Kreu Blog

Lista Studentore në Serbi – frymë e re apo vazhdimësi e së vjetrës

0

Refik Hasani, Bujanovc

Sot, është caktuar mbajtja e seancës konstituive të legjislaturës së re të Parlamentit  të Serbisë. Në zgjedhjet e parakohshme parlamentare, të mbajtura më 25 tetor 2026, Lista Studentore në Serbi arriti të sigurojë 53,01% të votave, duke fituar kështu 140, nga gjithsej 250 mandatet parlamentare.

Bartësit e kësaj liste, e cila përfaqëson lëvizjen studentore, dallohen për faktin se, për herë të parë, kjo lëvizje garon në zgjedhjet parlamentare pa u organizuar si subjekt tradicional politik dhe pa u mbështetur në strukturat klasike partiake. Përkundrazi, lista është ndërtuar përmes forumeve studentore dhe mekanizmave të demokracisë së drejtpërdrejtë në fakultetet e universiteteve të Serbisë, duke përjashtuar modelin tradicional të udhëheqjes nga liderët partiakë.

Pas shpërbërjes së Jugosllavisë dhe periudhës së sundimit të Sllobodan Millosheviqit, Serbia vazhdoi të karakterizohej nga një frymë politike e trashëguar, e cila u manifestua edhe gjatë afro 15 viteve të qeverisjes së Aleksandar Vuçiqit, përmes një pushteti të centralizuar dhe të fortë. Në këtë kontekst, Lista Studentore mund të konsiderohet si një frymë e re në skenën politike serbe, apo thjesht si vazhdimësi e politikave të vjetra.

Serbia, në raport me shtetet fqinje, përballet me sfida të rëndësishme politike dhe diplomatike, veçanërisht me çështjen e njohjes së pavarësisë së Kosovës, vazhdimin e dialogut me Bashkimin Evropian dhe ruajtjen e marrëdhënieve me Rusinë. Një sfidë më vete mbetet edhe politika e balancimit ndërmjet Lindjes dhe Perëndimit.

Me ardhjen e listës studentore shtrohen  dilema të shumta: a do të ndodhë një kthesë reformiste në Serbi dhe në çfarë mase do të luftohen korrupsioni, do të forcohet sundimi i ligjit, liria e medias dhe pavarësia e institucioneve?.

Po ashtu, a do të ndryshohet Kushtetuta,  dhe ligji i zgjedhje për vende të rezervuara veçmas për Hungares, Boshnjak, Shqiptar e Bullgarë.

Po ashtu, shtrohet pyetja nëse do të ketë ndryshime kushtetuese dhe ligjore lidhur me vendet e rezervuara në Kuvend për nacionalitete etnike dhe autoktone  të  hungarezëve, boshnjakëv, shqiptarëve dhe bullgarëve. Aktualisht, Serbia njeh autonominë e Krahinës së Vojvodinës, ndërsa mbeten të patrajtuara çështjet e referendumeve për autonomi: ai i mbajtur më 1 dhe 2 mars 1992 në Krahinën e Preshevës, Medvegjës dhe Bujanocit, si dhe referendumi për autonominë e Sanxhakut, i mbajtur më 25, 26 dhe 27 tetor 1991.

Pritje nuk kanë vetëm votuesit serbë, por edhe shtetet fqinje të Serbisë, Bashkimi Evropian dhe Rusia. Me të drejtë, shpresa për ndryshime kanë edhe Krahina e Preshevës, Medvegjës e Bujanocit, të cilët përballen e ballafaqohen me diskriminim etnik përmes pasivizimit sistematiktë adresave, dhe eliminimin e praktikave diskriminuese dhe garantimin e të drejtave themelore të shqiptarëve, përfaqësimin proporcional dhe dinjitoz.

Ata presin, krijimin e një komisioni parlamentar për hetim të pasivizimit, rikthimin e adresave të pasivizuara të qytetarëve shqiptarë, si dhe zbatimin e marrëveshjes së konçulit të arritur më 20 maj 2001, kthimin e lapidarit të UÇPMB-ës në Preshevë që është hequr dhunshëm në 20 janar 2013, dhe respektimin e të gjitha marrëveshjeve të arritura.

Se si do të trajtohen këto çështje nga përbërja e re politike dhe nëse do të hapet një dialog institucional për to, mbetet të shihet. Lista e studentëve në Serbi, a do të jetë vërtet një frymë e re, apo do të mbetët një vazhdimësi e vjetër, por vetëm udhëheqësit e kësaj liste jan të ri në institicione të Serbisë, mbetët të jap përgjigje më së miri koha. Vështrim, më 17 nëntor 2026.

Po të dogji „qumshti“ s’ke çtë bësh! Duhet ti fryshë kos-it“

0
Sabahate Byci, Gjermani 
____
Kush do ta paramendonte se n’forumin e hapjes së zgjerimit të BE-së e Diellë 15.11.2026 në Bruksel, Kryesuesja e kti zgjerimit z. Marta Kos vet organizatore do ta hapte forumin me Kapobanden e sajë, rrespektivisht të vendit të sajë ku ka lindur do t‘thot Kapobanda Sllovene n’ën udhëheqjen e fizharmonistit Marko Hatlak gjithashtu slloven, i njejti bashk me grupin edhe me orkerstren rinore të Ballkanit Perendimorë, që zonjën Kos sdo ta „informonte“ për planin poashtu dhe për repertoarin muzikorë t’konzertit artistik titulluar;
-„MELODITË E UNITETIT: HARMONITË NGA UDHËKRYQI EUROPIAN“!
Me ç’rast fort mirë e pamë dhe morrem vesh se forumi në fjalë në njëfar forme nuk kishte të bënte me vet qëllimin e ti?!
Dhe shihpërktë shtrrohet pyetja;
-Athua kush e kishte „shkruar“ atë pentagram?!
Kush i kishte vendosur ato nota çetniko shoveniste që u duk se bënë „atentat“ mbi UNITETIN si dhe mbi HARMONINË e dekades së tretë të Shrkullit XXI, dhe për një çast, sa qil e mbyll sytë na solli në memorje daten 28. Qershor 1914.?!
Çfar politike e koklavitur e BE-së?! (Disa her e kam thënë.!)
-ÇFAR PARADOKSI PA AFAT SKADIMI!
Prandaj „kengët s’duhet ti zavëndsojn armët“ dhe ti shkelin kufijtë në emër të artit, muzikes e kultures për të ushqyer epshet e çfardo forme të nacionalizmit i cili mundet ti „zgjoi“ konfliktet e vjetrra të mbuluara me heshtjen e trradhëtisë së fuqisë së barutit.!
Sabahate Byci Autore
16.11.2026 e Hënë 21:00h
Gjermani

Provokimi panislamik i “kombëtares” së Kosovës në ndeshjen me Izraelin dhe kënga nacionaliste serbe “Oj Kosovo, Kosovo” në Bruksel…!

0
Gjergj – Bajram Kabashi
____
Ja ky është përfundimi i shkrimit të librit “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”. Teposhtëzja kombëtare që kishte nisur kur u liruam nga pushtimet e gjata, ai shumëshekullor turk-osman dhe ai serb në fund, në pjesën e dytë të vitit 1999, tashmë në nëntorin e 2026 , jo që nuk është ndaluar por Islami tashmë global, po e cënon rëndë shoqërinë shqiptare si të jetë një pushtim i brendshëm.
“Të jeni të bindur se mbarë shqiptarët janë popull i çuar peshë, sidomos ekipi i futbollit të kombëtares së Kosovës.
Mjafton ta shikoje paradaën e djeshme islamike, në Prishtinë.
Duhet të pyesim se a ka udhëheqës ky ekip dhe a flasin përpara ndeshjes së caktuar me futbollistët se si duhet të sillen e të mos shkaktojnë probleme, se një sportist (futbollist në këtë rast) duhet të mirret vetëm me sport.
A u ka treguar dikush qartë se ata (asnjëri prej tyre!), nuk ka të drejtë të bëjë provokime të tilla, aq me keq të shprehin mosdurim dhe urrejtje ndaj cilitdo ekipi kundërshtar. Fajet janë edhe të atyre që e bëjnë shtetin ndërsa lejojnë shfaqjen publike me pasoja të rënda nga pozitat e nacionalislamizmit, që e kanë mësuar aty ku nuk duhet!
Sjelljet e tilla anmiqësore ndaj një vendi që është treguar mik i mirë me Arbnorët, do të ndikojnë që mbarë një popull të kërkoj zgjudhje e shteg tjetër!
Këta po mirren me politike dhe atë në mënyrën më të keqe e të kobshme për Kosovën.
Nëse ju kujtohet një “bëmirës” me para të huaja, u shkonte në Bullgari futbollistëve të Prishtinës edhe në zhveshtore.
Mu ai që bërtiste “Tekbir”, “Tekbir” në kryengritjen myslimane të burrave të islamizuar në vitin 2010 në Prishtinë.
Ai është islamist që e fsheh synimin për islamizëm me bëmirësi. Mos të befasohemi aspak me sjelljen islamiste të këtyre të rinjve pasi që nga pjesa e dytë e qershorit 1999 , kur në saje të NATO-s dhe çlirimtarëve tanë e fituam lirinë që na ka munguar me shekuj, por dikush atë liri Shqiptare e shndërroj gradualisht në Liri Myslimane, se i ka mbetë merak që Turqia më 1912 u detyrua të tërhiqen nga Gadishulli Ilirik, duke ia falur kushdo që ia ka kërkuar me këmbëngulje, trojet e shqiptarëve.
“Myslimanëve të rinj” nuk u bënë aspak përshtypje problemi historik i mbi 60 milionë Kurdëve, por vetëm ai i Gazës dhe Palestinës, se kjo e shqetëson “Vëllazërinë Myslimane”, prej së cilës frymëzohet “Al Kaeda” dhe një sërë organizatash të tjera terroriste islamike në botë.
“Vëllazëria Myslimane” synon ta zhdukë nga faqja e dheut Izraelin por kombi Arbnor përjetë do të jetë përkrah tij.
Askush nuk është kundër lirisë së një populli, por ai popull që e kërkon Lirinë, nuk guxon t’i shkoj mendja se duhet ta zhdukë tjetrin, sikurse Hamas-it, Hezbollah-it apo Houthve.
Arbnorët e jo “katolikët” qysh kanë dëshirë të flasin antishqiptarët, nuk do të lejojnë kurrë Shoqëri Paralele, si kjo e këtyre “futbollistëve”!
Une çuditem me rolin antishqiptar që po e luajnë disa “shqiptarë” të rrejshëm, që po përpunohen aq keq, aq rrezikshëm e me aq kob në disa objekte të kultit që tjetërkush i ka meremetuar e ndërtuar për interesat e veta gjeostrategjike.
PS!
KY SKANDAL i jashtëzakonshëm, nuk guxon të tejkalohet pa dënime të rënda që mos t’u bije ndërmend këtyre hijenave me e shfaqë nacionalislamizmin e tyre sa të jetë jeta. Ne jemi vetëm patriot dhe nacionalist modern shqiptar, e jo gjykues suprem të marrëdhënieve (të mira apo të këqija) të kombeve e shteteve të tjera. Presidenti, Kryeministri, Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, duhet domosdo të dëgjohen e ta thonë fjalën e vet përfundimtare për këta anti-sportistë.
Nëse nuk reagojnë rreptë dhe nuk ndërmarrin masat e duhura, le të dihet se ata nuk na përfaqësojnë ne si komb e shtet që NATO na nxori nga kthetrat e përgjakura të Serbisë, por “e përfaqësojnë Palestinën” që solidarizohet me gjenocidin serbomadh ndaj nesh!
Ata nuk guxojnë me asnjë gjest ta dëmtojnë shtetin e Kosovës apo kombin Shqiptar në përgjithësi.
Sporti është për afrimin e popujve, kulturave, shteteve, religjioneve; e jo që të del dikush e të merret me politika panreligjioze, sipas direktivave djallëzore të “Vëllazërisë Myslimane”, qysh i zbatojnë këta monstruma brenda një kombi tjetër, si të ishin “ushtarë» në barkun e “Kalit të Trojes» – (Arbnorëve), këto krijesa të shëmtuara antinjerëzore!
Ndaj tyre duhet masa të rrepta disiplinore, deri edhe largim përfundimtar nga përfaqësimi i Kosovës në arenën ndërkombëtare, se është shumë më mirë të mos kemi “kombëtare” të tillë, që të na përfaqësoj në mënyrën kaq të palejueshme, duke shprehë solidaritetin me nacionalizma të tjerë, të bazuar në religjionin islam.
UEFA duhet ta dënoj ekipin e futbollit të Prishtinës që mirret me politikë panislamike, e jo me sport dhe përfaqësim të shtetit të Kosovës, qysh i takon!
Kënga nacionaliste serbe “Oj Kosovo, Kosovo” është interpretuar në koncertin hapës të Forumit të Zgjerimit të Bashkimit Evropian, të organizuar në Bruksel nga presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, dhe komisionarja për Zgjerim, Marta Kos.
Ky është veprim i rëndë politik, tepër i hidhur për ne dhe më shumë se sa skandal.
Kjo nuk përpihet, por “dikush” e ka “Gazen” dhe “Palestinën” si dhe xhamitë që ua ka meremetuar e ndërton Turqia neoosmane dhe le t’u këndoj atyre…!
Me “futbollistët” e vet Myslimanë që, si josportistë që po tregohen, se respektojnë Hymnin e Flamurit të Izraelit!
S’kanë faj ata se ashtu i kanë mësuar që të kenë preokupime panreligjioze islamike!
E kush se respekton flamurin e mikut e mikun që i ka ardh te Shpija, se respekton as vetvetën, flamurin e shtetit të vet e as flamurin kombëtar…!
Këto janë pasojat katastrofale – antishtetërore e antishqiptare (shqiptarzhbërëse) të “shoqërisë paralele”, që e krijoi për interesat e veta ai/ato vende që prej pasluftës bëjnë investime të pandërprera religjioze me taksat e takspaguesve të shteteve të veta, t’i meremetojnë dhe ndërtojnë xhamitë në lëndinat e shkreta pa zot shtëpie të Gadishullit Ilirik.
Dikush që e urren dhe lufton kulturën , historinë, doket e zakonet e veta, duhet “të zgjerohet tek Gaza në Palestinë”, në Afganistan, tek Irani apo tek Ujgurët në Kinë…!!
Apo tek vendi që po ua meremeton dhe ndërton xhamitë, por këtyre “jetimëve të Ballkanit” u kanë mbetë në fyt Bullgaria e Greqia, që s’po i lënë “të zgjerohen” edhe kah ajo…!
Serbia “integrohet” në “Kosovo”, e “ti” integrohu” tek “Vllaznit e tu Myslimanë!”
Se ashtu të ka mësuar e po të mëson “Vëllazëria Myslimane” edhe kur nuk e kupton se është duke të mësuar, ajo që është frymëzuesja e organizatës më terroriste – islamike në botë me organizatet e tjera terroriste islamike !
Ju mallkoftë Toka Arbnore…!
***

