Kreu Blog

Shkrimtari Reshat Sahitaj për nderimet e rrejshme ndaj krijuesit Beqir Musliu nga ata që parasëgjithash e promovojnë vetvetën në emrin e tij

Drini.us
-
0
Shkrimtari Reshat Sahitaj për nderimet e rrejshme ndaj krijuesit Beqir Musliu nga ata që parasëgjithash e promovojnë vetvetën në emrin e tij
Reshat Sahitaj, Prishtinë
____
REAGIM KONSTRUKTIV/ ARS CLUBI “BEQIR MUSLIU “ NUK E NDERON BEQIR MUSLIUN AS NË EDICIONIN E 17-të
____
Jam duke i përcjellur vazhdimisht aktivitetet letrare të Klubit “ Beqir Musliu” , që as në edicionin e 17-të që u mbajt keto ditë, nuk po vlerësohet figura e shkrimtarit , dramaturgut, skenaristit tonë, në emër të te cilit organizohen aktivitetet që subvencionohen nga institucionet tona.
Në ato aktivitete, është e domosdoshme që se pakut një ditë apo një gjysem dite t’i kushtohet Beqir Musliut, për të cilin ka çka shkruhet, flitet e te ekspozohet. Jo! Organizatorët e kanë izoluar Beqir Musliun, e në emrin e tij e promovojnë veten dhe miqësinë e tyre klanore , duke mos guxuar të shperthejnë më larg se rrethi hermetik , nga frika se e humbin peshen e tyre regjionale. Gjermë tani, pra, deri ne edicionin e 17-të, u zhvilluan aktivitete për VETËKËNAQËSI.
Pse po reagoj?
Po reagoj ngase Beqir Musliun, Musa Ramadanin, Teki Dervishin e shumë tjerë i kam njohur në vitet e hershme të rinisë sime. Po reagoj ngase, Beqir Musliu vinte enkas në Prizren për të biseduar me Sefo Bejta Krasniqin dhe mue, e bisedat tona i vazhdonim në Prishtinë e gjetiu.
Po reaoj, sepse në dramën e Beqir Musliut “Vdekja e Gjergjizit” , kam luajtur bashkë me Shani Pallasken e shumë te tjere, e që kopjen e dramës e kam nxjerru nga arkivi RTK.
Po reagoj, ngase nga 1976 ende e kam një kopje të origjinalit të skenarit “Rropulari”, me shenime e korigjime me dorë.
Po reagoj, spse askush kurrë nuk ma bëri një telefonatë, jo që te më ftonte mysafir ne ndonjë edicion, por për të kerkuar materiale qe e pasurojnë vepren e Beqir Musliut e qe ata nuk i kanë.
Pas përfudnimit të luftës, rastësisht u takova me djalin e Beqir Musliut në një kafe afer KEK-ut përballë Grandit, dhe i tregova për materialet qe i kam, por kurrë më asnjë fjalë.
BEQIR MUSLIU NUK NDEROHET DUKE E PROMVOIR VETEN,POR DUKE FTUAR ATA QE E KANË NJOHUR!
BEQIR MUSLIU NUK NDEROHET DUKE I PROMOVUAR MUQESINË, POR DUKE FTUAR ATA QE SHKRUAJNË PER VEPRAT E BEQIR MUSLIUT !
BEQIR MUSLIU NUK NDROHET DUKE FTUAR MIQËSI PER INTERESA PERSONALE,POR DUKE FTUAR MIQËSINË E BEQIR MUSLIUT PER TE EVOKUAR KUJTIME QOFTË ME SHKRIME QOFTË ME SHKIRME APO GOJARISHT.
PS/ Reagoni sa te duani, por gabim e keni filluar dhe gabim po duani ta perfundoni karrieren tuaj …

Ismet Hasani nga Suedia, autor i Drinit, po ashtu thërret që të ndihmohet botimi i librit të Kabashit, “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”

Drini.us
-
0
Ismet Hasani nga Suedia, autor i Drinit, po ashtu thërret që të ndihmohet botimi i librit të Kabashit, “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”
Ismet M. Hasani, Suedi
____
Albanian Profile - Anjezë Gonxhe Bojaxhiu (1910-1997)
Të bëhemi bëmirës si na ka porositur Nëna Tereze, e kam fjalën për ndihmë z. Gjergj Kabashi për botimin e librit “Shqiptarët në luftë me Islamin Global” . Shembulli më eklatant i bëmirësisë në botë mbetët Nënë Tereza – Gonxhe Bojaxhiu .
Gjergj – Bajram Kabashi
___
Hyrja e Librit të Juaj “Shqiptarët në luftë me Islamin Global” që e lexova më preku në shpirt. Nuk më preku në shpirt se këtë e përjetoni Ju apo unë, por pse këtë që ju e shkruani po e përjetojnë shumica e shqiptarëve, për fat të keq. Prandaj, më keni thelluar shumë sot dhe më detyruat t’i shkruaj këto të gjitha.
Né nuk guxojmë të dorëzohemi para këtyre armiqve sepse, në qoftë se dorëzohemi, né jemi vrasës të rinisë sonë, jemi vrasës të së ardhmes sonë.
Hyrja e Librit tend është me vlerë dhe qellimirë veçanërisht për KOHËN në të cilën jemi.
Aftësitë tua për të krijue vepra të tilla nuk i ka çdo kush. E ke gjetë kohën dhe momentin, që për brezin e ri, e jo vetëm për ta – por për ata që lexojnë, libri yt është si dritë që zhdukë errësirën, ndaj po e thëm të plotë: NJË GRIME DRITË E ZHDUK ERRËSIRËN, E PO TË NDEZËN REFLEKTORËT E KREJT BOTËS, DITËS NUK IA SHOTJNË DRITËN.
Më lejoni të vazhdoj edhe pak!
Sot kemi nevojë për njerëz të tillë, që botës së sotme shqiptare të xhepit dhe të interesit, ku idealizmi zvarritet në honet e ethshme të fitimit, po i duken fare pak.
Lufta në mes ”pleqve” dhe ”të rinjve” nga mosha, ka për të vazhduar sipas ligjeve të amshueme (dasht Zoti) deri në mbarimin e botës. Por lufta më e rreptë për brezin e ri shqiptar është mbrapa portës dhe na pret të fillojmë. Kjo luftë dallohet nga të tjerat, nga drejtimi që ajo ka kundër një armiku të padukshëm dhe të rrezikshëm për shpirtin e Kombit. Lufta e ardhshme është lufta e djalërisë shqiptare kundër armikut të zemrës se vet, është lufta e një mendjeje krijuese kundër një mendje destruktive, është lufta e një botëkuptimi drite kundër një botëkuptimi errësire, është lufta për oksidentalizmin shqiptar kundër orientalizmit shqiptar.
Dy fronte armiqsore po e coptojnë sot zemrën e kombit tone. Është mirë që t’i tregojmë brezit të ri se ku gjenden shkaktarët e kësaj lufte, se ku gjenden llogoret e kësaj lufte?!
Sot kemi shumë, shumë njerëz të marrë e të diturit nuk po ia dalin që t’i përmirësojnë ata.
Mendja dhe mendimet e njeriut i ngjajnë parashutës, e cila, përderisa rri e mbyllur nuk shërben për asgjë, e pasi të hapet – ta shpëton jetën.
*
Në tërë veprimtarinë e Juaj, të shkruar e të botuar, në shtypin dhe revistat e kohës e në internet ndiejmë përpjekjet e fuqishme të një intelektuali të përcaktuar çartë. Por këtë orijentim ju e sugjeroni vetëm duke kaluar nëpërmjet rrugës tradicionale. Privilegji i të jetuarit Tuaj në ambientin perëndimor, ju kanë dhënë çartësi peshe dhe mendimi, për ta spikatur më mirë nga shumë të tjerë kalimin nëpër këtë rrugë.
Flamuri i veprimtarisë sonë kulturore duhet të jetë tracionalzimi. Mbas këtij flamuri duhet që të marshojmë.
E dimë se tek disa te ashtuquajtur përparimtarë të rinj, ndoshta në moshë, por të plakur në shpirt, këto pohime tuaja shkakëtojnë buzëqeshje përbuzëse.
Duam që breznitë e ardhshme ta endin jetën e tyre me elementat më bujarë të përvojës.
Kush lakmon përtëritjen e shkëputun nga tradita shqiptare, ai verbërisht përgatitet me marrë traditat e të huajit.
Tek gjendja jonë e varfër shpirtërore që kemi, sundon kapadaillëku, dembelizmi, trishtimi, melankolia, myku oriental, mosrespekti, tek të cilat vegjetojnë plagët tona shoqërore dhe socilae.
Në procesin e gjatë e të vështirë të analizës së problemeve të shumta shqiptare, gjenden hijet e pushtimeve të huaja dhe fryma e keqe, që ato krijuan dhe na e lanë si dhuratë. Këto pushtime, jo rrallë, vijnë pa krisma armësh dhe gjëmimi, por me frymën e ndotur të kulturës se prapambetur që sjellin.
Era e rëndë orientale ka bërë dëme të mëdha POPULLIT SHQIPTAR.
Shkrimet tuaja bëjnë bujë dhe krijojnë efekte të drejtpërdrejta tek opinioni më i zhvilluar – ju u prezentuat si një njeri që kishte vrojtur me kujdes me sytë e tij të mendjes disa dekada të rëndësishme të jetës kombëtare dhe ndryshimin në mes ”pleqve” dhe ”të rinjve” e trajtoni nga një këndvështrim që rrallëherë, rrallë kush e vlerësoi kështu.
Sigurisht që kishte dhe mendimtarë të tjerë, siç ka edhe sot, që problemin e ”të rinjve” dhe ”të vjetërve” e trajtojnë më pak, apo aspak. Ky problem nuk u vendos, apo nuk u trajtua si duhet, prandaj u bë një problem i rëndësishëm kyç për të ardhmen mbi baza të sigurta filozofike, sociologjike, historike dhe kombëtare.
Ndërsa sot po ndodh e kundërta.
Gati tek çdo shqiptar qoftë, ”i vjetër” apo ”i ri”, shihen inate e interesa efemer, shtrime e lajkatime, mbrojtje përpara një ”sulmi” të paqenë, mungesë e koncentrimit rreth ndonjë interesi të përbashkët-
Pas një vlerësimi këmbëngulës, me arsyetime filozofike dhe referenca socialo-historike, problemin në mes ”pleqve” dhe ”të rinjve” Ju e gjeni tek orientalizmi ynë, i cili e ka brejtur nga brenda nga shpirti shqiptarin, duke ia shpërbërë fuqitë e tij kolektivo-kombëtare.
*
Asgjë nuk është e pamundur! Pamundësinë e shkakton mosdija jonë relative. Duhet ta dime se pasuria më e madhe që e kemi është mendja jonë.
Koha hapsinore vërtetë ka ecur përpara, por, nga pikëpamja shoqërore, koha shqiptare ka mbetur në vend, apo ka ngecur! Problemet shqiptare po përsëriten, po koklaviten dhe po bëhen të pamundura për t’u zgjidhur si dikur.
Koha e mendimtarëve si Ju, i cili, me kulturën e tij të lartë dhe punën e madhe që bën, duke krijuar një edukatë të re qytetare publikut shqiptar, tolerancë dhe mirëkuptim truallit politik shqiptar, është zëvëndësuar nga koha e shigjetarëve dhe inatçorëve të mëdhenj që luftojnë për interesa personale me njëri-tjetrin.
Çuditësirat e politikës së sotme shqiptare, të cilat janë pozicionuar në luftë me njëri-tjetrin dhe njëherësh me faqen e përgjithshme të shqiptarëve, me sa duket kanë shijuar vetëm atmosferën e shijeve dhe veseve të ndotura të orientalizmit dhe nuk e kanë ndier kurrë kthjelltësinë e kulturës perëndimore të kësaj plejade mendimtarësh.Të dashur ju që lexoni këtë shkrim!
I nderuari dhe shumë i respektuari z. Kabashi
Të gjitha këto që i shkrova, kanë për qëllim që të kuptojmë se ku gjendemi né sot në shumë sfera.
Né nuk guxojmë t’i mbyllim sytë para kësaj lufte pa krisma, por duhet t’i kundërvihemi asaj, e për t’iu kundërvyer, mjet më i mirë se penda e z. Kabashi nuk ekziston, mjet më të mirë se sa ai të cilin e ka zgjedhur nuk ka.
*
z. Kabashi është talent i rrallë, ngase ka lexuar shumë, ka publikuar shumë,ka publikuar shkrime relevante në shumë gazeta e portale, por ky libër i tij është disi i veçantë, ka vlerë më të lartë se disa libra të tjerë së bashku.
Mendoj se veprat vlerësohen  në bazë të qëllimit, e me këtë libër z. Kabashi ia ka arritur qëllimit.
*
Në portalin ”DRINI.us” të cilin e udhëheqë z. Kabashi – jemi një numër i konsiderueshëm i shkrimtarëve, poetëve, artistëve, që publikojmë krijimet tona, e poashtu numër edhe më i madh i lexuesëve e komentuesëve…
Prandaj,
Njerëzit e mirë janë të krijuar për të bërë mirë. E mirësi më të madhe PËR TË GJITHË NÉ nuk ka sesa TË MBËSHTESIM E TË NDIHMOJMË FINANCIARISHT botimin e këtij libri të autorit të mirëfillët Gjergj-Bajram Kabashi, i cili, neve të gjithëve NA KA BËRË SHUMË TË MIRA.
E mira e ka të mirën dhe herdokurë kthehet me të mirë.
Kur Gonxhe Bojaxhiu, si 18 vjeçare e lëshoj shtëpinë ku u lind e ku u rrit, babai i saj – Nikollë- Kolë Bojaxhiu, e përcjelli deri të dera dhe në lamtumirën me te, ia tha këto fjalë: ”Bija ime, banu bamirëse! Bamirësia asht si nji guralec të cilin ti e hudhë në lumë të thellë, e ti nuk e sheh mâ, por ai aty qëndron dhe kurrë nuk humbë!” Të tjerat i dini vet…

