







Naim J. Krasniqi, Gjermani
Problemi i marrëdhënies së intelektualit me pushtetin nuk fillon në momentin kur ai merr një post politik. Ai fillon shumë më herët: në momentin kur autoriteti i tij intelektual vendoset përballë joshjes së pushtetit.
Václav Havel e ka trajtuar këtë problem nga një përvojë e dyfishtë: si intelektual që, për vite të tëra, qëndroi në konflikt me pushtetin komunist dhe, më pas, si politikan që vetë u bë pjesë e pushtetit.
Në letrën e tij drejtuar Gustáv Husák-ut më 1975, Havel përshkruan një sistem ku njerëzit janë të gatshëm të sakrifikojnë nderin e tyre intelektual dhe të të tjerëve për mundësinë që t’u afrohen atyre që kanë pushtet. Në këtë klimë, shkruan ai, pozitat publike priren të mbushen nga karrieristë, oportunistë dhe bashkëpunëtorë.
Kjo vërejtje e Havel-it nuk duhet kufizuar vetëm te regjimet totalitare. Vlera e saj analitike qëndron pikërisht në pyetjen më të përgjithshme që ngre: çfarë ndodh me autoritetin e një individi kur dëshira për t’iu afruar pushtetit fillon të konkurrojë me detyrimin për ta kritikuar atë?
Këtu bëhet e rëndësishme ndarja ndërmjet angazhimit politik dhe oportunizmit politik.
Hyrja e një intelektuali në politikë nuk është, në vetvete, komprometim moral. Përkundrazi, Havel-i vetë argumentonte se intelektualët me ndjenjë të lartë përgjegjësie duhet dhe mund të hyjnë në politikë. Por ai kërkonte prej tyre që të mos humbnin atë që i dallonte: aftësinë për ta parë politikën nga një distancë kritike dhe për t’i kujtuar pushtetit atë që pushteti nuk dëshiron gjithmonë ta dëgjojë. Në fjalimin e tij të vitit 1995, Havel thekson se intelektualët mund të jenë ose kritikë të pavarur, që i mbajnë politikës një pasqyrë përpara, ose të përfshihen drejtpërdrejt në politikë; të dyja rrugët janë të mundshme, por përgjegjësia e intelektualit mbetet.
Prandaj, problemi nuk është thjesht: “A hyri intelektuali në politikë?”
Pyetja më e rëndësishme është: “Çfarë ndodhi me autonominë e tij intelektuale pasi hyri në politikë?”
Nëse një intelektual hyn në politikë për t’i shërbyer një ideje, një institucioni ose një interesi publik, angazhimi i tij mund të jetë vazhdim i përgjegjësisë së tij intelektuale. Por nëse autoriteti që ai ka ndërtuar përmes dijes, profesionit dhe reputacionit përdoret për t’i dhënë legjitimitet pushtetit, ndërsa ai vetë heq dorë nga e drejta për ta kritikuar atë pushtet, atëherë kemi një fenomen tjetër:
kalimin nga angazhimi intelektual në kooptimin politik.
Në këtë pikë, Havel-i takohet me Julien Benda-n dhe Edward Said-in. Benda e shihte si rrezik tradhtinë e intelektualit ndaj autonomisë së tij morale, ndërsa Said-i e vendoste intelektualin përballë detyrimit për të folur në mënyrë kritike ndaj pushtetit. Havel-i e shton një dimension tjetër:
pushteti nuk është vetëm një strukturë që mund ta kundërshtosh; ai është edhe një tundim që mund të të ndryshojë ty.
Prandaj, pyetja për integritetin e intelektualit nuk duhet të jetë vetëm nëse ai ka titull, dije apo reputacion. Pyetja është nëse ai është në gjendje ta ruajë të njëjtin standard kritik kur pushteti i ofron atij pozitë, prestigj ose ndikim.
Intelektuali nuk e humb integritetin kur hyn në politikë; ai e humb atë kur, për hir të pozitës politike, heq dorë nga e drejta dhe detyrimi për ta vënë politikën në pikëpyetje.
Dhe pikërisht këtu titulli akademik përballet me provën e tij më të vështirë. Titulli dëshmon një arritje në fushën e dijes; ai nuk garanton integritetin moral. Autoriteti profesional mund të fitohet përmes viteve të studimit, ndërsa autoriteti moral provohet pikërisht në momentin kur interesat personale, profesionale ose politike bien ndesh me parimet që individi ka deklaruar më parë.
Një profesor i së drejtës mund të jetë autoritet në jurisprudencë, por kjo nuk do të thotë se çdo qëndrim i tij politik është i drejtë. Një ekonomist mund të jetë ekspert i ekonomisë, por kjo nuk e bën automatikisht politikan të suksesshëm. Një historian mund të ketë njohuri të thella mbi të kaluarën, por kjo nuk e bën domosdoshmërisht të aftë për të drejtuar një shtet.
Kur autoriteti shkencor bëhet pjesë e politikës
Kriza e fundit institucionale në Kosovë ngre një pyetje që shkon përtej debatit juridik mbi
respektimin e afateve dhe procedurave kushtetuese. Nëse këto çështje janë ose jo në përputhje me Kushtetutën, kjo është, para së gjithash, çështje për juristët dhe institucionet kompetente. Pyetja tjetër është e natyrës intelektuale dhe morale: çfarë përgjegjësie ka një personalitet me autoritet profesional, juridik dhe intelektual kur pranon të bëhet pjesë e një procesi politik të diskutueshëm?
Rasti i dy figurave të propozuara gjatë periudhës së krizës institucionale është domethënës. Në gjuhën politike të përditshme mund të thuhet se partia “i dogji” këta kandidatë: i nxori publikisht në një përpjekje për të arritur një objektiv politik, ndonëse nuk kishte siguruar mbështetjen e nevojshme për sukses. Por përgjegjësia nuk mund t’i atribuohet vetëm partisë. Një personalitet që pranon të bëhet kandidat publik duhet të vlerësojë edhe vetë nëse kandidatura e tij ka një bazë reale, më të gjerë se marrëveshja e dy subjekteve që e propozojnë.
Kjo pyetje bëhet veçanërisht e rëndësishme kur kandidati paraqitet si jurist, profesor dhe ish gjyqtar kushtetues. Pikërisht për shkak të këtij autoriteti, publiku mund të presë prej tij jo vetëm kompetencë profesionale, por edhe një shkallë më të lartë të pavarësisë së gjykimit. Në një situatë ku vetë krijimi i institucioneve shoqërohet me debate mbi respektimin e afateve dhe procedurave kushtetuese, pyetja nuk është nëse kandidati ka kryer një shkelje juridike — këtë nuk duhet ta vendosë një analizë politike — por nëse ai ka përdorur autoritetin e tij për të kërkuar një standard më të lartë institucional.
