Kreu Blog

Kush e udhëheq kishën kombëtare ortodokse në Shqipëri? Shërbime e fshehta të Greqisë, apo?!

Drini.us
-
0
Kush e udhëheq kishën kombëtare ortodokse në Shqipëri? Shërbime e fshehta të Greqisë, apo?!

Shqetësim serioz lidhur me procesin e pranimit në Policinë e Kosovës

Drini.us
-
0
Shqetësim serioz lidhur me procesin e pranimit në Policinë e Kosovës
Majlinda Shala, Gjermani
____
Dëshiroj të shpreh shqetësimin tim të thellë lidhur me procesin e pranimit të kandidatëve në Policinë e Kosovës, veçanërisht në rastet e pranimit dhe përzgjedhjes së kandidatëve për Akademinë Policore në Vushtrri.
Nga ajo që kam përjetuar dhe vërejtur personalisht, kam shqetësime serioze se procesi i përzgjedhjes mund të mos ketë qenë gjithmonë i drejtë, transparent dhe i barabartë për të gjithë kandidatët. Ka pasur pretendime dhe dyshime për lista të përgatitura paraprakisht me emra të personave që konsideroheshin të sigurt për pranim, përfshirë edhe raste të mundshme të favorizimit familjar.
Një shqetësim i veçantë lidhet me trajtimin e kandidatëve që vinin nga familje të lidhura me luftën dhe Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës. Sipas përvojës sime, disa prej tyre janë ndier të përjashtuar dhe të trajtuar padrejtësisht gjatë procesit të testimit dhe përzgjedhjes. Këto përvoja kanë lënë pasoja të rënda emocionale dhe kanë krijuar ndjenjën se sakrifica dhe kontributi i familjeve të tyre nuk janë trajtuar me respektin dhe drejtësinë e merituar.
Unë e kam përjetuar këtë situatë personalisht si vajzë e një familjeje të lidhur me UÇK-në. Për vite me radhë kam ndier zhgënjim dhe padrejtësi për mënyrën se si janë trajtuar disa njerëz dhe familje, pavarësisht ndryshimeve të pushteteve dhe qeverive në Kosovë.
Ky nuk është vetëm një shqetësim personal. Është një thirrje për transparencë, barazi dhe drejtësi. Institucionet përgjegjëse duhet të sigurojnë që çdo proces pranimi në Policinë e Kosovës të jetë i hapur, i paanshëm dhe i bazuar vetëm në meritat, aftësitë dhe rezultatet e kandidatëve.
Është shqetësuese kur krijohet përshtypja se disa kandidatë mund të kenë përparësi për shkak të lidhjeve familjare me pjesëtarë të Policisë së Kosovës. Kur flitet për fëmijë të zyrtarëve policorë që shihen të përgatitur paraprakisht për uniformë, ndërkohë që kandidatë të tjerë luftojnë për një mundësi të barabartë, lindin pyetje serioze për drejtësinë dhe integritetin e procesit.
Pranimi në Policinë e Kosovës duhet të bazohet vetëm në meritë, rezultate dhe aftësi, e jo në mbiemra, lidhje familjare apo ndikim. Çdo dyshim për lista të përgatitura paraprakisht ose për favorizim duhet të verifikohet nga institucionet kompetente në mënyrë të pavarur dhe transparente.
Deri kur do të heshtet për atë që shumë qytetarë e shohin dhe e përjetojnë si padrejtësi?
Si është e mundur që gjithmonë të krijohen dyshime se fëmijët e politikanëve, zyrtarëve, pjesëtarëve të Policisë apo njerëzve me lidhje të forta me pushtetin e kanë rrugën më të lehtë drejt një vendi pune, ndërsa të rinjtë e zakonshëm mbeten jashtë?
Ka shqetësime serioze për proceset e pranimit dhe testimit, përfshirë edhe proceset që lidhen me Akademinë Policore në Vushtrri. Çdo pretendim se kandidatët janë trajtuar në mënyrë të pabarabartë, janë larguar padrejtësisht nga provimi apo se emra të caktuar janë favorizuar, duhet të hetohet deri në fund.
Uniforma e Policisë së Kosovës nuk është pronë e askujt. Nuk është trashëgimi familjare dhe nuk duhet të jetë shpërblim për lidhje politike apo personale.
Pavarësisht se cila parti vjen në pushtet, qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë të njëjtën gjë: drejtësi, transparencë dhe mundësi të barabarta.
Mjaft me heshtjen!
Mjaft me proceset që lënë hapësirë për dyshime!
Nëse çdo kandidat nuk trajtohet në mënyrë të barabartë, atëherë duhet të kërkohet përgjegjësi. Institucionet kompetente duhet të hapin proceset, të verifikojnë çdo pretendim dhe t’u tregojnë qytetarëve të vërtetën.
A nuk ju vjen turp kur fëmija juaj hyn në një proces me dyshime për favorizim, ndërsa një fëmijë tjetër, që ka studiuar, është përgatitur dhe ka pritur me shpresë, mbetet jashtë?
Prindërit tanë kanë sakrifikuar për këtë vend. Shumë familje kanë dhënë gjithçka për lirinë e Kosovës. Sot, fëmijët e tyre dhe çdo fëmijë i Kosovës meritojnë respekt, drejtësi dhe mundësi të barabarta — jo dyer të mbyllura dhe procese që lënë hapësirë për dyshime.
Ka të rinj, përfshirë fëmijë të familjeve që kanë kontribuar dhe sakrifikuar për Kosovën, të cilët kanë provuar të hyjnë në Policinë e Kosovës shumë herë. Disa kanë konkurruar me vite, kanë studiuar, janë përgatitur dhe kanë pritur një mundësi të drejtë.
Por shqetësimi është i madh kur krijohet përshtypja se, për disa të tjerë, rruga drejt uniformës është shumë më e lehtë. Ka dyshime dhe pretendime për lista të parapërgatitura, lidhje familjare dhe ndikime që mund të kenë cenuar barazinë e procesit.
Si mund të ndihen të rinjtë që provojnë për herë të 10-të apo të 15-të dhe mbeten jashtë, ndërsa dikush tjetër hyn pas vetëm dy ose tri përpjekjesh?
Nuk është turp të konkurrosh. Nuk është turp të provosh përsëri. Turp është nëse një i ri mbetet jashtë jo për mungesë aftësie, por sepse emri i tij nuk është në një listë të favorizuar.
Fëmijët e Kosovës nuk duhet të ndahen në ata që kanë lidhje dhe ata që kanë vetëm meritën e tyre.
KA FAMILJE QË KANË DHËNË GJAK PËR LIRINË E KOSOVËS, POR SOT NUK KANË ASNJË ANËTAR TË PUNËSUAR NË INSTITUCIONET E SHTETIT!
Kjo është një dhimbje që nuk mund të heshtet.
Ka familje që kanë sakrifikuar gjithçka për Kosovën. Familje që kanë humbur më të dashurit e tyre, që kanë dhënë kontribut dhe kanë kaluar vuajtje për lirinë që e gëzojmë sot. Megjithatë, fëmijët e këtyre familjeve sot ndihen të harruar dhe të lënë jashtë mundësive për punësim.
Ndërkohë, lindin shqetësime të mëdha kur qytetarët krijojnë përshtypjen se në disa raste lidhjet familjare, politike apo personale mund të kenë më shumë peshë sesa merita dhe një proces i drejtë.
Nuk kërkojmë që askush të marrë një vend pune si shpërblim për mbiemrin apo familjen e tij. Por kërkojmë që asnjë fëmijë të mos përjashtohet apo diskriminohet, ndërsa të tjerët mund të favorizohen për shkak të lidhjeve.
Institucionet e Kosovës, përfshirë edhe ata që mbajnë uniformën, kanë një detyrim të madh ndaj çdo qytetari: të garantojnë drejtësi, transparencë dhe mundësi të barabarta.
Mos i harroni familjet që sakrifikuan për këtë vend. Mos ua mbyllni derën fëmijëve të tyre.
Kosova nuk u ndërtua për privilegje familjare apo politike. Kosova u ndërtua mbi sakrificë, dhe sot duhet të ndërtohet mbi drejtësi, meritë dhe barazi për të gjithë.
Mjaft me heshtjen. Mjaft me favorizimet. Çdo i ri i Kosovës meriton të njëjtën mundësi për të konkurruar dhe për të fituar me meritë.
Jo të gjithë policët janë njësoj dhe nuk mund të futen të gjithë në një thes. Ka shumë pjesëtarë të ndershëm të Policisë së Kosovës që kryejnë detyrën e tyre me nder dhe përgjegjësi.
Por shqetësimi im është për ata që, nëse kanë përdorur pozitën apo ndikimin e tyre për të favorizuar familjarët, e kanë cenuar besimin e qytetarëve dhe emrin e uniformës.
Si mund të ndihet një i ri i aftë, i përgatitur dhe me rezultate, kur pretendon se është larguar nga një proces testimi, ndërsa krijohen dyshime se dikush tjetër mund të jetë favorizuar për shkak të lidhjeve familjare?
Asnjë prind nuk duhet ta përdorë uniformën, pozitën apo ndikimin e tij për t’i siguruar fëmijës një vend pune.
Fëmijët tuaj kanë të drejtë të konkurrojnë, ashtu si çdo fëmijë tjetër i Kosovës. Por askush nuk ka të drejtë t’ua marrë vendin të rinjve të aftë përmes lidhjeve, ndikimit apo një procesi të padrejtë.
Policia është institucion i Kosovës — jo pronë personale, jo trashëgimi familjare dhe jo vend ku uniforma kalon nga prindi te fëmija.
Nëse ka pasur shkelje, ato duhet të dalin në dritë. Nëse ka pasur padrejtësi, ajo duhet të korrigjohet. Drejtësia nuk mund të jetë vetëm një fjalë që kërkohet nga qytetarët; ajo duhet të fillojë brenda vetë institucioneve.
Ju policë që keni përdorur pozitën për të favorizuar punësimin e fëmijëve tuaj, duhet të jeni të parët që jepni llogari!
Uniforma e shtetit nuk është pronë personale dhe nuk duhet të përdoret për privilegje familjare.
Sepse kush e përdor pozitën për interes personal, cenon besimin e qytetarëve dhe e ul dinjitetin e uniformës që mban.
Nuk është kundër askujt që një fëmijë i një polici apo politikani të konkurrojë dhe të fitojë me meritë. Por është padrejtësi nëse një kandidat favorizohet, ndërsa një tjetër i aftë mbetet jashtë për shkak të lidhjeve dhe ndikimit.
Akademia Policore në Vushtrri, sipas shqetësimit tim, po jep përshtypjen se është familjarizuar dhe politizuar. Ka shumë dyshime se proceset e pranimit favorizojnë familjarë, fëmijë të policëve dhe njerëz me lidhje politike.
Jo të gjithë policët janë njësoj. Ka policë të ndershëm dhe profesionistë që e kryejnë detyrën me nder dhe për ta kam respekt.
Por shqetësimi im është se një pjesë e madhe e atyre që mbajnë uniformën mund ta kenë keqpërdorur pozitën dhe detyrën për interesa personale.
Uniforma e shtetit nuk është pronë familjare apo partiake. Çdo dyshim për favorizim duhet të hetohet, sepse Policia e Kosovës duhet t’u shërbejë të gjithë qytetarëve, jo interesave të familjeve apo partive.
Akademia Policore në Vushtrri është për shkollim dhe përgatitje profesionale, jo për fejesa, martesa, lidhje familjare apo favore.
Uniforma fitohet me meritë, jo me lidhje!
Është turp ku e kanë sjellë Policinë e Kosovës të gjitha pushtetet!

