Kreu Blog

Kur rivaliteti politik i lë vend interesit të përgjithshëm

Drini.us
-
0
Kur rivaliteti politik i lë vend interesit të përgjithshëm

Arif Ejupi, Gjenevë

Historia politike dhe shoqërore e shqiptarëve dëshmon se përçarja e brendshme nuk ka qenë vetëm pasojë e rrethanave të jashtme, por shpesh edhe produkt i rivaliteteve, ambicieve dhe konflikteve të brendshme.

Në periudha kur shqiptarët nuk dispononin me shtetësi të konsoliduar, sovranitet të plotë apo institucione të qëndrueshme, lufta për ndikim dhe pushtet shpesh zhvillohej brenda vetë bashkësisë.

Ky paradoks historik meriton vëmendje të veçantë: si është e mundur që një shoqëri e privuar nga liria politike të prodhojë njëkohësisht rivalitete të theksuara për dominim të brendshëm?

Edhe në kushtet e robërisë, kur logjika e mbijetesës kolektive do të kërkonte solidaritet, bashkëpunim dhe koordinim, shpesh janë shfaqur konflikte, mosbesim, kurthe dhe antagonizma ndërmjet individëve apo grupeve.

Kjo tregon se përçarja nuk mund të shpjegohet vetëm si rezultat i presionit të jashtëm. Ajo lidhet edhe me kulturën politike, dobësinë institucionale, mungesën e besimit reciprok dhe prirjen për ta parë tjetrin si rival, e jo si partner në një projekt të përbashkët.

Pikërisht këtu lind pyetja thelbësore: çfarë mund të presim nga të tjerët, nëse vetë ne prodhojmë mekanizma që na dobësojnë?

Formula “unë të munda ty, ti më munde mua” përmbledh në mënyrë simbolike një logjikë konfliktuale në të cilën fitorja individuale mund të shndërrohet në humbje kolektive.

Nëse energjia shoqërore shpenzohet për eliminimin e kundërshtarit të brendshëm, atëherë dobësohet aftësia për të ndërtuar institucione, për të mbrojtur interesin publik dhe për të krijuar kohezion shoqëror.

Në historinë institucionale të Kosovës gjenden edhe shembuj të kundërt, ku rivaliteti politik është kapërcyer në funksion të krijimit dhe avancimit të institucioneve.

Pas zgjedhjeve të vitit 2001, Ibrahim Rugova dhe forca politike që ai drejtonte pranuan një formulë bashkëqeverisjeje me rivalët kryesorë politikë: Rugova u zgjodh president, ndërsa Bajram Rexhepi nga PDK-ja mori postin e kryeministrit; në qeverisje u përfshinë LDK-ja, PDK-ja, AAK-ja dhe përfaqësues të komuniteteve.

Ky kompromis institucional u arrit në një periudhë kur Kosova kishte nevojë për funksionalizimin e institucioneve të dala nga zgjedhjet dhe për krijimin e një baze më të gjerë të bashkëpunimit politik.

Një shembull i ngjashëm u paraqit edhe në kohën e presidentit Fatmir Sejdiu. Pas zgjedhjeve të vitit 2007, PDK-ja dhe LDK-ja, ndonëse rivale politike, arritën marrëveshje koalicioni.

Në janar të vitit 2008 Sejdiu u rizgjodh president, ndërsa Hashim Thaçi u zgjodh kryeministër i qeverisë së koalicionit PDK–LDK. Kjo marrëveshje përkoi me një periudhë vendimtare të zhvillimit institucional dhe politik të Kosovës.

Këta shembuj tregojnë se kompromisi politik nuk nënkupton domosdoshmërisht heqje dorë nga identiteti partiak apo nga bindjet politike. Në rrethana të caktuara, ai mund të jetë instrument i përgjegjësisë institucionale, sidomos kur funksionimi i institucioneve dhe proceset me rëndësi të përgjithshme kërkojnë bashkëpunim ndërmjet kundërshtarëve politikë.

Nga kjo perspektivë, problemi nuk qëndron te ekzistenca e dallimeve. Dallimet janë pjesë normale e çdo shoqërie pluraliste. Problemi lind kur konkurrenca shndërrohet në armiqësi, kur mospajtimi kthehet në hakmarrje dhe kur interesi personal ose grupor vendoset sistematikisht mbi interesin e përgjithshëm.

Një shoqëri e qëndrueshme nuk ndërtohet mbi mungesën e kundërshtimeve, por mbi aftësinë për t’i menaxhuar ato përmes normave, institucioneve dhe kulturës së dialogut.

Prandaj, uniteti nuk duhet kuptuar si uniformitet mendimi, por si gatishmëri për të mbrojtur interesat themelore të përbashkëta edhe në kushtet e dallimeve politike, ideologjike apo personale.

Në këtë kuptim, hilet, inatet dhe përçarjet nuk janë thjesht dobësi morale. Ato mund të shndërrohen në faktorë strukturorë të dobësimit shoqëror dhe politik. Sa më i ulët të jetë niveli i besimit ndërmjet njerëzve, aq më e vështirë bëhet ndërtimi i bashkëpunimit, i institucioneve funksionale dhe i përgjegjësisë kolektive.

Prandaj, sfida kryesore nuk është të mposhtim njëri-tjetrin, por të tejkalojmë logjikën e vetëdëmtimit. Nëse çdo fitore ndaj tjetrit prodhon dobësim të përbashkët, atëherë ajo nuk është fitore reale.

Shoqëritë përparojnë kur konkurrenca shndërrohet në zhvillim, kur dallimet kanalizohen përmes institucioneve dhe kur identiteti i përbashkët nuk përdoret si slogan, por si përgjegjësi.

Në fund, pyetja mbetet e thjeshtë, por thelbësore: Çfarë vlere ka që unë të të mund ty dhe ti të më mundësh mua, nëse në fund të dy humbim atë që duhet ta ndërtojmë së bashku?

Për librin e Jusuf Buxhovit, “Pasluftat e mia”