Në Strasburg, takova Ambasadorin Fitor Murati, dhurova librin tim për krimet serbe në Deçan dhe diskutova mundësinë e promovimit të tij

Drini.us
-
0
Foto nga Strasburg-u
____
Nga: Adem Lushaj 
____
Gjatë vizitës sime në Strasburg, së bashku me veprimtarët tanë, Fadil Dekaj, Demë (Sokol) Mehmetaj dhe Leonis Prushi, patëm kënaqësinë të pritemi në Konsullatën e Republikës së Kosovës nga Ambasadori Fitor Murati dhe kolegu i tij, Ilir Selmani.
Në një atmosferë të përzemërt, zhvilluam një bashkëbisedim për çështje të ndryshme me interes kombëtar, me theks të veçantë në ruajtjen e kujtesës historike, dokumentimin e krimeve të luftës në Kosovë dhe përcjelljen e së vërtetës te brezat e ardhshëm dhe opinioni ndërkombëtar.
Me këtë rast, në cilësinë e autorit, pata nderin t’i dhuroja Ambasadorit Murati ekzemplarë të librit tim „Krimet serbe në Kosovë – Rasti i Deçanit“, të botuar në disa gjuhë. Një vend të veçantë zë botimi në gjuhën frënge, realizimi i të cilit u mundësua falë mbështetjes së bashkatdhetarëve tanë në Strasburg: Kushtrim Nimonaj, Demë Mehmetaj, Bajrush Stokaj dhe Fadil Dekaj, të cilëve u shpreh mirënjohjen time të sinqertë.
Gjatë takimit diskutuam edhe mundësinë e organizimit të një promovimi të librit në Strasburg në të ardhmen. Ambasadori Fitor Murati shprehu gatishmërinë për t’i shqyrtuar mundësitë e realizimit të këtij aktiviteti, i cili do të kontribuonte në prezantimin e dokumentimit të krimeve të luftës në Deçan dhe në njohjen e mëtejshme të së vërtetës për Kosovën.
Si autor, jam thellësisht mirënjohës për pritjen, respektin dhe bashkëbisedimin e frytshëm.
Falënderoj përzemërsisht Ambasadorin Fitor Murati për mikpritjen dhe gatishmërinë për bashkëpunim, si dhe Ilir Selmanin për pritjen dhe komunikimin e përzemërt.
Bashkëpunimi ndërmjet institucioneve tona diplomatike, veprimtarëve në mërgatë dhe autorëve që dokumentojnë historinë tonë është një kontribut i rëndësishëm në ruajtjen e kujtesës kombëtare dhe në afirmimin e së vërtetës për Kosovën.

At Gjergj Fishta dhe Shqipëria e sotme dhe paralajmërimi i tij për rrezikun nga brenda, kujtime në 155 vjetorin e lindjes

