Kreu Blog

Vuçiqi ishte bashkëpunëtor me Milosheviqin e Mlladiqin, këtë e di edhe Bashkimi Europian

Drini.us
-
0
Vuçiqi ishte bashkëpunëtor me Milosheviqin e Mlladiqin, këtë e di edhe Bashkimi Europian

Gani Mehmeti

Thonë se ujku e ndërron qimen por jo zanatin. E, Vuçiqi nuk e ka ndërruar as qimen, e as zanatin.

Vuçiqi vazhdimisht ka provokuar BE-në dhe SHBA-të. Ai asnjë[herë nuk është treguar se ka ndryshuar nga bashkëpunëtorët e tij gjatë gjithë luftërave në vitet e 90-ta të shekullit 20. Vuçiqi asnjëherë nuk ka treguar se ka hequr dorë nga Serbia e madhe. Ai ka ndryshaur në raste kur ka vërejtur se BE dhe SHBA e kanë përnjëmend, por edhe atëherë vetëm me fjalë është treguar, qoftë për bisedime me Kosovën, qoftë për raste tjera sa i përket përfitimit nga BE, sa edhe milionat i mori e do i marrë vazhdimisht, sepse, me sa duket, BE është më e dobët sesa Serbia. Dhe, duke qenë më e dobët se Serbia, ajo i ka bërë lëshime të vazhdueshme, qoftë në raport me Kosovën, në raport me Rusinë, po edhe në raport me BE-në.

Pikërisht pse BE-ja është treguar më e dobët sesa Serbia, ajo ka luajtur dhe e ka provokuar e testuar rregullisht BE-në, e BE nuk ka bërë asgjë ndaj Serbisë. Serbia rrahte ushtarët e KFOR-it në Zveçan, e masa merrnin ndaj Kosovës!

Rrugës së emisarëve për bisedime të BE, Borell e Lajçak, sikur shihet, po shkojnë edhe emisarët e rinj, sado që në fillim mendonim se do të ndryshojë kursi ndaj Serbisë. Asgjë nuk u bë rreth bisedimeve, askush nuk ndërmori asgjë kundër Vuçiqit, që nuk pranon të bisedojë me Kurtin.

Dhe kjo, doli tani në shesh pas vdekjes së Mladiqit, i dënuar me burgim të përjetshëm për krimet e bëra në Kroaci e  Bosnje e Hercegovinë. E, nga kjo shihet se, Vuiçiqi ka mbetur ai që ka qenë – kriminel njësoj si Mladiqi e Millosheviqi – vrasës i njëjtë i viteve të luftërave, të shkaktuara nga vetë serbët. Aso kohe, ata po mendonin se do t’i mbajnë të shkeluar republikat ish-jugosllave, pse kishin fuqinë në armatim të uzurpuar nga Jugosllavia, e sot njësoj, ndjehen mjaft të fortë sa i përket armatimit dhe presin vetëm momentin të ndërhyjnë ushtarakisht në Kosovë për ta pushtuar, ndërsa me Republikën Serbe të Bosnjes, mendojnë ta shkëpusin dhe t’ia bashkangjesin Serbisë, duke e krijuar kështu Serbinë e madhe.

Me të drejtë reagojnë deputetë si nga BE ashtu edhe nga SHBA, por heshtin Zyrtarët e lartë të të dyjave dhe nuk ndërmirret asnjë masë ndaj Serbisë.

Nuk ka masa ndaj të fortit, sikur është Serbia, e cila e ka Rusinë dhe nuk heq dorë nga ajo.

BE, sa më parë të këthjellohesh, aq më mirë.

Reagimi i Edi Ramës për Serbinë gjenocidale është i butë: S’mund të bësh funeral shtetëror për një kasap”, tha Rama, duke argumentuar se izolimi i Serbisë nuk do të ishte zgjidhja e duhur.

Po, pikërisht se izolimi i Serbisë nuk do të ishte “zgjidhje”, po i bëhen lëshime dhe ajo po realizon ëndrrën e vet për Serbinë e Madhe. Të keqit duhet prerë veshët heret, ndryshe ai nuk di të ndalur.

Volvgang Ischinger : Kos me të drejtë anuloi vizitën në Beograd, çfarë akti i neveritshëm të nderosh një vrasës masiv! Por, nuk mjafton vetëm të quhet Akt i neveritshëm të nderosh një vrtasës masiv. Jo sepse edhe ky vet është vrasës barabar me Mlladiqin, prandaj e nderon. Sikur nuk po e dinë me kë ka punë BE-ja!

Dhe, nuk ka reagime tjera, nuk ka as masa, me çka do të thotë se, nuk dënohen përkrahësit e mbështetësit e vrasësve deri në gjenocid. E, përse atëhere  të frikësohet Serbia, për çka të tërhiqet?

Jo, nuk ka asnjë arsye. Kështu, sikur përkrrahet edhe nga BE edhe nga të tjerët për gjenocidin që e ka bërë, sikur i thuhet që të vazhdojë rrugën gjenocidale, se ne jemi me ty, deri sa nuk vehen masa ndaj saj. Përse të mos izolohet. Ajo duhet të izolohet  në mënyrë të hekurt nga të gjithë dhe në të gjitha drejtimet, për ta sjellur në vete. Ka dalë nga vetja tani e sa kohë. Prandaj, nuk ia var fare askujt, asnjë organizate ndërkombëztare, asnjë ushtrie në botë, as NATO-s.