Këtu lind dallimi ndërmjet pranimit të një oferte politike dhe ruajtjes së integritetit intelektual gjatë pranimit të saj.
Një intelektual ka të drejtë të hyjë në politikë. Por ai nuk duhet të lejojë që autoriteti i fituar jashtë politikës të shndërrohet në dekor ose në mjet legjitimimi të një procesi politik. Ai mund ta pranojë një detyrë, por, njëkohësisht, duhet të ruajë të drejtën dhe detyrimin për ta pyetur politikën: a janë krijuar kushtet reale dhe institucionale që kjo kandidaturë të ketë kuptim?
Prandaj, pyetja themelore nuk është: “A duhej ta pranonte kandidaturën?”
Ajo është më e thellë: “A po hyn intelektuali në politikë për ta vënë autoritetin e tij në shërbim të institucioneve, apo po lejon që autoriteti i tij të përdoret për t’i dhënë autoritet një procesi politik që ende nuk e ka siguruar atë?”
Në këtë kuptim, “djegia” politike e një kandidati nuk është vetëm përgjegjësi e atij që e propozon.
Ekziston edhe përgjegjësia e atij që pranon të dalë në skenë. Sa më i madh të jetë autoriteti profesional dhe intelektual i një personaliteti, aq më e madhe është përgjegjësia e tij për të mos e vënë atë autoritet në shërbim të një interesi të ngushtë partiak.
Prapaskenat e demonstratës së grupit terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK) përballë Kombeve të Bashkuara dhe rrjetit të tij të ndikimit politik në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara
Nga: Pouia Tajali
Çdo vit në muajin shtator, në të njëjtën kohë me zhvillimin e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara në Nju Jork, rrugët përreth selisë së OKB-së shndërrohen në një skenë për shfaqje të ndryshme politike. Ndër grupet që e shfrytëzojnë këtë mundësi për të tërhequr vëmendjen e mediave dhe politikanëve, grupi terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK) i Iranit dhe rrjeti i tij politik i lidhur me të zënë një vend të veçantë. Megjithatë, për të kuptuar rëndësinë e një ngjarjeje të tillë, duhet ngritur një pyetje thelbësore: Si është e mundur që një grup që kaloi një pjesë të madhe të historisë së tij në luftë të armatosur, operacione ushtarake dhe veprimtari klandestine, sot të prezantohet në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara përmes fjalëve të tilla si demokraci, të drejtat e grave, sekularizëm dhe të drejtat e njeriut?
Grupi Mojahedin-e Khalq u formua në vitin 1965 dhe fillimisht u shfaq si një lëvizje revolucionare klandestine. Grupi terrorist shumë shpejt e bëri luftën e armatosur thelbin e strategjisë së tij dhe, gjatë viteve 1970, anëtarët e tij kryen sulme kundër objektivave amerikane në Iran. Sipas të dhënave historike të Departamentit të Shtetit të SHBA-së, në vitin 1972 organizata kreu shpërthime kundër shërbimit amerikan të inteligjencës, Shoqatës Iran-Amerikë dhe kompanive amerikane në Teheran. Në vitin 1973, ajo vrau shefin zëvendësues të misionit ushtarak amerikan në Teheran. Në vitin 1975, ajo vrau dy oficerë ushtarakë amerikanë, ndërsa në vitin 1976 vrau dy punonjës amerikanë të Rockwell International.
Kjo histori më vonë u bë faktori më i rëndësishëm që çoi në përcaktimin e MEK-ut nga Shtetet e Bashkuara si një Organizatë e Huaj Terroriste në vitin 1997—një përcaktim që mbeti në fuqi deri në vitin 2012, kur Departamenti i Shtetit i SHBA-së e hoqi këtë përcaktim. Megjithatë, kur njoftoi këtë vendim, Uashingtoni theksoi se heqja e përcaktimit nuk nënkuptonte injorimin apo harrimin e së kaluarës së dhunshme të grupit, ndërsa njëkohësisht ngriti shqetësime serioze lidhur me akuzat për keqtrajtim të anëtarëve të MEK-ut brenda grupit. Prandaj, heqja e përcaktimit terrorist në vitin 2012 nuk duhet të ngatërrohet kurrë me një formë “miratimi historik” të grupit. Ishte një vendim juridik dhe politik lidhur me statusin e tij në atë periudhë të caktuar, dhe jo një certifikim se e kaluara e tij ishte fshirë.
Një nga kapitujt më të rëndësishëm në historinë e grupit Mojahedin-e Khalq pas Revolucionit Iranian të vitit 1979 ishte zhvendosja e qendrës së tij të veprimtarisë në Irak dhe bashkëpunimi me qeverinë e Saddam Hussein-it. Në Irak, grupi krijoi një strukturë të gjerë ushtarake dhe formoi “Ushtrinë Nacionalçlirimtare të Iranit”. Gjatë Luftës Iran-Irak, ai kreu operacione ushtarake përkrah regjimit të Saddam Hussein-it kundër Iranit. Kjo pjesë e historisë së grupit është thelbësore për vlerësimin e imazhit të tij të sotëm, sepse tregon se MEK-u nuk ishte thjesht një lëvizje politike në mërgim. Për një periudhë të gjatë, ai kishte një strukturë ushtarake, kampe, armë dhe një forcë luftarake të organizuar.
Megjithatë, pas rënies së Saddam Hussein-it në vitin 2003, ky model nuk mund të vazhdonte më. Çarmatimi i forcave të tij dhe transferimi gradual i anëtarëve të tij nga Iraku në vende të tjera, veçanërisht në Shqipëri, shënuan fundin e fazës klasike ushtarake të grupit. Nga vitet 2010 e më tej, imazhi i paraqitur nga grupi Mojahedin-e Khalq në Perëndim pësoi një transformim të qartë. Kampet ushtarake dhe Ushtria Nacionalçlirimtare nuk ishin më të pranishme. Në vend të tyre, grupi u shfaq përmes tubimeve të mëdha, konferencave politike, fjalimeve në parlamente, takimeve me politikanë dhe fushatave ndërkombëtare mediatike. Qendra e gravitetit të veprimtarisë së tij u zhvendos gjithashtu nga fusha e betejës drejt kryeqyteteve perëndimore, përfshirë Parisin, Brukselin, Uashingtonin, Strasburgun dhe Nju Jorkun.
Ajo që është bërë gjithnjë e më e dukshme vitet e fundit është prania e grupit dhe e rrjetit politik që e rrethon atë brenda strukturave perëndimore të vendimmarrjes. Në Evropë, përfaqësuesit e NCRI-së janë shfaqur vazhdimisht në Parlamentin Evropian dhe në parlamentet kombëtare të vendeve të ndryshme. Raporte të tilla si një raport i Euractiv në vitin 2025 e kanë përshkruar NCRI-në si një nga rrjetet më aktive të lobimit të opozitës iraniane në Parlamentin Evropian.
