçanërisht të atyre që kanë si pasojë cenimin dhe shkeljen e të drejtave të entiteteve të garantuara me Kushtetutën e Bosnjë e Hercegovinës.

Në përputhje me Marrëveshjen për marrëdhënie të veçanta dhe paralele ndërmjet Republikës së Serbisë dhe Republikës Srpska, do ta forcojmë bashkëpunimin dhe lidhjet në fushat e shkëmbimit dhe zhvillimit ekonomik, industrializimit, përmirësimit të infrastrukturës së transportit dhe energjisë, veprimtarive bujqësore, të shërbimeve dhe turistike, sigurisë publike, zhvillimit integral, bashkëpunimit ndëruniversitar, arsimor dhe kulturor, si dhe në degë të tjera të politikave publike.

Do të angazhohemi për përmirësimin e statusit të popullit serb në Mal të Zi dhe për realizimin e të drejtave të garantuara me garancitë kushtetuese-juridike që rregullojnë mbrojtjen e identitetit dhe ndalimin e asimilimit, si dhe për zgjidhjen e çështjes së shtetësisë së dyfishtë, përmes lidhjes së një marrëveshjeje dypalëshe ose gjetjes së një zgjidhjeje tjetër të përshtatshme juridike që do të mundësonte zgjidhjen e çështjes së shtetësisë së dyfishtë në dobi të ndërsjellë.

Do të këmbëngulim për të drejtat e popullit serb në Kroaci dhe për ruajtjen e identitetit të tij kombëtar, kulturor dhe gjuhësor, në përputhje me standardet më të larta evropiane dhe ndërkombëtare. Vëmendje të veçantë do t’i kushtojmë çështjes së pozitës së të kthyerve, zbatimit selektiv të së drejtës në disa procedura gjyqësore dhe kushteve për përkujtimin dinjitoz të varrezave, si dhe respektimit të Rezolutës 1120 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, Letrës së Qeverisë së Republikës së Kroacisë (S/1997/27), Marrëveshjes së Erdutit dhe Marrëveshjes ndërmjet Republikës së Kroacisë dhe Serbisë e Malit të Zi për mbrojtjen e të drejtave të pakicës kroate në Serbi e Mal të Zi dhe të pakicës serbe e malazeze në Republikën e Kroacisë, të vitit 2004.

Serbia dhe Evropa

Bashkimi Evropian është partneri ekonomik më i rëndësishëm i Republikës së Serbisë, me një shkëmbim tregtar të jashtëm që në vitin 2025 arriti gati 60. Me Marrëveshjen e Stabilizim-Asociimit të vitit 2008 u mundësua eksporti pa doganë i shumicës së produkteve dhe shërbimeve vendase, duke i hapur ekonomisë vendase një nga tregjet më të mëdha dhe më të zhvilluara në botë. Kjo marrëveshje ishte njëkohësisht hap kyç drejt vendosjes së regjimit pa viza për shtetasit e Republikës së Serbisë në kuadër të listës së bardhë të Shengenit, duke u sjellë atyre një liri lëvizjeje që më parë nuk e kishin, si dhe qasje në fondet paraaderuese IPA dhe në fonde të tjera të rëndësishme zhvillimore, falë të cilave u realizuan investime të rëndësishme në rindërtimin dhe ndërtimin e infrastrukturës kapitale dhe në përmirësimin e sistemeve kyçe shoqërore, në dobi të të gjithë shtetasve të Republikës së Serbisë.

Do t’i thellojmë partneritetet strategjike tashmë të lidhura me shtetet e Bashkimit Evropian (Greqia, Italia, Hungaria, Franca) dhe do të synojmë forma të ngjashme bashkëpunimi intensiv dypalësh me shtete të tjera evropiane.

Do të synojmë arritjen e statusit IBAR përmes përparimit të konsiderueshëm në fushën e gjyqësorit dhe të drejtave themelore, si dhe të çështjeve të drejtësisë, lirisë dhe sigurisë, të cilat rregullohen me kapitujt 23 dhe 24.

Do ta thellojmë bashkëpunimin me Bankën Evropiane për Rindërtim dhe Zhvillim dhe me Bankën Evropiane të Investimeve, me qëllim sigurimin e mbështetjes financiare, të pakthyeshme dhe të tjera, për projekte zhvillimore me rëndësi për qytetarët.

Serbia dhe bota

Do ta ruajmë partneritetin tradicional me Federatën Ruse për sa i përket koordinimit në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, në lidhje me mbrojtjen e integritetit territorial të Serbisë dhe zgjidhjen e çështjeve të hapura me interes të përbashkët. Do t’i përmbahemi qëndrimit konsekuent se vendosja e sanksioneve ndaj çdo shteti, entiteti apo individi është pasqyrim i një qëndrimi politik, e jo tregues i bindjes se masat sanksionuese kontribuojnë në zgjidhjen e sfidave politike dhe të sigurisë, veçanërisht duke pasur parasysh përvojën tonë historike dhe implikimet e drejtpërdrejta të këtyre masave mbi popullsinë vendase. Republika e Serbisë do ta ruajë qëndrimin parimor të mosvendosjes së masave kufizuese ndaj Federatës Ruse. Njëkohësisht, do t’i përmbahemi qëndrimit parimor të së drejtës ndërkombëtare për respektimin e integritetit territorial të të gjitha vendeve sovrane të botës, përfshirë tërësinë dhe paprekshmërinë e territorit të Republikës së Ukrainës, duke u angazhuar në mënyrë konsekuente për përfundimin e konflikteve të armatosura, zgjidhjen paqësore të mosmarrëveshjeve dhe zhvillimin e marrëdhënieve sa më të mira me të dy popujt miq.

Do t’i zhvillojmë marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, të bazuara në interes të përbashkët dhe në besim më të madh. Do ta vazhdojmë dialogun strategjik për telekomunikacionin, energjinë, transportin, inteligjencën artificiale, diversifikimin e gazit dhe LNG-në, si dhe për bashkëpunimin në mbrojtje, ndërsa tregtinë dhe ardhjen e investimeve në teknologji të lartë që sjellin zhvillim afatgjatë do t’i rrisim edhe më tej. Do ta përfshijmë diasporën serbe në SHBA përmes mekanizmave institucionalë të bashkëpunimit, për investime dhe shkëmbim njohurish, dhe marrëdhëniet me Amerikën do t’i ndërtojmë në mënyrë afatgjatë, pavarësisht nga ndryshimet politike afatshkurtra.