Kisha e Milosheviqit dhe xhamia e Sulltan Mehmetit

Drini.us
-
0
Kisha e Milosheviqit dhe xhamia e Sulltan Mehmetit
Gani Mehmetaj, Prishtinë
___
Xhamia e Sulltan Mehmetit në Prishtinë, u ngrit mbi themelet e katedrales katolike të Arbërisë, aty ku u varros Pjetër Bogdani, personaliteti ynë më i madh pas Gjergj Kastriotit- Skënderbeut, kurse faltorja e Milosheviqit u ngritë afër rrënojave të kishës katolike shqiptare.
Në përpjekjen për të arsyetuar veprimin e turpshëm të vënies së pllakës osmane në Kështjellën e Lezhës, një mercenar shqipfolës shkruan: merruni me diktaturën e Enver Hoxhës e mos u merrni me pushtuesit osman. Ai i amniston pushtuesit osman, por nuk i fal krimet e Enver Hoxhës! Shet dushk për gogla. Megjithatë, njëqind diktatorë të tipit të Enver Hoxhës, nuk kanë vrarë shqiptarë sa ka vra një Sulltan i vetëm me hordhitë e tij mizore. S’ka gjë që mund ta arsyetoj pllakën e turpit që e vunë në Kështjellën e Lezhës, në simbolin kombëtar të shqiptarëve. Shembull i tillë i shëmtisë, dhunimit të simbolit të bashkimit, përdhosjes së historisë, nuk është parë e dëgjuar në asnjë shtet a komb të Evropës së qytetëruar. Në shekullin XXI ndonjë gazetë e gazetar rreket të na bind se dhunuesit kombëtar duhet t’i kujtojmë me pllaka përkujtimore, sepse kjo është historia. Cila histori? Historia e dhunës e terrorit. E gjenocidit dhe e plojës. Kjo është historia e tyre, e mercenarëve që identifikohen me pushtuesin, por nuk është historia e shqiptarëve.
Përgjërimi i një grupi shqiptarësh ndaj turqve, apo kohës së sundimit të osmanëve me ngjason me shembullin e gruas së përdhunuar që përgjërohet për përdhunuesin e vet. Ky fenomen psikologjik, është shëmti, deformimet i mendjes njerëzore. Gra të përdhunuara që përgjërohen ndaj përdhunuesve të tyre nuk kam pa, as nuk kam dëgjuar që ka, por burra që përgjërohen ndaj përdhunuesve të tyre osmanë, kam pa, dëgjuar e lexuar. Pështirosem kur i lexoj apo kur i dëgjoj, më duken monstra, mendje të sëmura, mercenarë të pacipë. Janë kategoria më e ulët e qenieve njerëzore.
Dallojmë disa tipa të këtyre shëmtirave: kategoria e parë janë mercenarë, që i kanë paguar të flasin e të shkruajnë për sundimin “e mirë” osmanë. Kategoria e dytë, janë të budallëllepsurit nga feja islame e të kapluar nga sëmundja e pashërueshme e inferioritetit , ua kanë shpërlarë trurit, prandaj si dështak e pranojnë secilin, që u ofron ngushëllim. Kategoria e tretë të ngjasojnë me raportet që kanë krijuar viktima e xhelati, personazhe tipike të regjisores Liliana Kavani. Kategoria e katërt janë ata që nuk e ndjejnë vetën shqiptarë, por tallen më shqiptarë e më simbolet kombëtare shqiptare, megjithëse i pranuam në mesin tonë, i ngritëm e edukuam. Janë kategoria më mosmirënjohëse. Me fjalë të tjera e mbajtëm gjarprin në gji.
Xhamia e Sulltan Mehmetit – Fatihut në Prishtinë
Prandaj, jo me kot është thënë se një pjesë e shqiptarëve e kanë trurin e peshkut, harrojnë para se t’u kalojë rreziku. E harruan pushtuesin e egër turk dhe e shpallën vëlla, apo aleat strategjik (!), e harruan pushtuesin serb, në kapelën e Jugosllavisë dhe kaluan vjet në euforinë e vëllazërim-bashkimit, i harruan krimet e Greqisë dhe flirtojnë me te me servilizëm të skajshëm. Në përpjekjet për të harruar mizoritë pesëqind vjeçare (pa mësuar asnjë gjë nga pësimi) arsyetohen se mizor nuk ishin turqit, por osmanët, ndërsa turqit mburren me lavdinë e osmanëve mizor. Shqiptarët më trurin e peshkut, minimizojnë mizoritë jugosllave, duke ia veshur krimet një ministri serb- Rankoviqit, megjithëse të gjithë e dinin se masakra e Tivarit, vrasjet e pesëdhjetë mijë shqiptarëve të Kosovës e të territoreve etnike, u bënë atëherë kur Rankoviqi nuk qe kurrfarë faktori, përkundrazi sundimtar i Jugosllavisë ishte Josip Broz Tito.
Krimineli tjetër, Milosheviqi të cilin të gjithë e djallëzojnë, nuk ishte asgjë më i keq se sa Josip Brozi, të cilin grupe shqiptarësh me mendje të sëmurë e lavdërojnë. Ku është dallimi në mes të Miloshevqit dhe Josip Brozit? Në kohën e sundimit të Titos, në Kosovë dhe në territoret etnike, ushtria jugosllave (serbo-malazeze) vrau pesëdhjetë mijë shqiptarë për tre vjet. Në kohën e sundimit të Milosheviqit, ushtria serbe vrau njëzetë mijë shqiptarë të Kosovës. Pra, dallojnë numrat. Titos i ndërtuan përmendore, pagëzuan rrugë e qytete me emrin e tij. Millosheviqit nuk i ngritën përmendore, por ai e ngriti një kishë në Qendrën Universitare të Prishtinës, duke u përpjekur të përjetësojë sundimin e vet.
Sundimtarët osman i ngritën Sulltan Mehmetit II –Fatihut, xhaminë në Prishtinë për ta përjetësuar fitoren e tij mbi arbërorët. Xhamia e Sulltan Mehmetit II, sikurse shumica e xhamive në Arbëri u ngrit mbi themelet e katedrales katolike, aty ku u varros Pjetër Bogdani, personaliteti ynë më i madh pas Gjergj Kastriotit- Skënderbeut, kurse faltorja e Milosheviqit u ngritë afër rrënojave të kishës katolike shqiptare.
Në xhaminë e Sulltan Fatihut falen një pjesë e shqiptarëve myslimanë edhe sot e kësaj dite! Ceremonitë zyrtare të Bashkësisë Myslimane të Kosovës bëhen në përkujtimoren e sulltanit, shqiptarë-vrasës. Në këtë mënyrë u bëhet lavde krimeve osmane me përmendore myslimane.
Milosheviqi, kur e ndërtoi kishën “pravosllave” në Prishtinë, e kopjoi Sulltan Mehmetin e Dytë, me shpresën se një ditë edhe shqiptarët do të faleshin në këtë kishë, ashtu sikurse u falën në xhaminë e pushtuesit të mëparshëm. Fatbardhësisht pushtimi i Jugosllavisë së Milosheviqit nuk zgjati sa pushtimi i pasardhësve të Sulltan Mehmetit të Dytë, apo të Sulltan Sulejmanit, kështu që shpëtuam nga turpi që pasardhësit tonë të faleshin edhe në kishën e Milosheviqit, ashtu sikurse po falën në xhaminë e Sulltan Mehmetit. Sikur të mos e bombardonte NATO Serbinë, do të dilte ndonjë krye imam shqipfolës, që do të dërgonte porosi për “paqe e tolerancë” nga Kisha e Milosehvqit. Ndërkaq, mercenarët shqipfolës nëpër gazeta, televizione, etj. do të përgjëroheshin duke dhënë deklarata perverse në frymën: serbët na shpëtuan nga Perëndimi e nga asimilimi, serbët i kemi vëllezër e broçkulla të ngjashme, ashtu sikurse thonë për sulltanët e Turqisë. Palaço të tillë kishim dhe kemi. “Jo, po Sulltan Mehmeti apo Sulltan Sulejmani janë më të mirë”, thonë palaçot e gazetarisë shqiptare të shitur me lira turke. Fyti i tyre s’pushon se lavdëruari ish pushtuesin në shkallë të perversionit sadomazokist.
Ku është dallimi në mes të Miloshevqit, Mehmetit, Sulejmanit…? Nuk ka dallime, pos në numra. Krimineli serb vrau njëzetë mijë shqiptarë të Kosovës, por prapë vrau njëzetë herë më pak se krimineli osman Sulltan Mehmeti, të cilin një pjesë e shqiptarëve me mendje të sëmurë e pranojnë për mbret, sepse xhamisë në Prishtinë i thonë Xhamia e Mbretit, madje i falën xhamisë, të ndërtuar në kujtim të krimeve të tij. Mbase diktatori osman e ai serb dallojnë edhe në kohëzgjatjen e sundimit. Serbi sundoi kohë më të shkurtër, nuk iu dha mundësia të vazhdonte mizoritë, sepse Perëndimi e bombardoi dhe e arrestoi, kështu që na shpëtoi nga gjenocidi. Mizoritë osmane nuk i ndaloi askush, prandaj kemi këtë trashëgimi të shëmtuar. Milosheviqi nuk arriti t’i përmbyllte mizoritë e veta, ashtu si i planifikoi, nuk arriti as të ndërtonte kishën e vet, sepse trupat e NATO-s ia prishen planet. Ndërkaq, emnaku i tij në krime, Sulltan Mehmeti, sundoi gjatë, bëri shumë krime, arrit të shpërngulte shqiptarë më shumë se askush tjetër në histori. Sundimi i osmanëve i shndërroi arbërorët kryengritës në shqiptarë servil, i konvertoi me dhunë në myslimanë. Një grup shqiptarësh me gjen të shprishur e morën ideologjinë e pushtuesi dhe u bënë islamikët më të tërbuar në Evropë. Grupi tjetër apo shtresat e njëjta puthadore, morën ideologjinë komuniste dhe u shndërruan në pushtetarët më mizor. Të dy këto ideologji antishqiptare jetojnë pranë e pranë, duke e ushqyer njëra-tjetrën.
Edhe faltoret kushtuar këtyre dy kriminelëve kanë dallime: Kisha e Miloshevqit është shndërruar në rrënojë që kundërmon, xhamia e Sulltanit është rinovuar, përtërirë dhe shkëlqen më shumë se sa në kohën kur u ndërtua, është transformuar fare. Xhamin e Sulltanit e rindërtoi organizatat turke TIKA, e lidhur me organizatat terroriste islamike. Lidhjet e tyre u publikuan në gazetat tona, por TIKA vazhdon të rindërtoj e ndërtoj qindra xhami, pa e penguar askush. Kjo organizatë është shtet në shtet, nuk e pyet dhe nuk e përfill asnjë institucion të Republikës së Kosovës, ndërton e shëmton si ti teket. Është bërë makthi i traditës shqiptare.
Kisha e kohës së Slobodan Milosheviqit. në oborrin e Universitetit të Prishtinës
Po shteti ynë ku është? Sepse, po të kishte shtet, nuk do të lejonte shëmtira të tilla: në Lezhë nuk do ta përdhosnin Kështjellën shqiptare me pllakën e shëmtuar, në Prishtinë nuk do t’i faleshim sulltanëve kriminelë, dhe as nuk do të guxonin të mbronin pushtuesin, nëpër Kosovë nuk do të ndërtonin xhami në mënyrë të egër, duke ua zënë vendin shkollave, teatrove e kopshteve të fëmijëve. Pesëqind vjet pushtuesi osman nuk ndërtoi xhami në Arbëri sa ndërtoi për dhjetë vjet të ripushtimit. Elita politike në Prishtinë dhe në Tiranë janë të korruptuar, ua ka mbyllur gojën ish-pushtuesi, prandaj institucionet shtetërore të ne, herë i tolerojnë përdhoseshit e historisë e të simboleve kombëtare, duke ua shkelur syrin, që të bëjnë veprime të dënueshme, herë i ndërsejnë. Kështu, me elitën e papërgjegjshme e të shitur, dy shtetet shqiptare rrezikohen të dalin nga boshti evropian dhe të përplasin në kaosin islamik.
Deri kur? Derisa t’i tolerojmë.

