Kreu Blog

Kosovës i është marr peng gjithëçka, e para së gjithash integriteti kombëtar, sepse 94 përqind Shqiptarë nuk mund të vendosin pa 6 përqind minoritar!

Drini.us
-
0
Kosovës i është marr peng gjithëçka, e para së gjithash integriteti kombëtar, sepse 94 përqind Shqiptarë nuk mund të vendosin pa 6 përqind minoritar!
Nga: Shqiprim Pula
___
BUZËQESHJET KINEZE
___
Autoritetet politike të kohës së pasluftës, me pak përjashtime, kishin nevojë për alibi, dhe atë jo vetëm për veten e tyre të përfshirë në procese por edhe për të argumentuar vendim-marrjen në nivelet ndërkombëtare, që ndërlidhej me argumentet e qëndrimeve politike për nevojën e rivendosjes lidhur me statusin juridik-politik të Kosovës.
Bisedimet e Vjenës rezultuan me pakon gjithëpërfshirëse të Ahtisaarit, si kompromis për mëvetësinë e shumë pritur, por edhe me bisedimet e Brukselit, padyshim, mendohej si zgjidhje, njohja nga Serbia dhe anëtarësimi në organizata ndërkombëtare, përfshirë OKB-në. Por, e gjitha e menduar veç hipotetikisht, referuar gjendjes reale politike!. Për aq sa bisedimet e Vjenës dhe të Brukselit, kishin për objekt trajtimin e realitetit politik, në esencë, prekën edhe aspektin subjektiv atë të ndërgjegjes kombëtare Shqipëtare. Nga propozimi gjithëpërfshirës i Ahtisaarit n’a derivoi kushtetuta e cila u arsyetua me ardhmërinë Europiane të vendit, duke krijuar “Kosovarët” e rrinjë nga Shqiptarët e hershëm. Sistemi politikë i krijuar përmes frymës kushtetuese Ahtisaariane, është që ne të mos mund të shprehim atë që ndjejmë e besojmë, por t’a shprehim atë që nuk e besojmë, multietnicitetin!, këtë n’a e servuan me buzëqeshje Kineze.
Kosova e marrë peng! Kosovës i është marr peng gjithëçka, e para së gjithash integriteti kombëtar, sepse 94 përqind Shqiptarë nuk mund të vendosin pa 6 përqind minoritar!. Dhe kjo mendësi politike kushtetushmërie është antikushtetushmëri kombëtare Shqipëtare. Madje, për t’i dhënë kuptim herëshmërisë Shqipëtare edhe arkeologu Francez, Christophe Goddard, pjesë e ekipit të zbulimit të mbishkrimit të Justinianit në Kishën paleokristiane për qytetin Dardan, në Ulpianën e herëshme, nga gjykimi i tij, theksoi; të gjithë ne në Europë kemi përqindje Dardane, “ne Europianët dhe Shqiptarët e sotëm, jemi Ne pak si Ju dhe Ju jeni pak si Ne”.
Frikësimi e terrorizimi politik nga të buzëqeshurit Kineze! Ndërkohë që, Europianët e ndërkombëtarët me buzëqeshjet e tyre Kineze vazhdojnë kërkesat për betonizimin e Serbisë brenda Kosovës, përmes Kishës Serbe Ortodokse dhe Bashkësisë së Komunave me shumicë Serbe (“zajednica”), të cilat paraqesin gjymtim për shoqërinë Shqipëtare, po edhe për idealin historik dhe liridashës por edhe për pakicat jo Serbe!, kështu, duke i dhënë pakicës Serbe epitet hyjnie (religjioze) dhe epërsie (institucionale). Shikuar në kronologji, dy çështjet; e para, Kisha Serbe Ortodokse u zyrtarizua si kërkesë, gjatë bisedimeve të Vjenës me dakordësi të palës Shqipëtare (fatkeqësisht), e cila mëpas u shkrua tek propozimi gjithëpërfshirës i Ahtisaarit, përkatësisht tek Aneksi V mbi Trashëgiminë Fetare dhe Kulturore – ku flet për të drejtat, privilegjet dhe imunitetet e Kishës Serbe në Kosovë!, e që më parë, nuk ishte as tek Rezoluta 1244, dhe as tek Korniza Kushtetuese për Vetëqeverisje të Përkohshme – ngaqë përgjithësisht i referohej vetëm parimeve të ruajtjes së trashëgimisë kulturore, fetare e historike; dhe e dyta, Bashkësia e Komunave me shumicë Serbe (“zajednica”) që u zyrtarizua si kërkesë, gjatë bisedimeve të Brukselit me dakordësi të palës Shqipëtare (fatkeqësisht), në Dokumentin 19 Prill, 2013. Po prej kohësh tashmë, procesi i bisedimeve përmbajtësisht në tërrësinë e temave të trajtuara e të mbetura hapur kanë marrë ngjyrim kompleksiteti, sepse Serbia, vazhdon të ketë pretendim territorial; nuk e njeh pavarësinë dhe e minon sa herë e kudo ku mundet; pengon anëtarësimet në organizma ndërkombëtar përmes fushatave të pandërprera si dhe e pretendon trashëgiminë të krishtere Ortodokse në Kosovë, të përvetësuar veç si Serbe!. Nga të buzëqeshurit me buzëqeshje Kineze, në kohë ‘paqe’ e në tavolinë bisedimesh, për epilog kanë, betonizimin e Serbisë në Kosovë.
Është detyrë e jona me i dal Zot amanetit të t’parëve tanë Iliro-Arbnorë, kishte shkruar Papa Klement Albani.
Po si t’a ribëjmë e ruajm kombërinë Shqipëtare? Duke e rrënjosur fuqinë e të së vërtetës autentike Shqipëtare, për t’i mbajtur larg forcat e jashtme manipuluese; duke e ushqyer ndërgjegjen kombëtare Shqipëtare, që ndikon në nivelin e vetëdijes dhe aftësisë së veprimit politik për çdo situatë politike; duke e kultivuar fuqinë mbarë kombëtare, si forcë të brendshme tek secili pjesë e politikës për t’a ruajtur hershmërinë dhe vlerat Shqipëtare; duke e tejkaluar çdo frikë apo kërcënim politik, si motivim për përbashkim në guxim kombëtar; duke risjellë në vëmendje tek secili domosdoshmërinë e fuqisë individuale për reagime kombëtare Shqipëtare; duke e ruajtur ndershmërinë kombëtare, si një themel i fortë për të vepruar politikisht me integritet; duke marrë politikisht përgjegjësi kolektive, për rrethanat dhe realitetin e fateve tona kombëtarisht; duke vendosur qëllime të qarta politike, që u paraprijnë rezultateve të dëshiruara kombëtare Shqipëtare; duke mos i haruar idealet historike, dhe vlerat e rezistencës politike të Rilindasve tanë; duke e kultivuar përbashkimin, e garantojmë rezistencën e fuqisë tonë politike; duke qenë të unifikuar në qëndrimet politike kombëtare Shqipëtare, paraqesim fuqinë dhe aftësitë politike për t’iu përgjigjur me menquri çdo situate; si dhe, duke e kuptuar fuqinë kombëtare reale, veprojmë si forcë politike rajonale e Europiane. Pra, secila, veç e veç dhe të gjitha së bashku, n’a ofrojnë buzëqeshje kombëtare Shqipëtare, sepse Republika nuk është e garantuar, ajo duhet ruajtur e mbrojtur.

