
Anatomia e një Kryengritjeje Popullore: Pse drejtësia ndërkombëtare dështoi të kuptojë strukturën e UÇK-së

Kush e sulmon pavarësinë, figurat kombëtare dhe kujtesën tonë, prek themelet e shqiptarisë

Luan – Asllan Dibrani, Gjermani
Ka filluar të dëgjohet gjithnjë e më shpesh një gjuhë që nuk mjaftohet me kritikën ndaj një figure apo një periudhe historike, por synon të godasë vetë shtyllat e kujtesës sonë kombëtare.
Sot sulmohet Nënë Tereza. Nesër vihet në dyshim Pavarësia e Shqipërisë. Pasnesër përqeshen flamuri, rilindësit, figurat kombëtare dhe gjithë rruga historike e shqiptarëve drejt shtetit dhe lirisë.
Në këtë kuadër po qarkullon edhe kjo video në Facebook, e cila është pjesë e debatit që ka nxitur këtë reagim:
https://www.facebook.com/reel/2149738409264803
Kjo nuk është më thjesht çështje preference fetare apo debat akademik.
Nënë Tereza, Gonxhe Bojaxhiu, mbetet një nga figurat shqiptare më të njohura në botë. Mund të kritikosh çdo figurë historike. Askush nuk është mbi kritikën. Por tjetër gjë është kritika dhe tjetër gjë është përpjekja për ta zhveshur një popull nga figurat e tij vetëm sepse ato nuk përshtaten me një ideologji fetare apo politike.

Edhe më shqetësuese është kur dëgjohen zëra që relativizojnë, përqeshin apo përçmojnë Pavarësinë e Shqipërisë.
Pavarësia shqiptare nuk ishte një rastësi. Ishte rezultat i një procesi të gjatë kombëtar, i sakrificave, kryengritjeve, diplomacisë dhe përpjekjes për mbijetesë politike të shqiptarëve.
Mund të diskutojmë për gabimet e shtetit shqiptar, për politikanët, për kufijtë e padrejtë që iu imponuan shqiptarëve dhe për vendimet e fuqive të kohës. Por të përbuzësh vetë aktin e krijimit të shtetit shqiptar është diçka krejt tjetër.

Nënë Tereza, në Oslo dikur, duke iu dhuruar nga Thorbjørn Jagland NOBELI për PAQE
Problemi bëhet edhe më serioz kur identiteti fetar përdoret si armë kundër identitetit kombëtar.
Shqiptarët mund të jenë myslimanë, katolikë, ortodoksë, bektashinj apo jobesimtarë dhe përsëri të jenë pjesë e të njëjtit komb.
Asnjë besim nuk ka nevojë ta poshtërojë flamurin shqiptar që të dëshmojë forcën e vet.
Asnjë fe nuk ka nevojë ta mohojë Nënë Terezën.

Asnjë ideologji nuk ka të drejtë ta trajtojë 28 Nëntorin si diçka të pavlerë.
Dhe pikërisht këtu duhet të jetë kufiri ynë qytetar:
Feja është e lirë.
Besimi është personal.
Por atdheu, gjuha, historia dhe shteti nuk duhet të shndërrohen në objekt përbuzjeje për hir të asnjë ideologjie.
Shqiptarëve u është dashur tepër gjatë të luftojnë për gjuhën, shkollën, flamurin dhe shtetin e tyre.
Prandaj duhet ta themi qartë:
Mos e përdorni fenë kundër kombit.
Mos e përdorni ideologjinë kundër historisë.
Mos e përdorni mikrofonin kundër kujtesës së një populli.
Debat po. Kritikë po. Edhe kundërshtim i fortë po.
Por kur fillon mohimi sistematik i figurave shqiptare, i Pavarësisë dhe i vetë identitetit kombëtar, shoqëria nuk duhet të heshtë. Duhet të reagojë me argument, dije, dokumente dhe vetëdije historike.
Nënë Tereza nuk ka nevojë të mbrohet nga ne për t’u njohur nga bota.
Por ne kemi nevojë të mbrojmë kujtesën tonë që të mos humbim vetveten.