Pensionistët e rezistencës, viktima të një padrejtësie ligjore !

Drini.us
-
0
A mund të quhet drejtësi një ligj që i ndëshkon ata që i rezistuan një regjimi kriminal, ndërsa i favorizon ata që arritën të vazhdonin punën dhe të paguanin kontributet nën atë regjim?
Kjo është pyetja thelbësore që duhet t’i shtrohet Kuvendit të Kosovës, Qeverisë dhe të gjitha institucioneve që kanë miratuar dhe vazhdojnë të zbatojnë legjislacionin aktual për skemat pensionale.
Ligji bazik për skemat pensionale, i miratuar në vitin 2014, me kriterin e 15 viteve të përvojës së punës dhe pagesës së kontributeve deri më 1 janar 1999, ka prodhuar një padrejtësi të rëndë shoqërore. Përmes këtij kriteri, pensioni kontributdhënës u kushtëzohet punëtorëve me një periudhë pune që, në rrethana të caktuara historike, ishte e pamundur të realizohej pa iu nënshtruar sistemit diskriminues të regjimit të Millosheviqit.
Këtu qëndron paradoksi i madh i kësaj politike pensionale: punëtori që vazhdoi të punonte nën administrimin e regjimit të Millosheviqit dhe pagoi kontributet në atë sistem mund t’i plotësojë kushtet për pension kontributdhënës, ndërsa punëtori që u përjashtua nga puna për arsye politike e kombëtare, që kundërshtoi pushtetin represiv dhe u rreshtua në anën e rezistencës, mbetet jashtë kësaj skeme.
Pra, në vend që të vlerësohen rrethanat historike dhe sakrificat e një populli të tërë, ligji e trajton si kriter vendimtar një periudhë kontributesh të realizuara nën administrimin e një regjimi që ushtroi diskriminim sistematik ndaj shqiptarëve të Kosovës.
A nuk është kjo një padrejtësi që kërkon korrigjim urgjent?
Është edhe më e pakuptueshme që kjo padrejtësi nuk u korrigjua as me plotësim-ndryshimet e Ligjit në gusht të vitit 2023, të miratuara nga Kuvendi dhe të dekretuara nga ish-presidentja Vjosa Osmani. Edhe pas këtyre ndryshimeve, kriteri i 15 viteve të përvojës dhe kontributeve mbeti në fuqi, duke lënë të pazgjidhur një problem që prek një pjesë të konsiderueshme të pensionistëve.
Kjo nuk është thjesht çështje teknike e një ligji. Është çështje e drejtësisë historike, e dinjitetit njerëzor dhe e përgjegjësisë së shtetit ndaj qytetarëve të vet.
Kosova nuk mund të ndërtojë një sistem të drejtë pensionimi duke i shpërfillur rrethanat në të cilat punëtorët shqiptarë u larguan me dhunë nga vendet e tyre të punës. Nuk mund të kërkojë nga qytetarët që të dëshmojnë një përvojë pune të cilën vetë regjimi pushtues ua kishte mohuar. Nuk mund të barazojë ata që patën mundësi të vazhdonin punën me ata që u përjashtuan pikërisht sepse refuzuan nënshtrimin.
Është veçanërisht e dhimbshme që në mesin e këtyre pensionistëve ka ish-mësimdhënës, gazetarë, intelektualë, punëtorë të arsimit, shkencëtarë e profesionistë të fushave të ndryshme, të cilët, për shkak të qëndrimit të tyre kundër regjimit, humbën vendet e punës dhe burimin e të ardhurave. Disa prej tyre kontribuuan drejtpërdrejt në rezistencën politike, kulturore e kombëtare, ndërsa sot, në pleqëri, trajtohen sikur të mos kenë dhënë asgjë për këtë vend.
Dhe ironia është edhe më e madhe: njerëz me tituj akademikë, grada shkencore, përvojë profesionale e kontribut të dëshmuar shoqëror, sot detyrohen të mbijetojnë me një ndihmë prej 150 eurosh, ndërkohë që dinjiteti dhe puna e tyre mbeten të pavlerësuara nga institucionet e shtetit për të cilin sakrifikuan.
Një shtet që nuk ua njeh sakrificën atyre që i rezistuan shtypjes, rrezikon ta kthejë padrejtësinë e së kaluarës në padrejtësi institucionale të së tashmes.
Nuk kërkohet që dikujt t’i mohohet e drejta pensionale për shkak se ka punuar dhe ka paguar kontribute. Kërkohet që kjo e drejtë të mos ndërtohet mbi përjashtimin e një kategorie tjetër qytetarësh, të cilët nuk i kanë humbur vitet e punës nga vullneti i tyre, por si pasojë e diskriminimit, represionit dhe rrethanave politike të kohës.
Prandaj, Kuvendi i Kosovës duhet ta rishqyrtojë këtë çështje me përgjegjësi dhe pa kalkulime politike. Duhet të gjendet një zgjidhje ligjore që njeh dhe kompenson periudhat e largimit të dhunshëm nga puna, si dhe vitet e humbura për shkak të përndjekjes politike e kombëtare. Përvoja e punës nuk mund të matet vetëm me vitet e regjistruara në evidencat e një administrate që vetë i përjashtonte shqiptarët nga puna.
Është koha që Kosova ta ndajë drejtësinë pensionale nga trashëgimia diskriminuese e regjimit të Millosheviqit.
Nuk mund të ndërtohet drejtësia e një shteti të lirë mbi një kriter që, në rrethanat e caktuara historike, i ndëshkon ata që luftuan për lirinë e tij.
Ata që rezistuan nuk duhet të jenë humbësit e paqes. Ata nuk duhet të mbeten qytetarë të rendit të dytë në shtetin për të cilin sakrifikuan.
Liria nuk u fitua që sakrifica të harrohet në sportelet e pensioneve!