Drini.us
-
0
At Gjergj Fishta dhe Shqipëria e sotme dhe paralajmërimi i tij për rrezikun nga brenda, kujtime në 155 vjetorin e lindjes
23 tetor 1871 – 23 tetor 2026
____
Nga Frank Shkreli
____
 “Shqyptarë! A vagabondat jashta pune e jashta Shqypnie, ase ndryshe kemi sharrue me t’egër e me të butë.” — Gjergj Fishta
“Rreziku i mbrendshëm” — ka qenë ky titulli i një shkrimi të At Gjergj Fishtës, në revistën Hylli i Dritës. At Gjergj Fishta: Rreziku i përbrendshëm – Albspirit. (Artikulli i plotë).  Një shekull më parë, kur shteti shqiptar ishte ende në hapat e tij të parë dhe e ardhmja e vendit ishte e pasigurt, Fishta drejtonte vëmendjen te një rrezik që, sipas tij, nuk vinte vetëm nga armiqtë jashtë kufijve, por edhe nga brenda shoqërisë dhe jetës shtetërore shqiptare.  At Gjergj Fishta: “Rreziku i përbrendshëm” nga politika | Gazeta Telegraf— Sot, në 155-vjetorin e lindjes së Poetit Kombëtar, ky paralajmërim i Fishtës na fton të ndalemi e të reflektojmë.  A mund të jetë rreziku më i madh për një komb, jo vetëm ai që i kanoset nga jashtë, por edhe ai që lind brenda institucioneve të veta, nga papërgjegjësia, interesat personale e partiake, korrupsioni dhe dobësimi i besimit të qytetarëve te shteti?  Kjo pyetje tingëllon veçanërisht e rëndësishme në një Shqipëri ku protestat studentore e qytetare të 3-muajve të kaluar, janë shoqëruar me kërkesa për ndryshime, shqetësime për arsimin dhe punësimin, akuza për korrupsion të lartë qeveritar dhe përplasje të dhunshme në Tiranë e qytete të tjera.  Nuk është fjala të pretendojmë se Fishta e parashikoi Shqipërinë e sotme. Është fjala të kuptojmë se disa probleme të jetës publike mund të përsëriten, edhe kur ndryshojnë koha, njerëzit dhe rrethanat politike. Dhe pikërisht këtu qëndron aktualiteti i paralajmërimit të At Gjergj Fishtës.
Historikisht, është e natyrshme që vëmendja e shteteve të përqendrohet te kërcënimet e jashtme. Por një shtet mund të dobësohet edhe nga mënyra se si qeveriset, nga cilësia e institucioneve të tij dhe nga marrëdhënia që klasa politike ndërton me qytetarët.  Në shkrimin e tij, më shumë se një shekull më parë, Fishta kritikonte njerëzit që, sipas tij, përpiqeshin të përfitonin nga shteti pa pasur cilësitë morale e qytetare që kërkon shërbimi publik. Ai nuk e trajtonte rrezikun e brendshëm thjesht si çështje të armiqve politikë, por si problem të karakterit, të përgjegjësisë dhe të interesit kombëtar.  Ky është një dallim thelbësor, sepse, rreziku i brendshëm nuk duhet kërkuar te çdo kundërshtar politik, te çdo protestues apo te çdo qytetar që ngre zërin kundër qeverisë. Në një demokraci të vërtetë, kundërshtimi politik dhe protesta paqësore janë, natyrisht, të drejta legjitime.  Rreziku shfaqet kur interesi publik i nënshtrohet interesit personal, ose partiak. Kur institucionet humbasin pavarësinë, kur përgjegjësia zëvendësohet me justifikime dhe kur ligji perceptohet nga publiku si i ndryshëm për të fuqishmin dhe për qytetarin e zakonshëm. Një komb nuk dobësohet vetëm kur e sulmon armiku. Ai dobësohet edhe kur humbet besimin te drejtësia, te institucionet dhe te njerëzit që e drejtojnë. Kjo është një prej arsyeve pse shkrimi i Fishtës meriton të rilexohet sot, përball zhvilliemeve të fundit në Shqipëri.
Protestat e tetorit 2026 në Tiranë kanë nxjerrë në pah pakënaqësi që shkojnë përtej një çështjeje të vetme. Studentët dhe të rinjtë kanë shprehur shqetësime për kushtet e arsimit, kostot e studimeve, mundësitë e punësimit dhe korrupsionin në të gjitha nivelet e qevevrisë dhe të shoqërisë. Lëvizja është zgjëruar edhe në kërkesa më të gjëra politike, përfshirë dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama. Protestat janë shoqëruar edhe me përplasje, dëmtime pronash dhe përdorim të gazit lotsjellës e ujit me presion nga policia.  Këto zhvillime kërkojnë një shqyrtim serioz të shkaqeve të pakënaqësisë, pa i ngatërruar të gjitha kërkesat qytetare me veprimet e dhunshme të individëve të caktuar.  Kur studentët kërkojnë arsim më cilësor dhe mundësi të barabarta, pyetja nuk duhet të jetë vetëm kush qëndron pas protestës, por edhe cilat probleme i kanë shtyrë ata të dalin në rrugë.  Kur qytetarët kërkojnë transparencë dhe përgjegjësi, institucionet duhet t’u përgjigjen qytetarëve me fakte, dokumente dhe veprime konkrete. Kur ngrihen akuza për shkelje të ligjit, ato duhet të hetohen nga organet kompetente dhe të vlerësohen mbi bazën e provave.
Një demokraci e shëndetshme nuk i zgjidh problemet duke i shpallur të gjithë kritikët kundërshtarë të shtetit. Ajo i zgjidh ato duke dalluar kritikën legjitime nga shkelja e ligjit dhe duke garantuar që secili të mbajë përgjegjësi për veprimet e veta.  Nëse do të kërkonim sot një mësim të rëndësishëm nga paralajmërimi i Fishtës një shekull më parë, do të ishte nevoja për të dalluar shërbimin ndaj atdheut nga përdorimi i atdheut për interesa vetjake dhe partiake. E kam thënë shpesh, gjatë muajve të fundit, se shteti nuk është pronë e një partie, as institucionet nuk janë zgjatim i interesave personale të drejtuesve të tyre. Dhe fitorja në zgjedhje nuk e përjashton askënd nga detyrimi për të dhënë llogari.  Pushteti demokratik është mandat dhe përgjegjësi, jo privilegj i pakufizuar i një personi ose një partie. Fishta nuk mund të shndërrohet në gjykatës të politikës së sotme. Por kritika e tij ndaj veseve të jetës publike në kohën e tij, na kujton se atdhetarizmi nuk matet me deklarata, por me sjelljen e pushtetarëve ndaj shtetit dhe qytetarëve.  Është e lehtë të flasësh për kombin. Më e vështirë është të respektosh ligjin kur ai prek interesat e tua. Është e lehtë të kërkosh llogari nga kundërshtari. Më e vështirë është të pranosh llogaridhënien kur je vetë në pushtet.  Është e lehtë të deklarosh se përfaqëson popullin. Më e vështirë është ta dëgjosh atë, kur kërkesat e tij nuk përputhen me planet e tua. Këtu fillon edhe prova e vërtetë e përgjegjësisë publike. Protesta paqësore nuk është rrezik për atdheun.  Në një lexim të gabuar të historisë, paralajmërimi për rrezikun e brendshëm mund të përdoret për të etiketuar si armiq të vendit ata që kundërshtojnë qeverinë. Kjo do të ishte në kundërshtim me parimet themelore të demokracisë. Studentët dhe qytetarët që protestojnë, paqësisht, nuk janë, për këtë arsye, armiq të Shqipërisë. Rreziku i vërtetë për demokracinë është kur ligji humbet besueshmërinë, kur dhuna zë vendin e dialogut dhe kur pushteti e qytetari nuk dëgjojnë njëri-tjetrin.
Në këtë 155-vjetor të lindjes së Fishtës, paralajmërimi i tij nuk duhet drejtuar vetëm ndaj qeverisë së sotme.  Ai duhet të shërbejë si rast reflektimi për të gjithë klasën politike shqiptare të këtyre 35-viteve tranzicion.  Në përvjetorin e lindjes së At Gjergj Fishtës nuk mjafton të përmendim emrin e tij. Duhet të pyesim veten nëse jemi të gatshëm ta mbrojmë Shqipërinë nga rreziqet që mund ta dobësojnë nga brenda e që janë korrupsioni i provuar, papërgjegjësia publike, kapja e institucioneve, përçarja politike dhe humbja e besimit te drejtësia.  Duhet gjithashtu të kuptohet se ky rrezik nuk luftohet duke shtypur zërin e qytetarëve, ose të medias e fjalës së lirë ose duke etiketuar kundërshtarët apo duke zëvendësuar provat me akuza. Rreziku i brendshëm luftohet me institucione të forta, me transparencë, me ligje të barabartë dhe me qytetarë që marrin pjesë në mënyrë paqësore e të përgjegjshme në jetën publike të vendit.
Paralajmërimi i Fishtës, i lexuar në kontekstin e kohës së tij, na fton të shohim përtej zhurmës politike dhe të kërkojmë shkaqet e vërteta të dobësimit të një shteti.  Sepse një komb nuk rrezikohet vetëm nga armiqtë që i shfaqen përballë. Rrezikohet edhe kur ata që duhet t’i shërbejnë e harrojnë përgjegjësinë e tyre ndaj votuesve, por edhe kur qytetarët humbasin besimin se drejtësia mund të vihet në vend e sidomos, kur brezi i ri nuk sheh mundësi për të ndërtuar të ardhmen në atdheun e vet.
Në 155-vjetorin e lindjes së At Gjergj Fishtës, le ta kujtojmë «Rrezikun e mbrendshëm» jo si një etiketë për kundërshtarët politikë, por si një thirrje për vetëkritikë kombëtare.  Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë armiq të shpallur. Ka nevojë për më shumë përgjegjësi kombëtare dhe politike, për më shumë drejtësi dhe më shumë respekt për qytetarin nga ana e institucioneve të qeverisë dhe të shtetit. Sepse atdheu nuk mbrohet duke heshtur përballë problemeve dhe padrejtësive. Atdheu mbrohet duke i zgjidhur ato. Në këtë 155-vjetor të lindjes, trashëgimia e At Gjergj Fishtës nderohet jo vetëm duke lexuar fjalët e tij sot — më shumë se një shekull më vonë — por duke marrë seriozisht pyetjen: nëse me veprat e saj, klasa politike shqiptare po e forcon Shqipërinë si shtet, apo po e dobëson dhe po shkatërron shtetin nga brenda?  Para se të jetë vonë, Kombi shqiptar ka nevojë për një këthesë të re historike, me njerëz të ri dhe me përfaqësues ndryshe! E kam thenë edhe herë tjera se, Demokracia nuk pret.  Frank Shkreli: Nga paralajmërimi “Demokracia nuk pret”, te zgjimi qytetar dhe alarmi: Demokracia në rrezik!| Gazeta Telegraf, Kur qytetarët dalin në rrugë për muaj të tërë, mesazhi i tyre është i qartë dhe nuk mund të shpërfillet më. Shqipëria ka nevojë për një kthesë të vërtetë politike, institucionale dhe morale. Frank Shkreli: Kur zgjohet rinia, dridhen elitat. A po vjen më në fund ndryshimi në trojet shqiptare?! | Gazeta Telegraf 
Frank Shkreli
                      Gjergj Fishta: Per Shqyptarë do t’jét Shqypnija kush ua prekë, ai ...
                                         Mbi njatë Flamur, Perendija
Me dorë t’ vet Ai e ka shkrue:
“Për Shqyptarë do t’ jét Shqypnija;
Kush u a prekë, ai kjoftë mallkue!”
                                      (Gjergj Fishta: Himni i Flamurit Kombtar)
                
Revista Hylli i Dritës — që promovonte interesat e Kombit shqiptar — ka botuar, fillimisht, shkrimin e At Gjergj Fishtës: “Rreziku i përbrendshëm”

Rrëfimi i një futbollisti që e bëri realitetin premtim

Drini.us
-
0
Rrëfimi i një futbollisti që e bëri realitetin premtim
Drilon A. Paçarizi, ish-qendërsulmues i shkëlqyer i skuadrave zvicerane FC Meyrin, Étoile Carouge FC, FC Locarno, FC Lugano dhe FC Le Mont, në një intervistë dhënë më 21 tetor 2026 gazetarit Fabrizio Beretta, të së përditshmes “Tio.ch”, rrëfen përvojën e tij të gjatë si futbollist, duke sjellë në kujtesë çastet e lumtura të karrierës, por edhe zhgënjimet dhe të papriturat që e shoqëruan gjatë saj.

Paçarizi, së bashku me mesfushorin kroat Marko Bashiq, ishin ndër më meritorët për rikthimin e FC Luganos, pas 13 vjetësh, nga Challenge League në elitën e futbollit zviceran.

Falë edhe golave vendimtarë të Paçarizit, FC Lugano, më 30 maj 2015, me 72 pikë të grumbulluara, zyrtarizoi titullin e kampiones së Challenge League të Zvicrës, duke lënë pas skuadra me traditë të gjatë dhe pretendente për këtë titull, si FC Schaffhausen, FC Lausanne-Sport, FC Winterthur etj.

Në këtë rrugëtim drejt suksesit, veçmas duhet përmendur paraqitja e shkëlqyer e Paçarizit më 14 gusht 2014, në stadiumin “Cornaredo”, ku FC Lugano, si vendase, mposhti bindshëm FC Schaffhausenin me rezultatin 5 me 2. Në atë ndeshje, Paçarizi shënoi tre gola, duke dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm në fitoren e skuadrës së tij.