Do të zhvillojmë partneritet strategjik gjithëpërfshirës me Republikën Popullore të Kinës, si partneri ynë tregtar më i rëndësishëm në Azi, dhe do ta zgjerojmë bashkëpunimin nga ai ekonomik, infrastrukturor dhe industrial drejt investimeve në teknologji të lartë. Në të gjitha projektet e ardhshme do të këmbëngulim në respektimin e rregullave vendase, standardeve mjedisore, të drejtave të punëtorëve dhe sigurisë në punë.

Do të hapim tregje të reja për eksportin vendas dhe do ta rivendosim praninë tonë diplomatike në Amerikën Latine, Indi dhe Afrikë, duke u mbështetur në miqësinë tradicionale të kohës së Lëvizjes së të Paangazhuarve. Do t’i zgjerojmë bursat për studentët nga vendet afrikane, ndërsa me Amerikën Latine do ta forcojmë edhe bashkëpunimin në luftën kundër krimit të organizuar.

Populli ynë e di mirë se çfarë do të thotë të jesh viktimë e gjenocidit dhe e spastrimit etnik, prandaj do ta kundërshtojmë çdo formë shtypjeje të më të dobëtëve nga më të fortët. Në përputhje me këtë, nuk do të jemi bashkëfajtorë në përpjekjen sistematike për shkatërrimin e popullit palestinez që Izraeli po e kryen në territorin e Gazës dhe do ta intensifikojmë dërgimin e ndihmës humanitare në Palestinë, për të shpëtuar jetë njerëzore dhe për të ulur numrin e viktimave.

Lufta Çlirimtare e Kosovës dhe NATO

Kolonel Hajro Limaj, Tiranë
____
(Të shkruajmë historinë me fakte e dëshmi) 
____
Nga libri “Rrugëtimi i Shqipërisë për Integrimin në NATO dhe çlirimi i Kosovës “

Lufta e Kosovës ishte një konflikt i armatosur në krahinën  e Kosovës (në atë kohë Republika Federale e Jugosllavisë) ndërmjet Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së) dhe Ushtrisë së Jugosllavisë (JNA-së), e cila filloi më 28 shkurt të vitit 1998, pas sulmit jugosllav në fshatrat Likoshan dhe Qirez në Drenicë të Kosovës, dhe përfundoi me nënshkrimin e Marrëveshjes së Kumanovës më 11 qershor 1999. 

Ushtria Çlirimtare e Kosovës mori mbështetje ajrore nga NATO (nga 24 marsi i vitit 1999) dhe mbështetje tokësore nga Ushtria e Shqipërisë.

-Më 27 dhjetor 1992, administrata e presidentit Bush e paralajmëronte Millosheviçin se “në rast të një konflikti në Kosovë të shkaktuar nga forcat serbe, Shtetet e Bashkuara të Amerikës do të përgatiten për angazhimin e forcës ushtarake kundër serbëve në Kosovë dhe në vetë Serbinë”.

-Gjatë vitit 1998, konflikti midis forcave ushtarake e policore Serbe dhe UÇK-së shkaktoj vrasjen  e mbi 2 000 kosovarëve dhe largimin nga trojet e tyre e rreth 400 mijë civilëve të pafajshëm. Komuniteti ndërkombëtar më në fund u shqetësua për konfliktin me përmasa të mëdha humanitare, dhe rrezikun që kishte zgjerimi i tij edhe në vendet fqinje.

 -Më 12 qershor 1998, Ministrat e Mbrojtjes të vendeve anëtare të  NATO-s kërkuan një vlerësim mbi masat që duhen marrë për të ardhmen, në përputhje me zhvillimet e krizës në Kosovë. Në shtator të po këtij viti, udhëheqësit politikë të vendeve europiane arritën të bindin veten e tyre se revanshi i Millosheviçit duhej të ndalej me çdo mjet. Shkak për këtë u bë sulmi brutal i forcave serbe, i ndërmarrë në muajin Mars ndaj familjes Jashari në Prekaz, ku mbetën të vrarë shumë civilë të pafajshëm. Vetëm nga familja Jashari 22 anëtarë nga 2 deri në 74 vjeç. Këtu fillon rritja e mbështetjes Amerikane dhe politike europiane për sulmin ajror dhe ndalimin e dhunës  serbe.

– Në 18 tetor 1998, tre zyrtarët më të lartë të NATO-s, Sekretari i Përgjithshëm Solana, Kryetari i Komitetit Ushtarak gjenerali Nauman dhe Komandanti Suprem i Forcave Aleate në  Europë, gjenerali Klark, vizituan Beogradin,  për t’i dhënë mesazhin Milosheviçit se urdhri i aktivizimit ishte gati dhe do të ishte më mirë që  ai të zbatonte kërkesat.

Pamje të Masakrës së Reçakut

Në të njëjtën kohë Grupi i Kontaktit dërgoi në Beograd Riçard Hollbrukun me misionin e gjeties së një zgjidhje diplomatike . Millosheviçi asnjëherë nuk e zbatoi premtimin e bërë, por  vazhdoi sulmet kundër shqiptarëve, deri sa në janar 1999, forcat serbe masakruan më shumë se 45 shqiptarë të pa armatosur në Reçak, ngjarje që i detyroi vendimmarrësit amerikanë dhe europian të lënë mënjanë marrëveshjen  e arritur nga Hollbruku dhe të kërkojnë një diplomaci më të rreptë, luftarake.

-Mbas këtij evolimi të situatës, Këshilli i Atlantikut të Veriut i dha Sekretarit të Përgjithshëm Solana autoritetin të urdhërojë një operacion të Aleancës me faza.

Populli në rrugë duke e pritur hyrjen e forcave të NATO-s në Kosovë…

Me gjithë këto përpjekje, komuniteti ndërkombëtar ndërmori përpjekjen e fundit diplomatike. Më 21 mars 1999, tre ditë para fillimit të operacionit, ambasadori Hollbruk shkoi në Beograd për ta paralajmëruar për të fundit herë  Millosheviçin.