Ibrahim Rugova
SHTOJCË PËR LEXUESIT
Nëse mendoni se ky debat meriton të zhvillohet hapur, me fakte dhe me argumente, shpërndajeni këtë shkrim dhe videon për diskutim publik.
Jo për fyerje.
Jo për urrejtje.
Por për debat shterues, intelektual dhe kombëtar.
Intelektualët, historianët, gazetarët, studiuesit dhe qytetarët nuk duhet të heshtin kur preken tema kaq të rëndësishme për historinë, identitetin dhe shtetin shqiptar.
Heshtja nuk e zgjidh debatin.
Argumenti po.
Dokumenti po.
E vërteta historike po.
Le të flasim. Le të kundërshtojmë. Le të argumentojmë.
Por mbi të gjitha, le të mos heshtim.
Saim Tahiraj mendon se të gjitha protestat aktuale janë kundërproduktive dhe, në vend që t’i shërbejnë Kosovës, po i shkaktojnë dëme të drejtpërdrejta shtetit të Kosovës në arenën ndërkombëtare
Donika Gërvalla, Ministre e Drejtësisë së Republikës së Kosovës.

Saim Tahiraj, Zvicër
Të gjitha këto protesta janë kundërproduktive dhe, në vend që t’i shërbejnë Kosovës, po i shkaktojnë dëme të drejtpërdrejta shtetit të Kosovës në arenën ndërkombëtare.
Cila është logjika e protestimit në rrugë, duke kërkuar „drejtësi“ kundër një procesi gjyqësor? Drejtësia nuk vendoset në rrugë, në turma dhe as përmes presionit politik. Drejtësia vendoset në gjykata. Nëse dikush mendon se është bërë padrejtësi, ekzistojnë rrugët dhe mekanizmat ligjorë për ta kundërshtuar atë. Ankesa bëhet përmes institucioneve dhe procedurave të përcaktuara me ligj, jo përmes presionit të rrugës. Pothuajse i vetmi personalitet politik dhe institucional që ka pasur guximin ta thotë publikisht të vërtetën e hidhur, me emër dhe mbiemër, është Donika Gërvalla.
Për këtë qëndrim, ajo meriton respekt dhe mbështetje nga të gjithë ata që vërtet e duan të vërtetën dhe drejtësinë. Kërkesa për dorëheqjen e ministres së Drejtësisë, znj. Gërvalla, pikërisht në këtë moment, nga ata që kërkojnë „drejtësi“ në rrugë, është një paradoks i madh. Të kërkosh dorëheqjen e ministres së Drejtësisë pse ajo mbron funksionimin e drejtësisë është, në thelb, përpjekje për ta heshtur dhe varrosur të vërtetën. Jo! Kjo nuk duhet të ndodhë.
Ministrja e Drejtësisë, znj. Donika Gërvalla, duhet të qëndrojë në detyrë deri në përfundim të mandatit të saj dhe të vazhdojë të mbrojë parimin se drejtësia nuk mund të zëvendësohet me presionin e rrugës. Kosova është shtet dhe si shtet duhet t’i respektojë institucionet, ligjin dhe proceset gjyqësore.
Mund të mos na pëlqejë një vendim, mund të na dhembë një vendim dhe mund të mos pajtohemi me të, por përgjigjja ndaj tij duhet të jetë ligjore dhe institucionale. Drejtësia duhet të vendoset përmes gjykatave, sado e dhimbshme të jetë ajo për dikë. Vendimet gjyqësore nuk mund të zëvendësohen me brohoritje, protesta apo presion politik.
Në një shtet ligjor, drejtësia kërkohet në gjykatë, jo në rrugë.
Shefqet Krasniqi “në flagrancë”, apo kur islami politik kërkon pushtet