Në intervistën dhënë “Tio.ch” në gjuhën italiane, Drilon Paçarizi rrëfen gjithashtu për bashkëpunimin dhe marrëdhëniet e tij të shkëlqyera me Davide Morandin, në atë periudhë trajner i FC Locarnos.

Me mjaft emocion, Paçarizi kujton: “Davide më solli te Locarno dhe kishte besim të plotë tek unë. Mirëpo, as unë nuk e zhgënjeva. U mundova të jepja maksimumin. Me fanellën e kësaj skuadre, gjatë viteve 2012–2014, zhvillova 71 ndeshje dhe shënova 18 gola”.
Kalimin në FC Lugano, Drilon Paçarizi, sot 37 vjeç, e kujton si një periudhë që i solli një gëzim të jashtëzakonshëm, por më vonë edhe një zhgënjim të madh.

Për sa kohë që kjo skuadër drejtohej nga trajneri Livio Bordoli, gjithçka shkonte mirë. Paçarizi ishte njëri ndër sulmuesit më të mirë të ekipit dhe gëzonte besimin e trajnerit.

Madje, më 1 gusht 2014, gjatë festimeve të Ditës Kombëtare të Zvicrës, ai pati marrë guximin që, përpara mijëra simpatizuesve të FC Luganos, të premtonte rikthimin e skuadrës në elitën e futbollit zviceran.

Premtimi nuk mbeti vetëm fjalë. Fjala e dhënë e Paçarizit u bë realitet dhe FC Lugano, pas shumë vjetësh, u rikthye në mesin e skuadrave më të mira të Super League të Zvicrës.

Me fanellën bardhezi të FC Luganos, Paçarizi u paraqit në 23 ndeshje dhe shënoi 6 gola, duke lënë gjurmë në një nga kapitujt më të rëndësishëm të historisë së kësaj skuadre.

Zeman dhe ëndrra e ndërprerë për të luajtur në Superligë

Megjithëse Drilon Paçarizi kishte oferta të shumta nga skuadra brenda dhe jashtë Zvicrës, ai kishte vendosur t’i mbetej besnik FC Luganos, me të cilën ende kishte kontratë.

As që i kishte shkuar ndër mend se, pas gjithë atij kontributi në rikthimin e skuadrës në elitë, do të mbetej jashtë listës së trajnerit të sapoemëruar çek, Zdeněk Zeman.

Zhgënjimi ishte, natyrisht, i madh. Paçarizi kishte zhvilluar tërë fazën përgatitore së bashku me futbollistët e FC Luganos dhe vetëm një javë para fillimit të kampionatit kuptoi se nuk bënte pjesë në listën e lojtarëve të përzgjedhur nga trajneri Zeman, i cili e drejtoi FC Luganon gjatë viteve 2015–2017.

Kështu, futbollistit që kishte dhënë kontribut të rëndësishëm në rikthimin e skuadrës në Super League iu ndërpre papritur ëndrra për të luajtur me të në elitën e futbollit zviceran.

Ngjashëm, disa muaj më vonë, u veprua edhe me mbrojtësin Denis Markaj, me origjinë nga Gjakova e Kosovës.

Ana tjetër e futbollit: sakrificat që publiku nuk i sheh

Përtej golave, rezultateve dhe duartrokitjeve, Drilon Paçarizi dëshiron të përcjellë edhe një mesazh të rëndësishëm për të gjithë ata që e duan dhe e ndjekin futbollin.

Sipas tij, futbolli nuk është gjithmonë aq i bukur sa duket nga tribunat. Shumë njerëz mendojnë se jeta e futbollistëve është përherë e mrekullueshme, e mbushur me suksese, kënaqësi dhe privilegje.

Mirëpo, pas asaj që shohim në fushën e blertë, shpesh fshihen vështirësi, sakrifica dhe situata të ndërlikuara personale, për të cilat tifozët dinë fare pak ose nuk dinë asgjë.

“Edhe për mua nuk ishte e lehtë të largohesha i vetëm për të jetuar në Tiçino. Kam njohur futbollistë që, ndërkohë që vazhdonin të luanin, përballeshin me depresion ose rraskapitje të rëndë psikologjike, pa e ditur askush se nëpër çfarë fazash po kalonin”.

Kjo dëshmi prekëse na kujton se pas fanellës së një futbollisti qëndron, para së gjithash, një njeri, me emocionet, shqetësimet, ëndrrat dhe vështirësitë e veta.

Pavarësisht gëzimeve dhe zhgënjimeve të herëpashershme, Drilon Paçarizi kantonin Tiçino vazhdon ta kujtojë me dashuri të veçantë.
Vitet e kaluara në pjesën italishtfolëse të Zvicrës ai nuk i konsideron vetëm si një kapitull të karrierës së tij sportive. Përkundrazi, nga qëndrimi në këtë pjesë jugore të vendit ka ruajtur kujtime të mrekullueshme, të cilat vazhdojnë ta lidhin me këtë rajon.

Sa herë që i jepet mundësia, ai kthehet atje së bashku me bashkëshorten e tij, Besianën, dhe dy fëmijët e tyre: Elean, gjashtëvjeçare, dhe Priamin, trevjeçar.

Paçarizi e vizitonte Tiçinon edhe përpara se të luante futboll atje. E tërhiqnin bukuritë e rralla natyrore dhe, mbi të gjitha, njerëzit miqësorë e mikpritës, që shpejt të bëjnë të ndihesh si në shtëpinë tënde.

Këtë lidhje të sinqertë me pjesën italishtfolëse të Zvicrës, ku përjetoi gëzime, sfida, zhgënjime, por edhe një nga arritjet më të rëndësishme të karrierës së tij, Paçarizi do ta ruajë përherë.

Pas përfundimit të karrierës si futbollist, Drilon A. Paçarizi i është përkushtuar me tërë qenien familjes.
Sot, ai jeton në Gjenevë, ku punon si nëpunës në Arkën Kantonale të Sigurimit të Papunësisë të Gjenevës (Caisse cantonale genevoise de chômage).

Arif Ejupi, Gjenevë, 22 tetor 2026

Agim Ramadani, Vëllai i shpirtit, agimi që nuk perëndon kurrë !

Drini.us
-
0
Agim Ramadani, Vëllai i shpirtit, agimi që nuk perëndon kurrë !

Sak Muji, Zvicër – Rugovë

PËRGJIGJE NGA ZEMRA PËR MOTRËN TIME TË NDERUAR, SHUKRIJE RAMADANI, BASHKËSHORTEN E HEROIT TË KOMBIT, AGIM RAMADANI – KATANA!

E dashura motra ime Shukrije! Sot, me këtë shkrim kaq të dhimbshëm, kaq njerëzor e kaq të madhërishëm, më ktheve pothuajse tridhjetë vjet prapa, në atë 22 shkurt të vitit 1997, në Qendrën Kulturore Shqiptare në Zürich, ku mes veshjeve tona kombëtare, artit, tingujve të kavallit dhe dashurisë për Kosovën, qëndronte edhe AGIMI YNË, VËLLAI IM I ZEMRËS!

O motra ime Shukrije!

Më dridhet shpirti kur i kujtoj ato ditë! Sepse atëherë ne nuk po hapnim vetëm një ekspozitë etnografike të krijimtarisë sime, të lindur edhe pas hekurave të burgjeve famëkeqe jugosllave.

NE PO HAPNIM NJË DRITARE TË KOSOVËS SË ROBËRUAR NË ZEMËR TË EVROPËS!

Unë kisha sjellë në atë sallë gjurmët e nëntë viteve të burgut politik, dhimbjen, prangat, artin dhe ëndrrën për liri. Ndërsa Agimi, ai burrë i rrallë, ai artist me zemër luftëtari, kishte sjellë diçka edhe më të madhe:

BESIMIN SE KOSOVA NJË DITË DO TË ÇLIROHEJ!

Ai nuk e donte Kosovën vetëm me fjalë! E donte me brushën e piktorit, me vargun e poetit, me zemrën e atdhetarit dhe, në fund, me pushkën e çlirimtarit! Ah, Agim, o vëllai im! Kush do ta kishte menduar se vetëm dy vjet pas asaj ekspozite, ti do të bëheshe një nga emrat e pavdekshëm të historisë sonë kombëtare?! Se duart që krijonin piktura do të kapnin armën e lirisë!

Se poeti që shkruante për atdheun do ta shkruante me gjakun e vet një nga faqet më të lavdishme të historisë së Kosovës!

DHE MË 11 PRILL 1999, NË KOSHAREN HEROIKE, TI NUK U SHUAVE, AGIM!

Ti u shndërrove në dritën e një agimi të ri për Kosovën! Ti u bëre simbol i guximit, i sakrificës dhe i dashurisë së pakufishme për atdheun!

⸻ SHUKRIJE, MOTRA IME, NJË ZË QË MA PLAGOSI SHPIRTIN PËRJETË!

Nuk mund ta harroj kurrë atë porosi telefonike: “Momentalisht nuk gjendem këtu, leni porosinë.” O Zot, sa e rëndë ishte ta dëgjoje atë zë! Agimi nuk ishte më mes nesh, por zëri i tij vazhdonte të jetonte! Telefoni fliste, ndërsa zemra ime kërkonte një përgjigje që nuk do të vinte më. Dhe pikërisht nga ajo dhimbje, nga ai mall që nuk shuhej, më dolën vargjet: “Më mbeti fjala tek porosia, Zëri yt mbushur mall, Mbas telefonit, ah, Thekshëm klith vetmia, Unë mbeta vrarë, ti gjallë.” Këto nuk ishin vetëm vargje poezie!

ISHTE KLITHMA IME PËR VËLLAIN QË E KISHA HUMBË, POR QË KOSOVA E KISHTE FITUAR PËRJETË!

Dhe kur ato vargje morën jetë në këngën e interpretuar nga bilbili ynë, Shkurte Fejza, ndjeva sikur zëri i Agimit po kthehej përsëri mes nesh.

⸻ E DASHURA SHUKRIJE!