Në Shtetet e Bashkuara, këto veprimtari janë më transparente, sepse një pjesë e tyre është regjistruar në kuadër të Ligjit për Regjistrimin e Agjentëve të Huaj (FARA). Për shembull, një raport i Departamentit të Drejtësisë të SHBA-së tregon se zyra NCRI-US, duke vepruar si përfaqësuese e një “subjekti të huaj”, është angazhuar në veprimtari lobimi, ka organizuar takime dhe konferenca, ka komunikuar me qeverinë dhe Kongresin dhe ka kërkuar të ndikojë në opinionin publik. Gjatë periudhës gjashtëmujore që përfundoi në nëntor 2022, ajo raportoi 111,476 dollarë shpenzime për këto veprimtari. Për më tepër, Rosemont Associates ishte regjistruar si ofrues i shërbimeve të lobimit për NCRI-në, ndërsa në dokumentet e saj pasqyroheshin veprimtari të tilla si takime me mbështetësit, komunikim me qeverinë dhe Kongresin dhe këshillim strategjik.
Prandaj, diskutimi mbi veprimtaritë lobuese të grupit Mojahedin-e Khalq në Perëndim nuk është thjesht një pretendim politik; ai mund të gjurmohet përmes dokumenteve zyrtare amerikane.
Një nga aspektet më të diskutueshme të këtij rrjeti është lidhja e tij e gjerë me politikanë të mëparshëm dhe ish-zyrtarë perëndimorë. Raportet mediatike gjatë viteve të fundit kanë zbuluar pjesëmarrjen e një numri ish-zyrtarësh amerikanë në aktivitetet e MEK-ut dhe NCRI-së, si dhe marrjen e shumave të konsiderueshme për të mbajtur fjalime në disa prej këtyre aktiviteteve. Për shembull, The Washington Post raportoi në vitin 2012 se disa mbështetës të njohur të kësaj lëvizjeje merrnin midis 10,000 dhe 40,000 dollarë për çdo fjalim. Raporte më të fundit, bazuar në dokumente financiare të publikuara, kanë zbuluar gjithashtu raste të tjera pagesash ndaj figurave të mëparshme politike.
Sot, grupi Mojahedin-e Khalq e paraqet veten përmes gjuhës së demokracisë dhe të drejtave të njeriut. Megjithatë, vlerësimi i një grupi nuk mund të reduktohet vetëm në sloganet e tij të sotme; duhet të shqyrtohen gjithashtu historia e tij, struktura e brendshme, mekanizmat e vendimmarrjes, historia ushtarake, burimet financiare dhe niveli real i mbështetjes shoqërore që gëzon. Pikërisht kjo është ajo që e bën MEK-un të rëndësishëm: një grup terrorist nuk mund ta rishkruajë thjesht historinë e tij duke ndryshuar fjalorin politik. Kalimi nga uniformat ushtarake te kostumet politike, nga kampet te sallat parlamentare dhe nga operacionet e armatosura te lobimi nuk do të thotë domosdoshmërisht një transformim të natyrës së tij; përkundrazi, mund të përfaqësojë një ndryshim në mjetet e ushtrimit të pushtetit.
Çdo qeveri ose parlament që angazhohet me grupin terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK) duhet të jetë në gjendje t’u përgjigjet pyetjeve kyçe: A është shqyrtuar plotësisht e kaluara e dhunshme e grupit? Si duhet të vlerësohet shërbimi i tij historik ndaj Saddam Hussein-it? Deri në çfarë mase janë hetuar në mënyrë të pavarur struktura e tij e brendshme dhe akuzat lidhur me trajtimin e anëtarëve të tij brenda grupit? Si financohen veprimtaritë e tij të lobimit dhe marrëdhënieve me publikun? Dhe, më e rëndësishmja, a duhet prania e një rrjeti të organizuar në parlamentet evropiane dhe në Kongresin e SHBA-së të ngatërrohet me nivelin real të popullaritetit të tij në mesin e popullit të Iranit?
Këto pyetje nuk janë antidemokratike. Përkundrazi, ato janë pjesë e të njëjtave standarde të transparencës dhe llogaridhënies që vetë grupi Mojahedin-e Khalq pretendon se mbron.
_______

From Armed Struggle to Global Lobbying
Behind the Scenes of the Terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK) Group’s Demonstration in Front of the United Nations and Its Political Influence Network in Europe and the United States
By: Pouia Tajali
Every year in September, coinciding with the United Nations General Assembly in New York, the streets surrounding the UN headquarters become a stage for a variety of political displays. Among the groups that use this opportunity to attract the attention of the media and politicians, the terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK) group of Iran and its affiliated political network occupy a particular position. To understand the significance of such an event, however, an essential question must be raised: How can a group that spent a large part of its history engaged in armed struggle, military operations, and underground activities now be presented in Europe and the United States using terms such as democracy, women’s rights, secularism, and human rights?
The Mojahedin-e Khalq group was formed in 1965 and initially emerged as a revolutionary underground movement. The terrorist group soon made armed struggle the core of its strategy, and during the 1970s, its members carried out attacks against American targets in Iran. According to historical records from the U.S. Department of State, in 1972 the organization carried out bombings against the U.S. intelligence service, the Iran-America Society, and American companies in Tehran. In 1973, it assassinated the deputy chief of the U.S. military mission in Tehran. In 1975, it killed two U.S. military officers, and in 1976, two American employees of Rockwell International.
This history later became the most important factor behind the MEK’s designation as a Foreign Terrorist Organization by the United States in 1997—a designation that remained in place until 2012, when the U.S. Department of State revoked it. Nevertheless, when announcing the decision, Washington emphasized that the revocation did not mean ignoring or forgetting the group’s violent past, while also raising serious concerns about allegations of mistreatment of MEK members within the group. Therefore, the 2012 revocation of the terrorist designation should never be confused with a form of “historical endorsement” of the group. It was a legal and political decision concerning its status at that particular time, not a certification that its past had been erased.
One of the most important chapters in the history of the Mojahedin-e Khalq group following the 1979 Iranian Revolution was the relocation of its operational center to Iraq and its cooperation with Saddam Hussein’s government. In Iraq, the group established an extensive military structure and created the “National Liberation Army of Iran.” During the Iran-Iraq War, it conducted military operations alongside Saddam Hussein’s regime against Iran. This part of the group’s history is central to assessing its present-day image because it demonstrates that the MEK was not merely a political movement in exile. For an extended period, it possessed a military structure, camps, weapons, and an organized fighting force.