Nga Rrezart Kalaja
Washington, 20 shtator 2026
SHEFQET KRASNIQI “NË FLAGRANCË” – KUR FETARIZMI POLITIK VESH XHYBEN DHE KËRKON PUSHTET
Karikatura e ka kapur momentin me humor të zi: tavolina plot, fjalë të mëdha, justifikime edhe më të mëdha, ndërsa në sfond rri pyetja që askush nuk e fsheh dot nën qilim:
Kur feja hyn në politikë, kush po i shërben kujt?
Në satirë, Shefqet Krasniqi duket sikur thotë:
— Jo, jo, mos i quani interesa! Janë “donacione”!
— Mos i quani ndikim! Është “vëllazëri”!
— Mos e quani politikë! Është “predikim”!
Dhe po të vazhdojë kështu, nesër ndoshta edhe fushata politike do të quhet “sadaka elektorale”.
Këtu qëndron thumbi.
Kur feja përdoret për të fituar ndikim publik, për të mobilizuar njerëz, për të ndarë shoqërinë në “tanët” dhe “të tjerët”, atëherë nuk kemi më vetëm predikim. Kemi një fenomen që meriton kritikë, pyetje dhe transparencë.
Sepse xhybja nuk është mantel padukshmërie.
As mikrofoni i xhamisë nuk është imunitet nga kritika.
As fjala “fe” nuk është gomë që fshin çdo pyetje.
Dhe satira e pyet pa doreza:
Nëse gjithçka është besim, pse ka kaq shumë politikë?
Nëse gjithçka është moral, pse ka kaq shumë interes?
Nëse gjithçka është shpirt, pse gjithnjë dikush kërkon pushtet?
Karikatura nuk është aktakuzë penale. Është pasqyrë.
Dhe pasqyra nuk ka faj nëse pamja nuk të pëlqen.
Në të, hoxha mban ligjëratë, politika buzëqesh, ideologjia pret radhën, ndërsa qytetari pyet:
“Po unë ku mbeta?”
Në qoshe, arsimi.
Në qoshe, kultura.
Në qoshe, shkenca.
Në qoshe, identiteti kombëtar.
Ndërsa në qendër të skenës, ideologjia kërkon vendin kryesor.

Kjo është ironia që duhet thënë me zë të lartë:
Feja mund të jetë e shenjtë për besimtarin. Por kur shndërrohet në vegël pushteti, ajo bëhet çështje publike dhe si e tillë duhet të durojë edhe kritikën më të fortë.
Dhe këtu nuk ndihmon as “mos prek fenë”, as “mos kritikoni hoxhën”.
Kur dikush hyn në debat publik, ai nuk hyn vetëm me titullin e vet; hyn edhe me përgjegjësinë e fjalës së vet.
Prandaj satira jonë e vendos pyetjen aty ku dhemb:
A po i shërben feja njeriut, apo po përdoret njeriu për t’i shërbyer një projekti politik?
Nëse përgjigjja është e pastër, s’ka arsye për nervozizëm.
Nëse jo, atëherë problemi nuk është karikatura.
Problemi është realiteti që e bëri karikaturën të mundshme.
Dhe fundi është krejt i thjeshtë:
Kur hoxha predikon, dëgjoje.
Kur hoxha politizon, pyete.
Kur hoxha kërkon pushtet, kontrolloje si çdo aktor tjetër publik.
Sepse demokracia nuk njeh xhybe të paprekshme.

Rrezart Kalaja
Washington, 20 shtator 2026
Ibrahim dhe Rexhep Nikçi, 27 vjet padrejtësi!
Su bë që “Gjorgj Washingtoni i Kosovës”, të përfundonte i arrestuar dhe i dënuar në Hagë



Pas 16 shtatorit: kur dhimbja kërkon drejtësi, jo kaos
Protestat në Sheshin Gjergj Kastrioti të Prishtinës, e konfirmojnë fajësinë e 4 çlirimtarëve

As në Gjyqin e Hagës, e as në Gjyqin e Prishtinës, ky është veprim antikombëtar dhe antishtetëror

Gjergj – Bajram Kabashi
Pasi në atë kohë isha person me informata jo të pakta dhe në një mënyrë e dija se kush po bënë krime ndaj vetvetës, kurrë nuk ua ndalja fshikullimën atyre që mendoja se po bëjnë krime.
m ndalur për asnjë çast në shpalimin e së vërtetës.

Andon Zako Çajupi, “idioti” i Milazim Krasniqit!