Pas kësaj zhurme të kuptueshme, pati edhe një reagim të komisioneres Marta Kos. Ajo rreth kësaj tha: “Më vjen keq për zgjedhjen e këngës nga muzikantët. Ajo prek ndjenja të ndjeshme. Veçanërisht duke pasur parasysh historinë e dhimbshme dhe përvojat e ndryshme të komuniteteve në Kosovë, të cilat vijnë nga kjo zonë”, u tha gazetarëve të hënën komisionerja për Zgjerim, Marta Kos.

“Dua të theksoj se kjo këngë në asnjë mënyrë nuk pasqyron qëndrimin e Komisionit Evropian apo timin lidhur me Kosovën dhe historinë e saj. Ajo që është e qartë është se ne nuk mund ta ndryshojmë të kaluarën tonë të përbashkët, por mund ta zgjedhim të ardhmen tonë të përbashkët”, vazhdoi Kos.

Kjo këngë është shkruar pas fjalimit historik të Slobodan Milosheviqit në Gazimestan më 1989, në të cilin presidenti i atëhershëm serb e paraqiti Kosovën si “zemrën e identitetit kombëtar serb”, në prag të luftërave jugosllave.

Policitë profesionale kudo në botë, sidomos ato që nuk ndikohen nga partitë politike si tek ne, këtë “gazetar” do ta merrnin në pyetje dhe pastaj do të dënohej nga gjykata për veprimin e tij tejet joprofesional e provokative.
Për veprimin e tij antishtetëror dhe antikombëtar, mu ashtu qysh duan armiqët e kombit që i përkasim!
Serbia kenaqet kur e sheh ketë monstrum me ndërgjegje myslimane, se si pyet dhe provokon.
Kur e vëren këtë hijenë “gazetarore” të “xhamive tona, që prej pasluftës na i meremeton e ndërton Turqia!”, kur u rikthye jo me shpatë si dikur, por me xhami pas xhamije për interesat e veta gjeostrategjike.
Pjellë e xhamive të tilla, është edhe ky “gazetar” , që si person i përpunuar deri në shovenizëm religjioz, kryen punë për anmiqët me urrejtjen e tërbuar antihebreje!
Nuk pyet askend dhe as që brengoset “myslimani” për Kurdët , por Gazen dhe palestinezët, pikërisht si një antishqiptar apo antiperëndimor!
Ky me këtë pyetje e tradhëton profesionin që mendon se e ushtron.
Media për të cilën punon, nëse edhe ajo nuk është kapluar nga kthetrat e padukshme të “Vëllazërisë Myslimane, menjëherë do të duhej ta largonte nga puna.
Pa asnjë lloj debati e arsyetimi…!
Para disa vitesh kur në Stadionin e Futbollit “Fadil Vokrri” të Prishtinës luante ekipi i Izraelit me kombëtaren tonë në futboll, krejt stadioni i “plisave” të kuq (se ata nuk ka mundësi të jenë plisa të bardhë!), u ngrit në këmbë kundër Izraelit ne shenjë përkrahjeje ndaj Hamas-it…!
Kjo rini po islamizohet, këtë e themi pandërpre që nga paslufta. Po e islamizojmë me programin më antishqiptar të mundshëm. Gradualisht…, për secilën ditë më shumë.
Jo që mundet të bëjë gjë, por këta monstruma që vetën po e quajnë “rinia myslimane”, mund të na humbin territore , si në historinë e pushtimit disashekullor të Perandorisë Osmane – kalifatiste, kur në fund pësuam duke humbur hapësira të tëra tokësore , sherri i “fajit turk”, që nuk ishte faj i ynë.
Ky popull asht ba “kajl” (shprehet i gatshëm!) apet me humb territore, sherri i shovenizmit religjioz islamik.
Po na krijohet hapur shoqëria paralele, për çka fajin më të madh e kanë udhëheqësit tonë politik, që po fryhen aq shumë, duke manduar se janë qendra e botës.
Imamët “e duan Islamin” , se “dikush» po ua mbushë xhepat me pare, pa e bërë asnjë ditë punë.
Ndërsa ne Arbnorët vetëm po i shikojmë, derisa po na shkaterrojnë…?!
Kurrë nuk kam besuar që jemi popull kaq i lig dhe kaq naiv. Kurrë!
El Sayed
Nëse Shqiptarët vazhdojnë ta lejojnë ndërtimin e xhamive në vendin e vet, atëhere symbyllazi dhe naivisht po i bëjnë lëshime “Vëllazërisë Myslimane”, të themeluar nga mësuesi reformator Hassan al- Banna në Egjipt më 1928.
Të asaj “vëllazërie” që tashmë si organizatë terroriste, është e ndaluar me ligj edhe në Egjipt, vendin e orgjinës!
“Vëllazëri” që është frymëzuesja kryesore e organizatës terroriste islamike “Al Kaeda” dhe të një varg organizatash të tjera terroriste!
Fjalorin religjioz të së cilës, qoftë edhe pa e ditë, ia kanë imponue një populli të tanë!
Nëse nuk duan me kuptue: Ia pafshin sherrin!
Ne ia kemi pa e po ia shohim sherrin për çdo çast, qyshkur “udhëheqësi arnaut” po e vazhdon rrënimin me Islam të Arbërisë sonë, mu ashtu siç ka parashikue Vaso Çubriloviq. Që nuk arriti ta realizonte atë plan gjenocidal ndaj shqiptarëve, për shkak të vdekjes.
Historiani e Akademiku nacionalist serb Vaso Çubriloviq, qysh në rini si anëtar i “Mllada Bosna» – i nxitur nga politika cariste ruse, ishte ndër atentatorët e Franc Ferdinand-it!
***
Sigurisht që ju kujtohet paralufta në Dardani e Arbëri përgjithësisht.
Në krejt Gadishullin Ilirik që edhe tash banohet nga Arbërorët, thuhej zëshëm dhe qartë se ne jemi Arbnorë (shqiptarë).
Në Dardani përmendej shifra deri 93 e më shumë për qind.
Por, pas vitit 1999 (në Shqipëri më herët), ia nisën gradualisht të thonin se “ne jemi Myslimanë”.
Të jeshtë Myslimanë është pretendim për të zënë hapësirë, për të zënë tokë , në “Tokën e Allahut” , se sulltanët e pashallarët e Perandorisë Osmane nuk kanë luftuar kot që të na sillnin “në din”, dmth., që ta sillnin (përhapnin) Islamin ndër ne.
“Kolona e Pesë”, kadaldale i shtini rrënjët, u rehatua dhe nisi të e qes kokën e gjapërit islamomadh-neootoman.
A e vërejtën se si Zv/Ministri i Jashtëm i Turqisë shkoj për t’i përcjellë punimet e megaxhamisë së Prishtinës , në të cilën do të ketë vend për minimum 40 mijë besimtarë.
Ajo xhami është krenaria më e madhe neoosmane – turkomadhe , prandaj edhe investimet janë bërë nga Turqia e sotshme, që “myslimanët ta kenë një vend ku të falen e ta adhurojnë Allahun”, dmth Turqinë e pretendimet e saja gjeostrategjike.
Arbnorët jo që e kanë kuptuar , por po e kuptojnë secilën ditë më shumë se Islami që nga zanafilla ka qenë Islam Politik , ndërsa tash është Islam në favor të ambicjeve turkomëdha.
Prandaj udhëheqësi i Ministrisë së Jashtme Turke e viziton për ta pa “me sytë turkomëdhenj» se deri ku kanë shkuar punët në prokjektin neoosmanli.
Edhe Serbia me 1924, pra 12 vjet pasi e kishte pushtuar edhe atë pjesë të Arbërisë, që e quante çlirim, e ngriti Veliku Medresu “Krala Aleksandra” në Shkup (Medresën e Madhe “Mbreti Aleksandër”), se Islamin duhej ta përdorte për shpërnguljen e Arbnorëve (dhe boshnjakëve) si “element i huaj në vendin e vet, në Turqi” duke i vendosur në pronat e shtëpitë e lëna shkretë për shak të gjenocideve e zhvilluara nga ushtria turke ndaj Kurdëve e Armenëve , me shpërnguljen e të cilëve u lihej hapësirë e lirë serbëve e të tjerëve që t’i shtrinin “bythët” në tokat e tjetërkujt.
Serbia, siç dëshmohet nga pothuaj njëqind vitet që ishim të pushtuar prej saj, e ka ruajtur «si sytë e ballit Islamin për ne», se nuk ka dashur kurrë të mbeteshim ata që na kishte falë Natyra në atë pjesë të globit, Arbnorë!
Se me përkatësinë dhe identitetin kombëtar, mbeteshim të lidhur me atë Dhe, ndërsa me identitetin fetar që punonte e ende punon që ta kemi, mbetemi element i huaj në «tokat serbe!».
Dikush mund të thotë se Karagjorgjeviqët ishin Shqiptarë nga Kelmendët.
Po…, por Kargjorgjeviqët kanë ndihmuar në fuqizimin identitar të shtratit etnik – serbomadh.
Tjetërgjë s’po di se çka të them, pos:
Rrnoftë Gjergj Kastrioti i përjetshëm…!

Ku përfundon sporti dhe nisë provokimi, stadiumi i Prishtinës, flamuri palestinez dhe politizimi i futbollit

3

Luan – Asllan Dibrani, Durrës

STADIUMI I PRISHTINËS, FLAMURI PALESTINEZ DHE POLITIZIMI I FUTBOLLIT: KU PËRFUNDON SPORTI DHE KU FILLON PROVOKIMI?

Opinion kritik dhe analizë politike

Kur një stadium shndërrohet në tribunë të përplasjeve politike, nuk është më vetëm futbolli që vihet në provë. Në provë vihet pjekuria qytetare, respekti për shtetin dhe aftësia për ta dalluar solidaritetin njerëzor nga instrumentalizimi ideologjik.