Më 22 mars, në përgjigje të paralajmërimit, Millosheviçi vazhdoi represionin duke i bërë një sfidë të hapur përpjekjeve diplomatike amerikane e ndërkombëtare.

Më 23 mars 1999, Hollbruk u largua nga Beogradi pa ndonjë konsesus nga Millosheviçi.

-Solana,me firmosjen e urdhërit nga presidenti Klinton, urdhëroi Gjeneralin Klark të fillonte operacionin “Forca Aleate” mbi ish- Jugosllavi.

-SHBA dhe aleatët e NATO-s kishin tre interesa të forta gjatë krizës kosovare:

Së pari, agresioni serb në Kosovë kërcënonte direkt paqen në të gjithë Ballkanin dhe stabilitetin në rajonin juglindor të NATO-s.

Së dyti, represioni i Beogradit në Kosovë krijoi një krizë humanitare të përpjesëtimeve të mëdha. Operacioni famëkeq “Patkoi” nga serbët, kjo fushatë spastrimi etnik, ishte planëzuar muaj më parë nga Millosheviçi, si një mjet brutal për t’i dhënë fund krizës sipas mënyrës së tij.

Së treti, drejtimi dhe rruga që ndoqi Millosheviçi, e cila çoi në operacionin “Forca Aleate”, sfidoi direkt kredibilitetin e NATO-s, një aleancë e cila kishte krijuar themelin e sigurisë transatllantike për 50 vjet.

Duke folur per nevojën e kryerjes së këtij operacioni dhe duke argumentuar se pse duhej që NATO të ndërhynte në Kosovë, Lordi Robertson, në atë kohë Sekretari i Pergjithshëm i NATO-s, thekson: “Lufta në Kosovë kundër forcave serbe gjithashtu ka implikime për vlerat tona. Në qoftë se do të lejonim këtë pastrim etnik të shkonte më tej, ne do të kishim një grryerje fatale të komunitetit modern euroatlantik, të cilin po mundohemi ta ngremë, pikërisht tani që po hyjmë në shekullin e XXI  dhe ne nuk duhet lejojmë rikthimin e Holokaustit.”

Ushtarë të NATO-s duke hyrë në Kosovë tek Hani i Elezit, nga Maqedonia. Ky vend deri në atë kohë për shumë dhjetëvjetsha është quajtur Gjeneral Jankoviq, në emrin e gjeneralit serb që ishte udhëheqësi i pushtimit të Kosovës dhe i njohur po ashtu për Masakren e Lumës. Hani i Elezit është afër Kaçanikut.

Operacioni “Forca Aleate” u realizua në tre  faza.

Faza e parë,  nga 24 deri më 27 mars, bombardimet në këtë fazë kishin si qëllim të shihej sjellja e presidentit Milosheviç, me qëllim që ai të detyrohej të reflektonte. Milosheviçi në vend që të reflektonte bën të kundërtën dhe e thelloi edhe më tej fushatën e tij ushtarake për spastrimin etnik të Kosovës me shpresën se do të krijonte një krizë humanitare për shtetet fqinje e do ta detyronte perëndimin të tërhiqej.

Objektivi kryesor i kësaj faze ishte nxjerrja jashtë funksionin sistemin e integruar të mbrojtjes ajrore dhe krijimin e kushteve që pilotët të kishin superioritet në ajër.

Faza e dytë, nga  27 mars deri  më 23 prill. Objektivat  kryesore të kësaj faze ishin izolimi dhe shkatërrimi i njësive ushtarake, paraushtarake dhe policore, të ndërpriste furnizimin dhe përforcimet duke goditur vendkomandat, logjistikën, linjat e komunikimit, njësitë e MB, si dhe njësi ndihmëse. Në këtë fazë u përdorën municione të preçizionit të lartë, u përdorën sistemet e drejtimit me satelit, u futën në luftim mjete të reja si dhe u goditën trupat serbe në terren, rrugët, urat mbi Danub, depot e municionit, bazat dhe këto jo vetëm në territorin kosovar, por edhe në Serbi, përfshi dhe kryeqytetin e Beogradit.

Faza e tretë, filloi në ditën e Samitin të Washingtonit, më 23 prill 1999. Kjo fazë ishte e ndarë në dy nën faza. Në Samit u vendos që të intensifikoheshin sulmet kundër Serbisë, me objektiv kryesor të neutralizonte ose të shkatërronte kapacitetet që mund të kryenin, të monitoronin, apo të vazhdonin operacionet ushtarake, duke goditur objektiva të zgjedhur taktikë dhe strategjikë , si dëmtimin e forcave ushtarake serbe në Kosovë, infrastrukturën, selitë e presidentit, ministritë, industrinë ushtarake, energjisë, karburantet etj. Synimi ishte që këto objektiva të goditeshin kudo që ndodheshin në të gjithë Federatën.

Në operacionin “Forca e Aleate” gjatë 78 ditëve të sulmeve ajrore, me pjesëmarrjen e 13 shteteve dhe 1090 avionëve, duke  kryer rreth 37.225 misione ose afërsishtë 300 sulme ajrore në ditë, nga të cilat 10.484 ishin sulme goditëse – pa asnjë dëm të pësuar nga Aleanca. U hodhën 22.000 bomba ndaj 410 objekteve fikse e 520 objekteve taktike me një saktësi 99.6 %  .

NATO kishte siguruar të dhëna të rëndësishme për objektet ushtarake serbe, sasinë, vendodhjen e njësive e reparteve, aerodromeve, të sistemeve të mbrojtjes kundërajrore, karburanteve, vendkomandave, sistemet e telekomunikimit etj.

Në dispozicion të aleancës , veç bazave ushtarake që kishte në Itali (Aviano) dhe në det të hapur u vunë edhe ato të Turqisë, Hungarisë si dhe hapësira ajrore e Bullgarisë dhe e Shqipërisë. Greqia nuk i hapi korridoret ajrore. Aleanca deri në gjysmën e fazës së dytë të sulmeve kishte goditur 150 objekte strategjike, ishin asgjesuar 50% e avionëve Mig-29 që kishin Forcat e Armatosura Serbe, dy vendkomandat ushtarake kryesore të serbisë, si dhe 40% e rezervave të karburanteve në tërë Serbinë. Në vazhdim  u intensifikuan sulmet mbi objekteva të rëndësisë së veçantë, si Shtabi i Përgjithshëm i Ushtrisë, Ministria e Punëve të Brendëshme, TV shtetëror Serb, selia e PS e Milosheviçit etj .