Dhuna në xhami, e maskuar si rukje apo si kinse “shërim me Kuran”, vazhdon të jetë një realitet i tmerrshëm që nuk po merr fund

Drini.us
-
0
Dhuna në xhami, e maskuar si rukje apo si kinse “shërim me Kuran”, vazhdon të jetë një realitet i tmerrshëm që nuk po merr fund
Xhamia në Bresanë të Sharrit, Prizren
Domenik Kastrioti, Gavran, Gjilan 
_____
Dhuna në xhami gjatë rukjes – një plagë që nuk duhet të heshtet
Dhuna në xhami, e maskuar si rukje apo si kinse “shërim me Kuran”, vazhdon të jetë një realitet i tmerrshëm që nuk po merr fund.
Unë, në moshën 14-vjeçare, e përjetova vetë këtë dhunë në Xhaminë e Gavranit. Ishte një nga përvojat më çnjerëzore që mund të përjetojë një fëmijë. Grushta, shqelma në bark dhe dhunë nga njerëz që sot mund t’i quaj vetëm xhelatë, të cilët e arsyetonin veprimin e tyre me besimin dhe me pretendimin se po më largonin “xhindet”.
Në fund, hoxha pështyu në ujë dhe më tha se duhej ta pija, sepse kështu do të largoheshin “xhindet”.
Unë isha i gjakosur. I frikësuar. I vetëm. Nuk gjeta përkrahje as nga familja, e aq më pak nga institucionet që duhej të më mbronin.
E mbaj mend shumë mirë ditën kur shkova në stacionin policor në Gjilan. Përgjigjja që mora ishte: “Je i ri, më mirë mbylle këtë temë.”
Mbylle këtë temë?!
Si mund t’i thuhet një fëmije 14-vjeçar që të heshtë për dhunën që ka përjetuar? Si mund të kërkohet heshtje nga një viktimë, ndërsa dhunuesit vazhdojnë të jenë të lirë?
Në atë moshë,sikur bashkmoshataret e mij benim sherre të zakonshme të rinisë, unë kisha dhe pyetje krejt të tjera. Pyesja veten pse xhamitë mbanin emrat e sulltanëve, pse njerëzit duhej të besonin pa pyetur dhe pse çdo pyetje apo shqetësim mund të merrte “diagnozën” e famshme: “I sëmurë nga xhindet.”
Sot, sa herë lexoj apo dëgjoj lajme për dhunë ndaj të rinjve dhe të rejave në xhami, më kap një trishtim i thellë. Sepse e di çfarë do të thotë të jesh viktimë. E di çfarë do të thotë të kërkosh ndihmë dhe të mos të besojë askush. E di çfarë do të thotë të të mbyllin gojën, kur në të vërtetë ke nevojë që dikush të të dëgjojë.
Besimi nuk duhet të jetë frikë. Shërimi nuk duhet të jetë dhunë. Dhe heshtja e institucioneve nuk duhet të bëhet mburojë për dhunuesit.
Po e ndaj këtë përjetim sepse nuk dua që fëmijët e tjerë të kalojnë atë që kalova unë. Asnjë fëmijë nuk duhet të jetë i detyruar të vuajë në heshtje.
Fëmijët kanë nevojë për mbrojtje, jo për grushta. Për përkrahje, jo për diagnoza të shpikura. Për drejtësi, jo për heshtje.
🥺 🥺😭 Ndegjoni Zerin e femijve kontrrolloni xhamit hoxhollaret dhe “xhelatet e islamit”
Dhe sot Po un mbaj kryqin dhe besoj ne Jesu krishtin me jep forc me jep ngushellim dhe Krishti me meson se nuk duhet Ushtruar Dhun ndaj askujt por me mirsjellje dashuri dhe paqe 🙏✝️🥺

Mendime të regjisorit e shkrimtarit Reshat Sahitaj se “pse me fajin tonë u coptuam më 1878” dhe se si “me dëshirë ia dhamë Serbisë Zajednicën”

Drini.us
-
0
Mendime të regjisorit e shkrimtarit Reshat Sahitaj se “pse me fajin tonë u coptuam më 1878” dhe se si “me dëshirë ia dhamë Serbisë Zajednicën”
Reshat Sahitaj, regjisor e shkrimtar, Prishtinë
____
A E DINI QË ME FAJIN TONË U COPTUAN TOKAT HQIPTARE MË 1878 DHE ME DËSHIRË SOT SERBISË IA DHURUAM ZAJEDNICEN?
____
Gjatë kohës kur Turqia po dobësohej, popujt rreth nesh kërkuan pavarësi dhe krijuan shtetet e tyre, kurse ne shqiptarët i qëndruam besnik deri në fund pushtuesit turk.
Lidhjen e Prizrenit që në dokumentet turke KARAR –NAME njihet si : Prizren Itifaki ose Ittihadi, e financoi sulltani, me qëllim të ruajtjes së territorit të pushtuar dhe daljes në Adriatik.
Kërkesa kryesore dhe fatale për shqiptarët ishte kjo:
KARAR-NAME
1. Lidhja jonë është forumar me qëllim që të mos njohë asnjë qeveri tjetër përveç Perandorisë Osmane dhe të mbrojë integritetin tokësor me të gjithë mjetet.
2. Qëllimi ynë i lart është të mbrojmë të drejtën e lartmadhërisë së tij sulltanit, sovranit tonë. Në do quajmë armiq të kombit (osman) dhe atdheut të gjithë ata që kundërshtojnë dhe prishin qetësinë, ata që dobësojnë qeverinë dhe bashkëpunëtorët e tyre. Në rast se turbulluesit nuk heqin dorë do i dëbojmë jashtë shtetit.
Analizë e shkurtër për FB- Kur Fuqitë e Mëdha po korrnin fitore pas fitorejeje mbi forcat e Perandorisë Osmane, duke ia shkëputur tokat e pushtuara e duke i pavarësuar popujt, ne shqiptarët kërkonim mbrojtjën dhe ruajtjen e sundimit mbi ne të Turqisë. E pastaj gjeneratë pas gjenerate e historian pas historiani shkruajnë se Abdyl Frashëri ishte i mençur! E këngëtari mbetët ende sot, duke i kënduar Lidhjes se Prizrenit dhe duke e quajtur Evropën shtrigë.Pse nuk logjikojnë historianët tanë që kur një forcë ushtarake triumfon mbi forcën tjeter, territoret i ndanë sipas interesit të tyre, perndryshe nuk do quhej fitore. Me çafrë logjike Fuqitë e Mëdha te asaj kohe , do i lejonin shqiptarët të mbeteshin nën sundimin e Perandorisë Osmane dhe daljen ne Adriatik?! Zgjidhja më e mirë për Fuqitë e Mëdha do ishte që shqiptarët të pavarësoheshin, mirëpo shqiptarët e kekonin Sulltanin dhe robërinê mbi trojet tona.
Më vonë, shqiptarët e ndryshuan programin, por tani ishte vonë, sepse thikat ishin vu mbi harten e botes.
Kur Evropa dëshironte të na ndihmonte në i thonim JO, e duam sulltanin. Më 1999, kur SHBA dhe Evropa na çliruan dhe pavarësuan, ne shqiptarët më dëshirë Serbisë ia dhuruam Zajednicën, më dëshirë nuk kerkuam kurrë ndryshimin e Rezolutes 12/44, më deshirë nuk e ndryshojmë Pakon e Ahtisarit qe vlente vetem për 120 ditë, e pastaj te ndryshohet, etj etj etj
PS/ Nuk duhët te habitemi si u bënë milionera personalitetet tona politike.