Integrimi i “gabuar” !

Drini.us
-
0
Integrimi i “gabuar” !

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë

Kur një popull fillon të integrohet në vendin e vet me kulturën e një vendi tjetër…
Integrimi është fjalë e bukur kur kuptohet drejt.
Shqiptari që jeton në Gjermani, Finlandë, Zvicër apo në një vend tjetër perëndimor, duhet të integrohet: të mësojë gjuhën, të respektojë ligjet, të punojë, të kontribuojë dhe të bëhet pjesë aktive e shoqërisë ku jeton.
Por integrimi nuk do të thotë asimilim.
Mund të bëhesh qytetar i mirë i një vendi tjetër pa pushuar së qeni shqiptar.
Por kemi edhe një lloj tjetër “integrimi”, shumë më të çuditshëm:
Integrimin brenda vetvetes.
Një shqiptar jeton në tokën shqiptare, flet shqipen, ecën mbi historinë e të parëve të tij, por dalëngadalë fillon të integrohet në një kulturë tjetër.
Dhe integrimi nuk ndalet vetëm te mendimi.
Fillon të duket edhe në veshje, pamje, zakone, simbole dhe mënyrën e jetesës.
Një ditë shfaqet një shami.
Pastaj një tjetër.
Pastaj një mbulesë.
Pastaj mjekra sipas modeleve orientale, salafiste apo vehabiste.
Pastaj pantallonat treçerekëshe.
Pastaj kapela që të kujton më shumë shkretëtirën sesa Dardaninë.
Dhe, për ta kompletuar koleksionin, edhe fjalori fillon të ndryshojë:
“Halla”, “vallahi”, “inshallah”…
Mos u çuditni nëse një ditë ndonjë shqiptar në Mitrovicë pyet:
“A jemi ende në Kosovë, apo na kanë zhvendosur pa na treguar?”
Dhe këtu vjen edhe një pyetje tjetër, me pak humor e shumë seriozitet:
Nga cila qendër erdhi modeli i radhës?
Nëse vërtet pas këtyre modeleve të veshjes, financimeve, propagandës apo organizimeve qëndrojnë sponsorizues të caktuar, kjo nuk është punë për thashetheme rrugësh. Është punë për strukturat kompetente të sigurisë dhe transparencës që të hetojnë, të verifikojnë dhe, nëse ka prova, t’i bëjnë publike.
Sepse qytetari mund të pyesë.
Gazetari mund të hulumtojë.
Por shteti duhet të verifikojë.
Dhe nëse nuk ka asgjë të dyshimtë, aq më mirë: le të dalë e vërteta dhe të mbyllet pyetja.
Por nëse ka financues, organizata apo interesa që synojnë të ndryshojnë gradualisht identitetin kulturor të shqiptarëve, atëherë shoqëria ka të drejtë ta dijë:
Kush financon?
Kush organizon?
Kush propagandon?
Dhe çfarë synimi ka?
Sepse një gjë është besimi.
Një gjë tjetër është importimi i një kulture të tërë bashkë me besimin.
Dhe këtu disa misionarë ideologjikë — qofshin imamë, mullahë apo propagandues me mikrofon — rrezikojnë të shndërrohen nga udhërrëfyes fetarë në argatë të çkombëtarizimit:
Argati i çkombëtarizimit është figurë interesante:
punon në tokën tënde, flet gjuhën tënde, por të mëson ta shohësh kulturën e huaj si më të pastër, më të mirë e më të denjë për t’u trashëguar.
Kjo nuk është më thjesht çështje garderobe.
Është çështje kulture, identiteti dhe ndikimi.
Sigurisht, veshja e një individi është zgjedhje personale dhe nuk mund të përdoret si dëshmi për bindjet e tij. Por kur një model i caktuar shoqërohet me propagandë ideologjike dhe me përpjekje për ta zëvendësuar kulturën vendore, atëherë duhet të kemi sy e veshë hapur.
Dhe këtu duhet bërë dallimi:
Besimi është personal.
Kultura është kolektive.
Ideologjia është projekt.
Shqiptari mund të besojë në Zot pa pushuar së qeni shqiptar.
Mund të jetë mysliman pa u bërë arab.
Mund të jetë katolik pa u bërë italian.
Mund të jetë protestant pa u bërë gjerman.
Kjo është bashkëjetesë.
Por kur dikush të thotë se për të qenë besimtar i mirë duhet të mendosh, vishesh, flasësh dhe jetosh sipas një modeli të huaj, atëherë kemi kaluar nga besimi te ideologjia.
E kur predikimi fillon me besimin dhe përfundon me frikën, kërcënimin shpirtëror dhe bindjen absolute ndaj “të deleguarit” të Zotit, pyetja bëhet e thjeshtë:
A po predikohet besimi apo po shitet frika?
Sepse disa rrëfime, me shumë mistere, kërcënime, shpërblime e tregime të ardhura nga larg, nganjëherë më kujtojnë më shumë “1001 netët” sesa historinë e një populli që ka mbijetuar mijëra vjet mbi tokën e vet.
Përralla mund të ketë një fije realiteti.
Por nuk bëhet histori vetëm pse tregohet një mijë e një herë.
Prandaj:
Le të integrohemi në Evropë.
Në dije.
Në qytetërim.
Në demokraci.
Në shkencë.
Në liri.
Por të integrohemi aq shumë në kulturat e huaja sa të harrojmë kulturën tonë?
JO, JO,JO .
Sepse atëherë nuk kemi më integrim.
Kemi asimilim.
Dhe asimilimi më i rrezikshëm nuk vjen gjithmonë me ushtri, kufij të rinj apo flamuj të huaj.
Ndonjëherë vjen me një mikrofon, një tekst të lexuar, një slogan të përsëritur, një veshje të importuar dhe një fjali që duket krejt e pafajshme:
“Kështu duhet të mendosh për të qenë besimtar i mirë.”
E atëherë shqiptarët duhet të bëjnë pyetjen më të thjeshtë:
Po për të mbetur shqiptarë — kush do të na mësojë të mos harrojmë veten ?