Pas gjithë këtyre sulmeve më në fund, Millosheviçi u detyrua të plotësojë kushtet politike të vendosura nga Aleanca.

Padia e Millosheviçit në Gjykatën Ndërkombëtare të Krimeve të Luftës, i bindi disa nga mbështetësit e tij më të fortë se konsesusi politik i aleancës kundër veprimeve serbe, në vend që të dobësohej, vazhdonte të forcohej më tej.

Në sulmet ajrore duhet thekësuar se rreth 80% e të gjitha kontributeve të përdorura ishin të SHBA.

Pas 11 javësh sulme ajrore, më 9 qershor u nënshkrua marrëveshja taktiko-ushtarake në Shkup, (e njohur si Marrëveshja e Kumanovës) ku mes të tjerash , kryesore ishte tërheqja e trupave serbe nga Kosova.

Një plak tejet i lumrut, i ulur në tankun e NATO-s, në ditën kur forcat e aleancës në Qershorin 1999 hynë në Kosovë.

-Gjatë luftës në Kosovë janë vrarë rreth 13.000 njerëz, janë zhvendosur mbi 800.000, ndërsa janë zhdukur rreth 6.000, prej të cilëve mbi 1.600 janë ende të pa gjetur. Qindra trupa të shqiptarëve të vrarë të Kosovës janë gjetur në varrezat masive në Serbi.

Ka ardhur koha për rotacion politik te shqiptarët në Serbi!

0
Rotacioni i elitave është jetik për çdo shoqëri, por te shqiptarët ende nuk njihet si domosdoshmëri. Serbia po e përjeton këtë ndryshim nën presionin e pakënaqësisë dhe vrullit popullor.
Unë mendoj se nuk duhet mohuar puna e askujt, as rezultatet e së kaluarës, kur shqiptarët arritën të kenë deri në tre deputetë; por historia nuk mund të jetë alibi për mungesën e rezultateve sot.
Nëse ndryshimi i thellë politik në Serbi relativizon edhe më shumë pozitën e shqiptarëve, a do të ishte paradoksi më i frikshëm që ne të vazhdojmë në opozitë, krah për krah me ata që deri dje ishin në pushtet?
Duke pasur parasysh ndikimin vendimtar të Kishës në politikën serbe, nuk ka arsye të besojmë se ndryshimi i pushtetit do të sjellë vetvetiu ndryshim në raport me shqiptarët.
Shqiptarëve në Serbi nuk i duhen vetëm deputetë në Kuvend, por përfaqësues që e shpenzojnë mandatin në qendrat ndërkombëtare, aty ku mund të ndërtohet presioni real. Sepse edhe rezultatet e pakta të deritanishme kanë ardhur kryesisht nga presioni ndërkombëtar, i nxitur nga aktivistë, atdhetarë dhe diaspora shqiptare, të cilët shpesh kanë hapur dyer edhe për vetë përfaqësuesit tanë të zgjedhur.
Sot kemi ardhur në një pikë kritike: mbi 50% e votuesëve shqipëtar nuk votojna fare, ndërsa një pjesë a atyre qe votojnë, po kërkojnë shpresë te partitë jashtë komunave tona, në Novi Pazar e madje edhe në Beograd.
Sì rrjedhojë, Medvegja prap viktimë!
Ky është një sinjal që nuk mund të shpërfillet.
Komuniteti shqiptar në Serbi nuk i detyrohet askujt ta mbajë përjetësisht në skenën politike, pa llogaridhënie dhe pa rezultate.
Ka ardhur koha të hapet rruga. Jo për të mohuar të kaluarën, por për të ndërtuar një të ardhme me përfaqësim më të fortë, më të guximshëm dhe më efektiv për shqiptarët.

Kuvendi i Kosovës nuk është tribunë e propagandës religjioze islamike, qysh mendon deputeti islamist-neoosmanli Osman Musliu!

0
Është turp që një tragjedi e rëndë, siç është vrasja makabre e një gruaje, të shfrytëzohet për të promovuar mesazhe fetare dhe për të fituar poenta politike në emër të fesë.
Fjalimi i djeshëm i deputetit Osman Musliu në Kuvendin e Republikës së Kosovës ngre një çështje thelbësore: A është Kuvendi vendi për përhapjen e mesazheve fetare, apo institucioni ku duhet të diskutohen ligjet, drejtësia dhe përgjegjësia shtetërore?
Kuvendi i Kosovës pra nuk mund të jetë qysh mendon deputeti islamist-neoosmanli Osman Musliu, një arenë për përhapjen e propagandës panislamike!
Se Kosova nuk është dhe nuk mund të jetë vend islamik, por një shtet laik europian që banohet nga mbi 97 për qind shqiptarë!
Kosova është shtet laik. Kuvendi përfaqëson të gjithë qytetarët, besimtarë të feve të ndryshme dhe njerëz pa përkatësi fetare. Prandaj, askush nuk duhet ta trajtojë institucionin më të lartë përfaqësues të vendit si tribunë për promovimin e bindjeve të veta fetare.
Vrasja e një gruaje kërkon drejtësi, përgjegjësi institucionale dhe masa konkrete për mbrojtjen e grave nga dhuna. Ajo nuk duhet të shndërrohet në mjet për propagandë fetare, për të imponuar autoritetin e figurave fetare apo për t’i hedhur hi syve të qytetarëve me retorikë që shmang thelbin e problemit.
Respekti për besimin është çështje individuale. Por shteti, ligji dhe institucionet publike nuk mund të vihen nën autoritetin e fesë. Në një republikë laike, deputetët duhet të flasin në emër të Kushtetutës, të drejtësisë dhe interesit të përgjithshëm, jo të përdorin tragjeditë njerëzore për të forcuar narrativa fetare.
Askush nuk po ia mohon askujt të drejtën të besojë dhe ta praktikojë fenë e vet. Por askush nuk duhet të pretendojë se kritika ndaj përdorimit të fesë në politikë është sulm ndaj besimtarëve.
Një grua është vrarë. Ajo që kërkohet është drejtësi, jo predikim; përgjegjësi, jo propagandë; veprime konkrete, jo shfrytëzim i dhimbjes për poenta politike e fetare.
Kosova ka Kushtetutën e saj, institucionet e saj dhe rrugën e saj si shtet laik. Këtë parim duhet ta respektojnë të gjithë, pa përjashtim!
Feja është e drejtë personale. Kuvendi është institucion i shtetit. Mos i ngatërroni!