Drini.us
-
0
Për librin e Jusuf Buxhovit, “Pasluftat e mia”
Gjergj – Bajram Kabashi
___
“Pasluftat e mia” (1946 – 1999 dhe 2000 – 20269)
Kujtime, biseda , dëshmi
Shtëpia Botuese “Faik Konica”, Prishtinë 2026
___
Shkrimtari , historiani dhe gazetari i njohur Jusuf Buxhovi, autor i shumë veprave letrare, historike e publiçistike, kësaj vere erdhi me librin monografik “Pasluftat e mia”, një të thuash roman i veçant i tij, i shkruar në mënyrë autobiografike që e paraqet rrugën e tij jetësore nga fëmijënia e deri sot.
Meqenëse me Buxhovin kemi punuar sëbashku në gazetën “Rilidja”, që nga viti 1982, kur ai ishte në komisionin pranues për gazetarët e rinj, në mesin e të cilëve isha edhe une.
Prandaj, rrugëtimin e tij profesional, si gazetar me përgatitjen e duhur shkollore dhe kulturen e admiruar, në një mënyrë e njihja, përderisa libri mongrafik “Pasluftat e mia” , e rikthej në kujtesë punën e tij të madhe e të vazhdueshme.
Romani autobiografik apo mongrafie “Pasluftat e mia” është një libër voluminoz me përplot të dhëna e dëshmi për një rrugë të bujshme që e ka kaluar Jusuf Buxhovi, jo vetëm në gazetari, por edhe në rolin e tij të madh në formimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës, në rrugën e formimit të tij profesional si letrar e historian.
Libri “Pasluftat e mia” e përfshin periudhën që nga lindja e krijuesit të njohur, vitet 1946 – 1999 dhe ato 2000 – 2026.
Ky është një libër përplot të dhëna e dëshmi për një kohë të kaluar të këtij një personaliteti të veçant, libër që mbetët si një monument i madh kujtese, jo vetëm për rrugëtimin jetësor e profesional të autorit, por edhe të Kosovës e kombit shqiptar.
Kujtimet, dëshmitë e bisedat e autorit të rrallë, të përmbledhura në një libër me një titull që të kujton njeriun e shumë betejave të kaluara nëpër jetë dhe shikimin e tij kah rrugët nga ka kaluar, janë njëherit kujtime dhe rrëfime, qoftë edhe të zbehura nga harresa, të një populli të tërë, andaj rrëfimet e shkrimtarit Buxhovi janë edhe “rrëfimet e secilit prej nesh”, që ka kaluar nëpër ato rrugë të vështira.
Përderisa e lexoja librin “Pasluftat e mia”, më dukej sukur jam ende tuj i përcjellë ngjarjet për gazetën “Rilindja”; apatheidin, segregacionin, rrënimin e autonomisë, arsyetimet e politikanve, “Apelin 215”, formimin e LDK-së, konferencat e përjavshme për shtypin të Ibrahim Rugovës, daljen në skenë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës etj.
Andaj, është një kënaqësi e madhe që kulturës sonë i shtohet një libër i tillë, që në mënyrë kronologjike, pothuaj hap pas hapi, rrëfen për kohët e kaluara, për vetminë e madhe që mendonim se i jemi nënshtruar në atë kohë, por edhe për fuqinë tonë , energjitë tona pozitive dhe shpresën për një ditë më të mirë.
Autori i librit “Pasluftat e mia” thekson, se, “Ajo që ka rëndësi në kujtimet, dëshmitë dhe bisedat e këtij libri, ka të bëjë me atë se, në pjesën e parë, Fadil Hoxha dhe dr. Ibrahim Rugova, si persona historikë, në kuadër të zhvillimeve të ndryshme: në njërën anë, ngritjes së statusit autonom të Kosovës nga ai rajonal i vitit 1945, te njësia federative me kushtetutën e vitit 1974 dhe rrënimin e saj nga Serbia përmes puçit kushtetues më 23 mars 1989, dhe në anën tjetër, Shpalljes së Republikës së Kosovës në Kuvendin e Kaçanikut, më 7 shtator 1990 e deri te protektorati ndërkombëtar sipas rezolutës 1244 të KS të OKB-së,më 12 qershor 1999 – i takojnë historisë së shtetndërtimit evolutiv. Siç u pa edhe në vendimin e GJND-së me 10 korrik 2010, ky fakt i shërbeu formulimit se pavarësia e shtetit të Kosovës, e ndërlidhur edhe me konstitucionalizmin jugosllav dhe rezistencën institucionale – aktive – paqësore, që nuk bia ndesh me të drejtën ndërkombëtare.
Në kuadër të librit, në pjesën e dytë, atë të protektoratit ndërkombëtar nga 12 qershori 1999 deri më 17 shkurt 2008, kur Kosova, e ndihmuar nga aleatët perëndimorë, veçmas SHBA-të shpallet e pavarur, fokusimi bie mbi dy çështje, që ndikuan zhvillimet që do ta përshpejtojnë pavarësinë:
-Së pari, te protektorati ndërkombëtar përmbrenda dihomisë: siguri  (KFOR) – institucione demokratike (UNMIK) si dhe konflikti etnik i vitit 2004 me pasoja tragjike, që nga dr. Rugova po edhe disa liderë të tjerë nga jashtë, u vlerësua  “puç i organizuar nga Beogradi dhe aleatët e saj nga radhët e grupeve staliniste për ta nxjerrë Kosovën nga rruga e pavarësisë”.
Pas hyrjes tejet sqaruese për domosdonë e shkrimit të librit, autori Buxhovi si një plak i urtë dhe me kujtesë të madhe e të freskët, flet për fëmijërinë e tij, Aksionin për mbledhjen e armëve, Procesin e Prizrenit dhe ndërlidhjen e raportit midis Enverit e Titos për Kosovën, për hakmarrjen serbe, për Plenumin e Brioneve dhe “aleancën” e Titos me Shqiptarët, për kërkesat për avancimin e pozitës kushtetuese të Kosovës deri te njësia federative, demonstratat historike të Kosovës së vitit 1968, për “Kohën e barazisë”, Amandamentet kushtetuese dhe themelimi i Universitetit të Prishtinës, për Kushtetutën e vitit 1974 dhe ngritjen e statusit të Kosovës në njësi federative, pastaj rrëfimet e autorit për “Vitet e Gjermanisë”, për kohën kur ishte korrespondent i përhershëm i Rilindjes në Bon, për “lidhjen shqiptare” që i përafron shqiptarët, për opcionet rreth “Shqipërisë jugosllave” dhe ato për “Kosovën shqiptare”, për bisedat me Vladimir Bakariqin, filozofin Vajceker, nobelistin Bëll dhe Horst Emken. Pastaj për “Dimri i madh” shqiptar, atuja e “e barazisë” së Bakallit, “gasterbajterët” tanë dhe klubet jugosllave.
Janë edhe kujtimet për shkrimtarin tonë Martin Camaj, për Oda Buholc, Fidler dhe Knoblauh.
Secili kapitull ku rrëfen Jusuf Buxhovi e bartë vulën e saktësisë dhe dokumentimit.
Jusuf Buxhovi rrëfen për vazhdimësinë nëpër të cilën ka kaluar si njeri e gazetar, duke mos zbukuruar asgjë, por duke e thënë vetëm të vërtetën, ashtu siç ka qenë ajo, e jo qysh do të dëshironim që të ishte.
Jusuf Buxhovi dhe Ibrahim Rugova
___
Ky është një libër ku flet e rrëfen një personalitet me dije të madhe, me dijen e gazetarit, shkrimtarit, historianit, kronikanit dhe aktivistit të madh të Lidhjes Demokratike të Kosovës.
Kjo vërtetohet me saktësi të madhe edhe në kapitullin e katërt, sidomos në rrëfimin për demonstratat e vitit 1981 dhe fillimin e fundit të Jugosllavisë së Titos, në atë për luftën e Serbisë për ta rrënuar autonominë e Kosovës në vitet 1981 – 1989, ku vërtetohen synimet e nacionalistëve serbë që thoshin se “jemi në luftë me shqiptarët”, pastaj për protestat gjithëpopullore kundër rrënimit të asaj autonomie të  vitir 1988, greva e minatorëve të kombinatit Trepça, Apeli i 215 intelektualëve, që pati nisë në gazetën Rilindja, pjesë e të cilit ishte edhe autori i këtij shkrimi për librin e Buxhovit.
Duke e lexuar librin “Pasluftat e mia” të Jusuf Buxhovit, padashur kthehesh në kohë, nëpër ato ngjarje ku qëndrohej dhe kur një popull i tërë nuk i dorëzohej dhunës pushtese e Serbisë, që tashmë i ishte rikthyer të kaluarës së vet mizore ndaj shqiptarëve.
Ishte koha e segregacionit e apartheidit që nuk kishte shembull tjetër në botë, ku Sllobodan Milosheviq iu ishte kthyer metodave të dhunës që kishin qenë të “palosura” si mësimdhënie dhune në arkivat e UDB-ës.
Ato tashmë ishin pasuruar me metoda të tjera dhune, ku shqiptarët dënoheshin me uri e liheshin pa punë, pa shkollim dhe jetë në vendin e vet, me qëllimin e vetëm largimin e popullsisë nga Kosova. Edhe në atë kohë ishin disa idealistë në profesione të caktuara, si në gazetari, që e bënin të pamunduren që popullatës t’i jipeshin lajmet e duhura. Roli i Jusuf Buxhovit në Bon e gjetiu, i tejkalonte mundësitë e kontributeve të një njeriu, që krahas aftësimit profesional, ishte edhe në kontaktet e duhura me politikanë e diplomatë gjerman e perëndimorë në përgjithësi, prej nga e jepte ndihmesën e vet të madhe e të gjithanshme.
Në këtë vazhdë janë edhe kapitujt e librit të tij, si : Koha e kthesave historike, Lidhja me SHBA-të dhe kthimi kah Perëndimi, Shtetndërtimi, Vitet e Gjermanisë, Faktori Ushtri Çlirimtare e Kosovës, Fushata Ushtarake e NATO-s e 24 marsit deri më 10 qershor 1999 dhe Protektorati Ndërkombëtar nga data 12 qershor 1999 deri më 17 shkurt 2008, që e shënon edhe fundin e “shtetit paralel të Kosovës”.
Në pjesën e dytë të librit, pos tjerash, flitet gjerësisht rreth vdekjes së Ibrahim Rugovës dhe për rrethanat e reja të krijuara. Thjeshtë, në këtë libër janë “të gjitha” ngjarjet nëpër të cilat kemi kaluar deri sot, të paraqitura si rrëfime mbresëlënëse në mënyrë kronologjike dhe me data historike të secilës kohë veç e veç.
Flitet për periudhën e Pavarësisë së Kosovës së 17 shkurtit 2008, për Dhomat e Specializuara të Gjykatës së Hagës, për fushatat linçuese për librin historik “Kosova” , madje të kritikuar edhe prej njerëzve tanë pa kopmpetenca shkencore.
Jusuf Buxhovi fëmijëninë e ka kaluar në Ponoshec të Gjakovës, ku i punonte babai si mësues për shumë vite dhe libri “Pasluftat e mia” është botuar kësaj vere që e kaluam, me rastin e 80 vjetorit të lindjes së autorit me 4 gusht 1946.
Jo vetëm me këtë vepër, por edhe në paraqitjet e tij të shumëta publike, Buxhovi e ka thënë të vërtetën pa u fshehur e pa ngurrim, edhe në rastet kur ndaj tij janë drejtuar edhe kritika të paparsyeshme e të palogjikshme.
Por ai i ka kryer punët e veta dhe ka ecë vetëm përpara, pa e kthyer kurrë kokën pas.