“Shqiptar” si term: Shqiptarët në mendimin osman të shek. XVIII

Drini.us
-
0
“Shqiptar” si term: Shqiptarët në mendimin osman të shek. XVIII
Uğur Bayraktar , Turqi
____
Ky artikull shqyrton diskursin që burrështetasit dhe dijetarët osmanë kishin zhvilluar për termin “shqiptar” bazuar në kronikat osmane të shekullit të XVIII. Ai nis nga premisa se elitat osmane, përveç grupeve të tjera lëvizëse brenda Perandorisë, po kategorizonin komunitetet shqiptare në mënyrë esencialiste, para diskurseve orientalistë të shekullit të XIX.
Siç pritej, osmanët zakonisht e lidhnin termin “shqiptar” me mbiemra përçmues. Duke u mbështetur në një përzgjedhje të kronikave osmane të shekullit XVIII, ky studim trajton ndërtimin e këtyre asociacioneve, me një fokus të veçantë te shqiptarët si: “brumi i trazirave”, “luftëtarë të guximshëm e të egër”, dhe “të pafe që ngjasojnë me myslimanët”.
Duke marrë parasysh shqetësimet e elitës osmane për “rendi publik”, veçanërisht pas disa kryengritjeve në shekullin XVIII – shqiptarët filluan të përdoreshin si kokë turku për çdo shqetësim publik, veçanërisht në kryeqytet. Ndërsa kjo formë e “solidaritetit etnik” ishte e ndryshme nga konceptet e tjera në literaturë, pjesëmarrja e shumë shqiptarëve të ardhur nga fshatrat në Kryengritjen e Patrona Halilit solli diskurse përçmuese për turmat e shfrenuara. Ky artikull shqyrton procesin specifik në të cilin rreziku që përfaqësonte “shqiptari” për sovranitetin osman u bë pjesë përbërëse e etiketimeve të tyre etnike.
Kjo ishte, pjesërisht, për shkak të aftësive të komuniteteve shqiptare për t’u mobilizuar. Fakti që ata arrinin të komandonin turmat përmes “solidaritetit etnik” ndikoi në formësimin negativ të diskursit osman, duke e shpjeguar sjelljen e tyre kolektive si pasojë e natyrës së tyre nomade.
Përveç lidhjes së shqiptarëve me fraza që nënkuptonin shkelje të rendit, paragjykimet filluan të bëheshin gjithnjë e më të ngulitura, sa herë që termi “shqiptar” përmendej për ndonjë sjellje të pahijshme apo krim.
Megjithatë, përkundër diskurseve të qarta e shpesh herë abuzive që e lidhin termin “shqiptar” me çrregullimin publik, shërbimi ushtarak i komuniteteve të ndryshme shqiptare në dobi të Perandorisë Osmane e zbehte këtë përfytyrim përçmues.
Në krahasim me stigmatizimin për shkak të pjesëmarrjes në kryengritje popullore, diskursi për rolin e tyre si hajdutë apo ushtarë të rregullt ishte më i luhatshëm. Nga njëra anë, osmanët i lavdëronin luftëtarët shqiptarë për guximin dhe aftësitë e tyre, duke krijuar kështu një tjetër grup asociacionesh esencialiste – këtë herë pozitive. Nga ana tjetër, mosbindja e rastësishme, që përfshinte refuzimin për të luftuar derisa të paguheshin ose paraqitjen në numër të ulët në betejë keqësoi më tej përfytyrimin për ta, sidomos në kontekstin e shumë kryengritjeve të shekullit XVIII në Stamboll.
Pasi trajton përfaqësimet e “shqiptarëve” në diskursin osman për rendin publik dhe ushtrinë, artikulli kalon në analizën e veçorive kulturore të komuniteteve shqiptare që ishin në shënjestër të këtij diskursi.
Në veçanti, seksioni i tretë i artikullit merret me Kanunin, ligjin zakonor shqiptar, për të kuptuar si praktikat shoqërore dhe ligjore të lidhura me të ndihmuan në ndërtimin e stereotipeve osmane për shqiptarët. Fokusi vihet në konceptin “besa”, një fjalë me ngarkesë të fortë kulturore që mund të përkthehet si: traktat paqeje, aleancë, armëpushim, paqe gjaku, pajtim, mikpritje, nder i shtëpisë, garanci sigurie, betim, fjalë e dhënë, besnikëri, dhe besim.
Artikulli merret me kuptimet e fundit, si “fjalë e dhënë” apo “ndershmërinë”, për të shqyrtuar sesi ky veprim “kalorësiak” kontribuoi në formimin e përfytyrimit përçmues osman për shqiptarët si njerëz “kokëfortë”. Me fjalë të tjera, nënvizohet se përkushtimi i fortë ndaj besës, i udhëhequr nga zakonet e ndryshme të kanunit shqiptar, mund të ketë qenë një tjetër rrugë drejt stigmës osmane. Artikulli ngre pyetjen nëse elita osmane e transformoi një kod kulturor si “besa” në një tipar karakteri, duke ushqyer më tej diskursin përçmues për shqiptarët. Sigurisht, artikulli shqyrton praktikën e besës në marrëdhëniet politike mes shqiptarëve dhe qeverisë osmane. Pra, në vend që ta konsiderojë besën si shenjë kokëfortësie, artikulli e sheh atë si praktikë kulturore që ndihmonte kohezionin shoqëror mes shqiptarëven një gjë që ishte në konflikt me idealet e shtetit osman. Në këtë kuptim, artikulli tregon se besa dhe lidhjet e saj “të pakorruptueshme” ishin faktorë kyç në veprimet kolektive të shqiptarëve.