Më 12 nëntor 2023, në stadiumin “Fadil Vokrri” në Prishtinë, Kosova u përball me Izraelin në një ndeshje që duhej të mbahej mend për fitoren 1:0 të futbollistëve tanë. Por atmosfera u rëndua nga tensionet politike që shoqëronin luftën në Lindjen e Mesme.

Autoritetet kishin vendosur masa të jashtëzakonshme sigurie dhe kishin paralajmëruar ndalimin e materialeve promovuese politike, fetare, raciste dhe ksenofobike. Dy persona u shoqëruan në polici për shkelje të rregullave të hyrjes në stadium.

Radio Evropa e Lirë+1

Fotografia e dy tifozëve me flamurin palestinez ngre një pyetje që nuk duhet anashkaluar:

A ishte kjo një shprehje e solidaritetit njerëzor apo një përpjekje për ta kthyer një ngjarje sportive të Kosovës në arenë të konfliktit izraelito-palestinez?

Mbështetja për popullin palestinez është një qëndrim politik legjitim. Kritika ndaj qeverisë izraelite është gjithashtu legjitime. Por respektimi i rregullave të stadiumit dhe i dinjitetit të sportistëve duhet të vlejë për të gjithë.

Pikërisht këtu lind shqetësimi: kur politika ndërkombëtare bartet në tribuna pa respektuar kufijtë e një organizimi sportiv, rrezikohet të errësohet vetë ngjarja që i ka bashkuar qytetarët.

Nga stadiumi te predikimet fetare: kush e përdor besimin për politikë?

Kosova është një shtet laik dhe pluralist. Qytetarët e saj kanë bindje të ndryshme politike dhe fetare, por përkatësia fetare nuk duhet të shndërrohet në instrument për të përcaktuar besnikërinë ndaj kombit.

Xhamitë janë vende të besimit dhe të jetës shpirtërore. Hoxhallarët kanë përgjegjësi ndaj besimtarëve dhe shoqërisë. Mirëpo, nëse një predikues e përdor autoritetin fetar për të nxitur urrejtje etnike, për të justifikuar dhunën apo për të promovuar organizata ekstremiste, atëherë kemi të bëjmë me një problem që kërkon reagim institucional.

As shamia, as mjekra, as flamuri palestinez nuk janë prova të ekstremizmit. Prova kërkohen te veprimet, thirrjet konkrete, financimet dhe lidhjet organizative.

Kjo është veçanërisht e rëndësishme për shqiptarët, që kanë një traditë të gjatë bashkëjetese ndërfetare. Ajo traditë duhet mbrojtur nga çdo lloj radikalizmi, pavarësisht se me çfarë ideologjie paraqitet.

Egjipti dhe Vëllazëria Myslimane: një paralajmërim që kërkon vëmendje

Më 8 nëntor 2026, Egjipti publikoi vendimin për përfshirjen e përhershme të organizatës Vëllazëria Myslimane në listën kombëtare të entiteteve terroriste. Organizata ishte ndaluar më herët, ndërsa vendimi i ri ndryshoi bazën dhe kohëzgjatjen e klasifikimit.

Ahram Online+1

Edhe Shtetet e Bashkuara, më 13 janar 2026, vendosën sanksione terrorizmi ndaj degëve egjiptiane dhe jordaneze të kësaj lëvizjeje, duke përmendur mbështetjen e tyre për Hamasin.

U.S. Department of the Treasury+1

Këto zhvillime ngrenë një çështje serioze për shoqëritë evropiane dhe ballkanike: nevojën për transparencë të organizatave politike e fetare, për kontroll ligjor të financimeve dhe për kundërshtimin e çdo përpjekjeje për të justifikuar dhunën në emër të fesë.

Por vendimet e Egjiptit nuk provojnë se xhamitë, bashkësitë islame apo tifozët që mbajnë flamurin palestinez në Kosovë kanë lidhje me atë organizatë. Për një akuzë të tillë duhen fakte të veçanta.

Kosova nuk duhet të bëhet peng i konflikteve të importuara

Shqiptarët nuk kanë pse të zgjedhin midis respektimit të shtetit të Izraelit dhe mbrojtjes së të drejtave të popullit palestinez. Mund të dënojnë terrorizmin e Hamasit, të kundërshtojnë vrasjen e civilëve palestinezë dhe njëkohësisht të ruajnë miqësitë ndërkombëtare të Kosovës.

Ajo që duhet kundërshtuar pa kompromis është përpjekja për t’i përçarë shqiptarët sipas vijave fetare dhe për t’i shndërruar në pjesëmarrës të konflikteve të huaja.

Asnjë hoxhë, politikan, organizatë apo grup tifozësh nuk duhet ta vendosë përkatësinë fetare mbi rendin kushtetues. Po kështu, askush nuk duhet të shpallet antikombëtar vetëm sepse shpreh solidaritet me një popull tjetër.

Patriotizmi nuk matet me urrejtjen ndaj flamurit të një populli tjetër. Ai matet me respektin për vendin tënd, për institucionet dhe për lirinë e bashkëqytetarëve.

Përfundim: flamuri i Kosovës nuk ka nevojë për përçarje

Stadiumi “Fadil Vokrri” duhet të jetë vendi ku shqiptarët bashkohen për sportin, jo ku importohen konfliktet ideologjike të Lindjes së Mesme.

Le të mbrojmë të drejtën e çdo qytetari për mendim dhe protestë pa e lejuar që stadiumet të kthehen në arena të urrejtjes apo të shkeljes së rregullave.

Kosova ka nevojë për qytetarë të lirë, për institucione të forta dhe për një identitet shtetëror që nuk bëhet peng i asnjë ideologjie.

Futbolli duhet të na bashkojë. Feja duhet të mbetet çështje ndërgjegjeje. Politika duhet t’i shërbejë qytetarit, jo ta përdorë atë.

Më 16 nëntor 2026

Jo, kënga serbe “Oj Kosovo” në koncertin e hapjes të forumit të BE në Bruksel, që është më shumë se skandal

0

Kënga nacionaliste serbe “Oj Kosovo, Kosovo” është interpretuar në koncertin hapës të Forumit të Zgjerimit të Bashkimit Evropian, të organizuar në Bruksel nga presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, dhe komisionarja për Zgjerim, Marta Kos. E rëndë, e hidhur dhe më shumë se skandal. Nuk përpihet, por “dikush” e ka “Gazen” dhe “Palestinën” dhe le t’u këndoj atyre…! Me “futbollistët” e vet!

Këto janë pasojat katastrofale – antishtetërore e antishqiptare të “shoqërisë paralele”, që e krijoi për interesat e veta ai/ato vende që prej pasluftës t’i meremetojnë e ndërtojnë xhamitë në lëndinat e shkreta e të pa zot shtëpie të Gadishullit Ilirik.

Gani I. Mehmeti

Në koncertin hapës të Forumit të Zgjerimit të BE-së në Bruksel, të organizuar nga Komisioni Evropian nën drejtimin e komisioneres Marta Kos, u interpretua kënga nacionaliste serbe “Oj Kosovo, Kosovo”, nuk është vetëm skandal, është diçka shumë më e madhe, diçka një e keqe  shumë më e madhe se skandal. Është një mohim i Kosovës së Pavarur nga ana e BE-së, plotësisht në përkrahjen serbe, e cila vazhdon të kundërshtojë njohjen e Kosovës së Pavarur. Është në krahun e Serbisë dhe të atyr pesë shteteve të BE që ende nuk e njohin Kosovën.

Këso fare, vetë BE-ja sikur luan me Kosovën. Ne mjaft kishim vërejtjet tona me Borell e Lajçak, e si Marta Kos e tjerët t’ua kalojnë atyre sot?

Si është e mundur një diçka e tillë?

A nuk e dinë se serbët janë besëpremë, se ata nën tutelën e “kulturës” edhe kur nuk ka kulturë, përpiqen të përfitojnë dhe të luajnë lojëra të ndyra të tyre, ashtu siç janë vetë?

Nuk duhet të përkrahet një popull shtypës, nëse BE është për demokraci dhe e njëjtë për të gjitha shtetet. Kjo është e patolerueshme. Dhe, nëse BE vazhdon kështu, neve nuk na duhet asgjë një Europë e tillë, e cila po shihet se sikur po do të na presë sërish sikur para një shekulli, kur me njohejn e tokave shqiptare Serbisë e shteteve tjera përreth, tokat tona u copëtuan, pët çka po vuajmë edhe sot e kësaj dite.

Vallë. A kur është në pyetje çështja shqiptare, duhet pritur vetëm Amerikën që të ndyërhyjë, sepse Europa ose nuk do e rri në krah me pushtuesit ose nuk ka fuqi.

Ajo duhet të përcaktohet me kë është, që më në fund, edhe ne të mendojmë për forma tjera për pavarësinë tonë.

Të lejohet një këngë e tillë në një Forum të tillë të BE-së, duhet dikush të japë llogari, sepse kjo i bie se është në vijë të politikës së Millosheviqit dhe kundër Pavarësisë së Kosovës dhe lufton shqiptarët.

Marta Kos, trego nëse je e kërcënuar nga serbët dhe të kanë detyruar të lejosh një “këngë” të tillë, nga që kjo nuk është këngë, është thirrje kundër shqiptarëve, një thirrje gjenocidale.

Një Udhëtim përmes autorëve  të letërsisë moderne gjermane më me ndikim

0

Poeti gjerman i njohur në gjithë botën, Johann Wolfgang von Goethe

Flori Bruqi, Prishtinë

 Letërsia gjermane është ndër më të pasurat dhe më me ndikim në Evropë, duke përfshirë periudha nga romantizmi, klasicizmi, te letërsia moderne dhe ajo bashkëkohore. 

  • Letërsia gjermane varion nga romantizmi i Goethe-s deri te rrëfimi bashkëkohor i Herta Müller-it, duke qenë një shtyllë e kulturës evropiane.
  • Figura të shquara përfshijnë fitues të Çmimit Nobel si Thomas Mann dhe Hermann Hesse, të cilët eksploruan psikikën dhe spiritualitetin njerëzor.
  • Tradita shtrihet nga përrallat klasike të Vëllezërve Grimm deri te fantazia moderne e Cornelia Funke.

Zhytja në letërsinë gjermane është padyshim një nga rrugët më të drejtpërdrejta dhe efektive për ata që kërkojnë të zotërojnë gjuhën gjermane dhe të arrijnë dygjuhësinë. Nuk ka të bëjë vetëm me gramatikën; letërsia ju lejon të përsosni shqiptimin tuaj përmes librave audio dhe të përmirësoni shkrimin tuaj duke analizuar strukturën e mjeshtrave të mëdhenj, ndërkohë që zbuloni një kulturë interesante pa u kufizuar në një klasë mësimi.

Letërsia gjermane gëzon prestigj të padiskutueshëm në mbarë botën, duke pasqyruar evolucionin e mendimit evropian. Nga poetët që përcaktuan Romantizmin te romancierët që analizuan brutalitetin e regjimeve totalitare, gjuha e Gëtes ofron një gamë zhanresh nga tragjedia borgjeze te trilleri historik, duke siguruar që ka diçka për çdo lloj lexuesi.

Të flasësh për letërsinë gjermane është në mënyrë të pashmangshme të flasësh për Johann Wolfgang von Goethe . Ky njeri nuk ishte vetëm shkrimtar, por edhe një polimat i vërtetë që shkëlqeu si shkencëtar, diplomat dhe filozof. Ndikimi i tij ishte aq i thellë sa gjuha gjermane është shpesh sinonim me emrin e tij. Ndër veprat e tij thelbësore janë Fausti , ku ai eksploron paktin me djallin, dhe Vuajtjet e Wertherit të ri , një gur themeli i Romantizmit që shkaktoi një sensacion në kohën e tij. Goethe u përpoq të bashkonte trillimin me filozofinë për të portretizuar mentalitetin e shekullit të 18-të, megjithëse nuk ishte pa polemika për trajtimin e temave tabu si vetëvrasja.

Krahas tij, megjithëse ndonjëherë i lënë në hije, gjejmë Friedrich Schiller-in . Ai ishte një dramaturg i jashtëzakonshëm dhe një mik i madh i Goethe-s, me të cilin mbajti një marrëdhënie shumë të ngushtë epistolare. Schiller është fytyra e klasicizmit të Vajmarit dhe na la vepra të fuqishme si ” Hajdutët” dhe historia legjendare e William Tell-it , e përqendruar në luftën kundër tiranisë dhe kërkimin për liri. Është kurioze të dihet se, pas vdekjes së tij të parakohshme nga tuberkulozi, Goethe e ruajti kafkën e tij.