Në promovimin e librit të tij në Ponoshec, Buxhovi theksoi se e kishte zgjedh titullin “Pasluftat e mia” pasi “periudhat e tranzicionit dhe të pasluftës në Kosovë (si ajo pas vitit 1946, ashtu edhe ajo pas vitit 1999) shpesh kanë qenë po aq të rënda dhe sfiduese për fatin e kombit sa edhe vetë luftërat. Ai bëri thirrje që historiografia të lirohet nga mitet dhe të pasqyrojë vetëm të vërtetat dokumentare. Ky vend , kishte theskuar Buxhovi për Ponoshecin, për te “përfaqëson një “vendlindje të dytë”.

Në Gjakovë, në shkollën e fshatit Ponoshec, me 16 shtator 2026 u bë promovimi i librit “Pasluftat e mia” i Jusuf Buxhovit

Në Ponoshec babai i autorit, Aziz Buxhovi (që ishte normalist i Elbasanit), ka shërbyer si mësues i parë në shkollën e këtij fshati nga viti 1953 deri në vitin 1960.

Duke e lexuar këtë libër në secilën faqe të tij, sikurse në faqen 30, kthehesh në kohën që nuk ke dëshirë ta kujtosh me ëndje.
Pas “Procesit të Prizrenit”, shkruan autori në faqen 30 të librit, “kemi edhe aksionin famëkeq të armëve në vitet 1954 – 1955, i përcjellë me dhunë shtetërore dhe burgosje deri te likuidimet fizike të shumë vetave. Në vitin 1958 shfaqet edhe marrëveshja gjentelmene Tito – Çuprili për vazhdimin e shpërnguljes  në Turqi të popullsisë “turke” , që nuk ishte tjetër pos vazhdim i marrëveshjes jugosllave – turke të vitit 1938.
Sipas kësaj marrëveshjeje, mbi 250 mijë shqiptarë nga Kosova, Maqedonia e Sanxhaku, të konvertuar në “turq”, u shpërngulen në Turqi. Shumë prej tyre u desh që pronat t’i shesin më lirë, ose edhe ti braktinin fare për “vizikat” turke. Shpërngulja e shqiptarëve për në Turqi u shfrytëzua që në Maqedoni të silleshin “egejcat” nga Greqia, ndërsa në Sanxhak malazezë e serbë nga Hercegovina. Edhe në Kosovë, zbrazja nga shqiptarët, i hapi rrugë kolonizimit me popullatë serbe.”
Jo vetëm kjo që e thekson krijuesi poliedrik Buxhovi në veprën e tij “Pasluftat e mia”, e vërteton një gjë thjeshtë e me fakte nga jeta, se krimineli (kriminelët) kthehen gjithmonë në vendin e krimit.
Jo vetëm Serbia, por edhe Turqia e sotshme, neoosmane, e vazhdojnë në mënyrë tjetër, aty ku e kanë lënë dikur. Ku e kanë lënë më 1912 e 1999. Turqia me investimet e pandalshme religjioze islamike në meremetimin dhe ndërtimin e xhamive, duke qenë e vetëdijshme se, ashtu , e krijon ndikimin e saj përmes religjionit islam, e po ashtu edhe Serbia, që e pati ruajt këtë religjion “për ne” me qëllimet e për synimet e veta gjeostrategjike, mes tjerash edhe përmes krijimit të “turqve” prej nesh.
“Pasluftat e mia” e Jusuf Buxhovit, nuk është vetëm një vepër që kallxon se kah kemi kaluar, me cilat vëshirësi e intriga u ndeshëm, por tregon se rruga për ndërtimin e kombit edhe përmes kujtesës, është ajo që na ka munguar.
Ky libër rrëfimtar i një eruditi, tregon se nëse duam të jemi ata që duam të jemi, duhet të punojmë shumë për vetën. Jusuf Buxhovi ngrehinën e kombit e ka ngritur dhe ndërtuar me veprat e tij të shumëta, me mendimet e tij, me rrëfimet e tij e jetën e tij si shkrimtar, historian e gazetar.
Libri “Pasluftat e mia” i Jusuf Buxhovit, mahnitë me shkallën e lartë dhe informatat në rrëfime, që mund ta shquajnë vetëm një intelektual kritik e poliedrik, qysh është ai.