However, following the fall of Saddam Hussein in 2003, this model could no longer continue. The disarmament of its forces and the gradual transfer of its members from Iraq to other countries, particularly Albania, marked the end of the group’s classical military phase. From the 2010s onward, the image presented by the Mojahedin-e Khalq group in the West underwent a clear transformation. Military camps and the National Liberation Army were no longer visible. Instead, the group appeared through large-scale rallies, political conferences, speeches in parliaments, meetings with politicians, and international media campaigns. The center of gravity of its activities also shifted from the battlefield to Western capitals, including Paris, Brussels, Washington, Strasbourg, and New York.
What has become increasingly striking in recent years is the presence of the group and its surrounding political network within Western decision-making structures. In Europe, representatives of the NCRI have repeatedly appeared in the European Parliament and the national legislatures of various countries. Reports such as a 2025 Euractiv report have described the NCRI as one of the most active Iranian opposition lobbying networks in the European Parliament.
In the United States, these activities are more transparent because some of them are registered under the Foreign Agents Registration Act (FARA). For example, a report by the U.S. Department of Justice indicates that the NCRI-US office, acting as an agent of a “foreign principal,” has engaged in lobbying activities, organized meetings and conferences, communicated with the government and Congress, and sought to influence public opinion. During the six-month period ending in November 2022, it reported $111,476 in expenses for these activities. In addition, Rosemont Associates was registered as a lobbying service provider for the NCRI, with its filings reflecting activities such as meetings with supporters, communication with the government and Congress, and strategic consulting.
Therefore, discussion of the lobbying activities of the Mojahedin-e Khalq group in the West is not merely a political allegation; it can be traced through official U.S. records.
One of the most controversial aspects of this network is its extensive connections with former Western politicians and former government officials. Media reports over the years have revealed the participation of a number of former U.S. officials in MEK and NCRI events, as well as the receipt of substantial sums for speaking at some of these events. For example, The Washington Post reported in 2012 that some prominent supporters of this movement received between $10,000 and $40,000 for each speech. More recent reports, based on publicly released financial records, have also revealed other instances of payments to former political figures.
Today, the Mojahedin-e Khalq group presents itself using the language of democracy and human rights. However, evaluating a group cannot be reduced to its current slogans; its history, internal structure, decision-making mechanisms, military record, financial resources, and the actual level of social support it enjoys must also be examined. This is precisely what makes the MEK significant: a terrorist group cannot simply rewrite its history by changing its political vocabulary. The shift from military uniforms to political suits, from camps to parliamentary halls, and from armed operations to lobbying does not necessarily mean a transformation in its nature; rather, it may represent a change in the instruments of power.
Any government or parliament that engages with the terrorist Mojahedin-e Khalq (MEK) group should be able to answer key questions: Has the group’s violent history been fully examined? How should its historical service to Saddam Hussein be assessed? To what extent have its internal structure and allegations concerning the treatment of its own members within the group been independently investigated? How are its lobbying and public-relations activities financed? And, most importantly, should the presence of an organized network in European parliaments and the U.S. Congress be confused with its actual level of popularity among the people of Iran?
These questions are not anti-democratic. On the contrary, they are part of the same standards of transparency and accountability that the Mojahedin-e Khalq group itself claims to defend.

Gjergj Kabashi, Prishtinë
PARATHËNIE – Pse ky libër, pse tani ?
Ky libër nuk është lindur nga dëshira për të dhënë përgjigje të gatshme, por nga nevoja për të bërë pyetjen që kemi shtyrë gjatë: përse shkruajmë, dhe përse shkruajmë pikërisht tani?
Në një kohë kur zhurma e botës na rrethon nga të gjitha anët, kur lajmet ndryshojnë sa hap e mbyll sytë dhe e ardhmja ndihet njëkohësisht e afërt dhe e paqartë, ne ndalemi. Ne kërkojmë të kuptojmë vendin tonë — jo vetëm në histori, por edhe në hartën konkrete të qytetit që na rrethon.
“…Nuk e shkrova këtë libër për të qenë i mençur. E shkrova sepse nuk munda më të hesht,-thotë autori Nafi Çegrani.
Për një kohë të gjatë na mësuan se historia ka mbaruar. Se bota u bë një fshat i vogël, i qetë, i lidhur me fije drite. Se kufijtë do të bëhen muze, kombet kujtim folklorik, dhe njeriu do të jetë thjesht qytetar i botës.
Por ndodhi e kundërta. Fshati global nuk u bë i qetë. U bë arenë uraganesh.
Dhe unë pashë se si njeriu ynë, shqiptari, i cili për shekuj kishte mësuar të mbijetojë përballë perandorive me shpatë, tani duhet të mbijetojë përballë perandorive pa fytyrë. Perandorive të parasë që nuk ka atdhe, të lajmit që nuk ka të vërtetë, të frikës që mbillet nga ekrani, të marrëveshjeve që nënshkruhen larg nesh, por që na e caktojnë fatin në shtëpinë tonë.
Kuptimi i fjalës Global, me këtë rast, nuk do të thotë vetëm “botëror”. Global do të thotë një sistem ku gjithçka varet nga gjithçka, dhe askush nuk mban përgjegjësi për asgjë. Është uragani i përsosur: e ndjen goditjen këtu, por syri i tij është mijëra kilometra larg.
Pyetja nuk është si ta ndalim uraganin. Pyetja është: si të mos na shkulë me rrënjë?
Sepse kombet nuk jetojnë vetëm me territor, por me kujtesë, me vlerë dhe me njerëz që nuk ndalen.
Shumë vet, mund të pyesin përse ky libër, pse tani? Sepse tani është momenti të ndërtojmë rrënjët tona në tokë të re. Sepse të shkruarit është një mënyrë për të mbajtur gjallë rrëfimin, për të lidhur brigjet tona me këtë qytet të pafund. Faqet që vijojnë janë përpjekje për të reflektuar — me kujdes, me dhembshuri, me shpresë.
( Fragment i shkëputur nga libri me titull : “Përballë uraganeve globale” të autorit Nafi Çegrani ).
Isuf Bajraktari, Suedi, shtator 2026
Zgjidhja duhet të vijë nga institucionet e Kosovës
Kosova po kalon një periudhë kur përgjegjësia politike nuk matet më me deklarata, akuza apo fitore të përkohshme partiake, por me aftësinë për të ruajtur funksionimin e shtetit dhe besimin e qytetarëve në institucionet e tij.
Kriza politike dhe institucionale nuk mund të trajtohet si një përplasje e zakonshme ndërmjet partive dhe liderëve. Kur institucionet mbeten peng i mosmarrëveshjeve politike, pasojat rëndojnë mbi qytetarët dhe shtetin, duke cenuar edhe besueshmërinë ndërkombëtare të Kosovës.
Mendimi ndryshe është pjesë e demokracisë. Edhe ballafaqimi politik është i natyrshëm. Por kur dallimet shndërrohen në bllokadë dhe kompromisi konsiderohet dobësi, demokracia pushon së prodhuari zgjidhje dhe fillon të prodhojë krizë.