Tash mësohet në Gjermani e Europë se kush kishte plane apo ishin vegla që përdoreshin

Drini.us
-
0
Tash mësohet në Gjermani e Europë se kush kishte plane apo ishin vegla që përdoreshin
Merita Leka
Tash fillon ne Gjermani me u pa kush ka pasë plan, e kush ka qenë veç vegël.🤤🫤
Tjerët i sollën fene , paret, rrjetet e planin.analfabetat e diaspores veç kryet e budallës dhe emnin shqiptar si dekor.
Mendun se po bajnë histori, po në fakt kanë qenë veç mushka që ua kanë bartë barrën tjerëve — e prapë janë ndi krenarë që qenkan “pjesë e pushtimit te Evropes me islam ”.
Patriota me qira. Strategë pa strategji. Krenarë për ni lojë që as vetë s’e kanë kuptu.
E tash, kur loja ndryshon ne Gjermani e Evrope , kanë me u bo toshe sikur s’kanë ditë kurgja.
Po historia nganjëherë i mban mend vetem budallët që ua hapën derën tjerëve — e mendun se po hynin vetë mrena.

Blerim Nika, pas akuzave…: Mos u shqetësoni nga shpifjet, me to do të merren organet përkatëse

Drini.us
-
0
Blerim Nika, pas akuzave…: Mos u shqetësoni nga shpifjet, me to do të merren organet përkatëse

Aktivisti i njohur i Lëvizjes për Rikthim në fenë e të parëve, Blerim Nika, në videon që mund ta shihni në vijim, rrefen se si Sot do të bëjë kallëzim penal ndaj personit që shpifë për te.

Shihnie videon:

Video | Facebook

Kur historia shqiptare “hyn në xhami” dhe prej saj del me “pasaportë osmane!”