Në fushën e teatrit, nuk mund ta harrojmë Gotthold Ephraim Lessing . Edhe pse ndoshta jo aq i njohur jashtë Gjermanisë, ai revolucionarizoi skenën teatrale duke futur tragjedinë borgjeze, duke u larguar nga modelet franceze për të krijuar një dramë më afër realitetit shoqëror të kohës së tij.

Kur mendojmë për tregime për fëmijë, emrat e parë që na vijnë ndërmend janë ata të Jakobit dhe Vilhelmit Grimm . Megjithatë, duhet thënë se këta vëllezër ishin, mbi të gjitha, gjuhëtarë dhe filologë të shqetësuar për evolucionin e gjuhës. Tregimet e tyre të famshme filluan si një mënyrë për të tërhequr vëmendjen e të rriturve në letërsi dhe më vonë u zbutën nga censura për fëmijë. Tregimet e tyre origjinale fshehin një shkallë dhune dhe simbolizmi që pasqyron problemet sociale të Gjermanisë së shekullit të 17-të.

Duke ndjekur vijën e kritikës sociale, por nga një kënd shumë më i gjallë dhe vizual, gjejmë Wilhelm Busch . Ky artist ishte një pararendës i komikëve modernë, duke përdorur satirën dhe karikaturën për të sulmuar ashpër mentalitetin borgjez të kohës së tij. Veprat e tij përziejnë humorin me situata serioze, duke demonstruar se vizatimi dhe poezia mund të jenë mjete shumë të fuqishme kritike.

Vizionarët e shekullit të 20-të dhe fituesit e Çmimit Nobel

Shekulli i 20-të solli me vete një thellësi psikologjike të paparë. Thomas Mann , i vlerësuar me Çmimin Nobel në vitin 1929, i përdori romanet e tij për të ofruar një kritikë delikate të mendimit evropian. Në “Mali Magjik” , Mann krijon një mikrokozmos ku çdo personazh është një alegori për vlera të tilla si humanizmi dhe detyra, duke eksploruar tema si sëmundja dhe koha . Hermann Hesse , gjithashtu një laureat i Çmimit Nobel, fitoi çmimin në vitin 1946, duke u përqendruar në kërkimin e vetes dhe misticizmin lindor në kryevepra të tilla si Siddhartha dhe Steppenwolf.

Letërsia shërbeu gjithashtu si strehë dhe protestë. Stefan Cvajg , thellësisht i prekur nga dhuna e luftërave botërore, u specializua në letërsinë e luftës dhe atë psikologjike, i ndikuar shumë nga miqësia e tij me Sigmund Freud. Romanet e tij të shkurtra janë ideale për ata që fillojnë të lexojnë gjermanisht për shkak të aksesueshmërisë dhe shkurtësisë së tyre . Mjerisht, pesimizmi i tij për njerëzimin e çoi Cvajgun drejt vetëvrasjes në vitin 1942.

Në një nivel më politik, Bertolt Brecht theu modelin e teatrit me idetë e tij marksiste. I persekutuar nga regjimi nazist dhe i dëbuar në disa vende, përfshirë Shtetet e Bashkuara, ai krijoi vepra inovative si Opera për Tre Groskë . Jeta e tij ishte një tërheqje e vazhdueshme litari me pushtetin politik , gjë që ia mbushi veprën me një frymë kritike dhe didaktike.

Emra të tjerë thelbësorë janë Günter Grass , i cili në veprën “Daullja prej kallaji” rrëfeu historinë gjermane nga perspektiva e shtrembëruar e një fëmije, dhe Heinrich Böll ose Nelly Sachs , të cilët gjithashtu ia shtuan prestigjin e Çmimit Nobel gjuhës gjermane.

Tradita vazhdon të jetojë me autore si Herta Müller . Fituese e Çmimit Nobel në Letërsi në vitin 2009, vepra e saj është një dëshmi e llahtarshme e shtypjes dhe korrupsionit nën diktaturën e Çausheskut në Rumani. Tekstet e saj, të përkthyera në dhjetëra gjuhë, përqendrohen në shkatërrimin e intolerancës individuale dhe politike, dhe ajo u persekutua dhe u censurua në atdheun e saj.

Learna Language

Për ata që preferojnë t’i shpëtojnë realitetit, Cornelia Funke ka ringjallur traditën e përrallave. E njohur si krijuesja e fjalëve, saga e saj “Zemra e bojës ” ka shitur miliona kopje, duke krijuar universe ku librat marrin jetë . Funke mbështetet drejtpërdrejt nga burimi i Vëllezërve Grimm, por i përshtat këto trope në një kontekst modern të fantazisë që magjeps lexuesit e të gjitha moshave.

Që nga shpikja e makinës së shtypit në Mainz nga Gutenbergu, e cila mundësoi përhapjen masive të teksteve, Gjermania ka qenë një pishtar kulturor. Pasuria e autorëve të saj, duke filluar nga rigoroziteti filozofik i klasikëve deri te imagjinata e pakufishme e letërsisë bashkëkohore, tregon se kultura gjermane është një organizëm i gjallë që vazhdon të evoluojë dhe t’u ofrojë thesare letrare kujtdo që është i interesuar për intelektin dhe ndjeshmërinë njerëzore.

Specialistë të gjuhësisë dhe shkencave humane me një përvojë të dëshmuar në analizën e detajuar të gjuhëve dhe studimin e thelluar të kulturës globale. Ekspertiza jonë përqendrohet në zbardhjen e kompleksiteteve të gjuhëve romane, gjermanike dhe aziatike, duke ofruar udhëzues të saktë për kuptimet, ndryshimet dhe zbatimet praktike për të lehtësuar të nxënit gjatë gjithë jetës.

Të apasionuar pas historisë dhe mitologjisë, ne i kushtojmë vite të tëra kërkimesh studimit të miteve greke, nordike, egjiptiane dhe kelte, si dhe përhapjes së kulturës së përgjithshme. Ne kombinojmë rigorozitetin akademik me një angazhim për popullarizimin e njohurive për të ofruar përmbajtje profesionale që lidh mençurinë e lashtë me botën bashkëkohore.

Shkrimtarët më të shquar të letërsisë gjermane

Johann Wolfgang von Goethe – Një nga figurat më të mëdha të letërsisë botërore, poet, dramaturg dhe romancier (autor i veprës monumentale “Fausti”).

Johann Wolfgang von Goethe ishte një polimat gjerman i cili konsiderohet gjerësisht si shkrimtari më me ndikim në gjuhën gjermane. Vepra e tij ka pasur një ndikim të gjerë në pikëpamjet letrare, politike, të krishtera dhe mendimin filozofik në botën perëndimore nga fundi i shekullit të 18-të deri në ditët e sotme.

Friedrich Schiller – Poet, filozof dhe dramaturg i madh i klasicismit gjerman (autor i “Rrangallave”, “Maria Stjuart”).

Johann Christoph Friedrich von Schiller ishte një dramaturg, poet, filozof dhe historian gjerman. Schiller konsiderohet si një nga dramaturgët klasikë më të rëndësishëm të Gjermanisë. Ai ishte një nga figurat më të rëndësishme të lëvizjes Sturm und Drang. Ai lindi në Marbach në një familje të devotshme luterane.

Thomas Mann – Fitues i Çmimit Nobel për Letërsi, i njohur për romanet e tij të thella psikologjike dhe shoqërore (si “Malforta”, “Vdekje në Venecia”).

Paul Thomas Mann ishte një romancier gjerman, shkrimtar i tregimeve të shkurtra, kritik social, filantrop, eseist dhe laureat i Çmimit Nobel në Letërsi në vitin 1929. Romanet dhe novelat e tij epike shumë simbolike dhe ironike janë të njohura për depërtimin e tyre në psikologjinë e artistit dhe intelektualit.

Hermann Hesse – Laureat i Çmimit Nobel, veprat e të cilit eksplorojnë spiritualitetin, kërkimin e vetvetes dhe psikikën njerëzore (“Sidarta”, “Ujku i Stepës”).

Hermann Karl Hesse ishte një poet dhe romancier gjermano-zviceran, dhe fitues i Çmimit Nobel në Letërsi në vitin 1946. Interesi i tij për traditat fetare, shpirtërore dhe filozofike lindore, i kombinuar me përfshirjen e tij në analizën jungiane, ndihmoi në formësimin e veprës së tij letrare.

Franz Kafka – Ndonëse me origjinë nga Praga dhe shkrues në gjuhën gjermane, ai mbetet një shtyllë kyçe e prozës moderne me temat e ankthit dhe burokracisë (“Metamorfoza”, “Procesi”).

Franz Kafka ishte një shkrimtar hebre nga Praga që fliste gjermanisht. I konsideruar gjerësisht si një figurë e rëndësishme e letërsisë së shekullit të 20-të, veprat e tij bashkojnë elementë të realizmit dhe fantastikes, dhe zakonisht paraqesin protagonistë të izoluar që përballen me vështirësi të çuditshme ose sureale …

Heinrich Heine – Një nga poetët dhe gazetarët më të rëndësishëm të epokës romantike, i njohur për lirizmin dhe satirën e tij.

Christian Johann Heinrich Heine ishte një poet, shkrimtar dhe kritik letrar gjerman. Ai njihet më së miri jashtë Gjermanisë për poezinë e tij të hershme lirike, e cila u vu në muzikë në formën e Lieder nga kompozitorë të tillë si Felix Mendelssohn, Robert Schumann dhe Franz Schubert.

Erich Maria Remarque – Autor i shquar i romanit pacifist dhe ngjarjeve të luftës (“Asgjë e re nga fronti i perëndimor”).

Erich Maria Remarque ishte një romancier gjerman. Romani i tij historik i vitit 1928, “Asgjë e qetë në Frontin Perëndimor”, i bazuar në përvojën e tij në Ushtrinë Perandorake Gjermane gjatë

Heinrich Böll – Fitues i Çmimit Nobel, i cili trajtoi pasojat e Gjermanisë së pasluftës.

Heinrich Theodor Böll ishte një shkrimtar gjerman. I konsideruar si një nga shkrimtarët më të shquar të Gjermanisë pas Luftës së Dytë Botërore, Böll mori çmimin Georg Büchner dhe Çmimin Nobel për Letërsinë.

Herta Müller – Shkrimtare e nderuar me Çmimin Nobel, e cila trajton përvojat e diktaturës dhe jetës minoritare.

Herta Müller është një romanciere, poete, eseiste rumuno-gjermane dhe fituese e Çmimit Nobel në Letërsi në vitin 2009. Ajo ka lindur në Nițchidorf, Qarku Timiş në Rumani; gjuhët e saj amtare janë gjermanishtja dhe rumanishtja.

Martin Walser – Një nga romancierët më të rëndësishëm të pasluftës në Gjermani.

Martin Johannes Walser ishte një shkrimtar gjerman, i njohur veçanërisht si romancier. Ai filloi karrierën e tij si gazetar për Süddeutscher Rundfunk, ku shkroi dhe drejtoi pjesë audio. Ai ishte anëtar i Grupit 47 nga viti 1953 e tutje.
Etj.
Më 15 nëntor 2026

Rasti i Arlindë Zekaj, dhe mesazhi për LDK-në: Larg solidarizimit me “pisllëqet” e PAN-it!