Kjo letër nuk kërkon fajtorin e radhës. Kërkon përgjegjësi dhe zgjidhje.
Sepse mbi interesin e çdo partie, ambicien e çdo lideri dhe mandatin e çdo deputeti qëndron një përgjegjësi më e lartë:
Republika e Kosovës.
PËRGJEGJËSIA ËSHTË E PËRBASHKËT, POR BARRA POLITIKE NUK ËSHTË E NJËJTË
Të gjitha forcat parlamentare kanë përgjegjësi për funksionimin e institucioneve dhe të demokracisë. Por kjo përgjegjësi nuk mund të shpërndahet në mënyrë të barabartë ndërmjet forcave politike që kanë marrë mandate të ndryshme nga qytetarët.
Forca politike që ka marrë besimin më të madh në zgjedhje ka edhe barrën më të madhe për të marrë iniciativën: për të hapur dialogun, për të kërkuar partnerë, për të ndërtuar ura dhe për t’i ofruar vendit një rrugëdalje institucionale.
Fitorja zgjedhore sjell të drejtën për të udhëhequr, por edhe përgjegjësinë për të gjetur zgjidhje.
Opozita, nga ana tjetër, nuk është spektatore. Detyra e saj është ta mbikëqyrë pushtetin, të kundërshtojë kur ka arsye, të ofrojë alternativa dhe, kur interesi shtetëror e kërkon, të bëhet pjesë e zgjidhjes pa hequr dorë nga identiteti i vet politik.
Pjekuria demokratike kërkon që pushteti të mos e interpretojë votën si të drejtë për ta përjashtuar tjetrin, ndërsa opozita të mos e shohë çdo vështirësi të pushtetit si mundësi për ta thelluar krizën.
Demokracia nuk është vetëm e drejta për të thënë jo. Është edhe përgjegjësia për të treguar se çfarë vjen pas atij jo-je.
Prandaj, pyetja që duhet t’ia bëjë vetes secila palë është:
Çfarë humbet Kosova nëse askush nuk bën një hap drejt kompromisit?
NGA MANDATI ZGJEDHOR TE PËRGJEGJËSIA SHTETËRORE
Kosova i ka institucionet, Kushtetutën dhe mekanizmat demokratikë. Ajo që kërkohet është vullneti politik për t’i vënë ato në funksion të zgjidhjes.
Kjo përgjegjësi duhet të shndërrohet në iniciativë: jo me ultimatum, por me ofertë politike; jo duke imponuar pozicionin e vet, por duke krijuar hapësirë për marrëveshje.
Opozita duhet t’i përgjigjet dialogut me alternativa konkrete. Kundërshtimi është pjesë e demokracisë; bllokada si qëllim në vetvete nuk është zgjidhje.
Marrëveshja duhet të kërkohet brenda rendit kushtetues dhe institucional. Asnjë kompromis politik nuk duhet ta cenojë Kushtetutën, por as referimi në të nuk duhet të përdoret për të shmangur përgjegjësinë për gjetjen e një zgjidhjeje brenda rendit kushtetues.
Mbi të gjitha, marrëveshja duhet t’i shërbejë funksionimit të shtetit, jo interesit të ngushtë të një lideri apo partie.
Kompromisi politik nuk është kapitullim.
Të heqësh dorë nga një pjesë e interesit partiak për ta çuar shtetin një hap përpara nuk është dobësi, por përgjegjësi shtetërore.
KUR NE NUK ARRIMË TË GJEJMË ZGJIDHJE
Kosova nuk është një ishull politik. Siguria dhe pozita e saj ndërkombëtare janë ndërtuar edhe me mbështetjen e fuqishme të miqve dhe aleatëve tanë. Kjo mbështetje ka qenë dhe mbetet jetike.
Por partneriteti me aleatët nuk mund ta zëvendësojë përgjegjësinë tonë për shtetin.
Një shtet dëshmon pjekurinë e vet jo vetëm duke krijuar institucione, por edhe duke i bërë ato të funksionojnë në kohë krizash.
Vakumi politik nuk mbetet gjatë bosh.
Kur dialogu i brendshëm shteron dhe institucionet nuk arrijnë të gjejnë zgjidhje, rritet nevoja për ndërmjetësim nga jashtë. Me zgjatjen e krizës, rritet edhe pesha e këtij ndërmjetësimi, ndërsa hapësira për një zgjidhje tërësisht të brendshme mund të ngushtohet.
Rreziku nuk qëndron te miqtë dhe aleatët tanë. Ai lind kur ne nuk arrijmë ta ushtrojmë përgjegjësinë që na takon.
Kosova e njeh dhe e çmon rolin e partnerëve ndërkombëtarë në rrugën drejt lirisë dhe shtetndërtimit. Por mirënjohja nuk është dorëzim i përgjegjësisë dhe partneriteti nuk është kujdestari.
Miqtë mund të këshillojnë, aleatët mund të ndihmojnë dhe partnerët mund të ndërmjetësojnë. Por vendimet për funksionimin demokratik të Republikës u takojnë institucioneve dhe përfaqësuesve të saj të zgjedhur.
Këtu qëndron edhe kuptimi praktik i sovranitetit.
Sovraniteti nuk është vetëm e drejta për të vendosur; është edhe aftësia për të ndërtuar marrëveshje dhe për të marrë përgjegjësi për pasojat e vendimeve tona.
Paralajmërimi, pra, është politik: nëse për çdo krizë të brendshme presim ndërmjetësimin ose formulën nga jashtë, rrezikojmë të krijojmë një varësi që gradualisht e dobëson aftësinë tonë për të vendosur vetë.
Kosova ka kaluar etapa të administrimit dhe mbikëqyrjes ndërkombëtare. Sot sfida është tjetër:
të dëshmojë se është e aftë jo vetëm ta mbrojë sovranitetin, por edhe ta ushtrojë atë me përgjegjësi.
NGA KRIZA TE ZGJIDHJA
Liderë politikë të Kosovës,
Koha kërkon iniciativë, jo pozicionim; dialog, jo monolog; alternativë, jo vetëm kundërshtim.
Forca politike që ka marrë besimin më të madh në zgjedhje duhet ta bëjë hapin e parë: t’i ftojë palët në dialog institucional dhe të paraqesë një propozim të qartë për dalje nga ngërçi.
Opozita duhet t’i përgjigjet kësaj ftese jo duke hequr dorë nga bindjet e veta, por duke vendosur mbi tryezë alternativa dhe propozime që mund të çojnë drejt një marrëveshjeje politike brenda rendit kushtetues.
Duhet të flitet drejtpërdrejt. Të përcaktohet çfarë është e panegociueshme për shtetin dhe ku ka hapësirë për kompromis. Të ndahet interesi shtetëror nga interesi elektoral. Dhe, kur të arrihet marrëveshja, liderët duhet të kenë guximin për t’ua shpjeguar atë qytetarëve.