Berisha dhe Rama: dy periudha pushteti, një faturë e rëndë për kombin shqiptar

Drini.us
-
3
Berisha dhe Rama: dy periudha pushteti, një faturë e rëndë për kombin shqiptar
Xhemil Zeqiri, Danimark
____

Ndoshta dështimi më i madh i politikës shqiptare gjatë këtyre 36 viteve nuk matet vetëm me korrupsionin, varfërinë apo shkatërrimin e institucioneve.
Ky shkatërrim-trishtim është më fatalist, për njerëzit që Shqipëria feudale-kapitaliste i humbi.
Një vend që, pas rënies së socializmit kishte rreth 4,2 milionë banorë, sot vendi po përballet me një tkurrje dramatike të popullsisë, emigrim masiv dhe plakje të shoqërisë.
Sipas Censusit të vitit 2023, Shqipëria kishte vetëm 2,4 milionë banorë. Ky është një alarm kombëtar, jo thjesht një tregues statistikor.
Kjo katastrofë demografike nuk mund t’i faturohet vetëm një qeverie. Ajo është rezultat i një “tranzicioni” të gjatë, ku përgjegjësi kanë qeverisjet e njëpasnjëshme, vendimmarrjet ekonomike, mungesa e ardhmërisë, si shkak pasojë e ka emigracionin dhe dështimin për të ndërtuar një shtet që u jep të rinjve dhe popullit mundësi për të qëndruar në atdheun e tyre.
Sali Berisha dhe Edi Rama, kanë sunduar Shqipërinë në periudha të ndryshme dhe të dy duhet të përballen me përgjegjësinë për bilancin të tyre politik katastrofal.
Por, ajo që është edhe më e rëndë; është se shqiptarët po përballen me pasojat e një modeli të mashtrimit politik, që faktikisht nuk arriti të ndërtojë besim, siguri për ardhmërinë e ndritur për rininë dhe për brezat që do të vijnë.
Fatkeqësisht, sot kemi gjithnjë e më shumë pensionistë, e, gjithnjë e më pak të rinj dhe kemi më shumë familje të shpërndara nëpër botë.
Shtrohet pyetja: kush do ta ndërtojë Shqipërinë e së ardhmes, nëse brezi që duhet ta zhvillojë vendin detyrohet të kërkojë një jetë më të mirë jashtë tij?
Kur frika nga e kaluara përdoret për të justifikuar të tashmen?!!!
Është krijuar një tendencë mashtruese trilluese politike tepër e rrezikshme:
“Më mirë Rama, sesa Berisha, sepse, Berisha na vriste”?!!!
Kjo mënyrë të menduarit e redukton demokracinë në zgjedhjen e së keqes që konsiderohet më pak e rrezikshme.
-Ajo e mban shoqërinë peng të frikës dhe të së kaluarës.
Shqiptarët, nuk duhet të detyrohen të zgjedhin mes frikës nga rikthimi i një modeli të vjetër dhe pakënaqësisë ndaj qeverisjes së sotme.
Përgjegjësia për vitin 1997 nuk mund të fshihet.
Por, as problemet e sotme nuk mund të justifikohen duke përdorur vitin 1997 si mburojë politike.
Një demokraci e vërtetë nuk funksionon me logjikën: “Mos e kundërshto qeverinë, sepse alternativa mund të jetë më e keqe”.
-Ajo funksionon me llogaridhënie, zgjedhje të lira dhe alternativa reale.
Studentët nuk kërkojnë ndërrimin e një pengmarrësi me një tjetër
Prandaj, brohoritja e studentëve “Rama në burg, Berisha në burg”, shpreh revoltën e protestës së tyre, ka një domethënie të qartë politike: kërkesën që përgjegjësia të mos ketë përjashtime dhe që asnjë liderucë i keq, të mos jetë mbi ligjin.
Studentët nuk kanë pse të zgjedhin mes dy historive politike që kanë dominuar Shqipërinë për dekada. Ata kanë të drejtë të kërkojnë drejtësi, arsim cilësor, mundësi punësimi dhe një shtet ku e ardhmja nuk varet nga lidhjet partiake.
As Berisha nuk mund ta përdorë revoltën e tyre për të legjitimuar rikthimin e vet politik, as Rama nuk mund ta përdorë frikën nga Berisha për të shmangur përgjegjësinë për qeverisjen e tij.
Shqipëria nuk ka nevojë të zgjedhë se cili prej dy liderucëve shkatërrues, duhet ta mbajë peng të ardhmen e saj.
-Ka nevojë të dalë nga kjo logjikë politike.
Një komb nuk mund të jetojë përgjithmonë me kujtimet e vitit 1997 dhe me premtimet e pa mbajtura të së tashmes.
Ai, ka nevojë për një të ardhme që ndërtohet këtu, në Shqipëri, nga të rinjtë e tij.
Dhe përgjegjësia për këtë të ardhme duhet të fillojë me llogaridhënien e atyre që kanë sunduar dhe po e sundojnë vendin.
7. 11. 2026

𝗣𝗮𝘀𝗶𝘃𝗶𝘇𝗶𝗺𝗶 𝗶 𝗮𝗱𝗿𝗲𝘀𝗮𝘃𝗲 𝘁𝗲̈ 𝘀𝗵𝗾𝗶𝗽𝘁𝗮𝗿𝗲̈𝘃𝗲 𝗻𝗲̈ 𝗦𝗲𝗿𝗯𝗶 – 𝑺𝗳𝗶𝗱𝗲̈ 𝗽𝗲̈𝗿 𝘁𝗲̈ 𝗱𝗿𝗲𝗷𝘁𝗮𝘁 𝗸𝗼𝗺𝗯𝗲̈𝘁𝗮𝗿𝗲 𝗱𝗵𝗲 𝘁𝗲𝘀𝘁 𝗶 𝗽𝗲̈𝗿𝗴𝗷𝗲𝗴𝗷𝗲̈𝘀𝗶𝘀𝗲̈ 𝗽𝗮𝗿𝗹𝗮𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗿𝗲

Drini.us
-
0
𝗣𝗮𝘀𝗶𝘃𝗶𝘇𝗶𝗺𝗶 𝗶 𝗮𝗱𝗿𝗲𝘀𝗮𝘃𝗲 𝘁𝗲̈ 𝘀𝗵𝗾𝗶𝗽𝘁𝗮𝗿𝗲̈𝘃𝗲 𝗻𝗲̈ 𝗦𝗲𝗿𝗯𝗶 – 𝑺𝗳𝗶𝗱𝗲̈ 𝗽𝗲̈𝗿 𝘁𝗲̈ 𝗱𝗿𝗲𝗷𝘁𝗮𝘁 𝗸𝗼𝗺𝗯𝗲̈𝘁𝗮𝗿𝗲 𝗱𝗵𝗲 𝘁𝗲𝘀𝘁 𝗶 𝗽𝗲̈𝗿𝗴𝗷𝗲𝗴𝗷𝗲̈𝘀𝗶𝘀𝗲̈ 𝗽𝗮𝗿𝗹𝗮𝗺𝗲𝗻𝘁𝗮𝗿𝗲