Dita D – Një thirrje për përgegjësi shtetërore

Drini.us
-
0
Dita D – Një thirrje për përgegjësi shtetërore

Prof. Dr. Sabri Tahiri, Gjilan

Sot, 6 tetor 2026, Kosova ndodhet përpara një momenti të jashtëzakonshëm politik dhe institucional. Është një nga ato ditë kur historia nuk i gjykon vetëm vendimet që merren, por edhe pjekurinë me të cilën ato merren.
Prandaj, ky është një apel i drejtpërdrejtë për lidershipin politik dhe për të gjithë deputetët e Kuvendit të Republikës së Kosovës:
Sot vendoseni interesin e shtetit mbi interesat partiake.
Kosova nuk ka nevojë për një tjetër përplasje politike, as për një tjetër cikël pasigurie institucionale. Pas një periudhe të gjatë të vështirësive në funksionimin e institucioneve, vendi ka nevojë për stabilitet, përgjegjësi dhe vendimmarrje që e kapërcen logjikën e inateve, kushtëzimeve dhe kalkulimeve të ngushta partiake.
Çështja e Dhomave të Specializuara dhe fati i krerëve të UÇK-së është një çështje me peshë të veçantë për shoqërinë kosovare. Kuvendi tashmë ka ndërmarrë një hap konkret për ndryshimin dhe plotësimin e ligjit përkatës.
Por pikërisht për shkak të ndjeshmërisë së saj, kjo çështje kërkon përgjegjësi, maturi dhe konsensus sa më të gjerë, në përputhje me Kushtetutën, ligjet e Republikës së Kosovës dhe detyrimet ndërkombëtare të vendit.
Prandaj, sot nuk është koha për të kërkuar kush fitoi politikisht dhe kush humbi.
Është koha për të pyetur:
Çfarë i shërben më së miri Kosovës?
Çfarë e mbron dinjitetin e luftës çlirimtare dhe kontributin e UÇK-së, pa cenuar parimet e shtetit të së drejtës?
Çfarë mundëson mbrojtjen e të drejtave të të akuzuarve dhe të drejtën për një proces të drejtë, duke respektuar njëkohësisht rendin kushtetues dhe juridik?
Dhe mbi të gjitha:
Si mund të dalë Kosova nga kjo nyje politike pa e çuar edhe një herë vendin drejt zgjedhjeve dhe paralizës institucionale?
Këto pyetje kërkojnë përgjigje sot.
U bëj thirrje të gjithë liderëve politikë dhe të gjithë deputetëve që të mos lejojnë që dallimet partiake ta pengojnë gjetjen e një zgjidhjeje të pranueshme institucionale.
Le të përdoret sot urtësia politike, dialogu dhe kompromisi.
Le të gjendet një rrugë që, në të njëjtën kohë, adreson shqetësimet e ligjshme të shoqërisë kosovare lidhur me trajtimin e krerëve të UÇK-së dhe siguron funksionimin normal të institucioneve të Republikës.
Kosova është më e madhe se çdo parti.
Shteti është më i rëndësishëm se çdo mandat.
Historia është më e gjatë se çdo kalkulim politik.
Prandaj, sot secili deputet le ta dëgjojë jo vetëm zërin e subjektit politik që përfaqëson, por edhe zërin e përgjegjësisë ndaj qytetarëve dhe ndaj së ardhmes së Kosovës.
Mos lejoni që dallimet e sotme të prodhojnë krizën e nesërme.
Gjeni zgjidhjen.
Ruani institucionet.
Mbroni interesin shtetëror.
Dhe mos e lejoni Kosovën të kthehet përsëri në pikën zero.
Kjo do të ishte dëshmia e vërtetë se lidershipi politik dhe Kuvendi i Kosovës dinë, duan dhe munden që, në momentet vendimtare, interesin e Republikës ta vendosin mbi çdo interes tjetër.
Sot është DITA D.
Sot kërkohet përgjegjësi shtetërore.

Më 6 shtator 2026

Bashkësitë Islame të Maqedonisë dhe të Kosovës nuk kanë asnjë lidhje me identitetin shqiptar

Drini.us
-
0
Bashkësitë Islame të Maqedonisë dhe të Kosovës nuk kanë asnjë lidhje me identitetin shqiptar
Tim Shkupi, Shkup
____
Bashkësitë Islame të Maqedonisë dhe të Kosovës nuk kanë asnjë lidhje me identitetin shqiptar apo me shtetin e Shqipërisë; madje, ato e shohin formimin e shtetit shqiptar në vitin 1912 si një gjë të tmerrshme. Në realitet, ato janë armike të kombit shqiptar dhe të shtetit shqiptar.
Ata janë myslimanë – nuk do t’i quaj “mbetje osmane”, për hir të respektit ndaj vetvetes, që të mos bie në atë gropë të ferrit ku ato banojnë në Maqedoni dhe Kosovë.
Ato nuk e kuptojnë se shqiptarët nga Shqipëria që jetojnë si pakicë në Maqedoni përbëjnë një aset kombëtar për shtetin e “Severna Makedonija” dhe nuk kanë asnjë lidhje me organizatat e hoxhallarëve të Sulltan MahMutit apo me xhamitë dhe minaret e tyre.
Për injorantët – hoxhallarët e *Islamska Zajednica*-s!
Ne nuk jemi të njëjtë. Unë i përkas kombit të Skënderbeut – shqiptar nga Shqipëria – ndërsa ju i përkisni kombit të Sulltan MahMutit – shqipfolës të “Severna Makedonija”, nuk po ju them nga Turqia. Ju flisni shqip – pse me shqipen e Shqipërisë keni ruajtur besimin e juaj “Tyrk Elhamdulilah” në Maqedoni.
Ndonëse ka pak shqiptarë nga Shqipëria në Maqedoni, ata ekzistojnë; dhe për të treguar se jeni mbetje osmane – një kërcënim serioz për interesat e shtetit shqiptar, si dhe për shtetin e “Severna Makedonija” – duhet të silleni në mënyrë të civilizuar dhe të ruani paqen, sepse kjo është në interesin tuaj. Duhet të hiqni dorë nga fantazitë për të përdorur thika për t’i prerë kokat e shqiponjave mbi majat e malit të Korabit.