0
Foto e Arlinda Zekajt
Idriz Zeqiraj
Idriz Zeqiraj, Gjermani
_____
“Opozita PAN-iste, abuzoi me dhimbjen e skajshme për Arlindën, duke i keqpërdorur protestat për interesa mafioze, politike partiake”
Tragjizmi i një gruaje të fortë, intelektuale e dinjitetshme, me personalitet dhe integritet unik, në luftën e saj e vetmuar, për ta mbrojtur pasurinë dhe për ta pasur pranë djalin e saj Anin, fisnikërisht, u bë kurban i tij.
Arlindë Zekaj e parashikoi ekzekutimin e saj, madje gojarisht, me incizim dhe shkrim në letrën e saj proverbiale. Andaj është emërtuar: “Vrasja e protokolluar nga viktima”.
Lamtumira e saj po përjetohet, me lot e dhimbje, në çdo familje shqiptare. Reagimi masiv për krimin makabër u manifestua masivisht, duke defiluar rrugëve dhe shesheve të qyteteve të Kosovës, me kërkesën: “Drejtësi për gratë viktima nga burrat kriminelë!”
Ndërkohë, opozita PAN-iste, e cila kërkon kthimin në pushtet, qoftë edhe përgjakshëm, abuzoi me dhimbjen e skajshme për Arlindën, duke i keqpërdorur protestat për interesa mafioze, politike partiake. Edhe pse Familja e nderuar dhe fisnike Zekaj bëri thirrje të mos politizohen protestat, disa organizata fantomë, të prira nga krerët dhe eksponentët skandalozë të OVL të “UÇK-së, vazhdojnë shërbimet e tyre politike karshi padronëve të tyre, përkatësisht, PAN-it!
Tashmë, hileja e turmës zhurmuese me porosi, për interesa mafioze partiake politike, është kuptuar dhe turma në rrugë është zvogëluar.
Padyshim, Arlindë Zekaj është viktimë e burokracisë absurde e neglizhencës dhe vendimeve rutinë pushtetare, duke nëpërkëmbur femrat fatkeqe, deri në marrjen dhunshëm të fëmijëve dhe privimin kriminal nga pasuria e tyre të ligjshme. Një krim brutal dhe kundra-njerëzor, sepse pis-burrecët blejnë drejtësinë, duke dhënë dënime simbolike, për të vazhduar me reduktime në shkallët tjera të gjykatave, deri në faljen e dënimit të mbetur.
Nga 67 gra të vrara, në harkun kohor 16-vjeçar, po shembulloj vetëm me dy raste:
Rasti i parë, Valbonë Markaj-Ndrecaj, e divorcuar, me një vajzë, e provokuar, e shantazhuar, e kërcënuar me revole në dorë. madje familjarisht, e ekzekutuar bashkë me vajzën, nga ish-bashkëshorti kriminel, u dënua me burg të përjetshëm nga Gjykata Themelore në Gjakovë. Apeli ia zbriti, ironikisht, në 24 vjet, “se jo vetëm nuk meriton dënim të përjetshëm, por as 25 vjet!?”
Rasti i dytë, për ekzekutimin e Erona Coklit, nga Ferizaji, në mjedisin Institucional të Ndihmës Sociale, vrasësi u dënua 24 vjet burg! Familja vazhdon të kërkojë dënim maksimal. Vëllai Driloni shprehet: “Pas çdo viktime ka një familje, fëmijë që vuajnë, ëndrra të ndërprera dhe një dhimbje që zgjat gjithë jetën”.
Lind pyetja: Gjyqtarët vendimmarrës ku i gjejnë rrethanat lehtësuese, për t’i kursyer kriminelët, vrasës të ngeshëm dhe mizorë të grave, nga dënimi i përjetshëm?!
Zhurmimet linçuese paushalle të neveritshme dhe kriminale!
Ekzekutimi makabër i gruas-nënë, heroinës Arlindë Zekaj nga Radaci i Pejës, kulmoi me dhimbjen gjithëshqiptare. Dhimbja e përvajshme u manifestua, fillimisht fisnikërisht dhe masivisht, me kërkesën: “Drejtësi për gratë viktima nga burrat kriminelë”.
Por opozita PAN-iste, e etur për pushtet, i degjeneroi protestat, duke i shfrytëzuar politikisht, për interesa partiake, pushtetare.
Familja fisnike Zekaj reagoi publikisht: “Mos i politizoni protestat!” Megjithatë, opozita vazhdon me akuzat paushalle linçuese e kriminale, për ministra të veçantë, deri kërkesën për rrëzimin e qeverisë në pushtet. Rrjedhimisht, protestat u zbehën, duke u kufizuar vetëm në militantët e mërdhezur të partive të koalicionuara në PAN.
Nga stani i Ramës, me seli në Tiranë, arriti në Kosovë agjenti i shumëfishtë, Baton Haxhiu, me lukuninë e tij të anal-banalistëve. Së bashku me ideologun e PAN-it, Xhavit Halitin, shpalosën në ekranin e një televizioni zhurmues platformën: “Organizimi i protestave masive në Kosovë, për rrëzimin e Qeverisë-Kurti”. Provuan dhe dështuan.
“Veriu i Kosovës t’i lihet Serbisë. E humbim Liqenin e Ujmanit, por e kemi Liqenin e Kukësit”, – deklaroi në T7 hafija i vjetër gjithnjë aktiv Baton Haxhiu!
Rrjeti shpifarak e mafioz i Batonit është infiltruar në shumë media vizive në Kosovë. TV “Dukagjini”, me moderator Ermal Panduri në disa raste dallon nga mediat tjera për pozitivitet. Por, për habi, aty gjejnë strehë edhe këlyshërit e Batonit, të cilët shquhen për destruktivitet, deri në rrugaçëri. Njëri syresh në sulmin shpifës ndaj ministres Donikë Gërvalla, çirrej aq shumë, sa gati t’i pëlciste zorra e pasme. Femra e vetme, Fatimja, për t’i demantuar në grup kolegët në debat, të cilët denigrojnë me pagesë, u tha se “me opozitën e sotme, nëse punon Qeveria Kurti mirë, ajo përgatit mandatin tjetër fitues”. Lehësi i paguar në sulmin ndaj Gërvallës dhe Qeverisë Kurti, u shpreh pretendues për ta bërë ligjin: “Pse jemi ne këtu?!”
Televizionet e Kosovës, në shumësinë e tyre, janë të PAN-it. Poltika redaktuese e tyre, është kryesisht agjitative partiake. Si e tillë i ka degraduar moderatorët. P.sh., nga 10 të ftuarit në emision, 8 syresh janë kriminelë kartelë. Ky është provokim i rëndë për popullin, të cilët i njeh “si paren e kuqe”, për krimet dhe hajnitë e tyre galopante.
Për arsye të kriminalizimit të tyre masiv, partitë e koalicionuara në PAN, Albin Kurti nuk i pranoi në koalicion, duke i konsideruar  të pareformuara. Më sakt ai duhet t`u kërkojë partive të koalicionuara jo reformim, por – riformim – me themel. Vetëm atëherë do të shpëtonte Kosova jonë, e ngulfatur nga krimi dhe i gjithë katalogu i të këqijave.
Njohës ligjorë dhe politikë pafajësojnë ministrat dhe kryeministrin
Ndryshe mendojnë njohës të politikës dhe të ligjeve të vendit. Portali “Bota Sot”, me botues Xhevdet Mazrekaj, vëzhgues i vëmendshëm i ekzekutimit mizor të gruas së dinjitetshme dhe qëndrestare, Arlindë Zekaj, me shkrimet në rubrikat: Analizë, Editorial, Opinione, Bota Sot, ka tërhequr vëmendjen e opinionit shqiptar, për fajësinë ose pafajësinë dhe përgjegjësinë faktike për autorët drejtpërdrejtë të informuar nga viktima dhe mosveprimin, neglizhencën e tyre. Ai përjashton përgjegjësinë e ministrave Gërvalla, Sveçla dhe kryeministrit Kurti, duke i cilësuar si akuza elektorale politike, duke e ndërlidhur edhe me Byronë Shtetërore të Verifikimit dhe të Konfiskimit të Pasurive të Pajustifikueshme”.
I një mendjeje është edhe avokati i mirënjohur, Besnik Berisha, tashmë, mbrojtës i të ndjerës Arlindë dhe të Familjes të saj Zeka. Ai absolutizon se Donikë Gërvalla nuk ka as përgjegjësi morale dhe aq më pak penalizuese. Sepse Prokuroria dhe Gjykata janë dikastere të pavarura dhe çdo ndërhyrje konsiderohet si përzierje në kompetencat e pavarësisë së tyre.
Kërkesa kuturu, paushalle për ministren Gërvalla dhe Sveçla, për të dhënë dorëheqje morale nga postet ministrore, qofshin edhe të pafajshëm, është sa e padrejtë, aq edhe jologjike. Është rast unik, të paktën, në historinë e Kosovës, që një viktimë në ardhje, protokollon me fakte vrasjen e saj. Andaj, edhe Komisioni Kuvendor, krejt i panevojshëm, është bërë me presion rrugësh, pra, rrugaçëror!
Ngulmuesit opozitarë për dorëheqjen e dy ministrave, madje edhe të kryeministrit, i referohen një Ministri të Brendshëm, i cili, edhe pse nuk kishte asnjë faj, për vrasjen e dy të rinjve, në një protestë me kauzë domethënëse, dha dorëheqje morale. Realisht, dorëheqja e Ministrit ishte më shumë sesa morale. Madje më parë se dorëheqje morale, ishte një protestë, qoftë edhe i vetmuar, e Ministrit të Brendshëm, Fatmir Rexhepi. Sepse përveç policisë vendore të Kosovës, ishte edhe policia ndërkombëtare. Kishte edhe mijëra ushtarë të KFOR-it dhe plumbosja e protestuesve, deri në vrasje, ishte e panevojshme.
Vrasjet serike politike në Kosovë, në prani të UNMIK-ut, EULEX-it, KFOR-it, moszbulimi i asnjërës syresh, ngjallë dyshimin e bazuar të një pazari të pistë, me “komandantët” e Kosovës. Dorëheqja e Ministrit dinjitoz e atdhetar, ishte denoncim dhe protestë ndaj heshtjes të përgjakshme në Kosovë, madje në kohë paqeje.
Ishim në sallën ku mbahej Kuvendi i Jashtëzakonshëm Zgjedhor. Kryetari i LDK-së Isa Mustafa dha dorëheqje. Kryesia, paradoksalisht, e shpalli “Kryetar Nderi”! Kur po largohej nga salla, u përcoll me duartrokitje frenetike nga delegatët e Kuvendit! Unë dhe Ministri në fjalë nuk duartrokitëm. Ministri fort i habitur, më tha: “Këtë shkatërrues të LDK-së, në vend që ta tërhiqnin zvarrë nga salla, këta e dekorojnë dhe e duartrokasin!”
PAN-i organizator i protestave për rrëzimin e Qeverisë Kurti
Opozita PAN-iste për një çerek-shekulli nuk ka pushuar shpifjet denigruese për vajzën krenare të heroit markant të Kosovës, Jusuf Gërvalla. Ajo ishte krye-veprimtarja luftarake e viteve ’90-a, duke kulmuar përgjatë luftës, me përballjet e suksesshme me kryeministra, ministra, gjeneralë, akademikë, intelektualë, kundërshtarë dhe armiq të Kosovës. Donikë Gërvalla i fitoi të gjitha betejat debatuese, të organizuara në shtetet e Evropës dhe përtej.
Gërvalla denoncoi, guximshëm dhe faktueshëm, terrorin e Serbisë armike ndaj popullit të pambrojtur të Kosovës dhe tendencat për nxitjen e vëllavrasjes ndërshqiptare, përmes agjentëve të saj të hershëm dhe të vonshëm.
PAN-i me krerët matrapazë të OVL-së së UÇK-së, mashtrueshëm dhe falsifikueshëm thirrën në emër të popullit. Edhe protestat e tyre zhurmuese politike, janë abuzuese, kinse shprehin dhimbje për gratë e vrara, në fakt janë për qëllime elektorale. Akuzojnë popullin se janë kundër UÇK-së, nëse nuk u shkojnë pas. Realisht, ata i kanë dhjerë, madje me fund, vlerat e luftës me veprimet e tyre qysh në protestat vandaliste të mars-prillit 2004, duke zbatuar projektin e Serbisë. Për rrjedhojë, sollën decentralizimin – fshat e komunë serbe, demarkacionin me dhurim toke fqinjëve, Asociacionin, si kancer i Kosovës.
Dosjet e Hagës të ardhura nga Beogradi, enkas për selinë e OVL-së së UÇK-së, për të cilat e kanë pranuar se e dinë prurësin e tyre, janë një dëshmi tjetër e qëllimeve përçarëse e vëllavrasëse ndër shqiptarët.
Në vend të kërkesës për dorëheqje, të ministrave Gërvalla, Sveçla dhe kryeministrit Kurti, duhet t’u jepet mbështetje dhe hapësirë të mjaftueshme, për t’i hapur dosjet korruptive dhe kriminale, për të gjitha vrasjet e grave të pasluftës, të cilat kanë lënë padrejtësi e plagë të thella në shoqërinë kosovare. Kujtoni Këshillin Prokurorial dhe Këshillin Gjyqësor, të emëruar nga shefat e mëparshëm rrënues të Sistemit të Drejtësisë në Kosovë. Është pritur përmbushja e disa mandateve, për të larguar disa që “e kishin mbushur kupën!”
Është përfolur qëllimshëm e keqdashës deklarimi i ministres Gërvalla se “Arlinda nuk i është drejtuar Ministrisë së Drejtësisë për ndihmë, por Prokurorisë”. Kjo është interpretuar nga gojëkëqijtë si akuzë për Arlindën nga ministrja, e cila mund të thoshte se – nuk jam vënë në dijeni për rastin – dhe kjo është vërtetuar, madje katërcipërisht, se ajo nuk ishte e informuar për hallet e Arlindës në gjallje të saj. Dhe kjo e amniston nga çfarëdo fajësie ministren Gërvalla, për atë çfarë i ndodhi viktimës Arlindë.
Vizita në Familjen fisnike të heroinës më të re të Kosovës, Arlindë Zekaj
Në ditën e katërt pas amshimit të hyjnores Arlindë Zekaj, bëra një vizitë në familjen lindake të saj. Në mes tjerash pyeta si kanë qenë marrëdhëniet e nënës Arlindë me djalin e saj Anin, sepse familja Sylaj thonë se “djali nuk pranoi të jetojë me nënën?!”
“-Është shpifje e vrazhdë dhe cinike, marrëdhëniet nënë-djalë kanë qenë të shkëlqyera. Djali i është marrë dhunshëm Arlindës”, u përgjigj vëllai, Besarti.
Ku ndodhet djali aktualisht? – pyeta.
“-Është në strehimore në Gjakovë”, – tha ai.
Pas gjithë kësaj gjëme tmerruese, Kurti dhe Donika është njerëzore ta vizitojnë Familjen Zekaj në Radac, të shohin ku dhe si jeton familja e Arlindës. Kryeministri e ka cilësuar dëshmore, madje heroinë Arlindë Zekaj. Një vlerësim meritor dhe sipëror. Një shtëpi e ndërtuar nga Qeveria për Familjen Zekaj, në vend të asaj vjeturine, ku djali i Arlindës, Ani, do të gjente ngushëllim në gjirin e ngrohtë të dajve, tani në fëmijërinë e tij fort të trazuar, do të ishte fisnikëri dhe detyrim shtetëror në kujtim të Arlindës, mizorisht të privuar nga jeta.
Ndërkohë, për shtëpinë në Vitomiricë shteti duhet ta ligjësojë si pasuri në emër të Anit, djalit të Arlindës, si dhe dëmshpërblimin familjar nga vrasësit, për humbjen dhe dhimbjen e skajshme familjare.
Le ta kujtojmë, me dhimbje e respekt, viktimën Liridonë Ademaj, fëmijët e së cilës kanë shkëputur çdo lidhje me familjen e ish-babës kriminel Naim Murseli. Familjes Murseli u është ndaluar përjetësisht çfarëdo kontakti me fëmijët e Liridonës, sepse ua kanë ekzekutuar ngeshëm e mizorisht nënën e tyre engjëllore Liridonë Ademaj.
Krejt njëjtë duhet të veprojë edhe Familja Zekaj, në raport me familjen Sylaj.
Djali bonjak, Ani, duhet ta trashëgojë, natyrshëm, mbiemrin e nënës Arlindë Zekaj. Është detyrim moral dhe njerëzor që shteti të lehtësojë plagën e rëndë sa bjeshka të Familjes së Arlindës dhe sidomos të krijesës së saj Anit.
“Vdekja e protokolluar nga viktima” – është emërtesa domethënëse
Me dhimbje të thellë, Arlindë Zekaj, fizikisht është shuar kësaj bote, por vepra e saj, stoicizmi i saj, qoftë edhe në dramën personale, e cila, mjerisht, përfundoi në tragjedi, shqiptarëve të Kosovës dhe të përbotshëm ua la amanetin, testamentin unik: “Mbroni krijesën hyjnore, gruan-nënë, shumëzuesen e njerëzimit, si qenie njerëzore eprore në raport me botën mashkullore. Porosia madhore për botën femërore shqiptare është shkollimi dhe aftësimi i përgjithshëm shkollor dhe profesional, për ta marrë fatin e vet për jetën, duke refuzuar pabarazinë në raport me botën mashkullore, duke refuzuar tutelën e vrazhdë të burrave me mendësi kanunore, patriarkale, në kuptimin më të keq të kësaj emërtese. Gjaku im le të bëhet dritë për ju!”
Solidariteti manifestues i tri ditëve të para të pas vrasjes së Arlindë Zekaj ishte i duhur dhe fisnik. Ndërhyrja e opozitës në drejtimin e turmave në protesta, degjeneroi manifestimet qëllimmira kundër femicidit, në mbrojtjen e grave nga burrat kriminelë. Slloganet e porositura, me thirrjet megafonike, me përmbajtje politike partiake, për interesa elektorale, i zhvlerësuan deri në zero manifestimet protestuese fillestare.
Shantazhimi i opozitës, shesheve dhe rrugëve të Kosovës dhe gjetkë, se do të vazhdojmë deri në dorëheqjet e dy ministrave dhe të kryeministrit Kurtit, tashmë janë zhurmime idioteske dhe rrugaçërore.
Zëvendëskryeministrja dhe ministrja e Drejtësisë Donikë Gërvalla, ministri i Brendshëm Xhelal Sveçla dhe kryeministri Albin Kurti, me ekipin tjetër ministror, duhet të angazhohen menjëherë, së bashku me organet përkatëse, për t’i rishikuar të gjitha proceset gjyqësore të grave të vrara, pronat dhe fëmijët e tyre. Ndërhyrjet korruptive dhe kriminale në drejtësi, përgjatë këtij çerek-shekulli kanë qenë të poshtra dhe superkriminale, madje jo vetëm në raport me gratë, por në përgjithësi, duke i stivosur dosjet penale, deri në parashkrimin e tyre!
Vetting-u i bllokuar nga sabotimi i partive të koalicionuara në PAN, rasti mizor i ekzekutimit të Arlindë Zekaj, duhet të shërbejë për rikthimin në agjendë dhe zbatimin e tij ligjor. Dy rastet kriminale, të cituara më lart, ekzekutori me revole i Erona Coklit, Valon Aliu nga Ferizaji, ishte recidivist, përsëritës me 7 vepra penale! Ndërsa ekzekutori me sëpatë i Arlindë Zekaj, Albert Sylaj, nga Mazniku i Deçanit, ishte përsëritës serial me 11 vepra penale, 6 syresh ende aktive, në proces. Lind pyetja: Ku është shteti ligjor, kur kriminelët largohen nga vendlindja e tyre dhe gjejnë strehë në komunat tjera, në përpjekjet për t’i fshehur krimet e tyre?!
Kujdes, Kryesia e LDK-së, po bëhesh e pambrojtshme!
LDK-ja, përkatësisht, disa nga anëtarët e Kryesisë së saj, jo rrallë solidarizohen me pisllëqet e PAN-it, qoftë me vendimet e tyre partiake, qoftë me deklarimet paushalle dhe hiç reale. Disa nga eksponentët drejtues të LDK-së u bënë njësh me partitë tjera në sulmin më të poshtër, rrugaçëror e kriminal, që ka njohur historia politike e Kosovës dhe më gjerë në Ballkan e Evropë, siç është rasti i propagandës korale denigruese kundër presidentes brilante Vjosa Osmani!
Poshtërsia po përsëritet edhe në rastin e ekzekutimit makabër të Arlindë Zekaj. Sërish janë disa nga anëtarët e Kryesisë së LDK-së, të cilët solidarizohen pa rezerva me PAN-in kriminal, në akuzat dhe kërkesën për dorëheqjen apo shkarkimin e Donikë Gërvallës! Dhe kjo bëhet edhe atëherë kur vëzhgues kompetentë dhe profesionalë e përjashtojnë përgjegjësinë e ministres Gërvalla për rastin në fjalë!
Përgjatë këtij çerek-shekulli LDK-ja e ka provuar disa herë humbjet që ia ka sjellë afrimi, solidarizimi, mbështetja, koalicioni me partitë e PAN-it. Pushteti i dhunshëm, deri në përgjakjen e LDK-së, katapultimi i kuadrove deri në kupolën e partisë, siç bëri Hashim Thaçi me Isa Mustafën, e ka ngulfatur partinë dikur krenare të Presidentit Rugova. Edhe sot klani vartës Hashimi-Isa ngulmon për ta sunduar partinë.
Si gjithherë, elektorati, anëtarësia e LDK-së, kanë dhënë mesazhin e qartë: Kryesi – larg nga solidarizimi me pisllëqet e PAN-it!