Fshat i braktisur i Komunës së Medvegjës

Refik Hasani, Preshevë

Unifikimi për të garuar me një listë të përbashkët përmes “Koalicionit Shqiptar”, si dhe mbajtja e zgjedhjeve për Parlamentin e Serbisë më 25 tetor të muajit të kaluar, përbëjnë një zhvillim të rëndësishëm.
Megjithatë, bazuar në rezultatet përfundimtare të shpallura dje nga Komisioni Republikan i Zgjedhjeve, rezultati i arritur është një rezultat konkret, por jo ai që ishte pritur.
𝑼 𝒂𝒓𝒓𝒊𝒕 𝒌𝒚 𝒓𝒆𝒛𝒖𝒍𝒕𝒂𝒕 𝒑𝒂𝒔𝒊 𝒖 𝒔𝒊𝒈𝒖𝒓𝒖𝒂𝒏 𝒅𝒚 𝒖𝒍ë𝒔𝒆, 𝒑ë𝒓𝒌𝒂𝒕ë𝒔𝒊𝒔𝒉𝒕 𝒅𝒚 𝒎𝒂𝒏𝒅𝒂𝒕𝒆 𝒅𝒆𝒑𝒖𝒕𝒆𝒕ë𝒔𝒉, 𝒏ë 𝒍𝒆𝒈𝒋𝒊𝒔𝒍𝒂𝒕𝒖𝒓ë𝒏 𝒆 𝒓𝒆 𝒕ë 𝑷𝒂𝒓𝒍𝒂𝒎𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕 𝒕ë 𝑺𝒆𝒓𝒃𝒊𝒔ë.
Ajo që do të duhej shpërfaqur në këtë trajtim, është se pasivzimi i adresave përmes ushtrimit shtetëror sistematik të një spastrim etnik-diskriminimit, ku janë hequr votuesit me të drejtë vote edhe nga regjistrat e votuesve.
Si pasoj e heqjes, fshirje së adresave të quajtur si pasivizim, është prodhuar efekte administrative, demografike, politike tepër të dëmshme diskriminuese ndaj shqiptarëve etnikë dhe autoktonë në Serbi.
Dhe në zgjedhjet parlamentare në Serbi të mbajtura më 25 tetor pati drejtëpërdrejtë që së paku dy Deputet, nuk arritën të marrin vota, pasi të gjithë të pasivizuarit shqiptar janë hequr nga regjistrat e votuesve, pra kemi më pakë votues me të drejtë vote.
Përmesë pasivizimit të adresave jan veprime administrative sistematike dhe se heqja e të drejtës së votës, duke tjetërsuar kështu strukturën demografike dhe elektorale në Krahinën e Preshevës, Medvegjës, dhe Bujanocit.
Humbja, cenimi të së drejtës elementare individuale dhe kolektive të neve shqiptarëve mohimi, në përfaqësim, kështu Serbia po zbaton pa zhurmë dhe krejtë në heshtje një strategji të qartë dhe me veprime konkrete po arrin të shpopullojë zytarisht Rajonin e Preshevës, Medvegjës, dhe Bujanocit.
Mendohet se çdo i 4-ti shqiptar-si Shtetas i Serbisë që i përket nacionalitetit shqiptar nga Komuna e Preshevës, Medvegjës, e Komuna e Bujanocit-është i pasivizuar, apo shprehur në numër, jan mbi 25 mijë qytetar shqiptarë, që na u jan pasivizuar adresat.
Si pasojë e gjithë këtij spastrimi etnik, apo, më saktë, diskriminimi që quhet pasivizim, bazuar në hulumtimin dhe në Ligjin mbi vendbanimin dhe vendqëndrimin (“Gazeta Zyrtare e RS”), nr. 87/2011, i cili po vazhdon të zbatohet në mënyrë selektive dhe diskriminuese, duke targetuar vetëm shqiptarët etnikë dhe autoktonë në Serbi.
Pasivizim drejtpërdrejt, ka kontribuar në dobësimin demografik, politik dhe institucional të shqiptarëve, ka privuar nga mundësia e pjesëmarrjes në jetën publike dhe politike, ka për qëllim të reduktojë ndikimin e shqiptarëve etnikë dhe autoktonë në Serbi.
𝑫𝒚 𝒅𝒆𝒑𝒖𝒕𝒆𝒕ë𝒕 𝒔𝒉𝒒𝒊𝒑𝒕𝒂𝒓ë 𝒏𝒈𝒂 ’’𝑲𝒐𝒂𝒍𝒊𝒄𝒊𝒐𝒏𝒊 𝑺𝒉𝒒𝒊𝒑𝒕𝒂𝒓’’, 𝒏ë 𝑷𝒂𝒓𝒍𝒂𝒎𝒆𝒏𝒕𝒊𝒏 𝒆 𝑺𝒆𝒓𝒃𝒊𝒔ë, ë𝒔𝒉𝒕ë 𝒅𝒐𝒎𝒐𝒔𝒅𝒐𝒔𝒉𝒎ë𝒓𝒊 𝒆 𝒌𝒐𝒉ë𝒔 𝒒ë, 𝒎𝒆 𝒑𝒓𝒊𝒐𝒓𝒊𝒕𝒆𝒕, 𝒕ë 𝒂𝒅𝒓𝒆𝒔𝒐𝒋𝒏ë 𝒑𝒚𝒆𝒕𝒋𝒆 𝒑𝒂𝒓𝒍𝒂𝒎𝒆𝒏𝒕𝒂𝒓𝒆 𝒎𝒆 𝒔𝒉𝒌𝒓𝒊𝒎, 𝒒ë 𝒏ë 𝒔𝒆𝒂𝒏𝒄𝒂𝒕 𝒆 𝒑𝒂𝒓𝒂 𝒕ë 𝒌ë𝒔𝒂𝒋 𝒍𝒆𝒈𝒋𝒊𝒔𝒍𝒂𝒕𝒖𝒓𝒆, 𝒏ë 𝒇𝒐𝒓𝒎ë𝒏 𝒆 𝒊𝒏𝒕𝒆𝒓𝒑𝒆𝒍𝒂𝒏𝒄ë𝒔, 𝒑ë𝒓 𝒕ë 𝒌ë𝒓𝒌𝒖𝒂𝒓 𝒔𝒒𝒂𝒓𝒊𝒎𝒆, 𝒊𝒏𝒇𝒐𝒓𝒎𝒂𝒄𝒊𝒐𝒏𝒆 𝒂𝒑𝒐 𝒍𝒍𝒐𝒈𝒂𝒓𝒊𝒅𝒉ë𝒏𝒊𝒆, 𝒅𝒓𝒆𝒋𝒕𝒖𝒂𝒓 𝑴𝒊𝒏𝒊𝒔𝒕𝒓𝒊𝒔ë 𝒑ë𝒓𝒌𝒂𝒕ë𝒔𝒆 𝒅𝒉𝒆 𝑲𝒓𝒚𝒆𝒎𝒊𝒏𝒊𝒔𝒕𝒓𝒊𝒕.
Se sa është numri i të pasivizuarve, përmesë një liste në gjithë Serbinë, por edhe krahasimet me nacionalitete tjera jo shqiptare në komunat e Serbisë.
𝑫𝒆𝒑𝒖𝒕𝒆𝒕ë𝒕 𝒔𝒉𝒒𝒊𝒑𝒕𝒂𝒓ë 𝒌𝒂𝒏ë 𝒐𝒃𝒍𝒊𝒈𝒊𝒎 𝒏𝒈𝒂 𝒗𝒐𝒕𝒖𝒆𝒔𝒊𝒕 𝒒ë 𝒕ë 𝒏𝒈𝒓𝒆𝒏 𝒂𝒍𝒂𝒓𝒎𝒊𝒏, 𝒅𝒖𝒌𝒆 𝒏𝒋𝒐𝒇𝒕𝒖𝒂𝒓 𝒆 𝒔𝒊𝒏𝒋𝒂𝒍𝒊𝒛𝒖𝒂𝒓, 𝒅𝒉𝒆 𝒅𝒐 𝒕ë 𝒅𝒖𝒉𝒆𝒋 𝒕ë 𝒏𝒅ë𝒓𝒎𝒆𝒓𝒓𝒏𝒊𝒏 𝒗𝒆𝒑𝒓𝒊𝒎𝒆 𝒆𝒎𝒆𝒓𝒈𝒋𝒆𝒏𝒕𝒆, 𝒅𝒖𝒌𝒆 𝒌ë𝒓𝒌𝒖𝒂𝒓, 𝒊𝒏𝒔𝒊𝒔𝒕𝒖𝒂𝒓 𝒅𝒉𝒆 𝒌ë𝒎𝒃ë𝒏𝒈𝒖𝒍𝒍𝒖𝒓 𝒆𝒅𝒉𝒆 𝒏ë 𝒏𝒈𝒓𝒊𝒕𝒋𝒆𝒏 𝒆 𝒏𝒋ë 𝑲𝒐𝒎𝒊𝒔𝒊𝒐𝒏𝒊 𝒕ë 𝒏𝒈𝒂𝒓𝒌𝒖𝒂𝒓 𝒑ë𝒓 𝒉𝒆𝒕𝒊𝒎𝒊𝒏 𝒆 𝒑𝒂𝒔𝒊𝒗𝒊𝒛𝒊𝒎𝒊𝒕.
Por edhe të ndalojnë menjëherë këto praktika diskriminuese dhe të ofrojnë mundësi për hetime të pavarura dhe transparente, duke siguruar e garantuar paraqitjen e numrit të sakt të pasivizuarave, dhe kthimin e gjithë adresave të pasivizuarëve shqiptar në Serbi.
Qeveria e re e Republikës së Serbisë duhet të sigurojë që të gjitha procedurat administrative të jenë transparente, të kontrollueshme dhe të zbatohen njësoj ndaj të gjithë qytetarëve, pa dallim të përkatësisë etnike.
Do të duhej të reflekton dhe të ndërron narrativat dhe diskursin që kishte ndjekur e udhëhequr pushteti i hekurt nga Aleksandër Vuqiç.
Është përgjegjëse për ndalimin e pasivizimit të adresave, eliminimin e praktikave diskriminuese dhe garantimin e të drejtave themelore të shqiptarëve në Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc.
Jo vetëm nga deputetët e kësaj Legjislature, por se pasivizimi duhet t’i nënshtrohet një kontrolli të plotë dhe të paanshëm të ligjshmërisë, proporcionalitetit, transparencës, monitorimit ndërkombëtar dhe mosdiskriminimit.
Lista studentore drejt pushtetit në Serbi, mundë të konsiderohet shpresë për ndaljen e diskriminimit ndaj shqiptarëve dhe demokratizimin e vetë Serbisë.
Vështrim nga Refik Hasani, më 6 nëntor 2026.