Punë e madhe nëse qenka arrestuar nipi i Hashim Thaçit!

Drini.us
-
0
Punë e madhe nëse qenka arrestuar nipi i Hashim Thaçit!
Lirim Gashi, Prishtinë
____
Punë e madhe, që qenka arrestuar nipi i Hashim Thaçit!
Por pse, vallë, duhet të vlejë ai më shumë se cilido protestues tjetër?
Sepse e vozit veturën më luksoze – ndoshta për t’i impresionuar e për t’i joshur në shtrat femrat më epshore, ato që i eksiton më shumë shkëlqimi i euros sesa karakteri, inteligjenca apo pamja e një mashkulli?
Sepse babai i tij është më i pasur se Angela Merkel?
Apo sepse mbiemri Thaçi, në Kosovën tonë të çuditshme, peshon më rëndë se vetë ligji?
Nëse është arrestuar pa bazë ligjore, duhet të lirohet.
Menjëherë.
Pa pyetur se nipi i kujt është.
Nëse, ndërkaq, është arrestuar në mënyrë të ligjshme, atëherë duhet të përgjigjet për atë që ka bërë.
Edhe këtu pa pyetur se nipi i kujt është.
Sepse pikërisht këtu fillon shteti ligjor.
Jo aty ku të gjithë janë të barabartë derisa në derën e drejtësisë të trokasë dikush me mbiemër të rëndësishëm.
Jo aty ku barazia vlen për qytetarin e zakonshëm, ndërsa për familjarin e pushtetshëm ligji papritur fillon të ketë temperaturë, humor dhe përjashtime.
Në një shtet ligjor nuk ka protestues të dorës së parë dhe protestues të dorës së dytë.
Nuk ka mbiemra të mëdhenj dhe mbiemra të vegjël.
Nuk ka qytetarë VIP përballë ligjit.
Ka vetëm qytetarë.
Dhe ka vetëm ligj.
Ligji ose vlen për të gjithë, ose shndërrohet në një tarifore privilegjesh ku secili paguan sipas mbiemrit, pozitës dhe milionave të grumbulluar.
Nëse për qytetarin e zakonshëm vlen një rregull, ndërsa për nipin e një politikani të fuqishëm vlen një tjetër, atëherë mund t’i heqim nga raftet të gjitha librat mbi shtetin ligjor, t’i mbyllim ceremonitë, t’i fikim kamerat dhe të mos shtiremi më sikur kemi barazi para ligjit.
Sepse atëherë nuk kemi shtet ligjor.
Kemi feudalizëm.
Vetëm se feudalizmi ynë është modernizuar pak.
Ka uniforma policie.
Ka vula.
Ka stema shtetërore.
Ka konferenca për media.
Ka komunikata zyrtare.
Dhe, natyrisht, ka edhe mbiemra që duket se kërkojnë një procedurë të veçantë.
Prandaj pyetja kryesore nuk është nëse është arrestuar nipi i Hashim Thaçit.
Pyetja është shumë më e thjeshtë.
Dhe pikërisht për këtë arsye shumë më e pakëndshme:
A vlen ligji vërtet njësoj për të gjithë?
Nëse përgjigjja është „jo“, atëherë nuk kemi ndërtuar shtet ligjor.
Vetëm i kemi ndërruar flamujt, pushtetarët dhe mbiemrat e familjeve që besojnë se qëndrojnë mbi ligjin.
Ndërsa populli, si gjithmonë, ka mbetur poshtë tyre.
Kanë ndryshuar vetëm emrat e atyre që i qëndrojnë mbi kokë.
Por shteti ligjor nuk duhet të merret vetëm me pyetjen nëse është arrestuar nipi i ndonjë politikani të fuqishëm.
Duhet ta ketë edhe një pyetje tjetër.
Ndoshta edhe më të rëndësishme:
Nga vjen pasuria e babait të tij?
Në një shtet ligjor, prejardhja e një pasurie marramendëse nuk duhet të jetë temë tabu vetëm sepse ajo i përket një familjeje me mbiemër të fuqishëm.
Pasuria nuk duhet të ketë mbiemër.
Duhet të ketë burim.
Dhe burimi duhet të verifikohet.
Nëse gjithçka është fituar ligjërisht – shkëlqyeshëm.
Le të dëshmohet.
Nëse jo – le të hetohet.
Kaq.
As më shumë, as më pak.
Por nëse prejardhja e një pasurie marramendëse nuk guxon të vihet në dyshim vetëm sepse pas saj qëndron një mbiemër i famshëm, atëherë nuk kemi më sundim të ligjit.
Kemi sundim të mbiemrave.
Dhe këto janë dy gjëra krejtësisht të ndryshme.
Sepse çështja nuk është vetëm juridike.
Është edhe morale.
Madje, në thelb, është thellësisht morale.
Në një shoqëri ku disa familje grumbullojnë pasuri të jashtëzakonshme, ndërsa mijëra fëmijë rriten në varfëri, dikush duhet të ketë guximin të pyesë:
Si u krijua ajo pasuri?
Dhe, po aq e rëndësishme:
Çfarë çmimi shoqëror mund të ketë paguar dikush tjetër për të?
Një familje që jeton në një nivel të jashtëzakonshëm pasurie duhet të jetë në gjendje t’i bëjë ballë një pyetjeje fare të zakonshme:
Nga i ka gjithë ato para?
Ndoshta janë fituar krejtësisht në mënyrë të ligjshme.
Shkëlqyeshëm.
Le të dëshmohet.
Ndoshta jo.
Atëherë le të hetohet.
Atdhe Thaçi, nipi i Hashim Thaçit
Por ajo që nuk mund të pranohet është ideja se mbiemri i fuqishëm mund të shërbejë njëkohësisht si pasaportë privilegji, certifikatë pafajësie dhe biletë për t’iu shmangur pyetjeve.
Sepse shteti ligjor nuk duhet të pyesë:
„I kujt është ky fëmijë?“
Duhet të pyesë:
„Nga vjen kjo pasuri?“
Dhe pastaj duhet të shikojë në anën tjetër të shoqërisë.
Atje ku elitat politike zakonisht nuk kanë shumë dëshirë të shikojnë.
Te fëmijët të cilëve u mungon ajo që dikush tjetër e ka grumbulluar me tepricë.
Sepse kur pasuria përqendrohet në duart e pak njerëzve, ndërsa varfëria shpërndahet në mijëra familje, nuk mjafton të numërohen milionat.
Duhet të numërohen edhe fëmijët.
Fëmijët që nuk kanë ushqim të mjaftueshëm.
Fëmijët që nuk kanë libra.
Fëmijët që nuk kanë ngrohje.
Fëmijët që nuk kanë kushte dinjitoze për shkollim.
Fëmijët të cilëve e ardhmja nuk u mohohet me një vendim të vetëm, por me çdo ditë që e kalojnë në varfëri.
Sepse pas çdo shoqërie thellësisht të pabarabartë fshihet një pyetje që pushteti nuk ka kurrë shumë dëshirë ta dëgjojë:
Sa fëmijë duhet të mbeten pa të ardhme, që disa familje të mund të kenë gjithçka?
Dhe nëse kjo pyetje na shqetëson më pak sesa arrestimi i nipit të Hashim Thaçit, atëherë ndoshta problemi nuk është vetëm te shteti ligjor.
Ndoshta problemi është se kemi filluar të mendojmë se edhe drejtësia duhet të ketë mbiemër.