Drini.us
-
0
Kur historia shqiptare “hyn në xhami” dhe prej saj del me “pasaportë osmane!”
Lirim Gashi, Prizren
____
KUR HISTORIA SHQIPTARE HYN NË XHAMI DHE DEL PREJ SAJ ME PASAPORTË OSMANE
____
Problemi nuk është se një hoxhë mund të gabojë në histori.
Problemi fillon kur një tezë historike e pambështetur shndërrohet në të vërtetë absolute përmes autoritetit fetar dhe u futet në kokë të rinjve si fakt.
Rasti i Irfan Salihut është pikërisht një rast që meriton të analizohet pa doreza.
Salihu ka deklaruar se shqiptarët në Kosovë ishin vetëm rreth një për qind në vitin 1445 dhe se “turqit i sollën shqiptarët në Kosovë dhe u dhanë toka”.
Ky nuk është thjesht një gabim i vogël.
Është një pretendim që prek drejtpërdrejt historinë, identitetin dhe kujtesën kombëtare të shqiptarëve të Kosovës.
Dhe pyetja është brutalisht e thjeshtë:
Ku janë provat?
Në vitin 1445 nuk kishte regjistrim modern të popullsisë, kategori kombëtare sipas kuptimit të sotëm dhe statistika që mund të prodhonin me siguri një shifër kaq precize.
Prandaj, kur dikush na thotë “një për qind”, duhet të tregojë burimin, dokumentin, metodën dhe mënyrën e llogaritjes.
Përndryshe kemi diçka që duket si statistikë, por sillet si propagandë.
Një numër nuk bëhet shkencë vetëm sepse ka një përqindje pas vetes.
Dhe këtu Salihu ka një problem edhe më të madh: vetë Bashkësia Islame e Kosovës e kishte ndëshkuar për deklaratat e tij historike dhe statistikore.
Në vitin 2015 ai u suspendua dhe Komisioni Disiplinor i BIK-ut e largoi për një vit nga detyra, duke përmendur “pavërtetësi historike dhe statistikore” dhe shifra të paqëndrueshme shkencërisht lidhur me popullsinë e Kosovës rreth vitit 1445.
Pra, nuk është vetëm një kritikë e bërë nga unë.
Edhe institucioni fetar ku shërbente e kishte konstatuar problemin.
KUR SHQIPTARI SHPËRNGULET NGA HISTORIA
Burimet mesjetare dëshmojnë praninë e elementit shqiptar në Kosovë dhe në hapësirat përreth para pushtimit osman.
Kjo nuk do të thotë se Kosova e shekullit XIV ishte shtet kombëtar shqiptar.
Natyrisht që jo.
Por është mashtrim metodologjik ta kthesh këtë fakt në të kundërtën dhe të thuash:
“Shqiptarët i sollën osmanët.”
Kjo është pikërisht pika ku një interpretim historik mund të shndërrohet në narrativë politike.
Sepse ideja e shqiptarit si “ardhacak” në Kosovë nuk është shpikje e internetit. Ajo ka histori të gjatë në propagandën nacionaliste serbe.
Vaso Çubrilloviqi, në memorandumin e vitit 1937, propozonte masa konkrete për dëbimin e shqiptarëve nga Kosova.
Prandaj, kur dikush sot e paraqet shqiptarin si të ardhur dhe Kosovën si një vend ku shqiptarët u vendosën nga një perandori, nuk kemi luksin ta dëgjojmë me indiferencë.
Duhet ta pyesim:
Çfarë pasoje ka kjo narrativë mbi vetëdijen e një të riu shqiptar?
Sepse nëse një brez bindet se paraardhësit e tij janë “sjellë” nga një fuqi e huaj, atëherë nuk po ndryshohet vetëm një kapitull historie.
Po ndryshohet marrëdhënia e tij me tokën, kujtesën dhe identitetin e vet.
INDOKTRINIMI NUK FILLON ME PUSHKË
Kjo është ajo që shumë njerëz nuk duan ta kuptojnë.
Indoktrinimi nuk fillon domosdoshmërisht me:
“Shko lufto.”
Mund të fillojë me:
“Mos pyet.”
Pastaj:
“Beso.”
Pastaj:
“Historia që ke mësuar është gënjeshtër.”
Pastaj:
“Kombi yt nuk ka rëndësi.”
Dhe në fund:
“Vetëm ne e dimë të vërtetën.”
Kjo është skema klasike e zëvendësimit të mendimit kritik me bindjen absolute.
Dhe pikërisht këtu duhet të flasim seriozisht për indoktrinimin psikologjik, sociologjik dhe pedagogjik të të rinjve.
Një i ri që kërkon identitet është terren i përshtatshëm për përgjigje absolute.
Nëse i mëson:
mos pyet,
mos dysho,
mos kontrollo,
mos krahaso,
mos e sfido autoritetin,
atëherë nuk po e edukon.
Po e stërvit për bindje.
Pyetja pedagogjike është:
A po u mësojmë të rinjve historinë, apo po u mësojmë çfarë duhet të besojnë për historinë?
FEJA NUK ËSHTË MBULIM PËR FALSIFIKIMIN E HISTORISË
Ta themi qartë:
Kritika ndaj kësaj propagande nuk është kritikë ndaj Islamit.
Nuk është kritikë ndaj myslimanëve shqiptarë.
Dhe nuk është sulm ndaj xhamisë.
Është kritikë ndaj atij që përdor autoritetin fetar për të bërë pretendime historike pa prova dhe për t’ua imponuar ato besimtarëve si të vërteta.
Një shqiptar mysliman nuk ka pse të zgjedhë mes Islamit dhe shqiptarësisë.
Historia shqiptare është ndërtuar nga shqiptarë të besimeve të ndryshme.
Prandaj një mysliman shqiptar mund të jetë besimtar i devotshëm dhe njëkohësisht të ketë vetëdije të fuqishme për historinë dhe identitetin e tij shqiptar.
Një besim i fortë nuk ka nevojë për një histori të falsifikuar për t’u mbrojtur.
SHEFQET KRASNIQI DHE ZEKIRJA QAZIMI
Nëse flasim për figurat fetare që janë përfshirë në raste të rënda, duhet të flasim me emra dhe me përgjegjësi.
Shefqet Krasniqi është përballur me akuza të rënda nga Prokuroria Speciale, përfshirë nxitje të terrorizmit dhe përhapje të intolerancës kombëtare, racore e fetare.
Por ai u shpall i pafajshëm.
Kjo duhet thënë qartë.
Ndërsa Zekirja Qazimi është rast tjetër: ai u dënua për vepra të lidhura me rekrutimin për organizata terroriste.
Këto nuk janë thashetheme Facebook-u.
Janë çështje që kanë kaluar nëpër sistemin e drejtësisë.
Dhe pikërisht për këtë duhet të bëjmë dallimin:
Nuk i akuzojmë njerëzit pa prova; por as nuk i fshehim provat kur ekzistojnë.
Kush ka predikuar ekstremizëm, kush ka rekrutuar, kush ka nxitur urrejtje apo kush ka deformuar historinë, duhet të përgjigjet për atë që ka thënë dhe bërë.
Jo për atë që ne imagjinojmë se ka thënë dhe bërë.
PYETJA QË E SHKATËRRON PROPAGANDËN: “SI E DI?”
Kjo është pyetja që duhet t’ua bëjmë të gjithëve:
Si e di?
Si e di se shqiptarët ishin një për qind?
Si e di se i sollën osmanët?
Si e di se pushtimi osman ishte “çlirim”?
Ku janë dokumentet?
Ku janë burimet?
Ku është metoda?
Ku janë historianët?
Ku është prova?
Nëse përgjigjja është:
“Sepse kështu them unë”,
kemi autoritet personal.
Nëse përgjigjja është:
“Sepse kështu thotë feja”,
atëherë kemi përzierje të fesë me historiografinë.
Dhe nëse përgjigjja është:
“Mos pyet, beso”,
atëherë kemi pikërisht atë që quhet indoktrinim.
Besimi nuk e zëvendëson provën.
PO SERBIA, RUSIA DHE TURQIA?
Këtu duhet të jemi të pamëshirshëm — por jo të pakujdesshëm.
Nëse dikush financohet nga Serbia, Rusia, Turqia apo çfarëdo shteti tjetër për të propaganduar interesa të huaja, kjo duhet të dokumentohet dhe të hetohet.
Por nuk mund të shpallim dikë “agjent serb”, “agjent rus” apo “i paguar nga Turqia” pa prova.
Sepse kjo do të ishte pikërisht metoda e propagandës që po luftojmë.
Ne nuk kemi nevojë të shpikim prova për të demaskuar një tezë të keqe.
Nëse një teori është e gabuar, mjafton ta rrëzosh me burime.
Nëse dikush është i financuar nga jashtë, tregoji paratë.
Nëse ka shkelur ligjin, tregoje veprën.
Nëse ka nxitur ekstremizëm, trego deklaratën.
Akuza duhet të ketë adresë: dokumentin.
DHE KËTU ËSHTË THELBI
Nuk më shqetëson një hoxhë që thotë:
“Unë besoj kështu.”
Më shqetëson kur thotë:
“Kjo është historia.”
Dhe pastaj këtë ua përcjell të rinjve si të vërtetë absolute.
Sepse një i ri nuk duhet të mësohet ta marrë historinë nga autoriteti.
Duhet të mësohet ta kontrollojë.
Arkivi mbi thashethemin.
Dokumenti mbi parullën.
Argumenti mbi autoritetin.
Mendimi kritik mbi bindjen e verbër.
Nëse një hoxhë ka prova për tezën e tij, le t’i nxjerrë.
Nëse nuk i ka, le ta quajë bindje personale.
Por të mos na e shesë si shkencë.
Sepse historia shqiptare nuk është pronë e asnjë xhamie.
As e ndonjë partie.
As e ndonjë perandorie.
Dhe Kosova nuk është dhomë hoteli ku shqiptarët regjistrohen si mysafirë vetëm sepse dikush vendosi t’ua ndryshojë historinë.
Imagjinoni sulltanin duke hapur arkivin:
— Kush janë këta shqiptarët?
— Ata që i kemi sjellë ne.
— Kur?
— Nuk e dimë.
— Ku janë dokumentet?
— Nuk i kemi.
— Sa ishin?
— Një për qind.
Sulltani mbyll arkivin dhe thotë:
— Paskam pasur historianë më të këqij se administratë.
Por këtu humori mbaron.
Sepse kur një autoritet fetar ua përsërit të rinjve një narrativë që e paraqet popullin e tyre si ardhacak në tokën e vet, kjo nuk është më një çështje private e një hoxhe.
Është çështje e arsimit, e kulturës, e identitetit dhe e sigurisë shoqërore.
Dhe nëse dikush kalon nga interpretimi historik te nxitja e urrejtjes, ekstremizmi, rekrutimi apo veprimtaria e paligjshme, atëherë duhet të hyjnë në veprim institucionet e shtetit.
Jo hakmarrja.
Ligji.
Sepse shteti serioz nuk e lufton indoktrinimin me indoktrinim.
E lufton me arsim, prova, transparencë dhe drejtësi.
Dhe prandaj duhet ta themi pa frikë:
Asnjë hoxhë nuk ka mandat hyjnor për ta rishkruar historinë shqiptare.
Asnjë imam nuk ka të drejtë t’ua zëvendësojë të rinjve mendimin kritik me dogmën e tij personale.
Dhe askush nuk duhet të ndihet i paprekshëm vetëm sepse flet nga minberi.
Sepse në momentin kur historia hyn në xhami dhe del prej saj me pasaportë osmane, pyetja nuk është më:
“A është kjo fe?”
Pyetja është:
“Kush po ua shkruan historinë fëmijëve tanë — dhe mbi çfarë provash?”
Një gabim korrigjohet.
Një propagandë përsëritet.
Një indoktrinim trashëgohet.
Dhe pikërisht aty duhet të ndizet alarmi.