Shumë bashkatdhetarëve tanë, idologjia islamike ua ka bërë trurin bërllok!

Drini.us
-
0
Shumë bashkatdhetarëve tanë, idologjia islamike ua ka bërë trurin bërllok!
Driton Statovci, Vjenë
____
Definitivisht, shumë bashkëkombësve tanë ideologjia islamiste ua ka bërë trurin bërllok. Për ata që nuk e kuptojnë: ideologjia fetare nuk është e njëjtë me fenë. Feja është e garantuar në vendet demokratike, ndërsa shumë ideologji fetare ekstremiste janë të ndaluara.
Vetëm pse Abdul El-Sayed u zgjodh senator në SHBA, shumë bashkëkombës ranë në ekstazë. Ky senator nuk na ka përkrahur deri më sot, e as nuk besoj se do të luajë ndonjë rol të rëndësishëm në çështjen tonë kombëtare. Për sqarim, gjithashtu nuk ka fakte që ai ka kërkuar mbylljen e Kampit Bondsteel në Kosovë. Mos te këtë shpifje dhe paragjykime se nuk na ndihmojnë.
Të njëjtit njerëz që e përkrahin Abdul El-Sayed, në rrjetet sociale shajnë pa ndërprerë hebrenjtë (jahuditë, siç i quajmë në gjuhën popullore). Ndërkohë, një kërkim i thjeshtë me AI tregon se shumë politikanë amerikanë me prejardhje hebraike kanë qenë ndër zërat më të fuqishëm në mbështetje të Kosovës (shikoni foton me listen e disave nga ata). Përmes Senatit dhe Kongresit të SHBA-së, ata kanë kontribuar në avancimin e lirisë, sigurisë dhe pavarësisë së Kosovës.
Gjithashtu, shumë bashkëkombës kanë paragjykime dhe urrejtje ndaj hebrenjve. Kur i pyet: “A njihni personalisht ndonjë hebre?”, e dini si përgjigjen shumica? “Nuk i njohim, por i dimë!”
A nuk është kjo shenjë e shpëlarjes së trurit nga propaganda dhe ndikimet antishqiptare?
Për besë, mjerim dhe marrëzi!

A do të tërhiqet Shqiptar Shaljani nga aktiviteti për kauzën, përkatësisht për kauzat gjithëkombëtare?