Deputeti Fahrush Rexhepi, për largimin e tij të dhunshëm nga protesta e mbrëmshme: “… urdhërdhënësi i sulmit tash veç se dihet”

Drini.us
-
1
Deputeti Fahrush Rexhepi, për largimin e tij të dhunshëm nga protesta e mbrëmshme: “… urdhërdhënësi i sulmit tash veç se dihet”
Fahrush Rexhepi, Gjilan
Sot, pas përfundimit të seancës së Kuvendit të Republikës së Kosovës, u përballa me një akt të turpshëm dhe të papranueshëm nga disa prej protestuesve të mbledhur para Kuvendit.
Nuk po shkruaj vetëm si deputet i Republikës së Kosovës. Po shkruaj si njeri që ka kaluar nëpër periudha të ndryshme të historisë së këtij vendi dhe që, bashkë me familjen time, kemi dhënë kontributin tonë në luftën e UÇK-së dhe në rrugën e gjatë të lirisë së Kosovës. Ky kontribut është i njohur dhe nuk kam nevojë ta dëshmoj me fjalë.
Prandaj, ajo që ndodhi sot më dhemb jo vetëm për atë që më ndodhi mua, por sepse akte të tilla nuk i bëjnë nder as Kosovës, as sakrificës së popullit tonë dhe as vlerave për të cilat luftuam.
Nuk i bëjnë nder as atyre që sot ndodhen në Hagë dhe që po përballen me një proces të rëndë.
Dhe një sqarim për ata të identifikuar tani që pas asaj që ndodhi, po kërkojnë takim me mua për kërkim falje: kërkimi i faljes është zgjedhje personale e secilit, por kjo nuk e mbyll rastin.
Edhe urdhërdhënësi i sulmit tash veç se dihet.
Rastin do ta procedoj tutje në organet kompetente të rendit dhe drejtësisë së Republikës së Kosovës.
Faleminderit të gjithëve për thirrjet, mesazhet dhe interesimin tuaj. Ju jam mirënjohës për çdo fjalë mbështetjeje dhe përkrahjeje.

Nëse dhimbja e PDK-së do të ishte e vërtetë, ajo do ta dinte edhe se ku është urgjenca

Drini.us
-
0
Nëse dhimbja e PDK-së do të ishte e vërtetë, ajo do ta dinte edhe se ku është urgjenca
Lirim Gashi, Prishtinë
____
Nëse udhëheqja e PDK-së do të ndiente vërtet dhimbje për Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Jakup Krasniqin dhe Rexhep Selimin, para së gjithash do të duhej t’i rendiste në mënyrë logjike prioritetet e veta politike dhe juridike.
Sepse këtu po përzihen dy çështje që, nga pikëpamja juridike, nuk janë e njëjta gjë: ligji është një çështje, ndërsa aktgjykimi konkret gjyqësor është një çështje krejt tjetër.
Ndryshimi ose shfuqizimi i ligjit që rregullon veprimtarinë e Dhomave të Specializuara është çështje e pushtetit legjislativ dhe e rendit juridik për të ardhmen. Me këtë ndryshohet ose shfuqizohet kuadri juridik mbi bazën e të cilit funksionon një institucion.
Aktgjykimi, ndërkaq, është një vendim konkret gjyqësor. Ai nuk e humb automatikisht fuqinë juridike vetëm pse një ligj është ndryshuar ose shfuqizuar. Kundër një aktgjykimi konkret ekzistojnë mjetet përkatëse juridike, procedurat përkatëse dhe afatet e përcaktuara me ligj. Këto afate nuk pezullohen vetëm pse një parti politike vendos të zhvillojë një fushatë zgjedhore për ndryshimin ose shfuqizimin e një ligji.
Pikërisht këtë duhet t’ua shpjegojë PDK-ja qytetarëve:
Çfarë synon të arrijë juridikisht me ndryshimin ose shfuqizimin e ligjit dhe çfarë synon të arrijë përmes ushtrimit të mjeteve juridike kundër aktgjykimeve konkrete?
Sepse njëra nuk mund të zëvendësojë tjetrën.
Edhe roli i Presidentit duhet të shihet brenda së njëjtës logjikë juridike dhe jo të keqpërdoret si argument absolut politik.
Sipas nenit 80 të Kushtetutës së Kosovës, një ligj i miratuar nga Kuvendi i nënshtrohet procedurës së shpalljes së përcaktuar me Kushtetutë. Presidenti mund ta kthejë ligjin një herë në Kuvend për rishqyrtim, brenda tetë ditësh. Nëse Presidenti nuk merr vendim brenda këtij afati, ligji konsiderohet i shpallur. Nëse Kuvendi e miraton përsëri ligjin e kthyer me shumicën e kërkuar, edhe atëherë konsiderohet i shpallur.
Prandaj, nga pikëpamja juridike, nuk është e saktë të thuhet se pa Presidentin e shtetit një ligj i tillë është automatikisht i pamundur.
Por pikërisht këtu shtrohet pyetja më e rëndësishme:
Pse PDK-ja nuk e përqendron vëmendjen e saj te ajo që është juridikisht urgjente për katër njerëzit për të cilët pretendon se po lufton?
Pyetjet janë të thjeshta:
Cilat hapa konkretë juridikë i ka ndërmarrë PDK-ja për t’i mbështetur mbrojtjet e Thaçit, Veselit, Krasniqit dhe Selimit në ushtrimin e mjeteve të tyre juridike?
Çfarë ka bërë konkretisht për t’u siguruar atyre që të mos humbet asnjë afat i përcaktuar me ligj për ushtrimin e një mjeti juridik?
Çfarë efekti konkret juridik pret PDK-ja nga ndryshimi ose shfuqizimi i ligjit në raport me aktgjykimet konkrete që tashmë janë nxjerrë?
Pse PDK-ja po përpiqet ta krijojë përshtypjen se Albin Kurti është pengesa kryesore juridike, kur aktgjykimet konkrete kundërshtohen përmes mjeteve përkatëse juridike dhe brenda procedurave gjyqësore të përcaktuara me ligj?
Dhe pyetja më e thjeshtë nga të gjitha:
Nëse kjo çështje është vërtet kaq urgjente për PDK-në, pse fushata e saj zgjedhore kundër Kurtit dëgjohet më shumë sesa veprimet konkrete juridike për mbrojtjen e të drejtave të Thaçit, Veselit, Krasniqit dhe Selimit?
Apo vërtet besoni se krerët e PDK-së janë aq naivë sa të mos e dinë se afatet e përcaktuara me ligj nuk i presin kalkulimet e tyre partiake?
Nëse PDK-ja vërtet konsideron se aktgjykimet kundër tyre janë të padrejta, atëherë energjia e saj duhet të përqendrohet te mbështetja e mbrojtjeve, respektimi i afateve të përcaktuara me ligj dhe shfrytëzimi i të gjitha mjeteve juridike që i ka në dispozicion.
Ligji mund të ndryshohet ose të shfuqizohet. Aktgjykimi, ndërkaq, mund të kundërshtohet vetëm përmes mjetit juridik përkatës.
Kaq i thjeshtë është ky dallim juridik.
Dhe pikërisht për këtë arsye është e vështirë të kuptohet pse PDK-ja vazhdon ta paraqesë njërën si zëvendësim për tjetrën.
Prandaj, strategjia e saj ngjan më shumë me një kalkulim politik sesa me një strategji serioze juridike. Sepse, në vend që të flasë për afate të përcaktuara me ligj, për mjete juridike dhe për procedura konkrete gjyqësore, ajo përpiqet ta zhvendosë të gjithë debatin te një fajtor politik me emrin, Albin Kurti.
Por qytetarët nuk janë të detyruar ta pranojnë këtë përmbysje të logjikës politike, juridike, etike dhe morale.
Ligji nuk është aktgjykim. Shfuqizimi i ligjit nuk është ankesë. Ndërsa fushata politike nuk është mjet juridik.
Nëse Thaçi, Veseli, Krasniqi dhe Selimi janë vërtet kaq të rëndësishëm për PDK-në, atëherë le të tregojnë krerët e saj se çfarë kanë bërë konkretisht për ta.
Jo çfarë kanë thënë.
Jo kë e kanë akuzuar.
Por çfarë kanë bërë.
Sepse ai që ndërmerr hapa konkretë juridikë mund t’i tregojë veprimet e veta. Ai që nuk ka çfarë të tregojë, zakonisht e drejton gishtin nga dikush tjetër.
Në fund, qytetarët e Kosovës do të vendosin vetë se kush po lufton vërtet për këta njerëz dhe kush po e keqpërdor fatin e tyre si instrument politik.
Ndërsa ti, Lirim Mehmetaj, mund të lehësh tërë ditën si qen.
Por problemi nuk zgjidhet me zhurmën e lehjes.
Problemi është se as lehja më e zhurmshme nuk mund ta fshehë hipokrizinë dhe cinizmin tënd politik