Luan – Asllan Dibrani, Gjermani
AKADEMIKU MILAZIM KRASNIQI E QUAN “IDIOT” POETIN ANTON ZAKO ÇAJUPIN
Ka deklarata që harrohen. Ka edhe deklarata që mbeten gjatë, sepse sa herë rilexohen, aq më shumë lind pyetja: si mund të thuhet kjo nga një akademik?
Milazim Krasniqi e cilësoi si “idiote” një poezi të Andon Zako Çajupit, sepse rilindasi shqiptar kishte shkruar ashpër kundër Perandorisë Osmane. Deklarata është e dokumentuar publikisht.
Dhe pikërisht këtu nis absurdi.
Çajupi jetonte e shkruante në kohën e Rilindjes Kombëtare, kur shqiptarët kërkonin gjuhë, shkollë, identitet dhe liri. Por, sipas kësaj logjike, poeti duhej të mendonte jo për realitetin që kishte para syve, por për marrëdhëniet diplomatike që do të ekzistonin një shekull më vonë.
Po çfarë duhej të bënte Çajupi?
Të ndalte penën?
Të ngrihej nga varri dhe të hapte kalendarin e vitit 2014, kur kishte dekada që kishte vdekur?
Të pyeste ndonjë profesor të së ardhmes:
“A guxoj ta kritikoj pushtuesin tim, apo mos po ju prish diplomacinë pas njëqind vjetësh?”
Këtu ironia bëhet pothuajse më e fortë se realiteti.
Sepse po ta ndjekim këtë logjikë deri në fund, atëherë duhet të hapim një komision disiplinor për gjithë Rilindjen Kombëtare.
Naimi në hetim.
Samiu në hetim.
Çajupi në bankën e të akuzuarve.
Rilindasit nën vëzhgim.
Dhe akuza kryesore:
“Kanë folur keq për pushtuesin!”
Mbase, sipas kësaj mendësie, nesër duhet t’u kërkojmë edhe falje perandorive që na sunduan, sepse poetët tanë paskan përdorur gjuhë tepër të ashpër.
Kjo nuk është më kritikë letrare.
Kjo është akrobaci historike.
Çajupi po fliste për realitetin osman të kohës së vet, jo për Turqinë moderne të një shekulli më vonë. Ai shkruante si rilindas, në një periudhë kur shqiptarët po luftonin për ndërgjegje kombëtare dhe emancipim.
Prandaj pyetja është e thjeshtë:
A është “idiote” poezia, apo është problematik leximi që ia heq poezisë historinë?
Nga një akademik pritet pikërisht ajo që pritet më pak nga një komentues i rastit: kontekst, maturi, argument dhe përgjegjësi për fjalën.
Sepse titulli akademik nuk është mburojë kundër gabimit.
As grada nuk ia ndërron datën historisë.
As mikrofoni nuk e bën automatikisht argumentin të mençur.
Mund të kesh titull para emrit, libra në raft, podium në universitet dhe kamerë përpara — por nëse i kërkon një rilindasi llogari pse kritikoi pushtetin që sundonte në kohën e tij, atëherë ke hyrë në një debat ku poeti i vdekur mund të dalë më bashkëkohor se profesori i gjallë.
Dhe këtu satira bëhet therëse.
Çajupi nuk ka nevojë të mbrohet nga Milazim Krasniqi.
Çajupi e ka dhënë provimin e vet para historisë.
Pyetja është nëse Milazim Krasniqi e ka dhënë provimin para Çajupit.
Sepse historia ka një zakon të keq për ata që e lexojnë shtrembër:
nuk trembet nga titujt akademikë.
Ajo nuk pyet sa grada ke.
Pyet vetëm:
A e kuptove kohën për të cilën po flet?
Dhe kur përgjigjja nuk bind, ndodh ajo që është ndoshta ironia më e rëndë e gjithë kësaj historie:
Çajupi, i vdekur prej dekadash, ende del nga libri dhe ia mban akademikut ligjëratën.
Prandaj, para se një poet i Rilindjes të shpallet “idiot” përmes poezisë së tij, ndoshta duhet bërë gjëja më e thjeshtë:
të mbyllet mikrofoni, të hapet libri dhe të lexohet historia.
Sepse Çajupi nuk humbet asgjë nga një etiketë e tillë.
Por akademiku mund të humbasë shumë nga pesha e fjalës së vet.
Luan – Asllan Dibrani
Të nderuar lexues, shpërndajeni këtë shkrim. Çështja nuk është feja e askujt, por mënyra se si islamizmi politik përpiqet ta lexojë historinë kombëtare përmes filtrit të vet ideologjik. Kur një rilindas si Çajupi, që shkroi kundër sundimit osman dhe për zgjimin kombëtar, shpallet “idiot” përmes poezisë së tij, atëherë problemi nuk është më vetëm letrar. Është përplasje mes kujtesës historike dhe një leximi ideologjik të së kaluarës. Rilindasit nuk duhet t’i lëmë në mëshirën e interpretimeve që ua zhbëjnë kontekstin, luftën dhe kohën ku jetuan. Shpërndajeni që debati të bëhet me libra, fakte dhe histori — jo me anatema ideologjike.