Dhuna ndaj grave – rasti i Arlinda Zekajt, këmbanë alarmi për shoqërinë dhe shtetin tonë

Prof. Dr. Sabri Tahiri, Gjilan

Rastet e përsëritura të dhunës ndaj grave, të cilat fatkeqësisht shpesh përfundojnë edhe me vrasje mizore, janë një këmbanë alarmi për tërë shoqërinë tonë. Rasti i vrasjes mizore të Arlinda Zekajt në Vitomiricë të Pejës, e përforcon edhe më shumë këtë alarm. Ato dëshmojnë se kemi ende shumë punë për të bërë në edukimin e brezave të rinj me frymën e humanizmit, të barazisë, të respektit të ndërsjellë dhe të dinjitetit njerëzor në raportet ndërmjet gjinive.
Edukimi për marrëdhënie të shëndosha njerëzore duhet të nisë në familje, të forcohet në shkollë dhe të përkrahet nga i gjithë rrethi shoqëror. Djemtë dhe vajzat duhet të rriten me bindjen se dashuria nuk është pronësi, se askush nuk ka të drejtë ta kontrollojë, poshtërojë, kërcënojë apo dhunojë tjetrin dhe se asnjë konflikt nuk mund të arsyetojë dhunën.
Mbrojtja e grave dhe vajzave nga dhuna nuk është vetëm çështje morale e shoqërore, por detyrim themelor i shtetit dhe i institucioneve të tij. Prandaj, institucionet e Kosovës duhet të ndërmarrin të gjitha masat ligjore, parandaluese dhe mbrojtëse që kanë në dispozicion, në mënyrë që asnjë grua apo vajzë të mos mbetet e pambrojtur përballë dhunuesit.
Kjo kërkon reagim të shpejtë ndaj çdo denoncimi, vlerësim serioz të rrezikut, mbrojtje efektive për viktimat, strehim të sigurt, mbështetje psikologjike e juridike dhe përgjegjësi institucionale për çdo neglizhencë. Policia, prokuroria, gjykatat, shërbimet sociale dhe institucionet arsimore duhet të bashkërendojnë veprimet e tyre, duke e vendosur sigurinë dhe jetën e viktimës mbi çdo konsideratë tjetër.
Fatkeqësisht, përsëritja e këtyre rasteve ngre pyetje serioze për efektivitetin e masave parandaluese dhe për mënyrën se si institucionet i përmbushin detyrimet e tyre. Në vend që energjia politike të harxhohet në përplasje të pafundme për pushtet, vëmendja duhet të përqendrohet edhe te përgjegjësitë jetike të shtetit: mbrojtja e jetës, garantimi i sigurisë dhe ruajtja e dinjitetit të çdo qytetari.
Asnjë grua nuk duhet të jetojë me frikën se mund të bëhet viktimë e personit që pretendon se e do. Asnjë vajzë nuk duhet të ndihet e pambrojtur në shoqërinë e saj. Dhe asnjë denoncim i dhunës nuk duhet të trajtohet si çështje e parëndësishme.
Lufta kundër dhunës ndaj grave duhet të shndërrohet në një përparësi të përhershme shtetërore dhe shoqërore. Qëllimi ynë duhet të jetë jo vetëm ndëshkimi i krimit pasi të ketë ndodhur, por parandalimi i tij përpara se të shkatërrojë jetë, familje dhe të ardhmen e fëmijëve.
Një shoqëri që synon të quhet demokratike, e qytetëruar dhe e drejtë, duhet ta dëshmojë këtë mbi të gjitha me mënyrën se si i mbron gratë dhe vajzat e saj.
Mjaft më me heshtje, mjaft më me neglizhencë dhe mjaft më me premtime pa rezultate! Siguria, liria dhe dinjiteti i grave janë përgjegjësi e përbashkët e familjes, shkollës, shoqërisë dhe shtetit.

Më 27. Tetor 2026

“Bilbili i mallit”, roman që nuk t’i ndalë lotët gjatë gjithë leximit

0

Gani I. Mehmeti

ROMAN QË NUK T’I NDALË LOTËT GJATË GJITHË LEXIMIT

Zymer Mehani: “Bilbili i mallit”, roman, Printing Press, Prishtinë, 2026, faqe 155.

Romani Bilbili i mallit i shkrimtarit Zymer Mehani është një vepër me tematikë shoqërore, e

cila trajton një nga përjetimet më të thella njerëzore: dashurinë e nënës për fëmijën dhe

dhimbjen që lind nga ndarja e tyre. Ngjarja zhvillohet në një mjedis shqiptar dhe pasqyron

realitete të jetës sonë shoqërore, të cilat, edhe pse sot mund të duken si pjesë e së tashmes,

nesër do të përbëjnë dëshmi me vlerë për historinë e jetës familjare dhe shoqërore të

shqiptarëve.

Në qendër të romanit qëndron Engjëllusha, një grua shqiptare e dashur, e urtë dhe e

përkushtuar, të cilën e përcjell një fat i dhimbshëm. Ajo detyrohet të ndahet nga i biri, Dritoni, or dashuria për të nuk shuhet asnjëherë. Përkundrazi, malli dhe dhembshuria bëhen pjesë e pandashme e jetës së saj.

Pas martesës së Engjëllushës, kur ajo kupton se është shtatzënë, marrëdhëniet bashkëshortore fillojnë të ftohen. Burri i saj, emri i të cilit nuk përmendet në roman, largohet gjithnjë e më shumë emocionalisht prej saj, derisa marrëdhënia e tyre përfundon me ndarje. Në këtë situatë, fëmija i tyre, Dritoni, bëhet figura më e ndjeshme e gjithë kësaj drame familjare.