Ti nuk e humbe vetëm bashkëshortin e jetës. Fëmijët tuaj nuk e humbën vetëm babanë. Ne nuk e humbëm vetëm një shok e vëlla. KOSOVA FITOI NJË HERO, POR ZEMRAT TONA MORËN NJË PLAGË QË NUK MBYLLET KURRË! Sa e rëndë është kjo histori e jona shqiptare! Të ëndërrosh lirinë me vite, të vuash për të, të luftosh për të, e pastaj të mos i kesh më pranë ata që dhanë jetën që ne ta gëzojmë! Por, motra ime, sot e them me gjithë fuqinë e shpirtit:

AGIM RAMADANI NUK I TAKON VETËM HISTORISË. AI I TAKON NDËRGJEGJES SË KOMBIT SHQIPTAR!

Ai jeton në Koshare! Jeton në flamurin kuqezi! Jeton në kujtesën e bashkëluftëtarëve! Jeton në zemrat e fëmijëve, nipave e mbesave të tij! Jeton në poezinë, pikturën dhe këngën shqiptare! Dhe mbi të gjitha, Agimi jeton në zemrën tënde, Shukrije, aty ku as vdekja nuk mund ta ndajë nga dashuria e jetës së tij! Katër fotografitë që ti i solle përsëri në dritë nuk janë vetëm fotografi. Ato janë katër dëshmi të një kohe kur ne, shqiptarët e mërgimit, punonim, krijonim, sakrifikonim dhe besonim se një ditë Kosova do të bëhej e lirë. Aty është edhe Fetija ime, aty je ti, aty jam unë, aty janë miqtë tanë.

DHE ATY ËSHTË AGIMI, I GJALLË, I BUZËQESHUR, I PAVDEKSHËM NË KUJTESËN TONË!

⸻ O AGIM, O VËLLAI IM!

Sot nuk dua të të them lamtumirë! Sepse vëllezërve që bëhen dëshmorë nuk u thuhet lamtumirë. Atyre u jepet besa! BESA SE NUK DO T’I HARROJMË!

Besa se do ta mbrojmë lirinë për të cilën ranë! Besa se do të kërkojmë drejtësi, do ta ruajmë të vërtetën historike dhe do t’ua përcjellim brezave amanetin e tyre! Kosova duhet të jetë shteti i dinjitetit, i drejtësisë dhe i bashkimit qytetar, ashtu siç e ëndërruan dëshmorët e saj! Dhe ty, motra ime Shukrije, të përulem me respektin më të madh për dashurinë, qëndresën dhe besnikërinë ndaj kujtimit të Agimit tonë! Faleminderit që na e riktheve atë ditë historike të Zürichut, atë ekspozitë, ato fytyra dhe atë vëllazëri që as koha, as largësia dhe as vdekja nuk e shuan dot!

AGIM, O VËLLAI IM, TI NUK JE MË NË TELEFON PËR TË NA THËNË: “Momentalisht nuk gjendem këtu, leni porosinë.”

SOT JEMI NE QË TA LËMË NJË POROSI: RRI I QETË, VËLLAI IM! KOSOVA PËR TË CILËN TI DHE SHOKËT E TU DHATË JETËN, DO TË MBETET PËRGJITHMONË AMANETI YNË! TI MBETE AGIM NË AGUN E LIRISË, NDËRSA UNË MBETA ME MALLIN E PASHUAR PËR TY!

Lavdi e përjetshme Heroit të Kombit, Agim Ramadani – KATANA!

Lavdi të gjithë dëshmorëve të lirisë! 🇦🇱 LAVDI UÇK-SË ÇLIRIMTARE! 🇽🇰 Me mall, lot, krenari dhe dashuri të përjetshme vëllazërore, SAK MUJI – SYLË MUJAJ /d.v./ Ish-i burgosur politik, artist dhe vëllai yt i zemrës, Agim.

Bejtush Peci – Zhazha, barrikadat dhe “Shtëpia e Bardhë”

Drini.us
-
0
Bejtush Peci – Zhazha, barrikadat dhe “Shtëpia e Bardhë”
Sak Muji, Zvicër , Rugovë
____
(Ish Sylë Mujaj, i burgosur politik 1981–1990)
BEJTUSH PECI–ZHAZHA, BARRIKADAT DHE “SHTËPIA E BARDHË”
Nga revolta e vitit 1974 deri te barrikada e 15 janarit 1990 në Burgun e Nishit
Ka ngjarje që burgu përpiqet t’i mbulojë me mure.
Por kujtesa e të burgosurit është më e fortë se muri.
Në Burgun e Nishit kam kaluar një pjesë të rëndë të jetës sime, nga 9 nëntori 1981 deri më 15 prill 1990. Aty kam njohur qindra shqiptarë, por edhe serbë, boshnjakë, romë, kroatë dhe të burgosur të kombësive të tjera.
Aty pashë frikë.
Pashë torturë.
Pashë qëndresë.
Pashë edhe barrikada.
Dhe pikërisht për këtë, historia e Burgut të Nishit nuk fillon me gjeneratën tonë të vitit 1981.
Ajo kishte gjak shumë më herët.
14 JANAR 1974 – REVOLTA E BEJTUSH PECI–ZHAZHËS
Një nga ngjarjet më të rënda të dokumentuara në Burgun e Nishit ndodhi më 14 janar 1974.
Sipas dëshmisë së ish-të burgosurit Shefqet Ali Dibrani, një grup i madh të burgosurish shqiptarë u organizuan kundër dhunës dhe keqtrajtimit në burg.
Policia ndërhyri me cisterna uji, gaz lotsjellës, plumba gome dhe armë zjarri.
Në atë revoltë u plagos rëndë Bejtush Peci–Zhazha, i cili më pas vdiq nga plagët.
Po sipas këtij rrëfimi, pas përplasjes u ngritën kërkesa politike dhe njerëzore: ndalimi i torturave, kthimi i të burgosurve shqiptarë në Kosovë, ndryshime në drejtimin e burgut dhe prani më e madhe e personelit shqiptar.
Pas negociatave, një pjesë e të burgosurve u transferuan në burgje të Kosovës.
Bejtushi mbeti në kujtesën e burgut si një nga ata që nuk u përkulën.
VITI 1977 – REVOLTA E TJETËR, POR NË POZHAREVC
Për vitin 1977 duhet bërë një dallim i rëndësishëm.
Qe Burimete deshmuara e dokumentojnë një revoltë të madhe të të burgosurve shqiptarë në Pozharevc.
Aty përmenden të burgosur shqiptarë që u përleshën me gardianët dhe me të burgosur serbë, pas së cilës një pjesë e tyre u transferuan në burgje të tjera.
Prandaj, në këtë shkrim kemi mbledhur keto deshmi :
1974 – Nishi.
1977 – Pozharevci.
1990 – përsëri Nishi.
Kjo ndarje është e rëndësishme që historia të mbetet e saktë.
15 JANAR 1990 – BARRIKADA QË NUK HARROHET
Në fund të vitit 1989, pas tronditjeve të mëdha politike në Evropën Lindore dhe rënies së regjimeve komuniste, edhe brenda burgut ndihej se diçka po ndryshonte.
Në Burgun e Nishit, më 15 janar 1990, shpërtheu një nga barrikadat më të rënda që kam përjetuar personalisht.
Këtë datë e kam shënuar edhe në krijimet e mia të burgut:
“Barrikadë shqiptare… Burgu i Nishit, 15.01.1990.”
Ajo nuk ishte barrikadë vetëm e shqiptarëve.
Në ndërprerjen e punës, të bukës dhe në kundërshtimin ndaj administratës morën pjesë shumë të burgosur të kombësive të ndryshme: shqiptarë, serbë, boshnjakë, romë dhe të tjerë.
Ishte revoltë kundër kushteve, dhunës dhe trajtimit çnjerëzor.
Sipas kujtesës sime, për herë të parë u futën në mënyrë masive njësitë speciale.
Ishte dimër i egër.
Temperaturat ishin shumë nën zero.
Në oborrin e burgut u përdorën pompat e fuqishme të kamionëve me ujë.
Uji na godiste trupin me forcë të madhe dhe, në atë të ftohtë të skajshëm, përjetimi ishte sikur të na digjte e ngrinte njëkohësisht.
Pastaj hynë njësitë speciale.
Na kapnin.
Na tërhiqnin zvarrë.
Na godisnin.
Dhe na çonin drejt bodrumeve të asaj që ne e njihnim si:
“SHTËPIA E BARDHË”
25 QELITË E NGUSHTA
Në bodrumet e “Shtëpisë së Bardhë” kishte qeli të vogla.
Sipas kujtesës sime, shumë prej tyre ishin rreth një metër e gjysmë të gjera dhe afërsisht pesë hapa të gjata.
Në dhoma të tilla futeshim deri në 20 veta.
Njeri mbi tjetrin.
Pa ajër.
Pa vend për t’u shtrirë.
Pa e ditur kush do ta kalonte natën e kush jo.
Ishim si sardele.
Kjo nuk është metaforë.
Kjo është ajo që kemi përjetuar.
Kur e kujtoj sot, nuk më kujtohet vetëm frika.
Më kujtohet edhe pyetja:
Kush do të mbetet gjallë?
SHOKËT QË NUK DUHET TË HARROHEN
Në Burgun e Nishit dhe në sistemin e burgjeve jugosllave kaluan shumë shqiptarë.
Për një pjesë të tyre ekzistojnë edhe lista publike të ish-të burgosurve politikë shqiptarë në Nish.
Në to gjenden emra si Ali Lajçi, Hydajet Hyseni, Gani Koci, Sali Sefa, Bajram Kosumi, Musli Kosumi, Muhamet Rogova, Sejdi Elezi, Bedri Bajrami, Hasan Ukëhaxhaj, Enver Dugolli, Enver Topalli, Selim Zhubi, Ramadan Pllana dhe shumë të tjerë.
Unë dua t’i kujtoj edhe të tjerë që i kam njohur ose që i kam ruajtur në kujtesën time:
Sali Sefa, Sejdi Elezi, Bedri Bajrami, Nasim Haradinaj, Hasan Ukëhaxhaj, Selim Bucolli, Ramadan Nika, Enver Topalli, Xhavit Nuhiu, Ramiz Thaçi, Enver Dugolli, Gani Krasniqi, Sejdi Sopi, Esat Ahma, Selim Zhubi, Afrim Qerimi, Selim Geci, Ramadan Gashi, dhe shumë të tjerë.
Lista nuk mbaron këtu.
Dhe nuk dua të pretendoj se të gjithë këta kanë qenë në të njëjtën qeli, të njëjtin pavijon apo të njëjtën barrikadë.
Secili ka kronologjinë e vet.
Por secili duhet të ruhet me emër.
JOVA – GARDIANI QË MË TREGUAR NJË HISTORI
Mes gjithë gardianëve të Burgut të Nishit ishte njëri që ne e njihnim si JOVA.
Sjellja e tij ishte ndryshe.
Nuk sillej me shqiptarët me atë brutalitet që e shihnim te shumë të tjerë.
Pas shumë vitesh e pyeta:
“Druže komandire, pse ju silleni mirë me ne shqiptarët?”
Ai u ndal dhe më tha se e kishte pritur këtë pyetje.
Sipas rrëfimit të tij, babai i tij kishte qenë i përfshirë në vrasjen e një të burgosuri shqiptar, të cilin ai e quajti Bejtush Zhazha.
Jova tregonte se babai i tij, në pleqëri, përsëriste vazhdimisht:
“Zhazha… Zhazha… Zhazha…”
dhe se para vdekjes kishte pranuar fajin e vet.
Sipas Jovës, ajo histori e kishte rënduar familjen dhe kishte ndikuar që ai vetë të sillej ndryshe me të burgosurit shqiptarë.
Këtë unë e jap si dëshmi personale, jo si fakt të përfunduar arkivor.
Derisa të gjendet dokument që lidh babanë e Jovës me vrasjen e Bejtushit, kjo pjesë duhet të mbetet pikërisht kështu:
rrëfim i dëgjuar drejtpërdrejt nga unë në Burgun e Nishit.
EMIN BEHRAMI – PORTRETI QË MBETI
Në Nish njoha edhe Emin Behramin nga Lushta e Mitrovicës.
Ai kishte kaluar vite të gjata në burg.
Sipas rrëfimit të tij, ishte dënuar rëndë për një vrasje në autobus dhe dënimi kapital i ishte zëvendësuar me burgim të përjetshëm.
Unë e vizatova.
Në vizatim shkrova:
“Emin Behrami nga Lushta – Mitrovicë, Nish ’88.”
Sot ai vizatim nuk është vetëm portret.
Është dokument.
Ashtu siç janë dokument edhe portretet e shumë të burgosurve të tjerë që kam vizatuar gjatë viteve të burgut.
VIZATIMET – ARKIVI IM I BURGUT
Kur sistemi na kthente në numra, unë përpiqesha t’u ktheja fytyrën njerëzve.
Vizatoja.
Shënoja emrin.
Shënoja vitin.
Shënoja burgun.
Në fondin tim kanë mbetur portrete të shumë ish-të burgosurve politikë.
Disa u bënë figura publike.
Disa u kthyen në familjet e tyre.
Disa ranë më vonë në luftë.
Disa vdiqën pa arritur ta tregojnë gjithë historinë e tyre.
Por fytyra e tyre mbeti në letër.
NGA 1974 DERI MË 1990 – NJË VIJË QË NUK DUHET TË KËPUTET
1974-ta kishte Bejtushin.
1977-ta kishte revoltën e Pozharevcit.
1981-ta solli gjeneratën tonë politike.
1990-ta na gjeti sërish në barrikadë në Nish.
Dhe pas nesh erdhën gjenerata të tjera shqiptarësh në burgjet e Serbisë.
Në fund të viteve ’90, gjatë luftës, qindra shqiptarë u transferuan në burgjet serbe, përfshirë Nishin.
Burime të organizatave për të drejtat e njeriut dokumentojnë transportimin dhe keqtrajtimin e të burgosurve shqiptarë në Serbi edhe gjatë viteve 1999–2000.
Prandaj kjo histori nuk është vetëm historia ime.
Nuk është vetëm historia e Bejtushit.
Nuk është vetëm historia e një barrikade.
Është një vijë e gjatë persekutimi.
NJË THIRRJE QË DËSHMITARËT TË FLASIN
Unë sot kërkoj që çdo ish-i burgosur që ka qenë në:
Nish, Pozharevc, Mitrovicë, CZ të Beogradit, Dubravë apo burgje të tjera jugosllave, të japë dëshminë e vet.
Për barrikadat.
Për qelitë.
Për “Shtëpinë e Bardhë”.
Për Jovën.
Për Bejtush Peci–Zhazhën.
Për Emin Behramin.
Për 15 janarin 1990.
Për emrat që sot rrezikojnë të humbin.
Me datë.
Me emër.
Me dokument.
Me fotografi.
Me vizatim.
Me çdo gjë që ka mbetur.
Sepse dëshmitarët po pakësohen.
Por dokumenti mund të mbetet.
Unë kam ruajtur qindra vizatime.
Kam ruajtur fytyra.
Kam ruajtur shënime.
Kam ruajtur kujtime.
Dhe sot dua që ato të mos jenë vetëm fondi im personal.
Dua të jenë pjesë e kujtesës sonë kombëtare.
LAVDI BEJTUSH PECI–ZHAZHËS!
Nderim për të gjithë të burgosurit shqiptarë që kaluan nëpër burgjet e Jugosllavisë.
Nderim edhe për çdo serb, boshnjak, rom, kroat apo tjetër të burgosur që u ngrit kundër dhunës dhe trajtimit çnjerëzor.
Sepse në burg, përballë poshtërimit, njeriu nuk pyet gjithmonë për kombësinë e atij që i zgjat dorën.
Pyet vetëm:
A je njeri?
Dhe më 15 janar 1990, në Burgun e Nishit, shumë prej nesh u përgjigjën me barrikadë.
ish Sylë Mujaj,
I burgosur politik 1981–1990
Nr. i burgut në Nish: 712
Autor i ciklit të vizatimeve të burgut
Për botim do ta mbaja patjetër këtë formulim: 1974 – revoltë e dokumentuar në Nish; 1977 – revoltë e dokumentuar në Pozharevc; 15 janar 1990 – barrikadë në Nish e dëshmuar edhe në krijimet tuaja të botuara më herët.