Thirrje nga Mitrovica për bashkim dhe përgjegjësi kombëtare

Drini.us
-
0
Thirrje nga Mitrovica për bashkim dhe përgjegjësi kombëtare

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë

Letër për bashkëveprimtarët e mi dhe për opinionin kombëtar e ndërkombëtar
Po e shkruaj këtë letër nga Mitrovica, si njëri prej atyre që prej vitesh është angazhuar në kauzën kombëtare dhe që beson se, në kohë të turbullta, përgjegjësia duhet të jetë më e madhe se egoja personale.
Prandaj, një porosi miqve të mi, aktivistëve të lëvizjeve kombëtare:
Të jemi maksimalisht të kujdesshëm në çdo paraqitje publike.
Dallimet, debatet, pakënaqësitë dhe, sidomos, çështjet personale t’i zgjidhim brenda nesh. Të mos e nxjerrim para opinionit atë që mund të na përçajë. Të mos lejojmë që bajraktarizmi, ambiciet personale apo gara se kush duhet të jetë i pari ta zbehin atë për të cilën jemi bashkuar.
Nëse synimi ynë është mbrojtja dhe ruajtja e identitetit tonë kombëtar e shpirtëror, forcimi i shtetit dhe mbrojtja e sovranitetit të Republikës së Kosovës, atëherë sot kemi nevojë më shumë se kurrë për afrimin e njëri-tjetrit.
Le ta dëgjojmë edhe një herë porosinë e Himnit tonë:
“Rreth flamurit të përbashkuar…”
Jo vetëm si varg, por si parim veprimi.
Ndërsa ne mund të kemi dallime mes nesh, përballë nesh ekzistojnë edhe projekte politike e ideologjike që synojnë dobësimin e identitetit dhe kohezionit tonë shoqëror. Përballë tyre përgjigjja jonë duhet të jetë më shumë bashkim, më shumë argument, më shumë kulturë dhe më shumë shtet.
Sot nuk na duhet më shumë zhurmë mes nesh; na duhet më shumë bashkim.
MOS E PËRDORNI KOSOVËN SI SHKREPËSE!
Ekziston edhe një papërgjegjësi tjetër që duhet ndalur me kohë.
Po dëgjohen zëra se, nëse katër liderët e UÇK-së që po gjykohen në Hagë dënohen, “Kosovës do t’i vihet zjarri”.
Atyre zotërinjve që flasin kështu do t’u bëja një pyetje të thjeshtë:
Para se të mendoni ta digjni Kosovën në emër të katër burrave që ndodhen në Hagë, shkoni atje dhe pyetini ata vetë: a do ta pranonin lirinë e tyre me çmimin e djegies së Republikës së Kosovës?
Unë besoj se përgjigjja do të ishte jo.
Nuk besoj se një luftëtar i UÇK-së, i cili ka rrezikuar jetën për lirinë e Kosovës, do ta dëshironte lirinë e vet mbi hirin e Kosovës.
Dhe këtu kemi edhe një kujtesë që nuk guxon të harrohet:
Familja Jashari.
Kujtojeni sakrificën e asaj familjeje legjendare. Kujtojeni çfarë çmimi pagoi ajo familje për lirinë e Kosovës.
A mendoni vërtet se ajo sakrificë u bë që një ditë dikush, në emër të UÇK-së, të kërcënojë me djegien e Kosovës?
Jo!
Po ta imagjinonim për një çast komandantin legjendar Adem Jashari të gjallë përballë këtyre zërave dhe ta dëgjonte dikë duke thënë: “Do t’ia vëmë zjarrin Kosovës”, besoj se përgjigjja e tij do të ishte e prerë, pa diplomaci. Në gjuhën e tij të drejtpërdrejtë, ndoshta do t’i quante “zagarë” — jo si gjuhë që duhet ta përdorim ne sot, por si një mënyrë hipotetike për ta shprehur përbuzjen ndaj një mendësie që është krejtësisht e kundërt me sakrificën e tij.
Sepse:
Adem Jashari nuk u sakrifikua për ta djegur Kosovën. Ai dhe familja e tij u sakrifikuan që Kosova të jetojë e lirë.
Prandaj, mos e përdorni emrin e UÇK-së, emrin e Jasharajve apo emrin e Kosovës si mbulesë për kërcënime që mund ta dëmtojnë vetë Kosovën.
Nëse vërtet doni t’i nderoni ata që ranë për liri, atëherë ruajeni Kosovën që ata nuk e kursyen as jetën për ta fituar.
At Gjergj Fishta e ka shprehur këtë dashuri për atdheun me fjalë që edhe sot kanë peshë:
«“Veç se ty të shoh un n’andërr,
Veç se ty, çuet, t’kam n’mendim;
Ndër t’vështira ti m’je qandërr,
Për ty i lehtë m’vjen çdo ndeshkim.”»
Kjo është dashuria për atdheun: të pranosh edhe ndeshkimin për të, jo ta ndëshkosh atdheun për hir të vetes.
Prandaj shqetësohem kur dëgjoj edhe për data të përfolura, për “ditën e fillimit”, për ndezje zjarresh e skenarë të tillë. Në Kosovë, ku një shkëndijë mund të shndërrohet në tragjedi, askush nuk ka të drejtë të luajë me zjarrin.
Dhe pyetja është e pashmangshme:
Nëse, larg qoftë, Kosova digjet, çfarë fitojmë?
Çfarë fiton populli?
Çfarë fiton shteti?
Çfarë fiton sovraniteti?
Dhe mbi të gjitha: çfarë fitojnë katër burrat që po gjykohen në Hagë?
Asgjë.
Do të humbnim të gjithë.
Prandaj ky është apeli im:
Ta ruajmë zjarrin e dashurisë për atdheun, por të mos ndezim zjarre në atdhe.
T’i lëmë mënjanë inatet, debatet personale dhe bajraktarizmin.
Të afrohemi rreth asaj që na bashkon.
Rreth flamurit të përbashkuar.
Sepse Kosova është më e madhe se secili prej nesh, më e madhe se çdo lëvizje, parti, individ apo lider.
Kosova është e jona të gjithëve.
Dhe ajo mbrohet duke e forcuar, duke e ruajtur dhe duke e ndërtuar — jo duke e djegur.

Protesta që nuk po bëhet revoltë, pse PDK–AAK nuk po e “tronditin” Kurtin?

Drini.us
-
0
Protesta që nuk po bëhet revoltë, pse PDK–AAK nuk po e “tronditin” Kurtin?

Prof. Dr. Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

Ka ca ditë që, para “dyerve” të Qeverisë, dy parti opozitare, PDK-ja dhe AAK-ja, që i bashkon, ndër të tjera, edhe background-i i luftës, ai i bashkëqeverisjes, por edhe statusi i të qenit opozitare që nga shfaqja e LVV-së në skenën politike, po zhvillojnë protesta interesante e “atraktive” për traditën dhe kulturën e deritanishme demokratike të Kosovës. Shikuar nga “skalpeli” im sociologjik, ky veprim, përveçse duket simpatik, është një shenjë emancipimi politik, po edhe një risi specifike e sjelljes dhe kulturës sonë politike.

E them kështu, ngase, në shikim të parë, ajo lë përshtypje, po edhe mund të perceptohet si një reagim legjitim opozitar ndaj krizës së zgjatur institucionale dhe bllokimit të funksionimit të institucioneve. Mirëpo, po qe se këtë reagim dhe demonstrim të pakënaqësisë evidente bëjmë përpjekje ta interpretojmë jo nga prizmi politik, por nga lenta jonë sociologjike, do të mund të shtronim pyetje shumë më interesante sesa ato që nuk po i shtrojnë as mediet, as ekspertët”, e as shoqëria civile e ish opozitarët. E ajo pyetje ka të bëjë me çështjen:

Pra, cilat janë shanset që kjo protestë e PDK-s dhe AAK-s  të prodhojë një kauzë të re që do gjeneronte mobilizim të zgjeruar shoqëror dhe një kapital të ri politik, sepse, në rrethanat e krijuara nuk janë të mjaftueshme vetëm aksionet simbolike klasike ndaj pushtetit të Kurtit?

Në gjykimin tim, kjo protestë ka shumë pak gjasa, për të mos thënë aspak, që të shndërrohet automatikisht në një kauzë shoqërore vetëm pse zhvillohet në hapësirën publike. Ngase, për t’u bërë një kauzë e re mobilizuese, ajo duhet ta arrijë stadin që ta bindë qytetarin e stërlodhur të Kosovës se problemi aktual rreth ngërçit apo “kaosit” të kontrolluar politik (nga LVV-ja), për të cilin protestohet, nuk është vetëm problem i partive politike, por problem i vetë shoqërisë dhe i jetës së përditshme e qytetarisë kosovare.

Kështu që protesta e PDK-së dhe AAK-së, duke mbetur vetëm në suazat e skemës institucionale dhe duke u cilësuar vetëm si një situatë ku “Kuvendi nuk po konstituohet”, “institucionet nuk po funksionojnë”, “Kushtetuta po shkelet dhe vendi po mbahet peng”, nuk mund ta ndërtojë e as të afirmojë atë “çadrën” e një mobilizimi më të zgjeruar qytetar.

Një tjetër dobësi evidente që do të mund t’i adresohej kësaj mënyre të protestimit qëndron te fakti se këto argumente të protestimit janë shumë abstrakte për të prodhuar një emocion kolektiv te qytetaria e sotme kosovare. Qytetari i kohës sonë nuk mund të mobilizohet aq lehtë vetëm për një mangësi juridike, sado i madh të jetë ai, në procedurat parlamentare. Ai mund të mobilizohet vetëm atëherë kur ideatori i protestës arrin ta lidhë atë procedurë me një shqetësim konkret dhe personal, sikurse shqetësimi që ka të bëjë me vendin e punës, mirëqenien familjare, sigurinë dhe stabilitetin emocional, të ardhmen e fëmijëve, marrëdhëniet me aleatët apo zhvillimin ekonomik dhe funksionimin e shtetit.