Në të njëjtin kontekst, trajtohet edhe çështja e krypto-krishterimit në disa komunitete shqiptare, një temë ende popullore në botimet e djathta sot. Artikulli hedh dritë mbi islamizimin relativisht të vonshëm të shumicës së shqiptarëve dhe shqyrton se sa krypto-krishterimi(i pranishëm në Shqipërinë e veriut dhe Kosovën e jugut të sotme) dhe islamizimi i vonë kontribuuan në stigmatizimin osman të termit “shqiptar”.
Lëvizja fluide midis katolicizmit dhe islamit për përfitime materiale, që vazhdoi deri në shekullin XIX, përbënte një tjetër arsye për përkeqësimin e stereotipeve osmane ndaj shqiptarëve. Ndërkohë që shteti osman promovonte një islam të rregulluar zyrtarisht sipas shkollës hanefite, praktikat fetare të disa shqiptarëve myslimanë shpesh përplaseshin me normat zyrtare.
Në seksionin e fundit, artikulli trajton parimet Khalduniane në kontekstin e vetive gjithnjë në ndryshim që elitat osmane i atribuonin shqiptarëve. Ai thekson se dichotomia Khalduniane “vendosur – nomad” shërbeu si model për përfaqësimin osman të shqiptarëve. Në këtë drejtim, nuk ishin vetëm shqiptarët që u identifikuan përmes përkatësisë etnike, por edhe grupe të tjera nomade ose migrantësh si turqit nomadë, çerkezët dhe kurdët. Në rastin specifik të shqiptarëve, karakteristikat e lidhura me nomadizmin sipas modelit të Ibn Khaldunit u bënë cilësi pozitive të esencializmit osman. Megjithatë, stigmatizimi i tyre ishte gjithashtu i lidhur me mendësinë shtetërore të elitës osmane.
Përfundimisht, ky artikull shqyrton se si elitat osmane, në rastet konkrete të kronikanëve të shekullit XVIII e interpretuan termin “shqiptar” në krahasim me grupe të tjera profesionale dhe etnike. Në këtë kontekst, studimi kontribuon në literaturën ekzistuese, e cila deri më tani i është qasur vetëm në mënyrë të tërthortë dhe të pamjaftueshme lidhjeve që përfshinin shumë komunitete nomade të Perandorisë Osmane. Nga njëra anë, elita osmane e vlerësoi shqiptarët për shërbimin e tyre ushtarak ndaj perandorisë. Nga ana tjetër, ata zhvilluan një diskurs përçmues ndaj tyre, për shkak të kërcënimit që shqiptarët paraqitnin për koncepcionin osman të rendit. Ky diskurs, sidoqoftë, ishte rezultat i një luhatjeje, ngritjet dhe zbritjet e së cilës u diktuan kryesisht nga konsideratat politike të elitës osmane.
Prandaj, artikulli argumenton se përfaqësimet e termit “shqiptar”, të cilat zyrtarët osmanë gjithnjë e më shumë i lidhën me mbiemra negativë, veçanërisht në gjysmën e dytë të shekullit XIX, pas rezistencës kundër reformave të Tanzimatit, i paraprijnë epokave të modernizimit, kolonializmit dhe orientalizmit.
Duke treguar se ky diskurs i luhatshëm i shekullit XVIII i paraprin atij të shekullit XIX, artikulli pohon se diskursi i parë, i formësuar kryesisht nga kuptimet osmane për rendin publik, ushtrinë dhe fenë, përbën themelin e diskursit të shekullit XIX, i cili ishte më i qartë dhe më i ashpër në stigmatizimin e shqiptarëve.
Edhe pse tiparet që elitat osmane ua atribuuan shqiptarëve dhe grupeve të ngjashme, në termat e “rendit”, “higjienës”, “moralit” dhe “klasës” ndryshuan ndjeshëm gjatë reformave qendërzuese të shekullit XIX, duhet theksuar se ato që lidhen me “rendin” nuk pësuan ndonjë ndryshim të madh. Me fjalë të tjera, atributet që elita osmane zhvilloi për komunitetet shqiptare të perandorisë na ofrojnë një pasqyrë interesante për mënyrën se si mentaliteti osman u transformua nga shekulli XVIII në atë XIX. Edhe pse kjo është temë për një studim më të gjerë, artikulli dëshmon se fjalori përçmues që përfaqësuesit e shtetit osman zhvilluan për shumë popullsi nomade, përfshirë shqiptarët, përbënte një diskurs origjinal, i cili merrte parasysh përkatësitë etnike, gjeografike dhe të klasës, duke shërbyer si një nga bazat e diskurseve zyrtare të epokës “moderne”.
(E përgatiti: Nikollë Loka, Tiranë)