Isa Mustafa për Vjosa Osmanin: Është katandisur keq; LDK-ja në luftë të hapur para zgjedhjeve të brendshme

2
Naile EjupiNaile Ejupi, Prishtinë
_____

Përplasjet e vjetra politike brenda Lidhjes Demokratike të Kosovës (LDK) janë rikthyer në vëmendje pas deklaratave të ish-presidentes së Kosovës, tash deputete e kësaj partie, Vjosa Osmani. Kritikat e saj ndaj ish-udhëheqësve të LDK-së, Isa Mustafa dhe Avdullah Hoti, kanë nxitur reagime dhe kanë rikthyer në skenë tensionet që e shoqëruan largimin dhe më pas rikthimin e saj në këtë subjekt politik.

Në një intervistë për Kanal10, Osmani ka folur për qeverisjet e kaluara, zhvillimet brenda LDK-së dhe raportet me ish-bashkëpartiakët. Ajo ka kritikuar veçanërisht qeveritë e udhëhequra nga Hashim Thaçi dhe Isa Mustafa, duke thënë se edhe Qeveria Kurti duhet të nxjerrë mësime nga gabimet e paraardhësve.

“Le të përmirësohen, jo të bëhen kopje të këqija të Isës dhe Hashimit. Duhet të kenë më shumë ambicie. Edhe unë si presidente për dy vite është dashur të merrem me pasojat e dëmeve që i kanë bërë të tjerët përpara”, ka deklaruar Osmani.

Deklaratat e saj kanë nxitur reagimin e ish-kryeministrit Isa Mustafa. I pyetur nga mediat për qëndrimet e Osmanit, Mustafa është përgjigjur shkurt: “Është dëm të merrem me të. Është katandisur keq”.

“Turizmi politik është aktivitet joetik në politikë. Koha po i sqaron të gjitha. Kur mbaron sezoni i turizmit politik, mbetesh në rrugë, i frustruar, i nervozuar, deri në ofertën turistike politike të radhës. Matrapazët politikë edhe mund ta gjejnë ndonjë ofertë. Por shtëpia nuk zëvendësohet me strehën e kundërshtarit, që të shfrytëzon për interesa të veta. Sërish, koha po i nxjerr në dritë të gjitha të vërtetat”, ka shkruar Hoti.

Raportet e Osmanit me LDK-në kanë një histori të gjatë përplasjesh. Ajo ishte njëra ndër figurat e rëndësishme të këtij subjekti politik, por pas mospajtimeve me udhëheqjen e atëhershme, veçanërisht me Isa Mustafën, u largua nga partia dhe vazhdoi rrugëtimin politik përmes Listës Guxo. Pas përfundimit të mandatit presidencial, Osmani u rikthye në LDK, duke e cilësuar këtë vendim si mundësi për të kontribuar në partinë ku kishte nisur karrierën politike.

Megjithatë, rikthimi i saj nuk u prit pa kundërshtime. Në intervistën e fundit, Osmani ka treguar se disa persona i kishin kërkuar të kërkonte falje para se të rikthehej, por ajo kishte refuzuar.

“Ata thanë para se të kthehet kërko falje, dhe unë ju thashë jo, nuk kërkoj falje për asgjë. Sepse LDK-ja më ka lutur me u rikthy. Asgjë nuk i kam kërkuar LDK-së, as nuk i kam kërkuar pozicion partiak, as sot nuk i kërkoj asgjë. Jam kthyer me ndihmu”, ka deklaruar ajo.

“Natyrisht që SHIK-ut i pengon kjo. Po pse disa po veprojnë në interes të tyre brenda partisë është e tmerrshme, është e dëmshme”, ka thënë Osmani.

Një tjetër çështje ku ish-presidentja ka drejtuar akuza ndaj ish-bashkëpartiakëve është formimi i Qeverisë Hoti në vitin 2020, pas rrëzimit të Qeverisë Kurti. Ajo ka pretenduar se votat e marra prej saj në zgjedhjet e atëhershme, kur ishte kandidate për kryeministre, ishin përdorur në mënyrë të padrejtë për krijimin e qeverisë së re.

“Ndoshta Hoti e kupton që fakti që i ka kontrabanduar votat që i kam marrë unë si kandidate për kryeministre dhe me vota të vjedhura dhe me vullnet të vjedhur të qytetarëve ka krijuar atëherë Qeveri, ka qenë gabim”, ka deklaruar ajo.