Pra, një mobilizim i efektshëm kolektiv nuk mund të prodhohet vetëm nga ekzistenca e një defekti që mund të “detektohet” në procedurat tona parlamentare, por vetëm nga një lloj eferveshence kolektive, që nënkupton një ndjenjë sublime, një empati apo një solidaritet gjithëpërfshirës, ku individët apo qytetarët ndiejnë dhe përjetojnë një energji të fortë emocionale, përmes së cilës e ndiejnë veten pjesë të një vlere apo kauze të përbashkët që krijon atë “Ne”-në e madhe mobilizuese.

Kurse protestës së këtyre dy subjekteve opozitare i mungon pikërisht ky element kyç!

Mesazhi i protestës vazhdon të tingëllojë më shumë si një mesazh opozitar, i drejtuar kundër qeverisë, sesa si një mesazh i qytetarëve që janë kundër bllokimit të shtetit. Dhe këtu dallimi është thelbësor, sepse në mesazhin e tyre kemi tendencën e mobilizimit partiak e ideologjik kundër bllokimit, pa ofruar asnjë opsion e asnjë zgjidhje praktike për një narrativë të re që do ta tejkalonte vetë problemin e bllokimit.

Thënë edhe më ndryshe, këto dy subjekte opozitare po protestojnë kundër bllokimit, duke ripërsëritur se procedurat e sistemit do të rikthehen në funksion, ama as PDK-ja e as AAK-ja, as de facto e as de jure, nuk po japin përgjigjen e duhur rreth pyetjes se çfarë lloj funksionimi duhet të ndërtohet pas ngërçit?!

Në gjykimin weberian, legjitimiteti i një subjekti apo institucioni nuk ndërtohet vetëm nga pozicioni formal që një aktor e ka në sistem, por edhe nga aftësia për ta bindur shoqërinë se autoriteti i tij është i arsyeshëm dhe i pranueshëm. Dhe për këtë shkak, PDK-ja dhe AAK-ja nuk do të mund ta rifitojnë legjitimitetin e dikurshëm vetëm duke kontestuar e protestuar para dyerve të Qeverisë, por duhet ta bindin qytetarinë se ato janë “adresa” e vërtetë dhe e vetme që përfaqëson një alternativë shumë më bindëse qeverisëse, sesa LVV-ja.

Në këtë kuptim, protesta nuk prodhon domosdoshmërisht mobilizim vetëm pse zhvillohet në hapësirën publike, para Qeverisë në dorëheqje. Ajo bëhet forcë dhe armë e fuqishme politike vetëm kur arrin ta shndërrojë një problem institucional në një shqetësim kolektiv, duke krijuar një “Ne” shoqërore përballë një “Ata”-je politike. Pikërisht këtë transformim, për momentin, PDK-ja dhe AAK-ja nuk po arrijnë ta bëjnë.

Në këtë sfond, PDK-ja dhe AAK-ja duket se po përpiqen ta sfidojnë një pushtet që është ndërtuar politikisht mbi narrativën e konfliktit ndërmjet “qytetarit” dhe “establishmentit”. Por, kur ish-opozita del në rrugë me struktura partiake, deputetë dhe drejtues politikë, ajo, në fakt, rrezikon të rikrijojë pikërisht ndarjen që e favorizon pushtetin e LVV-së.

Pra, PDK–AAK po protestojnë vetëm kundër ngërçit, por ende nuk kanë arritur në atë pikë  kritike që mund ta kthejnë absurdin e ngërçit në krizë të pushtetit të Kurtit. Dhe ky deficit i narrativës së kësaj natyre është ajo “thembra e Akilit” së kësaj proteste…

Tirana ka të drejtë të mbetet kryeqendra botërore e bektashizmit

Drini.us
-
0
Tirana ka të drejtë të mbetet kryeqendra botërore e bektashizmit

Luan – Asllan Dibrani, Gjermani

  • Veprimtar, publicist, ish-i burgosur politik dhe krijues

Me vëmendje të veçantë e kam përcjellë idenë e paraqitur nga kryeministri Edi Rama për krijimin në Tiranë të një entiteti sovran shpirtëror bektashi, të konceptuar sipas një modeli të ngjashëm me Vatikanin.

Pas shqyrtimit të historisë së bektashizmit shqiptar dhe të rolit që kjo traditë ka luajtur në Rilindjen Kombëtare, deklaroj hapur se e mbështes këtë ide. E mbështes jo si një projekt kundër ndonjë feje tjetër, jo si privilegj personal për një udhëheqës fetar dhe as si ndërhyrje në besimin e qytetarëve, por si njohje të një trashëgimie historike që prej afro një shekulli e ka qendrën e saj botërore në Tiranë.

Kryegjyshata nuk mbërriti rastësisht në Shqipëri

Pas ndalimit të teqeve dhe urdhrave mistikë në Republikën e Turqisë më 1925, udhëheqja bektashiane nuk mund të vazhdonte veprimtarinë e saj të lirë në Anadoll. Salih Niazi Dede, me prejardhje shqiptare dhe një nga autoritetet më të larta të kohës, u vendos në Shqipëri dhe ngriti në Tiranë qendrën botërore të bektashizmit.

Kjo nuk ishte një dhuratë politike e fuqive të huaja. Ishte rezultat i një zhvillimi historik dhe i vendimeve të vetë strukturave bektashiane. Kongreset bektashiane në Shqipëri kishin filluar që më 1921, ndërsa Kongresi i Tretë, i mbajtur më 23 shtator 1929 në Turan të Korçës, shpalli mëvetësinë organizative të Komunitetit Bektashian dhe hodhi bazat e Kryegjyshatës në Tiranë.

Që prej asaj kohe, me gjithë pushtimet, diktaturën komuniste dhe ndalimin e fesë, Tirana e ruajti identitetin e saj si qendër botërore bektashiane. Kongreset, administrata, arkivi, muzeu, biblioteka dhe vazhdimësia institucionale e Kryegjyshatës lidhen tashmë me Shqipërinë.

Prandaj Tirana nuk po ia rrëmben sot këtë qendër askujt. Ajo po kërkon t’i japë një status juridik ndërkombëtar një institucioni që ndodhet në tokën shqiptare prej vitit 1929–1930.

Hacıbektaş është burim historik; Tirana është seli institucionale

Askush nuk mund ta mohojë rëndësinë e Hacıbektaşit dhe të “Pir Evi”-t si vend historik e shpirtëror i lidhur me Haxhi Bektash Veliun. Ai vend meriton respektin e të gjithë besimtarëve bektashianë.

Por duhet të dallojmë vendin historik të prejardhjes nga selia institucionale bashkëkohore. Jerusalemi është vend i shenjtë për të krishterët, por Vatikani ndodhet në Romë. Po kështu, rëndësia shpirtërore e Hacıbektaşit nuk e zhduk realitetin historik se Kryegjyshata Botërore Bektashiane është vendosur dhe ka vepruar në Tiranë prej afro një shekulli.

Autoritetet turke kanë të drejtë të shprehin mendimin e tyre, por nuk kanë të drejtë t’i diktojnë Shqipërisë se çfarë statusi duhet t’i japë një institucioni fetar që funksionon brenda territorit shqiptar. Aq më tepër kur vetë shteti turk, më 1925, ua mbylli bektashinjve teqetë dhe ua pamundësoi ushtrimin e lirë institucional të veprimtarisë.

Sot nuk mund të thuhet njëkohësisht: “Qendrën tuaj nuk e lejuam në Turqi”, por edhe: “Nuk pranojmë që qendra të jetë në Tiranë”.

Kjo është një kundërthënie historike dhe politike që nuk mund të fshihet pas interpretimeve hierarkike.

Kundërshtimi i një forumi nuk është vendim i gjithë botës bektashiane

Deklarata e forumit të mbajtur në Hacıbektaş duhet marrë seriozisht, por ajo nuk mund të paraqitet automatikisht si vendim përfundimtar i të gjithë bektashinjve të botës.

Edhe pretendimi se Baba Mondi nuk e zotëron titullin apo autorizimin e nevojshëm duhet shqyrtuar nga një kongres përfaqësues, transparent dhe ndërkombëtar bektashian, jo të vendoset njëanshëm nga një forum i zhvilluar nën kujdesin e një institucioni shtetëror turk.