Në Shkodër, nën drejtimin e Ndue Sanajt, u zhvillua ceremonia e vendosjes së pllakës përkujtimore në vendin ku, në vitin 1859, Marie Mici, hapi shkollën e parë femërore

Drini.us
-
0
Në Shkodër, nën drejtimin e Ndue Sanajt, u zhvillua ceremonia e vendosjes së pllakës përkujtimore në vendin ku, në vitin 1859, Marie Mici, hapi shkollën e parë femërore
Nikolle Loka, Shkodër
____
Shkodër – Sot, me angazhimin e Shoqatës Atdhetare “Dukagjini”, nën drejtimin e kryetarit të saj, Ndue Sanaj u zhvillua ceremonia e vendosjes së një pllake përkujtimore në vendin ku, në vitin 1859, Marie Mici, e njohur gjerësisht si Kushe Mici, hapi shkollën e parë femërore në trevat shqiptare.
Në këtë veprimtari përkujtimore morën pjesë nënkryetarja e Bashkisë Shkodër, Teuta Qyteza, nënkryetari i Bashkisë Malësi e Madhe, Sitki Ndrecaj, konsulli i Nderit i Republikës së Austrisë në Shkodër, Gjergj Liqejza, intelektualë të njohur shkodranë, studiues dhe qytetarë.
Mbi.jetën e Kushe Micit dhe shkollën femërore të saj foli Prof. Dr. Zenepe Dibra.
Ky aktivitet shërben si një homazh për një nismë të rëndësishme arsimore dhe kulturore, duke rikthyer në kujtesën publike rolin e grave që kontribuan në hapjen e rrugës së arsimimit dhe emancipimit të vajzave dhe grave shqiptare.