LDK drejt zgjedhjeve të brendshme të vitit 2027

Nexhat Haziri, në një prononcim për “Bota sot”, vlerëson se deklaratat e fundit të Vjosa Osmanit janë tregues të një procesi të tensionuar që pritet ta shoqërojë LDK-në gjatë zgjedhjeve të brendshme të vitit të ardhshëm.

Nexhat Haziri

Sipas tij, kjo parti po përballet me krizë të thellë politike dhe organizative, ndërsa lidershipi aktual nuk po arrin të menaxhojë as strukturat partiake dhe as grupin parlamentar, duke humbur kështu edhe relevancën në skenën politike të Kosovës.

Sa i përket rikthimit të Osmanit në LDK, Haziri e konsideron atë një mision përçarës, me synimin për të marrë drejtimin e partisë dhe për ta shfrytëzuar atë në funksion të interesave të saj dhe të një grupi të vogël përreth saj.

“Marrë në përgjithësi, janë deklarata që paralajmërojnë një proces të tensionuar të zgjedhjeve të brendshme të LDK-së, të cilat janë në vitin e ardhshëm, dhe një atmosferë armiqësore brenda LDK-së, parti kjo që po kalon në një krizë të madhe sa i përket veprimit politik dhe organizativ, ku po ashtu shihet qartë se lidershipi aktual nuk menaxhon dot me strukturat partiake e as me grupin parlamentar të LDK-së, e që kjo situatë ka bërë që ky subjekt politik ta humbë aktualisht edhe relevancën e vet në skenën politike kosovare. Sa i përket deklaratave të znj. Osmani, nuk më habisin fare, pasi rikthimi i saj në LDK është mision përçarës dhe dobësim i vetë LDK-së, me synimin e saj për ta marrë kreun e LDK-së, pavarësisht se cila do të jetë fuqia e kësaj partie, por që të jetë e mjaftueshme për t’i shërbyer interesave të saj dhe një grupi të vogël rreth saj”, ka deklaruar Haziri.

Ai ka kritikuar ashpër edhe kredibilitetin e Osmanit për të folur për qeverisjet e Isa Mustafës dhe Avdullah Hotit, duke rikujtuar edhe një çështje që lidhet me mandatin e saj presidencial.

“Vjosa Osmani është personi më pa kredibilitet që të flasë për Qeverinë Mustafa dhe Qeverinë Hoti, e aq më pak të jetë në krye të LDK-së. Edhe kundërshtarët më të mëdhenj të LDK-së e pranojnë se Qeveria me kryeministër Isa Mustafën ka qenë dhe është qeveria më e mirë që ka pasur Kosova deri më tani. Ndërsa znj. Osmanit duhet t’i rikujtohet se në mandatin e saj si presidente, e propozuar dhe e zgjedhur nga LVV-ja, është dënuar Ministria e Punëve të Jashtme, e udhëhequr nga Donika Gërvalla, për arsye të mospublikimit të shpenzimeve të bashkëshortit të saj, Prindon Sadriut, si zyrtar diplomatik. Andaj, është fyerje ndaj një shoqërie të tërë kur dëgjon Vjosa Osmanin tek flet për keqqeverisje e korrupsion”, ka deklaruar Haziri për “Bota sot”.

Ministria e Punëve të Jashtme dhe Diasporës është gjobitur në vitin 2022 me 13 mijë euro nga Agjencia për Informim dhe Privatësi, për mosofrim të qasjes në dokumentet për shpenzimet e udhëtimeve të diplomatit Prindon Sadriu. Ministria atëkohë kishte deklaruar se në sistemin e saj nuk kishte të dhëna të ndara për shpenzimet individuale të diplomatëve.

Zgjedhjet e brendshme dhe e ardhmja e LDK-së

Analisti Milazim Maraj, nga ana tjetër, vlerëson se përplasjet e fundit brenda LDK-së janë pasojë e problemeve të akumuluara ndër vite, veçanërisht e mungesës së zgjedhjeve të mirëfillta demokratike dhe e dominimit të interesave individuale e grupore. Sipas tij, pas vdekjes së presidentit Ibrahim Rugova, në LDK nuk janë zhvilluar zgjedhje me votë të lirë, por kryesisht me aklamacion, gjë që ka dëmtuar demokracinë e brendshme dhe ka larguar kuadro të afta nga partia.

Image

Milazim Maraj

“Që nga kalimi në amshim i Presidentit Rugova, në LDK nuk janë aplikuar zgjedhje demokratike, me vota të lira. Më shumë është aplikuar votimi me aklamacion dhe duartrokitje. Kjo formë e zgjedhjeve ka rënë ndesh me filozofinë politike dhe standardet demokratike të LDK-së. Nga këtu kanë filluar lufta me bërryla dhe keqpërdorimi i votave. Këto defekte nuk janë luftuar, ngase kanë munguar faktorët demokratikë brenda LDK-së. Kanë mbisunduar interesat personale apo grupore të grupeve të vogla të interesit brenda LDK-së”, ka deklaruar Maraj.

Duke komentuar kritikat e Vjosa Osmanit ndaj gjashtë deputetëve të LDK-së, Maraj thotë se kundërshtimi i tyre ndaj marrëveshjes për çështjen e presidentit nuk i ka shërbyer interesit të elektoratit. Ai kritikon edhe reagimin e Isa Mustafës, duke e konsideruar atë të pabazë dhe duke e akuzuar ish-kryetarin për dëmtimin e partisë dhe ndjekjen e interesave personale.

“Reagimi i Isa Mustafës për këtë gjendje është mjaft i pabazë, madje shumë i papranueshëm. Asnjë këshillë e tij nuk ka efekt pozitiv dhe nuk pritet mirë në anëtarësinë e LDK-së. Njeriu që e ka shfrytëzuar LDK-në dhe që e ka dëmtuar deri në këtë masë është ai vetë. Tani reagimet e tij janë për t’i përkrahur vartësit e tij që i ka në këtë parti. Ai është mjeshtër për përfitime personale, madje edhe për të krijuar strategji për këto përfitime”, ka theksuar Maraj.

Sipas tij, e ardhmja e LDK-së varet nga mënyra se si do të organizohen zgjedhjet e brendshme, të cilat duhet të nisin nga baza dhe të zhvillohen me votë të lirë. Maraj beson se partia ka kuadro të mjaftueshme për ripërtëritje, por ato duhet të marrin hapësirën e merituar, në mënyrë që LDK-ja të rikthehet në funksionin e saj politik dhe në rrugën e presidentit Ibrahim Rugova.

Në këtë kontekst, ai konsideron se gjashtë deputetët nuk mund të shkarkohen vetëm për mungesën e bashkëpunimit, por qëndrimi i tyre ka dëmtuar partinë dhe ka pamundësuar një vendim unik për zgjedhjen e presidentit, duke ndikuar edhe në procedurat dhe imazhin institucional të Kosovës.

“Nëse zgjedhjet fillojnë nga baza dhe zhvillohen në mënyrë demokratike, do të dalin kuadro të reja të përgatitura që kanë perspektivë dhe që ardhmërinë e tyre do ta ndërtojnë në Kosovë. Këso kuadro LDK-ja ka mjaft. Kjo është rruga e ndërtimit të demokracisë dhe ruajtjes së lirisë e pavarësisë së Kosovës”, ka përfunduar Maraj.

Ne, çamët nuk kemi qenë minoritet shqiptar në Greqi; mbas 1913 Fuqitë e Mëdha na shndërruan padrejtësisht në pakicë kombëtare, jemi pasardhës të thesprotëve

6

Fahri Dahri, studjues

DEKLARATË E RËNDËSISË SË VEÇANTË!

Volteri: “Është e vështirë të kesh të drejtë kur të mëdhenjtë e kanë gabim”.

Po. Shumë e vërtetë, sepse që nga koha e Volterit (shek. XVII) e deri sot është e provuar. Megjithatë për të fituar të drejtën, asnjëherë nuk mundet të heshtet!

1).-Ne, çamët nuk kemi qenë minoritet shqiptar në Greqi Mbas 1913 Fuqitë e Mëdha, na shndërruan padrejtësisht në pakicë kombëtare. Jemi pasardhës të thesprotëve.

Ishim të zotët e vendit, kur nuk kishte as Greqi e as Romë. Ishim popull autokton denbabaden.

2).- Të hidhen poshtë sajesat mashtruese greke nga shteti shqiptar me nxjerrjen e një dekreti ku të theksohet: “Shqiptarët e rajonit  etnik shqiptar të Çamërisë, nuk kanë bashkëpunuar me okupatorët kundër shtetit grek gjatë viteve 1939-1945”.

3).- Mos pranimi i konvertimit fetar nga banorët e rajonint të Çamërisë, është rrjedhojë se kisha greke e kërkoi konvertimin nga paganizmi e katoliçizmi ekzistues me ndëshkime të rënda, me zjarr dhe hekur për t’u konvertuar në ortodoksë dhe jo në islam.

4).-Veçoritë dalluese nga të tjerët i gjejmë tek banorët e rajonit të Çamërisë lidhur me qendrimin  e besimit fetar. Historianët duhet të ndalen për të analizuar fenomenin ku një  pjesë e mirë e shqiptarëve të besimit ortodoks, në trojet e tyre autoktonë, por në shtete të tjera, janë asimiluar. Ndërsa shqiptarët e besimit mysliman, në po ato troje, nuk u asimiluan. Kuptohet qartë intensiteti veprues i kishës greko-serbe për të vendosur me dhunë konvertimin në ortodoksi të shqiptarëve.

5).-Parlamenti i shtetit shqiptar dhe i shtetit të Kosovës, të gjejnë hapësira ligjore për të kërkuar ngritjen e një komision hetimor ndërkombëtar, i cili të hetojë mbi genocidin grek të kryer ndaj shqiptarëve të Çamërisë para, gjatë dhe pas L2B”.

Objekte të hetimit të jenë: shteti Grek, shteti Shqiptar dhe segmentet përfaqësuese të  angazhuara në L2B të shtetit Briranik, Gjermanisë e Italiisë.

6).- E vërteta e nocionit komb, sipas përcaktimit shqiptar që lidhet me zhvillimin natyral të bashkësisë me prejardhje të njëjtë biologjike, është një e veçantë që krijon qetësi dhe paqe mes popujve.

Në këtë kuptim meriton të drejtën për të qenë i mbrojtur nga UNESCO.

7).-.Në pragvdekjen e tij, në vitin 1953, kryekrimineli Napoleon Zerva, i shkruan  mikut të tij nga Popovi:

Jani Danit: “I dashur Jani. Tani që po gjej kohěn të të shkruaj me dorën time, vij të falënderoj, sepse kurrë nuk harrova luftërat tona të përbashkëta dhe të të them se duhet me besim dhe me fanatizëm, ashtu si në ato vite të vështira, tẽ marrësh në duart e tua punën e sqarimit për bashkatdhetarët tanë. Duhet t”u rikujtojmë bashkatdhetarëve tanë se kush e çlirojë Çamërinë nga shqiptarët të cilët prej pesëqind vjetēsh shkelnin në qafë helenizmin. Vdes i qetë se bëra atë që doja. Pas lashë rrëke gjaku, tym, blozë, gërmadha; ulērima fēmijësh, nuse dhe gra të zhveshura, që futeshin në furrat e ndezura, që të mos pillnin më shqiptarë…burra të varur, shpuar me bajonetë, gjuha shqipe nuk do të flitet më në tokën helene. Kjo më kënaq mua, ashtu siç kënaq tērë shpirtrat helenë”.

Kështu e ka përcaktuar Napoleon Zerva  realizimin e amanetit të ngarkuar nga kisha dhe shteti grek.

Më qartë se kaq nuk mundet të kërkohet pse-ja e gjenocidit grek ndaj shqiptarëve të Çamërisë. Më pastër nuk ka ku del qartë mashtrimi grek se gjoja çamët paskan bashkëpunuar me okupatorin kundër Greqisë. Megjithë këtë qartësi të vërtetuar në kryerjen e spastrimit etnik të shqiptarëve të Çamërisë, Bashkimi Europian nuk merr nismën për të vendosur drejtësinë për “ÇështjenÇame”  por mbeten duke “besuar” në mashtrimet, shpifjet, kurthet

greke. Kjo është fatkeqësi që lejon padrejtësinë të triumfojë mbi konventat dhe ligjet ndërkombëtare.