Sepse të udhëheqësh nuk do të thotë vetëm t’i thuash elektoratit atë që dëshiron të dëgjojë. Do të thotë edhe të kesh guximin për t’i shpjeguar se, në interes të vendit, ndonjëherë duhet bërë kompromis.
Kosovës nuk i duhet një fitues partiak përballë një humbësi partiak.
I duhet një fitore institucionale.
Një zgjidhje e arritur në Prishtinë, brenda institucioneve të Republikës, do të dëshmonte se demokracia e Kosovës është e aftë t’i menaxhojë dallimet e brendshme dhe ta mbajë në duart e veta përgjegjësinë për të ardhmen.
PARA SE TË JETË VONË
Historia nuk do t’ju gjykojë vetëm për zgjedhjet që keni fituar, postet që keni mbajtur apo betejat politike që keni zhvilluar.
Do t’ju gjykojë për mënyrën se si veproni kur interesi i shtetit kërkon të ngriheni mbi interesin e çastit.
Kosova nuk kërkon që të mendoni njësoj.
Kërkon që dallimet tuaja të mos bëhen më të mëdha se shteti.
Prandaj:
Dialogu duhet ta zëvendësojë bllokadën.
Rendi kushtetues duhet të mbetet kufiri i çdo marrëveshjeje.
Kompromisi duhet të bëhet shprehje e përgjegjësisë, jo të trajtohet si dobësi.
Miqtë dhe aleatët le të vazhdojnë të jenë partnerët tanë strategjikë.
Por zgjidhjen duhet ta gjejmë ne.
Sepse pyetja që mund të na shtrojë historia nesër nuk do të jetë vetëm kush fitoi një betejë politike.
Do të jetë:
A ditëm ta qeverisim lirinë që fituam?
Kosovës nuk i duhet kujdestari politike.
I duhet pjekuri politike, përgjegjësi institucionale dhe marrëveshje demokratike.
Mbi të gjitha, i duhen udhëheqës që, kur interesi partiak dhe interesi shtetëror përplasen, dinë ta zgjedhin Kosovën.

Akademik Prof Dr Hakif Bajrami, historian, Prishtinë
Intrigat kushdo që i thurë, zakonisht vet bjen në to!
Asnjë popull nuk mund të gjykohet nëse lufton për liri dhe barazi njerëzore. Lidhur me këtë, jo rastësisht në Kosovë më 1981 patën filluar të dukën shkëndiat e para se në këtë trevë dardane shqiptarët më nuk do ta durojnë okupimin klasik, që kishte ndodhur më 1945, duke vëndosur Beogradi diktaturë ushtrake. Lidhur me këtë intrigat serbiane kurrë nuk do të pushojnë. Prandaj 37 programet serbiane për shfarosjën e shqiptarëve, sidomos gjatë shekullit XX janë dëshmi që një ditë jo vetëm me libra, por edhe me gjyq ndërkombëtar Serbia parafashiste, fashiste dhe neofashiste të akuzohet dhe denohet, duke paguar të gjitha reparacionet. Vetëm atëherë kombi serbian do ta kuptojë rrolin destruktiv që e kishte dhe kujt i sherbenete dhe i shërben.
Në dekadën e fundit të shekullit XX, shqiptarët e robëruar në Jugosllavi ishin para një dileme: të luftojnë, ose të vdesin pa asnjë rrezistencë.Por e kotë ishte edhe si shqiptar nëse je paqesor. Ushtarët dhe policët serbian së bashku me sllavët tjerë vranin për çdo javë patriotë shqiptarë, për çka vertetojnë varrezat sot në të gjitha vendet e Kosovës. Edhe më egërsisht, gjyqet i denonin të rinjët e të rejat, vetëm pse ishin shqiptar. Shkurt, pas shumë planifikimesh, më 1988 Beogradi kërkoi publikisht: “Program për Kosovën”, në mënyrë që 51% të shqiptarëve t` i largoi nga kjo trevë dhe të sjellë në tokat shqiptare kolonistë sllavë, në mënyrë që Kosova të slerbizohet.Kjo metodë ishte shpalosur për të treguar Jugosllavia e Dytë supremaci ndaj të parës, që do të thot se sistemi i ri nuk ishte garancion politik, por ishte vënë në sprovë nga neofashizmi serbian.
Lufta shqiptare në Kosovë 1989-1999, në anën tjetër i ka specifikat e veta, që nuk i përngjajnë asnjë lufte tjetër në glob. Lidhur me këtë, me që “Programi Jugosllav për Kosovën”, ishte nxierr si ekstrakt nga “Memorandumi 1986” i ASHS-ës, Beogrdait nuk u premtua me rezultate në sllavizim, prandaj më 23 mars 1989 e suprimoi autonominë e Kosovës, për të nxierr metoda të reja nazifashiste për veprim gjenocidal. Kështu për një kohë të shkurt shqiptarët do të largohën nga puna, gjithnjë Beogradi duke menduar se gjunjëzimi i shqiptarëve do të bërët realitet. Por, koha tregoi se shqiptarët kishin krijuar at për mejdan!
Vetëm pushka duhej ta ndante mejdanin
Dhe, më nuk kishte dilema. Shqiptarët, pjesa më atdhetare e kuptuan se vetëm pushka duhej ta ndante mejdanin në mes Kosovës robëruar dhe Serbisë robëruese. Shqiptarët e kuptuan më mirë se kurrë, se Serbia nuk do të ndalet me krime. Dhe nuk ishte i vogël kontribiti ndihmës i Ushtrisë shqiptare dhe diasporës partiotike sidomos, pa asnjë kursim. Kuptohet në këtë rrugë të gjatë pati probleme, por armët, kuadrot drejtuese dhe ndihmat nuk munguan .
Aty kah viti 1997 Beogradi nga vrasjet individuale kalon në “ËRRFI”-vrasje kolektive
Nëse lexohet libri mbi Demonstratat patriotike të 1 tetorit 1997, mësohet se edhe në mes establishmenit politik shqiptar kishte përçarje për dhe kundër demonstratave, e lere më të ishte një pjesë jo e vogël e popullit për luftë. Pra ende përshpëritej nepër Kosovë, se: “ka e nuk ka Ushtri (UÇK)”. Po, kur doli publikisht treshja famëlartë (R. Selimi, D.Haradinaj,M. Krasniqi) më 28 Nëntor 1997, atëherë të gjitha “prralllat se me rrugë paqesore do të çlirohemi”, mbetën lakuriq. Dhe, prap (më kujtohet-HB) kishte dilema, se: “Të maskuarit janë persona të paguar që të psojë populli”. N` anën tjtër prijësit e UÇK-ës, nuk e ishin zgjedhë rastësisht ditën e varrosjes mësuesit Halit Geci, për t` u promovuar UÇK publikisht. Kjo dalje publike i gëzoi shumë sidomos ato familje që ishin liridashëse dhe të sakrificës që përkushtimin e tyre për liri nuk e plasonin në dilemë kurrë. Sakrificën e gjejmë duke hulumtuar UÇK-ën edhe më të fuqishme tek individët famëlartë, kuptohet nga familjet e njohura liridashëse. Kështu, çetat dhe batalonet ngadal do të avansohën në ESKADRONE të fuqishme morale dhe politike, e mbi të gjitha ushtarke çlirimtare.