Engjëllusha e kishte dashur të birin me gjithë qenien e saj dhe i kishte premtuar se nuk do të

ndahej kurrë prej tij, sa të ishte gjallë. Mirëpo, jeta nganjëherë i vë njerëzit përballë rrethanave të rënda, kur edhe shtëpia më e dashur nuk mund të të mbajë më. Edhe kur aty mund të gjesh bukë e ujë, dhimbja shpirtërore ta humb oreksin dhe qetësinë. Kështu ndodh edhe me Engjëllushën, e cila, pavarësisht dashurisë së pakufishme për Dritonin, detyrohet të largohet prej tij.

Ndarja bëhet me marrëveshje, pa armiqësi të hapur, por kjo nuk do të thotë se dhimbja merr

fund. Përkundrazi, ajo sapo ka filluar. Çasti i ndarjes është ndër më prekësit e romanit.

Engjëllusha e mban Dritonin të përqafuar, pa mundur ta lëshojë nga krahët. Në fund, ia marrin fëmijën nga duart dhe ajo duhet t'i thotë lamtumirë, ndërsa njerëzit që e prisnin në oborr bëhen gati për t'u nisur drejt Llabucit, te prindërit e saj.

Ky çast shënon fillimin e një vuajtjeje që do ta përcjellë Engjëllushën gjatë gjithë jetës.

Edhe pasi kthehet te prindërit e saj, edhe kur martohet me Bujarin në Drizare, mendja e

Engjëllushës mbetet vazhdimisht te Dritoni. Ajo mendon për të ditën dhe natën, zgjuar dhe në gjumë. E mundon pasiguria: a ka çfarë të hajë, a ka veshmbathje, a është ngrohtë, a kujdeset dikush për të ashtu siç do të kujdesej ajo vetë? Këto pyetje e brejnë vazhdimisht shpirtin e saj.

Nëna digjet nga malli për të birin, ndërsa largësia nuk e zvogëlon dashurinë, por e

thellon edhe më shumë. 

Edhe pas lindjes së shtatë fëmijëve të tjerë, Dritoni e ruan vendin e tij të veçantë në zemrën e

Engjëllushës. Dashuria e saj për të nuk zëvendësohet dhe as nuk zbehet nga kalimi i viteve. Ai

mbetet fëmija prej të cilit jeta e kishte ndarë në rrethana të dhimbshme dhe kujtimi i të cilit i

sjell njëkohësisht mall, dhembje e dashuri.

Gjyshi (Baci) – shtylla morale e jetës së Dritonit 

Një rol të rëndësishëm në roman luan gjyshi i Dritonit, Baci, një njeri i urtë, i drejtë dhe i

dhembshur, i cili kujdeset për nipin me dashuri të jashtëzakonshme. Ai bëhet mbështetja

kryesore e djalit, duke e edukuar me kujdes dhe duke u përpjekur që ta mbrojë nga vuajtjet e

panevojshme.

Baci nuk e gënjen Dritonin, por as nuk ia thotë çdo të vërtetë para kohe. Ai e kupton se fëmija duhet të rritet e të piqet për t'i përballuar disa të vërteta të jetës. Prandaj, edhe për nënën e tij, Engjëllushën, i flet në kohën e duhur, duke ia bërë të qartë se ajo e kishte dashur dhe vazhdonte ta donte, por se ndarja nuk kishte ndodhur për fajin e saj.

Gjyshi i tregon Dritonit se Engjëllusha ishte detyruar ta linte kur ai ishte vetëm njëvjeçar e

pak më shumë. Kështu, Baci nuk e lejon që në mendjen e nipit të krijohet një bindje e gabuar

për nënën e tij. Përkundrazi, përmes fjalëve dhe sjelljes së vet, ai kultivon te Dritoni respektin

dhe dashurinë për të.

Një nga episodet më prekëse është ai kur Dritoni, ende fëmijë, fillon të shkruajë në një skaj të

fletores emrin e nënës së tij, Engjëllushes. Kur e sheh këtë, Baci e këshillon që emrin ta ruajë

aty përgjithmonë. Ky gjest i vogël, por domethënës, shndërrohet në simbol të lidhjes

shpirtërore ndërmjet nënës dhe birit, një lidhje që as koha dhe as largësia nuk mund ta

këpusin.

Baci paraqitet si një figurë e rrallë e gjyshit shqiptar, i cili, përveç kujdesit familjar, ushtron

edhe një mision të rëndësishëm edukues e moral. Ai e rrit Dritonin me dashuri, maturi dhe

ndershmëri, duke i mësuar vlerat e familjes, të së vërtetës dhe të respektit për prindërit.

E vërteta që bashkon nënën me të birin 

Me kalimin e viteve, Dritoni rritet dhe bëhet një djalë i formuar, i cili nis të interesohet më

shumë për prejardhjen e vet dhe për nënën që nuk e kishte pranë gjatë fëmijërisë. Ndërkohë,

Engjëllusha e vazhdon jetën me dhimbjen e ndarjes, duke e ruajtur të birin në zemrën e saj.

Sipas marrëveshjes së bërë në kohën e ndarjes, në jetën e Dritonit do të vinte dita kur ai do të mund ta takonte nënën. Dhe kjo ditë, më në fund, vjen.

Rastësisht, Dritoni i gjen dajët e tij, vëllezërit e Engjëllushës. Takimi me ta sjell gëzim të

madh, sepse përmes tyre ai afrohet me familjen e nënës, me rrënjët e veta dhe me të kaluarën që deri atëherë e kishte njohur vetëm pjesërisht.

Dritoni ishte bërë elektricist dhe kishte punuar në Llabuc, në fshatin e dajëve të tij, pa e ditur

se ata jetonin aty pranë. Madje, kishte pirë ujë edhe nga bunari i tyre, pa e ditur se çfarë

lidhjeje familjare e bashkonte me atë vend. Ky hollësim e bën ngjarjen edhe më domethënëse, sepse tregon se njeriu nganjëherë kalon pranë rrënjëve të veta pa e ditur se sa afër i ka.

Dajët e ndihmojnë Dritonin të vihet në kontakt me Engjëllushën. Takimi i shumëpritur

ndërmjet nënës dhe birit është një nga kulmet emocionale të romanit. Gëzimi i tyre është i

papërshkrueshëm, por lotët nuk ndalen. Pas kaq shumë vitesh ndarje, malli i grumbulluar

shpërthen në përqafime, fjalë të përmallshme dhe lot gëzimi.