8).- Çamëria një vend i vogël, i vetëm, shumë i hershëm historikisht, vend tepër strategjik, vend i rrallë me mite, legjenda, me trashëgimi të vyera të vendkulteve pellazgjike. Ky vend i lakmuar, u bë pre e agresorëve të fuqishëm dhe të djallëzuar, nuk arriti ti shpëtonte gllabërimit të tyre. Njihemi me disa nga veprimet konkrete të të huajve ndaj mësymjeve vdekjeprurëse:

a).- Në vitin 1914. Sipas historianit të kohës së Mesjetës, profesor Pëllumb Xhufit: “Eleuthérios Venizélos, u a prishi mendjen anglezëve me një premtim që u bëri në 1914-tën. Ai tha: “Ne do i japim Anglisë, Qipron dhe ishujt e tjerë të Mesdheut, do t’i vëmë në dispozicion të flotës angleze vetëm na jepni Vorio- Epirin”. .Dihet në Epir përfshihet Çamëria.  Marëveshja ka qenë premtim në tavolinë edhe pas Luftës së parë Botërore, në Konferencën e Paqes, pas L2B në 1946 si dhe në Konferencën e Paqes në Paris. Anglia i mbështeti pretendimet Greqisë sepse në thelb ishte interesi politik të kontrollonte Mesdheun.

Një çam duke e puthur murin e shtëpisë së lënë dikur me dhunë në Çamëri

b).- Në vijimësi vjen qendrimi makabër i C.M.Woodhouse, ish kreu i Misionit Ushtarak Aleat.

Ndalemi në theniet e Kolonelit Britanik C.M. Woodhouse. Ai në 16 Tetor 1945, ishte i pranishëm në periudhën e genocidit grek ndaj çamëve. Ai  ka vetëdeklaruar: “Zervas i inkurajuar nga Misioni

Aleat nën mua, i dëboi çamët nga shtëpitë e tyre në vitin 1944. Ata kryesisht u strehuan në Shqipëri. Dëbimi nga Greqia u krye me gjak… Zonat e Filiatit dhe Paramithia që vizitova në korrik, duket se janë 100% greke tani. Çamët e meritonin atë që morën, por metodat e Zervas ishin goxha të këqija. Rezultati ka qenë në fakt një zhvendosje e popullsisẽ, duke hequr një pakicë të padëshiruar nga toka greke. Ndoshta do të ishte më mirë ti lini gjërat me kaq “.

(Burimi: Foreign Office Archives Nr: FO371-1¹48094) .*Raporti ush otarak britanik nga koloneli C.M. Woodhouse, datë 16/10/1945, pas masakrave në Paramythia dhe Filat. Book: The Cham Albanians of Greece: page 373.

Edited.

Kështu ka deklaruar koloneli britanik. Në deklarimin e tij me pak vëmëndje kuptohet një farë pendimi që lejoi masakrat, kjo ndoshta për lehtësimin e ndërgjegjes; ndërsa me goditjen: “çamët e meritonin atë që morën”, kërkon njëfarësoj justifikimi për lejimin e genocidit, po ashtu nënkuptohet dhe mos informimi i tij për të vërtetën se cilet ishin çamët.

9)- E thëna e tretë e tij: “Ndoshta do të ishte më mirë ti lini gjërat me kaq”.

Kjo “këshillë” e tij lë të kuptohet që të mbyllet ajo dramë, tragjedi, masakër, krim shtetërore pa u gjykuar vrasësit që kryen genocid ndaj një popullsie ndryshe etnikisht por të padëshiruar dhe mos ekzistente për shtetin grek. Ai gaboi rëndë që Çamërinë e

quan tokë greke, ose e bën të qëllimdhme, ose nuk njihte historinë, gjeografinë dhe banorët etnikë të rajonit, që nuk kanë patur asgjë të

përbashkët me grekët, veç fqinjë kufitarë.

U ndala në thëniet e kolonelit britanik për të kuptuar dy të vërteta:

a).- Deklarimi i mësipërm i kolonelit britanik, nuk ka lidhje vetem me këto thënie. E vërteta e qendrimit Britanik ndaj përkrahjes së Greqisë për shfarosjen e popullsisë çame, ishte përmbushje e marëveshjes greko-britanike e vitit 1914 në Qipro, që Epiri ti jepej Greqisë në këmbim të komandonte të ishujve të Mesdheut.

b).- Banorët dhe rajoni i Çamërisë, ishin të shigjetuar për tu shndërruar në kombësi greke, sipas strategjisë së Megalloidesë që në vitin 1844.          10)- Përpara këtyre strategjive, interesave të shteteve të mëdhenj në popullsi, në zhvillim, me ushtri të armatosura deri në dhëmbë, ç’farë karshillëku mund t’u bëhej nga një popullsi e vetmuar, e vogël në numur, e pa organizuar politikisht dhe administrativisht, popullsi e padëshiruar, jo ekzistente (sipas deklarimit grek)? Çamëria me banorët e vërtetë të saj, u gjendën përballë interesave të disa shteteve të fuqishëm, si rrjedhojë ajo humbi jo në luftë, por me marëveshjet e fshehta, në tavolinat e Fuqive të Mëdha, përfshi shtetin Amë të kohës.

Në një epokë të tërë, në një kohe të egër, historia i vuri përballë çamëve dhe Çamërisë, si rajon dhe popullsi të vogël sprovën më të rëndë. Ata, dhe Çamëria u gjendën të shtypur nga zinchirët e dhëmbëzuar të

Fuqive të Mëdha, që pamëshirë shkelin të Drejrat Universale të popujve të vegjël.           Është Amaneti i të parëve që Çamëria të rifitohet, në

përshtatje me mjetet dhe mënyrat gjeopolitike të kohës. Sidoqoftë duhet të rifitohet!

11)- Në marëveshjet Shqipëri- Greqi, ku përfshihet dhe çështja e kufirit jugor dhe lindor, që pa drejësisht janë në kufirin e shtetit Grek, duhet kujdes dhe vëmëndje e veçantë që pala shqiptare të mos rrëshqasë në gjykimet sipas llogjikës së ligjit të numurave të mëdhenj që zakonish zbatohen vetëm për mesataren rrumbullakosjen (rounding) e numrave apo ngjarjeve.

12)- Ndalemi pak tek të folurit në Çamëri, si një objekt tjetër që është sulmuar nga Megallidhea greke. Gjuha e folur në Çamëri ka disa ngjajshmëri me të folurën e kohës së Buzukut, Matrangės, etj, sepse ishte e folur po thuaj e njëjtë, me dallime të pakta theksimi. Çamërishtja ka veçori tjetër pasi është folur ndër shekuj në të njëjtin vend dhe nga banorët në vëndin e tyre autokton. Ndërsa arbëreshët, arvanitasit e kanë ruajtur të folurën, aq sa e kanë ruajtur, por në vende të tjera dhe me popuj të tjerë. Ata e kanë ruajtur të folurën e paraardhësve të tyre, por kuptohet, tek ata ka interferime, ka munguar “konservimi”. Ata kanë jetuar me popuj të tjerë, janë përfshirë në tërësinë e jetës së popujve pritës. Tek ata ruhen pjesë kryesore nga gjuha e Mëmës; ndërsa tek e folura çame fatmirësisht nuk kanë ndodhur të tilla fenomene, ajo mbetet edhe sot gjuhë e gjallë, e freskët, e plotë dhe mendoj se për studiuesit e fushës, mbetet një thesar me shumë vlera, nga e cila mund të shërbejë për zbulimin e prejardhjes tonë dhe vendin që duhet të zërë gjuha shqipe.

Akuzat, shpifjet (slander), nga mashtruesit e huaj dhe zëra të brendshëm se çamët e paskan mësuar gjuhën në kohën e perandorisë osmane, etj, janë përralla dhe dështime të marra hua nga gjuha e tyre që nuk i takon të mësuarit nga buzët e nënave të tyre.

Nëntor 2026.

Shqetësimi i tyre për të ardhmen e Putinit është aq prekës, saqë të krijohet përshtypja se komentet po i shkruajnë qytetarët serbë dhe rusë nga Beogradi dhe Moska, e jo shqiptarët!

0
KUR DHJETËRA SHQIPTARË E QAJNË FATIN E PUTINIT MË SHUMË SE FATIN E KOMBIT TË TYRE, DIÇKA NUK ËSHTË NË RREGULL ME HIGJIENËN E NDËRGJEGJES KOMBËTARE!
_____
Nën postimin tim për deklaratën e Viktor Suvorovit se Rusia po shpërbëhet si kufoma e një dinosauri, kam marrë dhjetëra komente nga bashkëkombësit e mi, të cilët duket se e kanë marrë përsipër një mision të jashtëzakonshëm humanitar:
Të kujdesen për fatin tragjik të Vladimir Putinit, sikur ai të ishte ndonjë jetim politik, që rrezikon të mbetet pa atdhe, pa fron dhe, ndoshta, edhe pa albumin familjar në Kremlin.
Shqetësimi i tyre për të ardhmen e Putinit është aq prekës, saqë për një çast të krijohet përshtypja se komentet po i shkruajnë qytetarët serbë dhe rusë nga Beogradi dhe Moska, e jo shqiptarët nga Kosova, Shqipëria, Maqedonia e Veriut dhe Mali i Zi, të cilët i kanë dy shtete gjysmë sovrane në Ballkan dhe një çështje kombëtare që ende nuk e kanë zgjidhur përfundimisht.
Pas një analize të hollësishme të profileve të tyre, m’u shfaq një panoramë edhe më interesante.
Shumica duket se i kanë larë edhe qelizat e fundit të arsyes në një lavatriçe ideologjike, ku detergjenti kryesor është një interpretim skajshmërisht ekstremist dhe terrorist i fesë islame, ndërsa shpëlarja përfundimtare bëhet me ujërat e turbullta të propagandës shkombëtarizuese fetare.
Kjo ideologji ka gjetur strehë mjaft komode nën çatinë e ndërtesës kryesore të Bashkësisë Islame të Kosovës.
Për mua, kjo çmenduri kolektive nuk është aspak befasuese, sepse filiala e BIK-ut, edhe në kohën e UDB-së, ishte njëra prej adresave më të besueshme për spiunazh, për oportunizëm dhe për veprimtari shkombëtarizuese.
Një histori bashkëpunimesh dhe përshtatjesh që meriton shumë më tepër vëmendje se një kapitull i tërë në enciklopedinë e konformizmit tradhtar shqiptar.
Dhe pastaj çuditemi pse jemi i vetmi popull në Ballkan që ende kemi çështje të pazgjidhura kombëtare dhe shtetërore!
Në një rajon ku popujt fqinjë, pavarësisht problemeve të tyre, dinë t’i mbrojnë shumë më mirë interesat kombëtare dhe shtetërore, ne kemi arritur ta prodhojmë edhe një kategori të veçantë patriotësh:
Njerëz që e ndiejnë dhimbjen e Rusisë më thellë se plagët e Kosovës, që e mbrojnë Putinin me më shumë pasion sesa sovranitetin e Shqipërisë dhe Kosovës dhe që, sapo përmendet Moska, e harrojnë gjuhën shqipe, për ta rikthyer në memorie menjëherë sapo u duhet ta sulmojnë dikë që mendon shqip.
Në këtë panair të absurditetit politik nuk na mungojnë as këlyshët e BIA-s që lehin shqip.
Disa e bëjnë nga bindja, disa të tjerë nga nostalgjia, ndërsa disa ndoshta sepse mendojnë se, duke lehur në gjuhën amtare, mund ta fshehin më mirë propagandën serbe.
Por një gjë duhet ta kuptojnë: nuk bëhesh patriot duke qarë për perandorinë e huaj, ndërkohë që e lë kombin tënd në pritjen e pafundme të historisë.
Dhe nëse Putini ka nevojë për avokatë në Ballkan, le t’i regjistrojë në ambasadën e tij.
Ne kemi nevojë për qytetarë që dinë t’i mbrojnë interesat shqiptare, e jo për një kor komentuesish që e kanë shndërruar fatin e Kremlinit në një çështje më të rëndësishme sesa fati i kombit të tyre.
Sepse Rusia mund të ketë shumë arsye për t’u shqetësuar për shpërbërjen e saj. Por shqiptarët do të duhej të kishin arsye shumë më serioze për t’u shqetësuar për gjendjen e tyre.
Një popull që e mbron me më shumë zell një perandori të huaj sesa sovranitetin e vet, nuk ka vetëm probleme me politikën.
Ai ka nevojë urgjente për një kontroll teknik të ndërgjegjes kombëtare, si dhe për një kontroll neuropsikiatrik të trurit të tij në Spitalin e Shtimes.