Muslimanët kërcënojnë me grevë në Venedik pas refuzimit të projektit për xhami

Drini.us
-
0
Muslimanët kërcënojnë me grevë në Venedik pas refuzimit të projektit për xhami

Arnt Jensvoll, Document.no

Muslimanët bangladeshas në Venecia kërcënojnë me grevë dhe protesta në rrugë pasi kryetarja e qytetit ka ndalur planet për të ndërtuar një xhami të madhe dhe një qendër islame me vlerë rreth 20 milion euro në Mestre në tokën e rëndomtë.

Muslimanët që janë organizuar përmes shoqatës «Giovani per l’Umanità», kanë blerë një zonë rreth 8000 metra katrorë pranë stacionit hekurudhor të Mestres. Aty ata duan të ndërtojnë një «qendër kulturore» më të madhe me një sallë lutjesh, bibliotekë, ofertë arsimore, auditor dhe hapësira parkingu.

Kryetari i komunës Simone Venturini nuk dëshiron asnjë xhami të madhe në Venecia. Foto: Comune di Venezia / CC BY 3.0

Ndryshimi i rregulloreve nuk është një të drejtë automatike

Kryebashkiaku Simone Venturini (qendra-djathtas) ka refuzuar ndryshimet e nevojshme të rregulloreve. Ai mendon se projekti është shumë i madh dhe se kushtet për momentin janë të pamjaftueshme. Venturini ka përmendur, ndër të tjera, mungesën e integrimit të Bengalëve, njohuritë e tyre të italishtes, pjesëmarrjen e grave dhe angazhimin në jetën lokale të komunitetit.

Ai thekson se liria fetare ekziston, por se ndryshimi i rregulloreve nga qëllim biznesi në vend kultit është një vendim i bazuar në gjykimin e këshillit të bashkisë, jo një të drejtë automatike.

Prince Howlader, udhëheqës i «Giovani per l’Umanità», ka njoftuar se grupi është gati të dalë në rrugë dhe të bojkotojë. Ai pretendon se një grevë midis punëtorëve bengalezë do të godiste rëndë kantierin Fincantieri në Marghera ku shumë prej tyre janë të punësuar – si dhe industrinë e turizmit, restorantet dhe hotelet.

– Nëse bëjmë grevë, Fincantieri dhe i gjithë turizmi ndalen, ka thënë Howlader. Ai i referohet lirisë fetare në kushtetutën italiane dhe thotë se komuniteti ka të drejtë për një vend të denjë për t’u lutur.

Kërcënimi i grevës ka hasur në kundërshtim në komunitetin bengalez, ku shumë kanë marrë distancë publike dhe kanë theksuar se dëshirojnë dialog, jo të dëmtojnë ekonominë lokale ose reputacionin e qytetit.

Sipas Corriere della Sera, aktualisht në Venecia ka rreth 20,000 praktikues aktivë të islamit.

Muslimer truer med streik i Venezia etter avslag på moské­prosjekt

Njoftim për ceremoninë mortore të Dr. Daut Dautit më 6 shtator 2026

Drini.us
-
1
Njoftim për ceremoninë mortore të Dr. Daut Dautit më 6 shtator 2026

Familja Dauti njofton familjarët, miqtë, kolegët, bashkëpunëtorët dhe të gjithë dashamirët se ceremonia e fundit e lamtumirës për Dr. Daut Dautin, historianin, gazetarin, studiuesin dhe publicistin e njohur shqiptar, do të mbahet të dielën, më 6 shtator 2026.

Mbledhja komemorative do të mbahet në ora 11:00, në Teatrin e Qytetit në Gjilan, ku familjarë, miq, kolegë dhe bashkëpunëtorë do të kenë mundësi të nderojnë jetën dhe veprën e tij.

Pas faljes së namazit të drekës në xhaminë e lagjes Arbëria në Gjilan, do të bëhet nisja e xhematit për në fshatin Kokaj.

Varrimi do të bëhet në varrezat familjare në Kokaj, në vendlindjen që Daut Dauti e deshi aq shumë dhe me të cilën mbeti i lidhur deri në fund të jetës.

Familja falënderon të gjithë ata që kanë shprehur ngushëllime dhe kanë ndarë dhimbjen me ne në këto ditë të rënda.

Zoti e mëshiroftë

I lehtë i qoftë dheu i vendlindjes së tij.
I përjetshëm qoftë kujtimi për Dr. Daut Dautin.