Enver Dugolli: UÇK-ja nuk është e PDK-së dhe e asnjë partie

Drini.us
-
0
Enver Dugolli: UÇK-ja nuk është e PDK-së dhe e asnjë partie
____
UÇK-ja nuk është e PDK-së dhe strukturave të saj. Nuk është e asnjë partie.
UÇK-ja është e popullit të Kosovës. Nuk përvetësohet, nuk privatizohet dhe nuk partizohet.
Sakrifica e dëshmorëve nuk mund të shndërrohet në kapital partiak dhe historia e përbashkët e popullit nuk mund të merret në pronësi nga askush.
Përplasjet politike dhe etja për pushtet nuk duhet të kalojnë në dhunë fizike, si në rastet e raportuara ndaj deputetit të LV-së, Dr. Fahrush Rexhepi, vëllait të dëshmorit të kombit; ndaj gazetarit Jeton Sopa, luftëtar dhe veteran i UÇK-së; apo ndaj të burgosurit politik Sami Kurteshi.
UÇK-ja është më e madhe se çdo parti, më e madhe se çdo pushtet dhe më e madhe se çdo interes partiak apo politik.
Mos e partizoni atë që i përket gjithë popullit!

Çka thithë Egzona Ademi dhe çka thithin tre krerët e opozitës sonë?

Drini.us
-
0
Çka thithë Egzona Ademi dhe çka thithin tre krerët e opozitës sonë?
Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prishtinë)
____
Në rrjetet sociale po qarkullon një videoincizim, në të cilin shihet kengëtarja Egzona Ademi duke i thithur njekohesisht tri k*ra dhe duke dëshmuar se është shumë më e zonja se Eli Fara.
Nëse u besojmë videoincizimeve që qarkullojnë në rrjetet sociale, Egzona Ademi e paska realizuar një performancë që, sipas standardeve të porno-estradës sonë muzikore, kërkon talent, përvojë dhe një kapacitet teknik jo fort të zakonshëm.
Dhe, natyrisht, menjëherë lind pyetja kombëtare:
Po krerët e opozitës sonë, çfarë thithin?
Sepse Egzona, të paktën, e di saktësisht se çfarë kërkon nga performanca e saj.
Kurse Bedri Hamza, Lumir Abdixhiku dhe Ardian Gjini kanë hyrë në një disiplinë shumë më të ndërlikuar:
thithjen politike.
Bedri Hamza e thith kohën me qetësinë e një llogaritari që sapo ka zbuluar se edhe kalendari mund të bëhet pjesë e koalicionit.
Lumir Abdixhiku e thith shpresën për marrëveshje me elegancën e një njeriu që e ka marrë fjalën “kompromis”, e ka vendosur mbi tavolinë dhe po pret që ajo vetë të bëhet marrëveshje.
Ndërsa Ardian Gjini e thith oksigjenin e sallës sa herë që përmendet fjala kompromis, me atë seriozitetin e njeriut që sapo ka dëgjuar se kompromisi nuk është një qytet në Evropë, por diçka që duhet bërë.
Dhe të tre bashkë kanë zhvilluar një teknikë vërtet të rrallë:
arrijnë ta thithin njëri-tjetrin politikisht, pa u afruar fare fizikisht.
Kjo është edhe më e vështirë.
Në fakt, është një disiplinë që nuk mësohet në asnjë akademi politike.
Duhet të kesh lindur me të.
Duhet të kesh talent.
Duhet të kesh përvojë.
Dhe mbi të gjitha, duhet të kesh një marrëdhënie shumë të veçantë me fjalën përgjegjësi.
Madje, sipas zhvillimeve të fundit, takimet politike ekzistojnë, deklaratat ekzistojnë, kamerat ekzistojnë, konferencat ekzistojnë, karriget ekzistojnë, tavolina ekziston…
Vetëm marrëveshja nuk ekziston.
Marrëveshja është bërë si një specie e rrallë politike.
Të gjithë flasin për të.
Askush nuk e ka parë.
Prandaj, nëse Egzona mund të quhet artiste e performancës, opozita jonë e meriton të radhitet në një kategori krejt të re:
në kategorinë e artistëve të thithjes së budallallëkut politik.
Marrëveshja vjen.
Ata e thithin.
Kuorumi vjen.
E thithin.
Koha kalon.
Edhe atë e thithin.
Premtimet vijnë.
I thithin.
Përgjegjësia afrohet.
E lënë jashtë.
Dhe kur në fund mbetet vetëm përgjegjësia…
papritur, askush nuk ka më gojë.
Këtu, më në fund, opozita dhe Egzona kanë diçka të përbashkët:
Të dyja palët dinë të bëjnë performancë.
Vetëm se Egzona e bën para kamerës.
Ndërsa opozita para popullit.
Dhe populli, për fat të keq, nuk mund ta ndërrojë kanalin.