Bektashizmi është i përhapur në Shqipëri, Kosovë, Maqedoninë e Veriut, Turqi, në vende të tjera të Ballkanit, në diasporën evropiane dhe më gjerë. Prandaj çështja e autoritetit të tij botëror nuk duhet të zgjidhet as me urdhër politik nga Tirana, as me veto politike nga Ankaraja.

Nëse ekziston një mosmarrëveshje për titujt “Dedebaba”, “Kryegjysh” apo “Halifebaba”, ajo duhet të trajtohet me dokumente, statut, traditë dhe pjesëmarrje të gjerë të bashkësive bektashiane. Kundërshtimi i Baba Mondit nuk e zhbën vetvetiu statusin historik të Kryegjyshatës së Tiranës.

Personat janë të përkohshëm; institucioni dhe trashëgimia janë më të mëdha se çdo individ.

Bektashizmi dhe Rilindja Kombëtare Shqiptare

Në historinë shqiptare, bektashizmi nuk ishte vetëm një udhë besimi. Teqetë u bënë shpesh vatra të gjuhës, kulturës, mikpritjes dhe ndërgjegjes kombëtare.

Naim Frashëri, një nga figurat qendrore të Rilindjes Kombëtare, e lidhi mendimin e tij bektashian me dashurinë për Shqipërinë, gjuhën shqipe, dijen dhe vëllazërimin. Në veprën “Fletore e Bektashinjet”, ai paraqiti një frymë të hapur, njerëzore dhe kombëtare. Sami Frashëri, përmes mendimit, arsimit dhe veprës së tij madhore, ndërsa Abdyl Frashëri përmes veprimtarisë politike dhe Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, u bënë shtylla të projektit kombëtar shqiptar.

Megjithatë, duhet të jemi historikisht të drejtë: Shqipërinë nuk e bëri vetëm një besim. Atë e ndërtuan së bashku shqiptarët myslimanë, bektashinj, katolikë, ortodoksë dhe mendimtarë laikë. Pikërisht kjo bashkëjetesë përbën madhështinë e kombit shqiptar.

Vlera e bektashizmit qëndron në faktin se ai, në shumë periudha, e vendosi kombin dhe gjuhën shqipe mbi ndarjet fetare. Parimi rilindës “Feja e shqiptarit është shqiptaria” nuk kërkonte zhdukjen e besimit, por ndalimin e përdorimit të fesë kundër bashkimit kombëtar.

Ndikimi është më i madh se numrat

Nuk do të ishte e saktë të thuhej se gjysma e banorëve të sotëm të Shqipërisë deklarohen bektashinj. Sipas Censusit të vitit 2023, rreth 115.644 qytetarë, ose 4,81 për qind e popullsisë rezidente, u deklaruan bektashinj. Megjithatë, ndikimi historik, kulturor dhe familjar i kësaj tradite është shumë më i gjerë sesa numri i deklaruar në një regjistrim statistikor. Të dhënat zyrtare mund të konsultohen te INSTAT.

Prandaj argumenti për qendrën botërore nuk duhet mbështetur në shifra të zmadhuara, por në vazhdimësinë historike, organizative dhe shpirtërore të Kryegjyshatës së Tiranës.

Një mburojë kundër ekstremizmit, jo një armë kundër besimtarëve

Një qendër e fuqishme bektashiane në Tiranë mund ta ndihmojë botën shqiptare në përballjen me radikalizmin, ndërhyrjet e huaja dhe islamizmin politik që përpiqet ta vendosë fenë mbi kombin, ligjin, arsimin dhe shtetin laik.

Por kjo përballje nuk duhet të kthehet në luftë kundër qytetarëve të besimit islam. Besimtari paqësor nuk është armik. Armik i shoqërisë është ekstremizmi që përdor fenë për pushtet, përçarje, indoktrinim, mohimin e kulturës kombëtare ose nënshtrim ndaj interesave të huaja.

Një shtet shpirtëror bektashi, i hapur ndaj dialogut dhe i mbështetur në traditën shqiptare të tolerancës, mund të bëhet qendër ndërkombëtare e paqes, kulturës, studimeve fetare dhe bashkëpunimit ndërmjet popujve. Ai mund të shërbejë edhe si kundërpeshë demokratike ndaj ideologjive fetare radikale në Shqipëri, Kosovë, Maqedoninë e Veriut dhe në diasporë.

Po shtetit bektashi, por me kushte të qarta

Mbështetja ime nuk është një çek i bardhë. Projekti duhet të kalojë përmes Kuvendit të Shqipërisë dhe një debati të hapur kushtetues. Duhet të saktësohet se:

  • territori mbetet i paprekshëm në kuptimin e sovranitetit dhe sigurisë kombëtare shqiptare;
  • entiteti nuk mund të ketë ushtri, polici apo veprimtari që cenojnë rendin kushtetues të Shqipërisë;
  • financimet, pronat dhe administrata duhet të jenë plotësisht transparente;
  • statusi nuk duhet t’i shërbejë interesit personal të asnjë udhëheqësi;
  • udhëheqja duhet të përcaktohet nga një statut i qartë dhe nga mekanizma legjitimë bektashianë;
  • qendra duhet të jetë e hapur për të gjitha bashkësitë bektashiane, pa u shndërruar në instrument të asnjë qeverie;
  • trashëgimia shqiptare, gjuha shqipe dhe historia e Kryegjyshatës duhet të mbrohen në mënyrë të posaçme.

Vetëm me këto garanci projekti mund të fitojë besueshmëri dhe jetëgjatësi.

Tirana nuk duhet të kërkojë leje për historinë e vet

Shqipëria nuk ka pse ta trajtojë Kryegjyshatën Botërore si një institucion të përkohshëm që mund të zhvendoset sipas dëshirës së qeverive të huaja. Ajo qendër mbijetoi në Tiranë edhe kur feja u ndalua, kur objektet fetare u shkatërruan dhe kur klerikët u përndoqën.

Sot, kur Shqipëria është shtet laik dhe synon të paraqitet si model i bashkëjetesës, ajo ka të drejtë ta shndërrojë këtë trashëgimi në një institucion me rëndësi ndërkombëtare.

Hacıbektaşi mund të mbetet burimi historik dhe vendi i nderuar i pelegrinazhit. Por Tirana ka fituar, përmes historisë, sakrificës dhe vazhdimësisë institucionale, të drejtën të jetë selia botërore e organizuar e bektashizmit.

Prandaj e mbështes krijimin e entitetit sovran shpirtëror bektashi në Tiranë — jo kundër Turqisë, jo kundër islamit dhe jo kundër besimeve të tjera, por në mbrojtje të trashëgimisë shqiptare, të lirisë fetare, të tolerancës dhe të shtetit laik.

Shqipëria duhet t’i dëgjojë kundërshtimet, por vendimin duhet ta marrë vetë. Sepse Kryegjyshata Botërore Bektashiane nuk është një degë e përkohshme e vendosur rastësisht në Tiranë. Ajo është një institucion i rrënjosur në historinë moderne shqiptare.

Tirana është dhe duhet të mbetet kryeqendra botërore e bektashizmit.

Luan – Asllan Dibrani
Veprimtar, publicist, ish-i burgosur politik (1981–1990), piktor dhe skulptor

Gjermani, shtator 2026

Kosova mes miqësisë ndërkombëtare dhe përgjegjësisë vendore

Drini.us
-
0
Kosova mes miqësisë ndërkombëtare dhe përgjegjësisë vendore

MSc. Adem Lushaj, Deçan

Gjendja politike në Kosovë nuk mund të shpjegohet vetëm përmes përgjegjësisë së politikës vendore. Natyrisht, pjesën kryesore të përgjegjësisë duhet ta mbajnë vetë institucionet dhe partitë politike të Kosovës, për mënyrën se si e kanë ndërtuar dhe zhvilluar skenën politike. Por, njëkohësisht, do të ishte jorealiste të anashkalohej ndikimi i faktorit ndërkombëtar.