Familja Dauti     

George Bush, plaku, për të drejtat e shqiptarëve të Kosovës

Drini.us
-
0
George Bush, plaku, për të drejtat e shqiptarëve të Kosovës
GEORGE BUSH
27 Shtator 1988
I nderuari Joseph J. DioGuardi
Dharma e Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara
Ndërtesa Cannon, Zyra 325
Uashington, D.C. 20515
I dashur Joe,
Faleminderit që solle në vëmendjen time shqetësimin tënd lidhur me ngjarjet e fundit në Jugosllavi. Edhe unë besoj se duhet të nxisim qeverinë qendrore të Jugosllavisë të bëjë gjithçka që mundet për të garantuar ruajtjen e të drejtave të njeriut dhe atyre politike, si dhe autonominë e të gjitha grupeve kombëtare atje.
Jam i kënaqur dhe ndaj të njëjtin entuziazëm me ty për zhvillimet e fundit në Slloveni. Është e qartë se hapat e asaj Republike drejt një klime më liberale politike dhe ekonomike janë mjaft të mirëpritura. Megjithatë, vazhdoj të jem i shqetësuar për situatën e shqiptarëve etnikë në Kosovë. Shqiptarët janë një popull i krenar dhe trim, të drejtat e të cilit duhet të mbrohen me çdo kusht.
Është e një rëndësie të veçantë që të gjitha kombet t’u përmbahen përcaktimeve të Aktit Final të Helsinkit dhe Deklaratës Universale për të Drejtat e Njeriut. Shpresoj që Jugosllavia, si shtet nënshkrues, do t’i respektojë ato. Aty ku një grup kombëtar apo etnik përbën shumicën, ai duhet të gëzojë plotësisht të drejtën e përfaqësimit dhe votës — çdo veprim ndryshe do të përbënte një goditje të rëndë ndaj të drejtave të njeriut dhe atyre politike që kërkohen për të gjithë burrat dhe gratë.
Mendoj se është në interesin e Shteteve të Bashkuara të nxisin respektimin dhe mbrojtjen e të drejtave të njeriut, politike dhe civile. Ne duhet t’u kundërvihemi të gjithë atyre që tentojnë t’i cenojnë ato.
Përzemërsisht,
George Bush
______
E përgatiti: Avdi Gegë Drini

Biri im, bëj diçka për shqiptarët e mi! – Por çfarë po bëjmë ne sot për Nënë Terezën?

Drini.us
-
0
Biri im, bëj diçka për shqiptarët e mi! – Por çfarë po bëjmë ne sot për Nënë Terezën?
Nga: Gjon Keka
____

Sot është e pamundur të mos na kujtohen fjalët e Nënë Terezës kur iu drejtua presidentit amerikan Bill Clinton:

“Biri im, bëj diçka për shqiptarët e mi!”

Më vonë, vetë presidenti Clinton tha se: „ajo ishte personaliteti i parë që e bëri ta kuptonte dhe ta donte kombin shqiptar.“

Megjithatë, sot, pas shumë vitesh lirie dhe pavarësie, është e dhimbshme të shohësh se si nga një pjesë e popullit, nga radikalët islamikë, haxhiqamilët dhe renegatët përbaltet figura e bijës dhe e nënës mbikohore dardane-arbërore.

Të mjerë janë ata që nuk arrijnë të kuptojnë se fryma që marrin dhe liria që gëzojnë janë ngritur mbi themelet e bashkëpunimit të figurave të mëdha humane e kombëtare me botën demokratike, duke kthyer sytë e botës së civilizuar drejt nesh.

Sot, këta zëra mohues ofendojnë kryqin që i shpëtoi, si dhe simbolet tona si Gjergj Kastrioti, Nënë Tereza etj. Kjo është një fatkeqësi e madhe, pasi ata nuk e kuptojnë që liria e tyre u mundësua nga bota e qytetëruar krishtere, europiane dhe euro-atlantike.