A është Islami vërtetë religjion agresiv dhe i rrëzikshëm

Drini.us
-
0
A është Islami vërtetë religjion agresiv dhe i rrëzikshëm
Katedrala ”Shën Nëna Tereze” – Prishtinë
   
Ismet Hasani, Suedi
____                   
A është Islami vërtetë religjion agresiv dhe i rrëzikshëm (pjesa 7)
VËSHTRIM RRETH KUR’ANIT
Kur’ani eshte fjale e pakonkurrence e Allahut. Ai, nepermjet te besueshmit Xhibril, i eshte shpallur vules se pejgambereve, eshte shkruar ne Mus-hafe, i transmetuar ne menyren me te besueshme (tevaturen) deri te ne, leximi i tij eshte ibadet, fillon me suren “El Fatiha” dhe perfundon me suren “En Nas”.
Burim i Kur’anit eshte Allahu. Muhammedi ishte transmetues i fjales se Allahut.
Shpallja-vahji ishte mjet bisede ndermjet Allahut dhe te derguarit te Tij, Muhammedit.
Ne ceshtjen e shpalljes nuk merr pjese mendja e njeriut, por si kusht per ta pranuar
ate, ajo nuk mbetet manash, asaj i mbetet per detyre qe me vone ta perpunoje
ligjshmerine e shpalljes.
Feja islame prej fillimit themelohet me vahjin e Zotit xh.sh., te cilin ia shpalli te
derguarit te vet, e ai, me urdherin e Zotit ua kumtoi njerezve. Derisa themelimi i fese islame vjen thjesht prej Zotit dhe mendja e njeriut nuk ka te perzier ne te, e as fjala e ndonje forumi njerezish, perpilimi i ligjshmerise se saj nuk ka kurrfare te mete e as kurrnje gabim.
Mendja e individit dhe e bashkesise si kusht per vertetimin e besimit te vet dhe
si veprim produktiv per lartesimin e moralit, eshte e obliguar te veproje sipas udhezimeve te shpalljes.
Veçori e Kur’anit është:
– nuk eshte veper e perpiluar prej mendjes se njeriut,
– eshte i shqiptuar me fjale,
– eshte i shprehur ne gjuhen arabe,
– i eshte shpallur vules se pejgambereve, dhe
– ne menyren me te besueshme eshte i percjellur deri te ne.
Muhammedi e pranoi Kur’anin me ndermjetesimin e engjellit Xhibril, te cilin Zoti
e quan ne fjalen e vet “Emine” – besnik i vahjit e thote: “Ate (Kur’anin) e solli ne
zemren tende shpirti besnik per te qene ti nga pejgamberet (Shuara: 193-194).
Meleku Xhibril Kur’anin e pranoi prej Zotit dhe fjalet e Zotit ia lexoi Muhammedit, i cili ia mesoi ymmetit te vet Xhibrilit pra, nuk i takoi tjeter vetem se transmetimi dhe kumtimi i fjales se Allahut tek Muhammedi.
Per sa i perket faktit se vete teksti i fjales se Kur’-anit eshte fjale e Allahut dhe se
ai e shpalli, flet edhe ky ajet: “S’ka dyshim se ti je duke pranuar Kur’anin nga vete i Urti, i Dijshmi”. (En Neml: 6)
Mendimi i atyre,te diet interpretuan thashethemet kinseXhibrili ia solli Muhammedit vetem kuptimin e Kur’anit, e Muhammedi e shprehu me gjuhen e vet arabe, eshte i gabuar ashtu sic eshte i gabuar edhe mendimi tjeter sipas te cilit, Allahu e frymezoi Xhibrilin vetem me kuptimet e Kur’anit, kurse shprehja me fjale eshte e Xhibrilit.
Mendimet e tilla nuk kane mbeshtetje ne kurrfare fakti, ngase jane ne kundershtim me Kur’anin, me synnetin dhe me ixhmain, nuk kane ndonje vlere e as ndonje peshe.
Mendimet e tilla me teperjane gracke e futur ne literaturen e myslimaneve, perndryshe si do te mund tejete Kur’ani mrekulli kur shqiptimi i tij tejete prej Muhammedit ose prej Xhibrilit? Mandej, si mund t’i mveshet Allahut si fjale e Tij, kur ai nuk eshte i Tij?! E ne Kur’an qarte thuhet: „Deri sa te degjoje fjalet e Allahut.” (Tevbe: 6).
Kur’ani fjale e Allahut, leximi i te cilit eshte ibadet, Muhammedit iu shpall kur
ishte ne moshen dyzetvjecare dhe per here te pare u njoftua se Zoti e kishte zgjedhur dhe e kishte caktuar pejgamber. Prej atij momenti e deri kur kaloi ne fqinjesi te Allahut, ajo periudhe e jetes quhet periudha e vahjit, shpalljes, revelates (risales), e cila zgjati gati njezet e tre vjet.
Vahji dhe menyra e pranimit
Shprehja “Vahj” e gjuhes arabe ka disa kuptime. Ne disa raste ka kuptimin:
frymezim me anen e te cilit njeriu frymezohet per ndonje pune ose per ndonje veprim.
Mund te kete edhe kuptimin: ngacmim, kur njeriu nga ndonje faktor i jashtem
ngacmohet ne zemer. Ne disa raste perdoret edhe ne kuptimin e instinktit, sic eshte fjala per bleten ose dikca tjeter.
Njerezit jane frymezuar dhe frymezohen per dika, por shpall j a e Kur’anit nuk
i takon kesaj menyre te frymezimit, menyra e shpalljes se Kur’anit eshte e vecante.
Ne Kur’an eshte thene qarte: “Nuk ka asnje njeri qe Allahu t’i kete folur ndryshe
pervec menyres se frymezimit, ose pas ndonje perdeje, ose t’i dergoje te derguar (melek), e ai me lejen e Tij t’i shpalle ate qe Ai deshiron”. (Shura: 51).
Allahu ne Kur’an theksoi ate qe e deshiron dhe qe e kerkon prej krijesave te veta,
por kush do te pranoje prej Allahut ate qe e tha? Njeriu nuk ka mundesi, sepse ai
eshte edhe qenie organike, pergatitja e tij e ben ate te paafte qe te pranoje fjalet
drejtperdrejt prej Allahut.
Madheria e Allahut eshte fuqi aq e larte sa qe prej krijesave askush nuk eshte ne
gjendje te dij’e te pershkruaj. Per lartesine dhe fuqine e Tij, mesojme vetem nepermjet fjales se Tij, me te cilen Ai e pershkruan veten.
Njeriu, si fuqi e dobet, nuk eshte ne gjendje te vere kontakt me ate fuqi aq te larte
te Zotit, ai nuk mund t’i afrohet fuqise se larte edhe te pranoje ate qe Ajo e shpreh theksuara.
Nese i afrohet fuqise se larte, e dobeta do te shkaterrohej. Zoti e di ate, prandaj ne fjalen e vet thote se njeriu nuk mund t’i pranoje prej Tij fjalet vetem ne këtë menyrë.
( v a z h d o n )
123...1,760Faqja 1 nga 1,760