Lidhur me këtë realitet, as organizatat humanitare në botë, po edhe në OKB, çështjën e Kryengritjës shqiptare në Kosovës nuk e mbanin më temë tabu. Në lidhje me këtë, për herë të parë në historinë e kryengritjeve shqiptare, çështja e drejtimit të saj nga një Shtab i Përgjithëshëm (nga një qendër), nuk u vu në dilemë në asnjë rrethanë. Pra, i kotë ishte represioni masiv i okupatorit, sepse radhët e UÇK po rritëshin në të gjitha fushat.
Çështja e Kosovës i ngternacionalizohët për çka vërtetojnë rrezolutat e KS OKB-ës
Nëse studiohen me kujdes të gjitha Rrezolutat e KS OKB-ës për Kosovën: Nr 1160 nga31 mars 1998; Nr.1199 nga 23 shtator 1998; Nr. 1203 nga tetori 1998; Nr. 1239 nga 14 maji 1999 dhe Nr. 1244 nga 10 qershori 1999, shkencorisht rrezulton një platformë e re morale për Globin se: Serbia në luftën gjenocidale për Kosovën, po kryente një agresion që ishte i denueshëm me Konventat e Gjenevës (1948/49). Dhe, kur t` i shtohet këtij fakti se S. Milosheviqin KS OKB e shpalli luftënxitës dhe person që do të ketë punë me te Tribunali i Hagës, që ishte ngritur si gjykatë specale për krimet që i kishte bërë APJ edhe në viset tjera të vendit, përfundimi dihej. Në këto rrethana, në KS OKB brenda Aeropagut vreheshin dy taborre të fuqishme politiko diplomatike. Me një anë ishin: SHBA, Britana dhe Franca. Në anën tjtër ishin Rusia dhe Kina. Në matjën e muskujve jashtë Aeropoagut taborrit ruso kinez i bashkangjitej tinzisht nga një herë Franca, duke provuar me çdo kusht që lufta e UÇK-s sidomos të mbetët e nominuar si Organizatë “terroriste”. Këto fakte Gjykata Speciale duhet t` i zbardh sepse do të mbetën njolla të zezë për civilizimin, kur t` i vjen fundi të gjitha gjykimeve për krimet në ish Jugosllavi 1991-1999.
Nominimin “Terrorist” e çmontoi Adem Demaçi në Zyrën politike të UÇK-ës në Prishtinë
Shumë gazatarë dhe diplomatë kanë frekventuar nepër Zyrën Politike të UÇK-ës në Prishtinë. Interesimi i tyre ishte që të nxierrin informata të sakta se a ka UÇK platformë ushtarake, të cilën ata donin ta shihnin të shkruar. Lidhur me këtë, në derë të Zyrës Adem Demaçit gjithëmonë kanë qenë të ekspozuara Konventat e Gjenevës 1948/49 dhe Programi i Komitetit Kosovës për luftën i vitin 1918/19. Këto ishin provat në të cilat Adem Demaçi mbështetej në të gjitha takimet që i kishte me të huaj.
Nuk dua t` i numroi ata që akuzonin UÇK-ën për ‘terroriste”, por rasti i Jirzhi Dinsbirit (sllovak) ishte eklatant sepse atë Baci e përzuri nga Zyra, sepse akuzoi shumë keq tri herë UÇK si “terroriste”. Dhe ky acarim e solli pastaj Krist Hillin, pastaj R. Hollbrukun që të mësoi realitetin dhe e mësuan se UÇK nuk është terroriste, por çlirimtare, sepse nuk vret civilë, as gra, as burra e sidomos fëmijë. Prandaj UÇK nuk mund të gjykohet me asnjë kriter njerëzor, sepse bënë luftë të drejtë.Për këtë konkluzë jam shumë i bindur sepse gati në tërësi i kam studiuar dokumentët dhe litraturën për Luftën në Kosovë më 1998-1999.
Lufta për kompromitimin e UÇK-ës
E ne e dinim se shumë shtete që kishin “Kosova brenda” si Rusia etj. menjëherë pas çlirimit të Kosovës filluan të përpilojnë skenare se si të kompromitohet UÇK. Sidomos do të dallohën ata oficer të KGB-ës ruse që hynë në Kosovë nga Bosna. Ata janë të parët që shpërndan akuza kinse: “UÇK ka bërë krime ndaj kundërshtarëve të saj”. Dhe shumë shpejtë u gjetë prokurorët: skenaristi, regjisorët që ishin dy rus me pseudonime por edhe tre serbianë pa pseudonime e që kishin ndikim në Këshillin e Evropës. Lidhur me këtë, me që KS OKB nuk ishte institucion i sigurtë se do të kalojë propozimi për themelimin e Gjykatës Speciale për Kosovën, menjëherë filluan presionet mbi qeverinë dhe parlamentin e Kosovës, që ta themeloi Gjykatën Speciale sepse Kina dhe Rusia për shkak të perseverancës tyre ndërkombëtare kurrë nuk do ta votonin një gjykatë raciste. Edhe varianti tjetër, se SHBA ose Britania do të ushtronin veto, ishte llogari logjike i diplomacisë Ist Riverit, se Rrezoluta nuk do të kalonte. Prandaj iu vërsulën Kosovës me të gjitha mjetet, të ligjëshme dhe të paligjëshme për ta themeluar një gjykatë e cila kurrë nuk do t` i japi llogari. Kuptohet se Gjykata u votua me shumicë apsolute në Parlamentin e Kosovës me moton se: “UÇK do të pastrohet nga akuzat ruso serbiane”.
Shumë shpejtë u gjetë simbolike e akuzës që pushonte diku si “top sekret” në Moskë
Në Beograd sipas librit publik: “OVK protiv Jugoslavije,kako smo izgubili Kosovo i Metohiju” (UÇK kundër Jugosllavisë, si e humbëm Kosovën dhe Metohinë”, figurojnë të gjithë skenarët se si duhet të zbutën krimet serbe dhe se si të akuzohet UÇK për “terrorizëm”. Në këtë libër dhe jo vetëm në këtë u zgjodhën “markat” e UÇK-ës, që duhej akuzuar për fillim të procesit të “shekullit”. Pra u zgjodhën: Lajmëruesi i UÇK-ës Rexhep Selimi; Kryetarët e Parlamentit Republikës Kosovës Jakup Krasniqi dhe Kadri Veseli; Presidenti i Republikës Kosovës, Hashim Thaçi. Madje ky i fundit u zgjodh të arrestohet deri sa ishte në aeroplan duke shkuar në SHBA, ngjajshëm sikurse Primakovi (Kryetar i Qeverisë ruse) në prag të fillimit bombardimeve të NATO-s. Edhe ky duke shkuar në SHBA. Pra, edhe Primakovi, edhe Hashim Thaçi u detyrian të kthehen deri sa ishin në ajr. Prandaj tash shtrohët pyetja: A nuk ishte kjo një matje e muskujve në mes SHBA dhe Rusisë edhe atëherë, sikurse po ndodh sot.