Në këtë kuadër, roli i Shteteve të Bashkuara të Amerikës është i veçantë. SHBA-ja është shtet mik dhe aleat strategjik i Kosovës. Kontributi amerikan në çlirimin e Kosovës, në ndërtimin e institucioneve dhe në konsolidimin ndërkombëtar të shtetit të Kosovës nuk mund dhe nuk duhet të harrohet. Kjo miqësi është një nga shtyllat më të rëndësishme të politikës së jashtme të Kosovës.

Por miqësia ndërmjet shteteve nuk do të thotë se interesat e tyre janë gjithmonë të njëjta. Edhe SHBA-ja, si çdo fuqi e madhe, e ndërton politikën e saj mbi interesat strategjike, të sigurisë dhe gjeopolitike. Prandaj, është krejt legjitime të shtrohet pyetja se deri ku shkon këshillimi i një aleati dhe ku fillon presioni mbi vendimmarrjen e një shteti.

Historia e Kosovës ka dëshmuar raste kur ndikimi amerikan ka qenë shumë i drejtpërdrejtë. Në vitin 2011, gjatë krizës presidenciale, SHBA-ja ushtroi presion të fuqishëm politik që ndikoi në zgjidhjen e krizës dhe në ardhjen e Atifete Jahjagës në Presidencë. Në rastin e Manastirit të Deçanit, për vite me radhë, zyrtarë amerikanë kanë kërkuar zbatimin e vendimit të Gjykatës Kushtetuese. Këto raste nuk e zbehin miqësinë me Amerikën, por tregojnë se faktori amerikan nuk ka qenë vetëm vëzhgues i zhvillimeve në Kosovë.

Prandaj, pyetja nuk duhet të jetë nëse Amerika është mike e Kosovës. Këtë e kemi të qartë. Pyetja më e rëndësishme është nëse Kosova ka ndërtuar një klasë politike që di të sillet si partner i një fuqie të madhe: të dëgjojë mikun, të bashkëpunojë me të, por njëkohësisht të dijë të mbrojë edhe interesin e vet shtetëror.

Një shtet i vogël nuk mund të përballet me fuqitë e mëdha në mënyrë naive. Por as nuk mund të ndërtojë sovranitet duke pritur vazhdimisht se çfarë do të thonë ambasadat, Brukseli apo Uashingtoni. Partneriteti i vërtetë kërkon edhe përgjegjësi, edhe dinjitet politik, edhe aftësi për të negociuar.

Këtu vjen edhe pyetja për lidershipin vendor.

Shpesh krijohet përshtypja se shumë prej figurave politike të sotme nuk e kanë atë autoritet politik dhe moral që do t’u mundësonte të përballeshin me presionin, qoftë vendor apo ndërkombëtar. Një pjesë e tyre janë të rënduar nga konfliktet politike, nga gabimet e së kaluarës, nga interesat partiake apo nga çështje që ua dobësojnë pozitën publike. Dhe një politikan që ndihet i dobët brenda vendit, natyrisht e ka më të vështirë të jetë i fortë përballë një aleati shumë më të fuqishëm.

Në këtë pikë, Ibrahim Rugova mbetet një shembull që meriton të analizohet. Ai ishte fuqimisht proamerikan dhe pro-perëndimor, por kjo nuk nënkuptonte se nuk kishte vizionin e tij për Kosovën. Ai dinte të ndërtonte marrëdhënie me ndërkombëtarët, por njëkohësisht kishte një objektiv të qartë politik. Pikërisht ky kombinim – miqësi me aleatët dhe qartësi për interesin kombëtar – është ajo që shpesh i mungon politikës së sotme.

Kosova nuk ka nevojë për politikanë që t’i shpallin luftë Amerikës, as për politikanë që i thonë “po” çdo kërkese të saj. Ka nevojë për politikanë që mund t’i thonë një miku të madh:

“E çmojmë mbështetjen tuaj, ju konsiderojmë aleatin tonë strategjik, por edhe ne kemi interesin tonë shtetëror dhe duam ta mbrojmë atë përmes dialogut, argumentit dhe diplomacisë.”

Kjo nuk është mosmirënjohje ndaj Amerikës. Përkundrazi, është mënyra më serioze për ta kuptuar një partneritet.

Në fund të fundit, problemi i Kosovës nuk është vetëm sa ndikojnë ndërkombëtarët mbi ne. Problemi është edhe sa të aftë jemi ne që, përballë këtij ndikimi, të kemi një qëndrim të qartë, institucione funksionale dhe figura politike me autoritet e guxim për ta mbrojtur interesin e Kosovës.

Miqësia me Amerikën duhet të ruhet. Aleanca me Perëndimin duhet të forcohet. Por krahas kësaj, duhet të forcohet edhe vetëbesimi institucional dhe politik i Kosovës. Sepse një aleat i fortë nuk kërkon një partner të nënshtruar. Kërkon një partner që e di çfarë dëshiron.

  • Autori është drejtor i “Shoqatës së Intelektualëve të Pavarur

Vrasja e Maxharr Pashës në Gjakovë

Drini.us
-
0
Vrasja e Maxharr Pashës në Gjakovë
Jusuf Buxhovi, historian, Prishtinë
____
Më 6 shtator 1878, në Gjakovë u vra Maxharr Pasha, mareshalli osman me prejardhje gjermane (Karl Detroit nga Magdeburgu).
Vrasja e Maxharr Pashës në Gjakovë paraqet konfrontimin e parë të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit me Perandorië Osmane në luftë për mbrojtjen e trojeve shqiptare nga copëtimet në përputhje me vendimet e Kongresit të Berlinit, sipas të cilave, Plava dhe Gucia duhej t’i jepeshin Malit të Zi.
Maxharr Pasha, anëtarë i delegacionit të Perandorisë Osmane në Kongresin e Berlinit (bashkë me Karatheodej Pashën), erdhi në Kosovë për t’i bindë anëtarët e Kryesisë së Lidhjes për zbatimin e vendimeve të Kongresit të Berlinit, pra për dhënien pa luftë Malit të Zi Plavën dhe të Gucinë. Në Prizren, ku qendroi fillimisht, u kundërshtua. Nga andej vazhdoi për në Gjakovë, i bindur se atje do të gjejë mbështetës. Edhe dega e Lidhjes në Gjakovë ia tha ato që iu thanë edhe në Prizren dhe kërkoi që pashai të largohej. Meqë këtë nuk e bëri, por kërkoi forca shtesë për të depërtuar në Plavë e Guci, që ato t’u jipen malaziasve nën trysninë e armëve, forcat e Lidhjes e rrethuan në kullën e Abdullah Pash Drenit – përndryshe njëri ndër liderët e Lidhjes, ku kishte kërkuar strehim në formën e besës. Pas një lufte me forcat e Lidhjes, kryesisht malësorë të Krasniqes të ndihmuar edhe nga vullnetarë nga Plava e Gucia, vritet Maxharr Pasha bashkë me Abdullah Pashë Drenin dhe përcjellësit e tij.
Me këtë vrasje, Lidhja Shqiptare e Prizrenit, si organizatë politike, dëshmoi gatishnmërinë ushtarake për mbrojtjen e trojeve shqiptare nga copotimi. Kjo formë e rezistencës do të vazhdojë për tri vjet rrjesht me luftën në Plavë dhe Guci në vitin 1879, në Hot dhe Grudë dhe, përfundimisht në mbrojtje të Ulqinit në vitin 1880, ku krahas forcave osmane, luftëtarët shqiptarë, u ballafaqua me presionin e gjashtë fuqive europiane për ta dorëzuar Ulqinin Malit të Zi.
Ky konfrontim ushtarak i dha fizionomi konceptit politik të Lidhjes Shqiptate nga ai për mbrojtjen e etnisë, siç ishte në fillim dhe puçej edhe me interesat osmane, te ai për autonomi politike dhe administrative, që me formimin e Qeverisë së Përkohshme të Lidhjes Shqiptare në fillim të vitit 1881, ndonëse jetëshkurtër, do t’ia hapë rrugën shtetndërtimit shqiptar si proces i pandalshëm historik, ku Kosova kishte rol kyq si qendër e të gjitha lëvizjeve kulturore dhe politike nga mesjeta e këndej.
(Shkëputje nga libri “Kongresi i Berlinit dhe Lidhja Shqiptare 1878”, botoi “Faik Konica” dhe “Jalifat Publishing”, Prishtinë 2012).
123...1,720Faqja 1 nga 1,720