Hasan Zeneli, bashkëpunëtor i afërt i Heroit të kombit Zahir Pajaziti, për “gladiatorin” që ia kishte shpëtuar jetën në Burgun e Dubravës

Drini.us
-
0
Hasan Zeneli, bashkëpunëtor i afërt i Heroit të kombit Zahir Pajaziti, për “gladiatorin” që ia kishte shpëtuar jetën në Burgun e Dubravës

Hasan S Zeneli, Fushë – Kosovë

Një Gladiator i vërtetë! Hysni Krasniqi,njeriu që ma shpëtoi jetën gjatë masakrës në burgun e Dubravës. Njeriu i cili më ndihmoi bashkë me Defrim Rifaj ,Njazi Kryeziun,Bilbil Durakun,Haqif Ilazin dhe Sherif Ilazin ta shkruaj fjalën H E L P , me lustërat e bardha të dritave të neonit nën fushën e futbollit për t’i treguar aeroplanit vëzhgues të NATOS se këtu bëhet masakër.

Menjëherë NATO ndërmori veprimet e veta dhe masakra u ndërpre. Në këtë masakër që ndodhi me 21-22,dhe 23 Maj 1999 nga forcat militare të njësisë FRENKI( Frenkievci) u vranë mbi 211 të burgosur dhe u palgosën mbi 400 të tjerë. Ju jam mirënjohës Hysniut Defrimit dhe djemve tjerë për trimëritë dhe heroizmat e tyre!

Lavditë rënëve në këtë masakër që lirisht mund ta quajmë : Masakra që i ngjanë Aushvicit !

Lojërat Mesdhetare 2030 , nga mundësia historike tek rreziku i dështimit!

Drini.us
-
0
Lojërat Mesdhetare 2030 , nga mundësia historike tek rreziku i dështimit!

Selatin Retkoceri, Llugaxhi, Lipjan

A po e pengon Qeveria Kurti një projekt madhështor për Kosovën, vetëm pse nuk e kontrollon politikisht suksesin e tij? Kosova e ka fituar të drejtën për organizimin e Lojërave Mesdhetare të vitit 2030. Ky ishte një lajm madhështor për vendin tonë, një mundësi historike për afirmimin ndërkombëtar të Kosovës dhe një projekt me përfitime të jashtëzakonshme ekonomike, sportive e turistike.

Por, pavarësisht entuziazmit fillestar, sot po shfaqen shqetësime serioze për ngecjet në përgatitjen e infrastrukturës dhe për aftësinë e institucioneve tona për ta përmbushur këtë përgjegjësi. Duhet ta themi qartë: organizimi i këtyre lojërave ishte një sukses i lidhur me ofertën e Prishtinës dhe angazhimin e kryetarit të saj, Përparim Rama.

Qeveria Kurti duhej ta shihte këtë sukses si një mundësi për të gjithë Kosovën, jo si sukses të një komune apo të një kryetari që i përket një subjekti tjetër politik. Fatkeqësisht, krijohet përshtypja se rivaliteti politik mund të jetë shndërruar në pengesë për një projekt me interes të përgjithshëm shtetëror. Në vend të bashkëpunimit institucional, përgjegjësisë dhe mobilizimit të të gjitha kapaciteteve, po përballemi me rrezikun e humbjes së kohës dhe të një mundësie që nuk na jepet çdo ditë.

Çfarë do të fitonte Kosova nga Lojërat Mesdhetare?

Përfitimet do të ishin shumëdimensionale: Ndërtimin dhe modernizimin e infrastrukturës sportive. Promovimin e Kosovës në arenën ndërkombëtare. Zhvillimin e hotelerisë, turizmit, gastronomisë dhe bizneseve private. Krijimin e vendeve të reja të punës dhe rritjen e aktivitetit ekonomik. Sjelljen e mijëra sportistëve, delegacioneve dhe vizitorëve nga vendet pjesëmarrëse. Një organizim i tillë do të mund të sillte investime dhe qarkullim të konsiderueshëm ekonomik, duke krijuar përfitime që do të ndiheshin edhe shumë vite pas përfundimit të garave. Para më shumë se një viti kam shprehur dyshimin tim se kjo qeveri nuk do të kishte kapacitetin e nevojshëm financiar, organizativ dhe institucional për ta realizuar një projekt të kësaj madhësie.