Drini.us
-
0
A do të tërhiqet Shqiptar Shaljani nga aktiviteti për kauzën, përkatësisht për kauzat gjithëkombëtare?
Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë
____
JO, SHQIPTARI NUK TËRHIQET!
Nuk tërhiqem dhe as që më shkon ndërmend të tërhiqem. Por, pse nuk tërhiqem?
Nuk tërhiqem sepse besoj se jam në anën e drejtë të historisë sonë kombëtare; sepse qëndroj mbi të vërtetën historike, mbi të drejtën qytetare dhe mbi bindjen se kauzat që kam marrë përsipër nuk janë interesa personale. Përkundrazi, janë pjesë e një angazhimi më të gjerë kombëtar, kulturor dhe shpirtëror. Për këtë rrugëtim kam marrë përkrahjen e shumë bashkëkombësve dhe të miqve tanë ndërkombëtarë.
KISHA NË SHALË TË BAJGORËS – NJË IDE QË NUK TËRHIQET
Para rreth tri vitesh, kur publikova idenë për ndërtimin e një kishe katolike shqiptare në Shalë të Bajgorës, shumë bashkëkombës më përgëzuan dhe më uruan për guximin dhe nismën. Natyrisht, pati edhe reagime të kundërta: kërcënime, protesta dhe përpjekje për mbledhjen e nënshkrimeve për një peticion kundër idesë së Sh.Sh., të cilën disa e cilësuan si provokim dhe madje si rrezik për tolerancën fetare.
Unë, me një dozë humori, e kam quajtur këtë pretendim «tolerancë» të kujt ndaj kujt dhe, mbi të gjitha, në emër të kujt?
Kosova është shtet demokratik dhe laik. Neni 8 i Kushtetutës përcakton karakterin laik të shtetit, ndërsa liria e ndërgjegjes dhe e besimit mbrohet nga rendi ynë kushtetues. Prandaj, e drejta për të ndërtuar një objekt fetar, në përputhje me ligjet dhe procedurat në fuqi, nuk është privilegj që dikush ia jep dikujt tjetër. Është e drejtë që buron nga ligji.
Toleranca nuk duhet të kuptohet si mëshirë e shumicës ndaj pakicës, as si leje që një komunitet ia jep tjetrit për të ushtruar të drejtat e veta. Në një shoqëri demokratike, të gjithë qytetarët janë të barabartë para ligjit. Unë nuk kërkoj mëshirën e askujt në emër të tolerancës. Kërkoj respektimin e së drejtës dhe barazisë qytetare.
Pa e zgjatur më tej: kisha në Shalë të Bajgorës, përkatësisht në Zogaj të komunës së Vushtrrisë, do të ndërtohet. Aty do të nisë një rrugëtim që, me kohën dhe sipas mundësive, mund të pasohet edhe me nisma të tjera në Shalë e më gjerë në Dardani.
As peticionet, as protestat dhe as kundërshtimet e cilitdo institucioni fetar nuk mund ta zëvendësojnë ligjin dhe procedurat demokratike. Ndërtimi i objekteve fetare është çështje e së drejtës, e procedurave ligjore dhe e respektimit të institucioneve kompetente. Askush nuk ka të drejtë ta vendosë veten mbi ligjin.
LËVIZJA E DEÇANIT – TËRHEQJE NGA PATRONATI, JO NGA KAUZA
Në këtë kontekst, dua të sqaroj edhe një çështje që lidhet drejtpërdrejt me angazhimin tim në Lëvizjen e Deçanit, përkatësisht në Degën e Mitrovicës, ku kam pasur përgjegjësinë e zëdhënësit.
Kontributin tim në këtë lëvizje e konsideroj pjesë të angazhimit tim për kauzat kombëtare. Megjithatë, me kalimin e kohës, kam vërejtur disa praktika organizative që nuk përputhen me parimet e bashkëpunimit, transparencës dhe vlerësimit të kontributit të aktivistëve.
Është domethënëse që, në përvjetorët e organizimit, zëdhënësit të një dege që ka dëshmuar aktivitet dhe përkushtim të veçantë, nuk iu dha fjala për të paraqitur qëndrimet dhe vlerësimet e tij. Mund të mos ketë qenë një vendim i rastësishëm, por nuk dëshiroj të spekuloj për motivet. Mbetet, megjithatë, një pyetje legjitime: a duhet të shqetësohet ndonjë organizim nga fjala kritike e njerëzve që kanë kontribuar në ndërtimin e tij?
Unë besoj se një lëvizje që pretendon të përfaqësojë një kauzë të madhe duhet të ketë hapësirë edhe për mendimin ndryshe, për kritikën dhe për llogaridhënien e brendshme.
Pikërisht për këtë arsye kam bërë të qartë qëndrimin tim dhe kam paralajmëruar një nismë të re.
Dua ta theksoj pa asnjë ekuivok :
**jam tërhequr nga patronati i kësaj lëvizjeje, jo nga kauzat për të cilat jam angazhuar.**
Kauzat nuk janë pronë e strukturave organizative, as e individëve që i drejtojnë ato. Ato i tejkalojnë mandatet, funksionet dhe hierarkitë. Prandaj, askush nuk duhet ta ngatërrojë largimin nga një patronat organizativ me braktisjen e një kauze kombëtare.
Unë vazhdoj të besoj se Lëvizja e Deçanit ka vendin dhe rëndësinë e saj në këtë rrugëtim. Por besoj po ashtu se lëvizjet iluministe duhet të zhvillohen, të ripërtërihen dhe të mos e kufizojnë të ardhmen e tyre brenda strukturave që nuk janë gjithmonë të gatshme të dëgjojnë zërat kritikë.
KAUZAT KOMBËTARE – PËRTEJ INDIVIDIT
A do të tërhiqet Shqiptar Shaljani edhe nga angazhimi për kauzat e tjera kombëtare, në kuadër të lëvizjeve iluministe, të cilat kohëve të fundit i kam cilësuar si pjesë e një Rilindjeje të Tretë Kulturore e Shpirtërore ndër shqiptarë?
Përgjigjja është po aq e qartë: JO!
Nuk do të tërhiqem as nga aktiviteti, as nga angazhimi konkret për këto kauza, të cilat i konsideroj shumë më të mëdha se secili prej nesh veç e veç, madje më të mëdha se të gjithë ne së bashku.
Asnjë individ nuk duhet ta identifikojë veten me kauzën, sepse kauza kombëtare nuk është pronë e askujt. Ajo kërkon bashkëpunim, përgjegjësi, vizion dhe gatishmëri për të kapërcyer interesat personale.
Familja është e shenjtë, por Atdheu dhe përgjegjësia ndaj tij kanë një peshë të veçantë në ndërgjegjen e çdo shqiptari. Kombi dhe Atdheu nuk duhet të shërbejnë si parulla, por si përgjegjësi që dëshmohen me vepra.
Pikërisht për këtë, çdo aktivist duhet ta ketë parasysh se, kur vihet në pikëpyetje interesi kombëtar, interesat personale, ambiciet dhe dallimet e çastit duhet t’i lënë vend përgjegjësisë së përbashkët.
Edhe besimi i të parëve na mëson përkushtimin, dashurinë dhe sakrificën. Sakrifica për Kombin dhe Atdheun është një vlerë e lartë njerëzore e morale, e cila nuk bie ndesh me besimin, por buron nga përgjegjësia ndaj të tjerëve dhe ndaj së ardhmes.
MESAZHI IM PËR BASHKËKOMBËSIT DHE BASHKËVEPRIMTARËT
Të nderuar miq, bashkëveprimtarë dhe bashkëkombës,
Ju siguroj se do të vazhdoj të jem i përkushtuar ndaj të gjitha kauzave tona kombëtare, paralelisht me angazhimin tim për realizimin e projektit të kishës në Shalë të Bajgorës. Këtë rrugëtim synoj ta vazhdoj në bashkëpunim me të gjithë ju, me aktivistët e lëvizjeve iluministe dhe me secilin që dëshiron të kontribuojë në këtë drejtim.
Po ashtu, jam i bindur se lëvizjet tona kanë nevojë për ide, nisma dhe projekte të reja, të cilat i pasurojnë, i plotësojnë dhe ua zgjerojnë horizontin veprimtarive të deritanishme.
Por, për të ecur përpara, duhet edhe të kthehemi te rrënjët tona: të njohim historinë, trashëgiminë kulturore, identitetin dhe kujtesën tonë historike. Duhet ta njohim atë pasuri të jashtëzakonshme që shqiptarët e kanë krijuar dhe trashëguar ndër shekuj.
Nuk mund ta ndërtojmë të ardhmen duke e harruar të kaluarën. As nuk mund ta kuptojmë plotësisht identitetin tonë pa i njohur rrënjët dardane, ilire dhe arbërore.
Para perandorive që kaluan nëpër këto troje, para sundimeve dhe pushtimeve që u pasuan ndër shekuj, këtu kishte një histori, një qytetërim dhe një trashëgimi të lashtë ilire. Kjo trashëgimi nuk duhet të mbetet vetëm në librat e historisë, por duhet të bëhet pjesë e vetëdijes sonë bashkëkohore.
Kjo është edhe njëra ndër arsyet pse besoj te nevoja për një Rilindje të Tretë Kulturore e Shpirtërore: jo për t’u kthyer në të kaluarën, por për ta njohur atë, për të ndërtuar mbi të dhe për t’ia dhënë kombit një perspektivë më të vetëdijshme për të ardhmen.
Prandaj, përgjigjja ime është e qartë: **Shqiptar Shaljani nuk tërhiqet!**
Nuk tërhiqem nga kisha në Shalë të Bajgorës, nuk tërhiqem nga kauzat kombëtare dhe nuk tërhiqem nga angazhimi për një rilindje të re kulturore e shpirtërore ndër shqiptarë.
Sepse individët mund të lodhen, mund të mospajtohen dhe mund të largohen, por kauzat që i shërbejnë Kombit dhe Atdheut duhet të vazhdojnë.
Kauza është më e madhe se individi. Atdheu është më i madh se të gjithë ne!

Ekrem Gegë Gërvalla rrëfen për letrën që në burg ishte shkruar për nënën Ajshe, por që ajo letër i ra në dorë UDB-ashit Mehmet Hasku!