Ky ribashkim nuk është thjesht një takim familjar. Ai është përmbushja e një pritjeje të gjatë,

rikthimi i një dashurie që nuk ishte shuar kurrë dhe dëshmia se lidhja ndërmjet nënës dhe

fëmijës mund të mbijetojë edhe në rrethanat më të rënda.

Përballja me të kaluarën 

Një episod me rëndësi është edhe biseda e Dritonit me të atin, gjatë së cilës ai kërkon të mësojë se kush kishte qenë përgjegjës për ndarjen nga nëna. Përmes kësaj bisede, dalin në pah të vërtetat që kishin përcaktuar fatin e Engjëllushës dhe të birit të saj.

Babai i Dritonit kishte gabuar në marrëdhënien bashkëshortore, duke u përfshirë me një grua

tjetër në Prishtinë. Ky veprim kishte çuar në prishjen e martesës dhe, rrjedhimisht, në ndarjen e nënës nga fëmija. Pasojat e këtij gabimi nuk i kishte vuajtur vetëm Engjëllusha, por edhe Dritoni, i cili ishte rritur larg dashurisë së saj të drejtpërdrejtë.

Këtu qëndron një nga mesazhet e rëndësishme të romanit: gabimet e të rriturve mund të

lënë plagë të thella në jetën e fëmijëve, ndërsa pasojat e tyre mund të zgjasin shumë më

tepër sesa vetë rrethanat që i kanë shkaktuar. 

Megjithatë, romani nuk e ndërton rrëfimin vetëm mbi fajin dhe vuajtjen. Ai sjell edhe

mirëkuptimin, faljen dhe mundësinë e ripërtëritjes së lidhjeve familjare. Dritoni fillon ta

vizitojë rregullisht nënën e tij. Në këtë rrugëtim nuk e pengon as Bujari, bashkëshorti i

Engjëllushës, i cili dëshmohet mirëkuptues dhe bujar ndaj dashurisë së saj për të birin.

Edhe fëmijët e tjerë të Engjëllushës e pranojnë Dritonin si vëllanë e tyre, sepse, në fund të

fundit, të gjithë i bashkon e njëjta nënë. Kështu, familja, e cila dikur ishte ndarë nga rrethanat

e jetës, nis të bashkohet sërish përmes dashurisë, mirëkuptimit dhe respektit të ndërsjellë. 

Pse romani titullohet Bilbili i mallit?

Titulli i romanit është i qëlluar dhe lidhet drejtpërdrejt me një objekt të vogël, por me

domethënie të madhe emocionale: bilbilin, një lloj filikaçi, të cilin Engjëllusha ia kishte

dërguar Dritonit si shenjë të dashurisë së saj.

Duke qenë e ndarë nga i biri dhe e pamundur ta shprehte dashurinë përmes pranisë së

përditshme, ajo i dërgon këtë dhuratë të thjeshtë. Bilbili bëhet një shenjë e prekshme e

dashurisë së nënës, një kujtim që e lidh Dritonin me të kaluarën dhe me nënën e tij.

Kur Dritoni mëson se kush ia kishte dërguar, objekti merr një kuptim të ri. Ai nuk është më

thjesht një lodër fëmijërie, por një dëshmi e dashurisë që kishte udhëtuar përmes ndarjes,

viteve dhe heshtjes. Në këtë mënyrë, bilbili shndërrohet në simbol të mallit, të kujtesës dhe të lidhjes së pashkëputshme ndërmjet nënës dhe birit.

Prandaj, titulli Bilbili i mallit nuk është vetëm një emërtim letrar, por edhe një çelës simbolik

për ta kuptuar tërë romanin.

Gjuha, dialogu dhe ndërtimi i personazheve. 

Një nga përparësitë e romanit është gjuha e pastër, e rrjedhshme dhe e kuptueshme. Autori

nuk e ngarkon rrëfimin me ndërtime të ndërlikuara gjuhësore dhe as me një numër të madh

personazhesh. Përkundrazi, ai zgjedh një mënyrë të drejtpërdrejtë të rrëfimit, e cila e afron

lexuesin me ngjarjen dhe ia bën të lehtë ndjekjen e zhvillimeve.

Personazhet nuk janë të shumta, prandaj lexuesi arrin t’i mbajë mend dhe t’i kuptojë më lehtë rolet e tyre në zhvillimin e ngjarjes. Që nga Dema, babai i Engjëllushës, e deri te personazhet e tjera, secili ka një funksion të caktuar në ndërtimin e atmosferës familjare dhe shoqërore të veprës.

Dialogët janë përgjithësisht të shkurtër, me fjali të thjeshta dhe kuptimplota. Ata i japin

rrëfimit natyrshmëri dhe e ndihmojnë autorin të shpalosë karakterin e personazheve pa u

ndalur në shpjegime të gjata. Në disa raste, ndërhyrjet e narratorit e plotësojnë dialogun me

vërejtje, përsiatje dhe përfundime që thellojnë kuptimin e ngjarjes. Këto ndërhyrje, herë-herë të mbështetura në kontraste dhe në vëzhgime intuitive, i japin rrëfimit një dimension

reflektues.

Edhe ndërtimi i personazheve mbështetet në vlera të dallueshme morale. Shumica e tyre

paraqiten të urtë, të përmbajtur, të edukuar dhe të prirë për këshillim. Në sjelljen e tyre

pasqyrohen tipare të traditës shqiptare, kur fjala e të moshuarve, këshilla e gjyshit dhe urtësia e odës kishin një rëndësi të veçantë në edukimin e brezave të rinj.

Baci është shembulli më i qartë i këtij modeli njerëzor. Ai nuk përdor ashpërsinë për ta

edukuar nipin, por urtësinë, durimin dhe dashurinë. Përmes tij, autori paraqet një figurë që

mishëron vlerat e trashëguara familjare dhe përgjegjësinë morale ndaj brezit të ri.

Në anën tjetër, babai i Dritonit paraqitet si shkaktari kryesor i dramës familjare. Gabimi i tij

sjell pasoja të rënda për Engjëllushën dhe të birin. Kjo kundërvënie ndërmjet personazheve e

forcon konfliktin dhe e bën më të qartë mesazhin moral të veprës.