Sot, shqetësimi im është edhe më i madh. Por, skenari më i keq nuk do të ishte vetëm dështimi i organizimit. Do të ishte humbja e së drejtës për ta organizuar këtë ngjarje dhe kalimi i përgjegjësisë te një shtet tjetër. Nëse kjo do të ndodhte, Kosova do të humbiste jo vetëm një ngjarje sportive, por edhe një mundësi të rrallë për zhvillim ekonomik, afirmim ndërkombëtar dhe investime afatgjata. Nëse ekziston rreziku që një shtet tjetër të marrë përsipër organizimin, institucionet duhet të dalin menjëherë me sqarime publike: kush mban përgjegjësi për vonesat, cilat investime janë realizuar, cilat kanë mbetur pezull dhe çfarë masash konkrete po ndërmerren për ta shpëtuar projektin. Nuk dua të besoj se Kosova do të detyrohet t’ia dorëzojë një shteti tjetër një përgjegjësi që duhej të ishte krenaria jonë. As nuk është e arsyeshme të fajësohet paraprakisht ndonjë shtet për një skenar që ende duhet të vërtetohet. Por është e domosdoshme që qytetarët të informohen për gjendjen reale.

Zoti Kurti, Lojërat Mesdhetare nuk janë pronë e VV-së, e PDK-së, e LDK-së apo e ndonjë kryetari komune. Ato janë pasuri dhe mundësi e Kosovës! Nëse qeveria nuk ka kapacitetet e nevojshme, le të kërkojë bashkëpunim. Nëse ka vonesa, le t’i pranojë dhe t’i korrigjojë. Nëse mungojnë mjetet financiare, le të mobilizojë institucionet dhe partnerët. Por, në asnjë rrethanë, interesi shtetëror nuk duhet të sakrifikohet për rivalitete partiake. Kosova nuk ka luksin të humbasë mundësi të tilla. Kemi nevojë për udhëheqës që dinë t’i bashkojnë kapacitetet e vendit, jo për institucione që lejojnë që projektet madhore të shndërrohen në viktima të politikës ditore.

Dështimi i Lojërave Mesdhetare 2030, nëse ndodh për shkak të neglizhencës apo pengesave politike, do të ishte një dështim i rëndë shtetëror. Për këtë duhet të ketë përgjegjësi politike dhe institucionale.

Kosova meriton më shumë se kaq!

Thirrje për ndihmë rreth botomit të librit të Bajram Kabashit, “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”

Drini.us
-
0
Thirrje për ndihmë rreth botomit të librit të Bajram Kabashit, “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”

Luan – Asllan Dibrani, Durrës

APEL PUBLIK PËR MBËSHTETJEN E GAZETARIT DHE PUBLICISTIT GJERGJ BAJRAM KABASHI

  • TË MOS LEJOJMË QË NJË PENË E PALODHUR KOMBËTARE TË PENGOHET NGA VËSHTIRËSITË FINANCIARE!

Një thirrje miqësore, vëllazërore dhe kombëtare drejtuar të gjithë miqve, intelektualëve, atdhetarëve, bashkatdhetarëve në mërgatë dhe dashamirësve të fjalës së lirë shqiptare!

Ka njerëz që historisë i shërbejnë me armë, ka të tjerë që i shërbejnë me sakrificë, por ka edhe nga ata që tërë jetën e tyre ia kushtojnë kombit me fuqinë e mendimit, me guximin intelektual dhe me penën që nuk hesht përballë padrejtësive.

Një ndër këta njerëz është miku ynë i nderuar, gazetari, publiçisti dhe krijuesi Gjergj Bajram Kabashi, një emër i njohur i gazetarisë dhe publiçistikës shqiptare, i cili për më shumë se 44 vjet, që nga 1 dhjetori 1982 , ka qëndruar në shërbim të fjalës së shkruar dhe të ndërgjegjes kombëtare, të mbrojtjes së vlerave historike e kulturore shqiptare.

Ka qëndruar si luftëtar i palodhshëm dhe i paepur për të vërtetën që na e mohonin, edhe në kohën kur ndiqej atdhedashuria e edhe kur fanatizmi partiak mendonte t’i kishte për vetën dhe t’i keqpërdorte njerëzit me identitet të qartë publik.

Por, Gjergj – Bajram Kabashi nuk është shitur e as blerë kurrë prej të ligjve të kohërave të liga!

Gjergj – Bajram Kabashin të ligjët e bashkuar të frymës UDB-ashe janë munduar ta largonin nga skena e mendimit publik, port nuk kan mundur në asnjë mënyrë. Ata që u munduar ta shkelnin e poshtëronin, mundohen t’i fusin kokat “në shtat palë dhe”, por ai në vazhdimësi jep mendime të qarta publike, të tilla që nuk iu konvenojnë “kënetave” të mendimit tonë publik.

Që nga veprimtaria e tij e hershme në gazetën historike “Rilindja”, ku në vitet 1998 e 1999 ishte edhe Zëvendës/Kryeredaktor i saj. Bashkëpunimet e Gjergj – Bajram Kabashit me gazeta dhe revista të ndryshme, botimi i librave dhe angazhimi i gjatë në drejtimin e gazetës kombëtare “Drini” (që nga viti 2006), ka dëshmuar se gazetaria nuk është thjesht vetëm profesion, por edhe përgjegjësi morale, qytetare e kombëtare.

Për dy dekada të tëra, përmes portalit “Drini”, ai ka krijuar një hapësirë të rëndësishme për mendimin e lirë , të përgjegjshëm e të pakorruptuar; për zhvillimin e lirshëm të debateve kombëtare, për ruajtjen e kujtesës historike dhe për mbrojtjen e identitetit shqiptar.

Në shkrimet e tij, Kabashi është shquar edhe për qëndrimet e tij kritike ndaj islamizmit politik dhe shoqërisë paralele që synon ta krijoj për qëllime e synime armiqësore ndaj kombit shqiptar, të ndikimeve ideologjike të huaja dhe përpjekjeve që, sipas vlerësimeve të tij, rrezikojnë trashëgiminë kulturore, karakterin laik të shtetit dhe identitetin kombëtar shqiptar.

Ai në vazhdimësi e ka kritikuar e demaskuar “fjalorin e “Vëllazërisë Myslimane”, që tinëzisht ka depërtuar ndër ne përmes imamëve të frymës së nacionalizmit turk – arab…!

Ai ka trajtuar me këmbëngulje plagët historike të popullit tonë, pasojat e sundimeve të huaja, trashëgiminë e periudhave osmane, sllave dhe të tjera, si dhe sfidat me të cilat përballet shoqëria shqiptare edhe në ditët e sotme.

Mund të pajtohemi ose të mos pajtohemi me çdo qëndrim të tij, gjë që është krejt normale, por përkushtimi i gjatë ndaj gazetarisë, publicistikës dhe debatit kombëtar meriton respekt.

SOT, KJO PENË KA NEVOJË PËR MBËSHTETJEN TONË!

Ai që ka punuar dhe është angazhuar aq gjatë dhe me aq vetëdije profesionale e atdhetare për ne, Sot kërkon ndihmë rreth procesit të botimit të librit monumental prej afro 1200 faqesh “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”.

As portalin Drini, as librat e shumëta e sidomos këtë libër, Kabashi nuk e ka shkruar vetëm për vetën e tij, por për secilin prej nesh, në mënyrë që të ndriçohen rrugët e historisë sonë dhe të mos na gënjej askush se si ishte ajo, kur të parët tanë i kanë dhënë jetët dhe kanë vuajtur aq shumë për Lirinë.

Miku ynë Gjergj Bajram Kabashi është në prag të botimit të një vepre të re, me titull:

“SHQIPTARËT NË LUFTË ME ISLAMIN GLOBAL”

Ky është një libër për secilin prej nesh pasi e trajton temën e islamizimit të kombit në historinë e gjatë të sundimit shumëshekullor të Perandorisë Osmane dhe të pushtimit pothaj njëshekullor të Serbisë.

Ky është një libër që synon të trajtojë çështje historike, ideologjike, politike dhe identitare, përmes këndvështrimit kritik të autorit.

Mirëpo, siç ndodh shpesh me krijuesit dhe intelektualët tanë, vështirësitë materiale po bëhen pengesë për përgatitjen përfundimtare të këtij botimi.

Vetëm për redaktimin dhe lekturimin profesional të librit nevojiten 3.000 euro, pa pagesën e të cilave  libri nuk mund të dërgohet për botim.

Kjo shumë, që për një komunitet të gjerë dashamirësish të kulturës nuk është e paarritshme, për një krijues individual mund të jetë pengesë serioze.

Në kohën kur atdhetarit të rrejshëm që ka punuar për BIA-n e që tashmë është i burgosur, që sa ishte në liri e vepronte kundër shtetit të Kosovës, i fshehur pas simboleve kombëtare shqiptare, i janë siguruar pothuaj gjysmë milioni euro për veprimet e tij shkatërruese (gjoja infiltruese), apo kur ndërtohen “shtëpi imamësh” në vlerën mbi njëqindmijëeuroshe, është verbëri që të mos e ndihmojmë daljen e veprës së një njeriu që ka punuar e është angazhuar gjithmonë për forcimin e ndërtesës kombëtare.  

Prandaj, sot nuk po kërkojmë thjesht ndihmë financiare. Po kërkojmë të dëshmojmë se dimë t’i vlerësojmë njerëzit tanë të kulturës edhe kur ata kanë nevojë për ne.

Le të mos presim që nesër t’u ngremë përmendore njerëzve të penës, ndërkohë që sot nuk arrijmë t’i ndihmojmë të botojnë një libër, që për nga informat e shumëta që i ka, është i secilit prej nesh !

Le të mos i mbulojmë me lavdërime pas vdekjes ata që gjatë jetës kanë nevojë për mbështetje, respekt dhe solidaritet!

Kombi nuk nderohet vetëm me fjalë të mëdha për historinë. Ai nderohet edhe duke mbështetur ata që e shkruajnë, e studiojnë dhe e dokumentojnë atë.