Drini.us
-
0
Ekrem Gegë Gërvalla rrëfen për letrën që në burg ishte shkruar për nënën Ajshe, por që ajo letër i ra në dorë UDB-ashit Mehmet Hasku!
Foto e rrallë, Nëna Ajshe, nëna e Jusuf Gërvallës në mesin e luftëtarëve të UÇK-së
Ekrem Gegë Gërvalla, Stuttgart , Gjermani
_____
Letra në burg ishte shkruar për nënën Ajshe, por ajo letër i ra në dorë UDB-ashit Mehmet Hasku!
Dikush që është betuar për besnikëri ndaj UDB-së, nuk mund të jetë kurrë besnik i Republikës së Kosovës
Është e saktë të thuhet se burgjet në ish-Jugosllavi, për nga niveli i dehumanizimit të cilit u nënshtroheshin të burgosurit shqiptarë, nuk dallonin shumë nga gulagët sovjetikë.
Nëse për disidentët politikë serbë, kroatë etj., gjatë procesit hetimor kërkohej një lloj dokumentacioni formal si parapërgatitje për ushtrimin e torturës ( edhe pse një leje e tillë ishte e lehtë për t’u marrë) për shqiptarët nuk duhej humbur kohë me formalitete.
Hetuesve u lejohej të përdornin urinë, dhunë fizike dhe torturë të pakufizuar, sipas gjykimit të tyre dhe në përputhje me kërkesat e hetimit dhe kohën që u jepej.
Mes hetuesve të regjimit, pavarësisht se në mesin e tyre kishte edhe shqiptarë, mbizotëronte bindja se nuk kishte shqiptar të pafajshëm.
Hetimet ndaj shqiptarëve shpesh nuk ndiqnin procedurat normale hetimore, nëse ekzistonte dyshim fillestar, raporti i një informatori apo edhe një denoncim anonim, veprime formale të nevojiteshin për arrestimin e disidentit politik.
Koha e caktuar për hetimin nuk u përdor për të hedhur dritë mbi veprën penale të sanksionuar me ligjet komuniste,
por për ta rraskapitur, dobësuar dhe paaftësuar të akuzuarin shqiptar, në mënyrë që ai të dëshironte ta përfundonte hetimin me çdo kusht….
Llojet e torturës së përdorur nuk ishin të rregulluara. Lejohej pothuajse çdo metodë, pavarësisht nga pasojat.
Kërcënimet, shantazhi, torturat fizike të përditshme, lodhja përmes urisë dhe pagjumësisë së detyruar nuk ndaleshin ndaj të arrestuerëve shqiptarë.
Përdorej edhe një metodë e njohur psikologjike. Njëri hetues bërtiste, kërcënonte dhe godiste; tjetri sillej si “mik”, fliste butë, e thërriste të burgosurin në emër dhe i premtonte se do ta ndihmonte. Pastaj rolet ndërroheshin.
Qëllimi ishte i njëjtë: ta thyenin njeriun.
Një përvojë të tillë e kam përjetuar edhe unë.
Nuk kam pranuar të flas më herët për këtë pjesë të jetës sime, sepse dëshiroja që Kosova të ishte atdheu i të gjithëve. Por edhe për një arsye tjetër, nëse ka diçka për të cilën mund të mburrem pa asnjë rezervë, është fakti se, gjatë gjithë torturës fizike në dhomat e marrjes në pyetje, përderisa kisha vetëdijen, e kam ruajtur nderin tim dhe i kam ruajtur shokët e mi.
Kjo është e gjithë krenaria ime.
E gjithë ngushëllimi im!
I pari që më goditi në fytyrë dhe më tha: “Hajde, fol! E din ti çka!”, ishte udbashi Mehmet Loci. Pas tij vazhduan të tjerë, ndër të cilët Jakup Llonqari, Hasan Jakupi, Mehmet Hasku, Mustaf Lokaj, Sherif Balaj, Xheladin Beqiri, Angjellko, Toma Miqunoviq, Syle Nallbani etj.
Por kjo nuk është tema kryesore e këtij shkrimi.
Ajo që më shtyu të shkruaj është një deklaratë e Mehmet Locit e bërë gjatë një interviste në “Debat Plus” me Ermal Pandurin.
Ky person, gjatë një interviste në emision, ka thënë edhe një të vërtetë. Po e citoj:
“Disa të burgosur politikë kanë qenë të tërhequr për bashkëpunim.”
Fjalën e ka për bashkëpunim me Sigurimin Shtetëror, pra me strukturat e UDB-së.
Unë po tregoj një rast konkret, i cili, sipas rrefimit të bacit Hysen si dhe ngjarjes që e kam përjetuar nga afër, e ilustron këtë pohim.
Me 14 dhjetor të vitit 1979 u burgosëm Unë, vëllai im Fahriu, Hysen Gërvalla, Muharrem Blakaj dhe disa veprimtarë të tjerë.
Kah mesi i vuajtjes së dënimit, ndërsa po qëndronte në burgun hetues të Pejës, baca Hysen i shkroi një letër nënës së tij, nënës Ajshe. Letrën e kishte shkruar në një mbështjellëse të pakos së cigareve.
E palosi mirë dhe, kur i erdhi radha të dilte në shëtitjen ditore, gjatë shoqërimit për në shetitoren e Burgut nga sherbyesi korrektues-gardiani, Miftar Berisha, Hyseni fshehurazi për vrimë të grilave e hodhi letrën brenda në dhomën fqinje. Koridori i pavilonit ishte i gjatë. Dhomat e burgut në Pejë nuk kishin dritare, por kishin një grilë mbi derë, sa për ajrosjen e dhomës. Në çdo dhomë kishte nga katër të burgosur.
Nga ajo dhomë, të nesërmen, do të lirohej një i burgosur që kishte përfunduar vuajtjen e dënimit për një vepër të caktuar. Përmes tij, letra duhej t’i shkonte nënës Ajshe.
Por letra nuk i ra në dorë personit që do të lirohej të nesërmen, atë e mori një i burgosur politik, i cili, përmes gardianin të burgut, malazez, të cilin e quanin “Miki”, ia dorëzoi UDB-së, më saktësisht udbashit Mehmet Hasku.
Sipas rrëfimit të bacës Hysen, udbashët e thërrasin në dhomat e hetuesisë dhe fillojn ta maltretonin në mënyra të ndryshme, duke kërkuar që të tregonte përmbajtjen e letrës dhe kush ia kishte dhënë lapsin për ta shkruar. Lapsi dhe letra ishin të ndaluara brenda dhomave të burgut.
Baca, kryefortë, filloi t’u bënte dredhi pyetjeve dhe të mos tregonte të vërtetën.
Kur udbashët panë se Hyseni nuk po dorëzohej, Mehmet Hasku iu drejtua me këto fjalë:
– Hysen, prano e mos e dëmto veten, se letrën na e ka dhënë vetë filani dhe i kemi të gjitha të dhënat që ti po i mohon.
Në fillim, baca nuk u besoi fjalëve të Mehmetit. Dyshonte se qëllimi i tyre ishte t’i fusnin në konflikt të burgosurit politikë.
Pas maltretimëve, bacën Hysen e kthyen në dhomën e tij në burg.
Më pas, Hyseni kuptoi se letra që ai kishte hedhur në dhomën tjetër kishte rënë pikërisht në duart e atij të burgosuri politik për të cilin i kishte folur Mehmet Hasku.
Ngjarja u sqarua më hollësisht pas daljes së Hysenit nga burgu. Sot sipas rrëfimit tim, personi për të cilin bëhet fjalë, jeton në Zvicer dhe paraqitet si veprimtar patriot.
Pra, pse Loci dhe soji i tij çojnë krye?
Pse ende ju ipet hapësirë mediatike ?
Sepse, siç duket, kanë pasur dhe ende mund të kenë një bazë bashkëpunëtorësh besnikë gjithandej Kosovës.
Unë nuk kërkoj hakmarrje.
Kërkoj që ata që kanë marrë pjesë në torturë, përndjekje, spiunim dhe shkatërrim të jetëve të njerëzve të përballen me faktet dhe, aty ku ka prova dhe bazë ligjore, të nxjerrën para drejtësisë.
Sepse një shtet që kërkon të ndërtojë të ardhmen nuk mund ta ndërtojë atë mbi harresën e së kaluarës
Prandaj, si njëri ndër të përndjekurit politikë, i bëj thirrje Prokurorisë së Republikës së Kosovës që të hetojë krimet e aparatit represiv të regjimit të kaluar dhe të gjithë ata persona për të cilët ekzistojnë prova të mjaftueshme për përgjegjësi penale.
Shih videon:
123...1,803Faqja 1 nga 1,803