Një histori që i përket edhe jetës së sotme 

Gjatë leximit të romanit, lexuesi mund të krijojë përshtypjen se ngjarja mbështetet në një

histori reale, të njohur nga autori ose të përjetuar nga dikush në mjedisin e tij. Kjo përshtypje

buron nga natyrshmëria e rrëfimit, nga hollësitë e jetës familjare dhe nga mënyra e besueshme e paraqitjes së dhimbjes njerëzore.

Megjithatë, pavarësisht nëse ngjarja ka një burim konkret jetësor apo është fryt i imagjinatës

krijuese, rëndësia e saj qëndron te vërtetësia emocionale. Ndarje të tilla, dhimbje të tilla dhe

mall i tillë kanë ekzistuar në të kaluarën dhe vazhdojnë të shfaqen edhe sot. Madje, në

rrethana të caktuara, ato mund të jenë edhe më të shpeshta se dikur.

Kjo e bën romanin të kapërcejë kufijtë e një historie të vetme familjare. Ai bëhet një rrëfim

për fatin e shumë nënave dhe fëmijëve që, për shkak të konflikteve bashkëshortore, gabimeve njerëzore ose rrethanave të tjera jetësore, detyrohen të jetojnë larg njëri-tjetrit.

Për këtë arsye, Bilbili i mallit mund të lexohet jo vetëm si një vepër letrare me ngarkesë

emocionale, por edhe si një pasqyrë e disa plagëve të shoqërisë sonë, të cilat kërkojnë më

shumë përgjegjësi, mirëkuptim dhe ndjeshmëri njerëzore.

Mesazhi i romanit 

Në thelb, Bilbili i mallit është një roman për dashurinë e nënës ndaj fëmijës, për dhimbjen e

ndarjes dhe për qëndrueshmërinë e lidhjeve familjare. Përmes fatit të Engjëllushës dhe

Dritonit, autori dëshmon se dashuria e vërtetë nuk zhduket me largësinë, nuk shuhet nga

kalimi i viteve dhe nuk zëvendësohet nga rrethanat e reja të jetës.

Nëna mund të krijojë një familje tjetër, mund të lindë e të rrisë fëmijë të tjerë, por dashuria për fëmijën nga i cili është ndarë mbetet e veçantë dhe e pazëvendësueshme. Po kështu, edhe fëmija, kur e njeh të vërtetën dhe e kupton historinë e vet, mund të rikthehet te rrënjët

familjare dhe të rindërtojë lidhjen me nënën.

Njëkohësisht, romani na kujton se fëmijët nuk duhet të bëhen viktima të gabimeve të të

rriturve. Konfliktet bashkëshortore mund të përfundojnë me ndarje, por përgjegjësia

prindërore dhe respekti për lidhjen e fëmijës me të dy prindërit duhet të mbeten mbi çdo

mosmarrëveshje.

Ky është një nga mesazhet më njerëzore të veprës: dashuria e sinqertë, e mbështetur në

mirëkuptim dhe në përgjegjësi, mund të shërojë plagë që koha nuk arrin t'i mbyllë plotësisht.

Përfundim 

Romani Bilbili i mallit i Zymer Mehanit është një vepër që e vendos dashurinë e nënës dhe

dhimbjen e ndarjes në qendër të rrëfimit. Përmes Engjëllushës, Dritonit dhe gjyshit Baci,

autori ndërton një histori që prek ndjenjat e lexuesit dhe e nxit të reflektojë për vlerat e

familjes, për pasojat e gabimeve njerëzore dhe për fuqinë e lidhjeve të gjakut.

Gjuha e thjeshtë, dialogët e shkurtër, personazhet e dallueshme dhe ngjarjet e mbështetura në përjetime të besueshme e bëjnë romanin të qasshëm për një rreth të gjerë lexuesish. Në

veçanti, historia e Engjëllushës dhe Dritonit dëshmon se malli i nënës është një ndjenjë që nuk njeh as kohë, as largësi.

Për analizën më të hollësishme të romanit dhe të personazheve të tij kanë shkruar edhe prof.

Qazim Berisha, në shkrimin e vendosur në fillim të librit, si dhe Fadil H. Curri, në shkrimin e

përfshirë në fund të romanit. Për kontributin e tyre vlerësues, i përgëzojmë.

Në përfundim, autorit Zymer Mehani i urojmë suksese të mëtejshme në krijimtarinë e tij

letrare, si në prozë, ashtu edhe në poezi, me dëshirën që të sjellë para lexuesve vepra të tjera

që prekin tema të rëndësishme njerëzore e shoqërore.

(27 tetor 2026)

Pse, moj e mjera Dardani?

0
PSE, MOJ E MJERA DARDANI?
💔
Pse, moj e mjera Dardani po qanë ?
Sot dhe yjet janë veshur me të zeza.
Prapë një nëne iu nxanen diell e hanë,
E një fëmije sot iu venitë buzëqeshja.
_
Dardani, në Pejë sot u shua një jetë,
Sa jetima çdo ditë po të mbesin.
Sot prapë një bijë e mbulove në zi,
Edhe sa bija tjera duhet të vdesin .
_
Fol, moj e mjera Dardani,
Mos rri e heshtur, mos rri në gjumë,
Bijat tua po i mbulon dheu i zi ,
E drejtësia jote nuk duket askund.
_
Sa fëmijë mbetën pa përqafime ,
Sa lot do të derdhen mbi jastëk.
Kush ua kthen buzëqeshjen jetimëve,
Dhe ua shëron plagët që u dogjën flakë?
_
Arlinda, emri yt sot është dhimbje,
Që jetën ta morën me dhunë mizore.
Ti kërkove mbrojtje, nuk të dhanë siguri,
Kur do të jetë fundi i kësaj tragjedie njerzore ?
_
Zgjohuni, njerëz, se heshtja po na vret,
Po u vrahen biat nën dhunë dhe frikë.
Nënat s’duhet të largohet nga kjo jetë,
E fëmijët e saj s’duhet të mbesin jetimë.
_
Lamtumirë, Arlinda,ti u prefshë në paqe,
Uroj që shpirti yt të gjejë qetësi,
E ne bijat e gjalla ta ngremë zërin fort:
AS EDHE NJË GRUA MË TË MOS VISHET NË ZI!