Pse prokuroria e Gjykatës Speciale në Hagë është në krizë të thellë
Në lidhje me këtë disa studiues pohojnë se janë kah mungojnë finansat për t` i paguar deshmitarët që më parë i kanë regrutuuar dhe paguar deri sa ata kanë pranuar të rregjistrohen si “deshmitarë të mbrojtur”. E vërteta, tash të gjithë ata spiunë tani janë duke kërkuar pagesa nga ai rusi i thinjur, duke kërkuar edhe nga Frano Barambieri si prokuror i parë. F. Barambieri është Kolumbian. U emra prokuror sepse ishte shumë i aftë në likudimin e Karteleve të drogës në vendin e tij (Kolumbi). Dhe propozuesit mendonin se simbolikisjht tërë aftësinë e tij Baranbieri do ta përqëndronte në hulumtimin e drogërisë në Kosovë, për ta akuzuar pastaj UÇK-ën. F. Barambieri nuk ishte naiv. Ai së pari e ndërmori një hulumtim në Kosovë. Pas një udhëtimi disa javor nepër Kosovë erdhi në përfundim se nuk është fjala për drogë e as për traspalntim të organeve njerëzore. Prandaj dha dorëheqje të parevokusheme. Vendin e tij e mori shumë shpëejtë një Amerikan, i cili mësoi edhe më shpejtë se UÇK nuk mund të akuzohët për terrorizëm, as për drogë e as për traspalntime. Në këto rrethana emri i deputetit zvicra Dik Matri u bë beseler sepse atë e përkrahëte prokurorja Karlla Del Ponte, një prokurore kontraverze. Këtij ekipi nën hie do të i ndihmojë Dr Millan Protiqi (ish ambasador i RFJ në Bern të Zvicrës). Këta janë ata që duhet japin llogari para civilizimit për komplotin e shekullit ala “DRAJFUS II”, sepse dikush po i frikohet modelit të UÇK-ës, se do të merr përmasa në glob. Pra robëruesit kurrë nuk kanë qenë më në krizë, sepse modeli I Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, modeli i Adem Jasharit me familjën famëlartë shqiptare është bërë aksiomë matematikore në luftën për çlirim.
Në këtë studim e shtrojmë një pyetje që kërkon përgjegje të paktën nga Prokuroria e Specialës në Hagë: Si është e mundur që siguria e Kiro Gligorovit (Kryetar i Maqedonisë) të kushtoi 27 milion dollarë në vit, sepse ai e përjetoi një atentat shumë të rëndë; Si është e mundur dhe kush e beson “vdekjen misterioze” të Hitleir Serbina ( S. Millosheviqit) në burgun më të sigurtë në Evropë; A nuk është simptomatike privimi i Presidentit Republikës Kosovës duke shkuar në SHBA zyrtarisht. Pra me një anë akuzë, rusët provuan të “tregojnë”: Ja kend e ka zgjedhë Kosova president. Në anën tjetër: Ja kend e fton Stej Departamenti në vizitë. E këto analogji Kuvendi i Kosovës është dashur t` i mësoi, sepse ndrydhjet politike janë eksperimentuar mbi kurrizin e UÇK-ës.
Për fatin moral të shqiptarëve vetëm Vetvendojsa me Albin Kurtin në ball, nuk e votoi Specialën. Kuptohet edhe disa deputet tjerë që kanë integritet moral dhe politik nuk e votouna. E vërteta, sot po kerkohet një Emil Zola, për ta shpëtuar moralin njerëzor, për ta shpëtuar Drajfusin-hebrej, alias Hashim Thaçin-shqiptar me tre shokët e idealit, aq më parë të gjithë nga Drenica kryengritëse dhe liridashëse gjithëmonë!
Çka pëson Serbia me fitorën e UÇK-ës më 10 qershor 1999?
Me fitorën e UÇK-ës më 10 qershor 1999, Serbisë nazifashiste iu kanë hapur frontet e pashmagëshme që të shkëputën prej saj: Vojvodina, Sanxahku, Lugina e Preshevës. Madje nëse shkohët mëtej në “thellësinë” historike, po krijuan shqiptarët fuqi politike dhe ushtarake në të ardhmën, duhet të kërkojnë presedan në OKB dhe ta shtrojnë si pyetje Vendimin e Kongresit Berlinit më 13 qershor 1878 për aneksimin e Sanxhakut Nishit me 714 katunde dhe 6 qytete me shumicë shqiptare. Kjo pyetje duhet të shtrohët aq më parë kur shqiptarët Sanxhakun e Nishit e quanin trevën e tyre duke u thirrur edhe në Justinianin:Shipnia e Vjetër. Kuptohet nga ky nominim shovinistët serbian e trasferuan emrin e Dardanisë (Kosovës) në :”Stara Srbia” (Serbia e Vjetër).E vërteta, më 1853 termi “Srbi e Vjetër” do t` i atribuohët Rashkës, por jo për Kosovën, prandaj pas Luftës Ballkanike më 1912 politika serbe e shfrytzoi shansën e shekullit dhe në vijim e krijoi edhe “Serbinë e Madhe”, me çka sllovenët, kroatët, serbët,malazezët, maqedonasit e deponuan emrin e tyre në Jugosllavë. Pas këtij nominimi qëndron pansllavizmi serbian i vizatuar në Naçertania 1844 dhe në Memorandumin e Akademisë më 1986.E vërteta të gjitha luftërat e Serbisë 1991-1999 janë zhvilluar me këtë prapavi, flamurin e së cilës e mbante kisha ortodokse serbe.
Shpresojmë s Gjykata Speciale për UÇK-ën më 16 shtator 2026 do t` i liroi të arrestuarit: Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Jakup Krasnjiqin dhe Rexhep Selimin.Lufta për t` u shkëputur nga e kaluara duhet të vazhdojë, në mënyrë që Republika e Kosovës, për të cilën u derdh gjak të forcohët dhe bërëmi anat të OKB-ës dhe BE-s.
Shkrimi iu kushtohët katër heronjëve, që më 16 shtator 2026 Gjykata Speciale në Hagë duhet t` i liroi nga çdo akuzë!
Prishtinë, me 13 shtator 2026