THIRRJE PËR MIQTË, BASHKATDHETARËT DHE MËRGATËN SHQIPTARE

I ftoj përzemërsisht të gjithë miqtë e mi, kolegët, krijuesit, gazetarët, intelektualët, veprimtarët kombëtarë, afaristët shqiptarë dhe bashkatdhetarët tanë kudo që jetojnë, në Kosovë, Shqipëri, Maqedoninë e Veriut, Mal të Zi, Luginë të Preshevës, Gjermani, Zvicër, Austri, Amerikë dhe në mbarë diasporën shqiptare:

Ta mbështesim, secili sipas mundësive të veta, përgatitjen dhe botimin e librit të ri të Gjergj Bajram Kabashit, “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”!

Pasi që të sigurohen paratë për punën e redaktimit gjuhësor, libri shkon për botim në shtypshkronjën Lena Graphic të Prishtinës.

Ky është një libër voluminoz që e përfshinë angazhimin e autorit që nga paslufta, ku nga pothuaj 1200 faqe të tij, mbi 500 faqe janë me intervista me njerëz kompetent të mbarë hapësirës gjeografike – shqiptare.

Askush nuk është i detyruar të kontribuojë, por secili që ka dëshirë mund të bëhet pjesë e kësaj nisme kulturore.

Dikush mund të ndihmojë me 10 euro, dikush me 20, dikush me 50, 100 apo më shumë. Nuk është shuma ajo që përcakton vlerën e këtij gjesti, por vullneti dhe respekti për krijimtarinë.

Duke e ndihmuar botimin e këtij libri, që do të jetë referencë kombëtare e ndërkombëtare rreth islamizimit antishqiptar të kombit tonë, ne e ndihmojmë parasëgjithash vetvetën tonë.

Nëse 100 dashamirës japin nga 30 euro, mbulohet e gjithë shuma e nevojshme për redaktimin dhe lekturimin.

Për shpenzimet e botimit të librit, do të flitet më vonë…!

Le të bashkohemi rreth një qëllimi të thjeshtë: të mos mbetet një dorëshkrim pa u përgatitur për botim vetëm për mungesë mjetesh financiare.

TË DHËNAT PËR KONTRIBUTET VULLNETARE

Përfituesja: Violeta Allmuca

IBAN: AT24 1200 0100 1805 5854

BIC / SWIFT: BKAUATWW

Banka: Bank Austria

Qëllimi i pagesës: Mbështetje për librin e Gjergj Bajram Kabashit “Shqiptarët në luftë me Islamin Global”.

Kontributet janë vullnetare dhe synojnë mbulimin e shpenzimeve të redaktimit dhe lekturimit të librit.

NJË FJALË NGA ZEMRA

Të dashur miq!

Ne shqiptarët kemi kaluar periudha të rënda historike. Kemi humbur shumëçka gjatë shekujve, por kemi mbijetuar edhe falë njerëzve që nuk e kanë lënë të shuhet fjala shqipe, kujtesa dhe vetëdija jonë kombëtare.

Gjergj Bajram Kabashi i ka kushtuar një pjesë të madhe të jetës së tij kësaj fjale. Rrafsh qe 44 vjet. Sot është rasti që edhe ne t’i gjendemi pranë njeriut që gjithë kohën ka menduar e vepruar për të mirën e përgjithshme.

Mos ta lëmë vetëm krijuesin, kur ai ka nevojë për ne!

Mos të jemi të pasur vetëm me lavdërime, e të varfër në solidaritet!

Ta mbështesim librin, ta nderojmë krijimtarinë dhe ta ruajmë kulturën e fjalës së lirë shqiptare!

Me respekt dhe mirënjohje për secilin që e përkrah këtë nismë.

Shtesë e domosdoshme…, që e nxiti neoosmaliu dhe panislamisti Olsi Jazexhi nga Tirana

Pasi e kisha shpërndarë këtë shkrim për librin “Shqiptarët në luftë me Islamin Global“, edhe Olsi Jazexhi, kryeislamisti dhe neootomanisti më i madh në hapësirat shqiptare, e kishte shpërndarë tek “Muslimanët e vet” shkrimin , duke e quajtur autorin e librit “Bajram Kabasheviqi”.

Prandaj, po shkruaj pak edhe për te, që është ndër arsyet kryesore të kryengritjes shqiptare gjithandej në Gadishullin Ilirik dhe aty ku gjinden shqiptaret në botë. Olsi Jazexhiun e kanë bërë faktor “mediat tona”, qofshin ato të Shqipërisë, por edhe të Kosovës, të cilat ia japin fjalën vazhdimisht për ta shpërndarë urrejtjen antishqiptare dhe duke i forcuar pozitat e tij të një antishqiptarizmi legal, “që formon opion publik” – antishqiptar, proturk e proserb edhe “me ndihmen e shteteve tona kombëtare”.

A ndodhë një vetrrënim i tillë kulturor e historik kudo në demokracitë perëndimore dhe në SHBA, që t’i jipet fjala një personi i cili me secilën fjalë e fjali tregon që nuk e njef kombin shqiptar dhe që ka përmallim e pikëllim të madh për Perandorinë Osmane – kalifatiste, që u tërhoq pas shumë shekujsh pushtimi prej pjesëve të Gadishullit Ilirik që i kishte ndër pushtim…?!

OLSI JAZEXHI, është një figurë kontroverse , i urryer nga shqiptarët kudo që jetojnë. Ai është koordinatori i islamizmit politik , por edhe një ndër menxhuesit e protestave në Shqipëri duke e djegur Shqipërinë kudo që po munden!

Gjergj Bajram Kabashi, prej afro gjysmë shekulli, që nga rinia e tij e hershme, merret me gazetari dhe publiçistikë, ish-gazetar i “Rilindjes”, bashkëpunëtor i shumë gazetave, autor i qindra artikujve, themelues dhe drejtues i gazetës e portalit kombëtar “Drini”, ka dhënë një kontribut të çmuar në mbrojtjen e identitetit, gjenezës historike dhe vlerave kombëtare shqiptare.

Vetëm pak minuta pas publikimit të apelit tim për mbështetjen financiare të botimit të librit të tij, “Shqiptarët në luftë me islamin global”, Olsi Jazexhi reagoi me përqeshje dhe përçmim ndaj autorit.

Për mua, Olsi Jazexhi është një ndër zërat më përçarës në debatet për identitetin kombëtar shqiptar. Qëndrimet e tij për historinë tonë, trashëgiminë osmane dhe islamizmin politik i konsideroj thellësisht shqetësuese, sidomos kur relativizohen vuajtjet historike dhe sakrificat e shqiptarëve për liri e pavarësi. Unë kundërshtoj çdo përpjekje për ta zëvendësuar karakterin laik të shtetit shqiptar me një sistem politik të bazuar në sheriat. Shqiptarët kanë të drejtë të mbrojnë identitetin, trashëgiminë historike dhe institucionet e tyre demokratike.

Olsi Jazexhi, nëse nuk pajtohesh me Gjergj Bajram Kabashin, kundërshtoje me fakte dhe argumente, jo me fyerje! Një libër mund të kritikohet, por një autor nuk duhet të përçmohet pse kërkon mbështetje për botimin e veprës së tij. Historia jonë kërkon përgjegjësi, identiteti ynë respekt dhe fjala e lirë argumente, jo përçarje!

Libri “Shqiptarët në luftë me Islamin Global“, është libër kundër Islamit Global dhe asimilimit kombëtar shqiptar përmes religjionit të caktuar, pra një libër për vetën tonë Arbnore.
Ky është një libër kundër Muslimanit Olsi Jazexhi, që nga përmendorja serbomadhe e vitit 1953, në Gazimstan afër Prishtinës, i ngrente lartë tre gitshtërinj serbomëdhej.
Ky libër është kundër Muslimanit të tillë, kundër të gjithë atyre që islamin e konsiderojnë si “çështje turke” dhe ortodoksinë që praktikohet nga shqiptarët e tjerë, si “çështje greke”.
„Kush nuk vije në luftën e Kosovës” është fillimi i thirrjes (betimit) serb, i njohur si betimi i Princ Lazarit (poznate i kao Kneževa kletva), te cilën, sipas gojëdhënave të poezisë epike , Princi Lazar Hrebeljanoviq, ua drejton të gjithë serbëve me rastin e Betejës së Kosovës së vitit 1389.
Versioni më i njohur , që e ka shënuar Vuk Stefanoviq Karagjiq në këngën „Musiq Stevan”, thotë:
„Ko je Srbin i srpskoga roda,
i od srpske krvi i kolena,
a ne doš’o na boj na Kosovo,
ne imao od srca poroda,
ni muškoga ni devojačkoga!
Od ruke mu ništa ne rodilo,
rujno vino ni pšenica bela!
Rđom kap’o dok mu je kolena!”
Shqip:
„Kush është serb dhe nga raca serbe,
dhe nga gjaku dhe paraardhësit serbë,
e nuk vije në betejë në Kosovë,
mos pastë lindje nga zemra,
as mashkull e as femër!
Nga duart e tij asgjë mos mbiftë,
as verë e kuqe, as misër i bardhë!
Etj.
Ky është mit serbomadh dhe shpifje e tirillim romatik i përvetësimit të historisë së asaj pjese të Gadishullit Ilirik nga Serbët.
Tek kjo përmendore i ka ngritur lart tre gishtërinjt serbomëdhenj Muslimani neootoman Olsi Jazexhi.
Ky Olsi që “mediat shqiptare” ia kanë dhënë sa herë ka dashur mikrofonin për mohimin e kombit shqiptar.

THIRRJE PËR LEXUESIT DHE DASHAMIRËSIT E FJALËS SË LIRË

Ju ftoj përzemërsisht ta lexoni këtë publikim, ta shpërndani te miqtë dhe bashkatdhetarët tuaj dhe të njiheni me apelin për mbështetjen e botimit të librit të Gjergj Bajram Kabashit. Le të zhvillojmë një debat të hapur, të argumentuar dhe dinjitoz për historinë, identitetin dhe të ardhmen tonë kombëtare. Lexojeni, komentojeni dhe shpërndajeni këtë publikim, që mesazhi të arrijë te sa më shumë lexues e dashamirës të librit shqip!

Luan – Asllan Dibrani, Piktor, shkrimtar dhe publicist 23 tetor 2026

Tetor 2026

123...1,784Faqja 1 nga 1,784