Nënë Tereza, simbol i bashkimit të shqiptarëve

Drini.us
-
0
Nënë Tereza, simbol i bashkimit të shqiptarëve
Nga Frank Shkreli
____
Me rastin e 10-vjetorit të Shenjtërimit të bijës më të njohur të Kombit Shqiptar (4 Shtator, 2016)
____
Nënë Tereza – një mesazh bashkimi në një kohë përçarjeje. Ndoshta në asnjë moment tjetër të historisë sonë të kohëve të fundit nuk kemi pasur më shumë nevojë për mesazhin bashkues të Nënë Terezës se sa sot.  Shqiptarët në Shqipëri, në Kosovë, në trojet shqiptare dhe në mërgatë vazhdojnë të përballen me ndarje të thella politike, me debate të ashpra, me mosmarrëveshje dhe, jo rrallë, me një gjuhë që e kthen kundërshtarin politik në armik. Përballë kësaj gjendjeje, figura e Nënë Terezës merr një kuptim edhe më të madh.  Ajo nuk na mëson të mendojmë njësoj. Na mëson të respektojmë njëri-tjetrin. Frank Shkreli/ NËNA TEREZE LUTU PËR KOMBIN SHQIPTAR | Gazeta Telegraf
Nuk na kërkon të heqim dorë nga bindjet tona. Na kujton se mbi bindjet politike qëndrojnë vlera më të mëdha si dinjiteti i njeriut, dashuria për tjetrin, solidariteti, toleranca dhe shërbimi ndaj së mirës.  Në Shqipëri, Kosovë dhe në gjithë hapësirën shqiptare kemi nevojë për më shumë ura dhe më pak mure. Kemi nevojë për më shumë dialog dhe më pak urrejtje. Kemi nevojë të kuptojmë se kundërshtari politik nuk është, domosdoshmërisht, armiku i kombit dhe se ndryshimi i mendimit nuk duhet të shndërrohet në armiqësi personale.  Në këtë kuptim, Nënë Tereza është shumë më tepër se një figurë historike apo fetare. Ajo mund të jetë një simbol moral i bashkimit të shqiptarëve. Nënë Tereza na bashkon jo vetëm rreth kujtimit të saj, por edhe rreth vlerave që ajo mishëroi dashurisë për njeriun, përulësisë, sakrificës, paqës dhe dinjitetit njerëzor. Nga Frank Shkreli – Shën Nënë Tereza: Figura që i tregoi botës anën më të bukur të shpirtit shqiptar | Gazeta Telegraf
Ky është një mësim që duhet ta kujtojmë edhe sot. Identiteti kombëtar dhe universalizmi nuk janë, domosdoshmërisht, në kundërshtim. Nënë Tereza ishte shqiptare dhe njëkohësisht i përkiste gjithë njerëzimit. Ajo tregoi se dashuria për kombin nuk ka nevojë të shndërrohet në përbuzje për të tjerët dhe se krenaria për prejardhjen mund të bashkëjetojë me respektin për çdo njeri.  Emri i saj është një emër që kapërcen ndarjet. Historia shqiptare është e pasur me figura të mëdha, por jo gjithmonë shqiptarët kanë ditur të bashkohen rreth tyre.  Nënë Tereza është një përjashtim i fuqishëm.  Ajo i kapërcen kufijtë politikë, gjeografikë dhe ideologjikë. Bashkon shqiptarët në Shqipëri, në Kosovë, në Maqedoninë e Veriut, në Malin e Zi, në diasporë dhe kudo ku jetojnë shqiptarë.  Ajo nuk pyet për bindje politike. Nuk pyet nga cili qytet vjen shqiptari. Nuk pyet në cilën anë të një kufiri jeton. Mesazhi i saj është shumë më i thjeshtë dhe më i madh: njeriu duhet të ndihmojë njeriun.  Pikërisht këtu qëndron edhe kuptimi i saj si simbol i bashkimit. Në një kohë kur shoqëritë tona ende përballen me ndarje, mosmarrëveshje dhe polarizime, figura e saj na kujton se ekzistojnë vlera më të mëdha se interesat e çastit.
Shenjtërimi i saj, më 4 shtator 2016, ishte një moment kur shqiptarët, pavarësisht dallimeve të tyre, mundën të ndiheshin bashkë rreth një figure që i nderon në mbarë botën. Por vlera e atij momenti nuk duhet të mbetet vetëm në kujtesën e një ceremonie në Vatikan. Sot, dhjetë vjet pas atij shenjtërimi, pyetja është më e drejtpërdrejtë: a mund të gjejmë te Nënë Tereza një arsye për t’u afruar me njëri-tjetrin? Unë besoj se po.  Nëse ajo arriti të shërbente pa bërë dallim feje, kombësie, shteti a kontinenti, mes njerëzve që ndihmonte, ne shqiptarët duhet të mësojmë të mos e masim vlerën e njëri-tjetrit vetëm nga përkatësia politike, krahinore, fetare apo nga bindjet politike që kemi.  Në një kohë kur politika shpesh na ndan, Nënë Tereza na kujton se kombi nuk mbahet vetëm nga institucionet politike. Ai mbahet edhe nga kujtesa, kultura, gjuha, historia dhe vlerat njerëzore që kemi të përbashkëta.
Prandaj, përvjetori i shenjtërimit të saj nuk duhet të jetë vetëm një ditë për të kujtuar një shqiptare të madhe. Duhet të jetë edhe një ditë për të pyetur veten se çfarë po bëjmë ne me trashëgiminë që ajo na la.  Ndoshta mesazhi më i madh i Nënë Terezës për shqiptarët sot është shumë i thjeshtë: Të mos lejojmë që dallimet tona të bëhen më të mëdha se ajo që na bashkon.  Sepse një komb që ka nxjerrë nga gjiri i vet një figurë si Nënë Tereza duhet të ketë edhe forcën morale për të kapërcyer grindjet e veta.  Ajo na la një emër që e njeh bota. Ne kemi detyrën të mos e përdorim atë emër vetëm për krenari, por edhe si kujtesë për të qenë më të bashkuar, më të respektueshëm ndaj njëri-tjetrit dhe më të denjë për vlerat që ajo përfaqësoi në këtë botë.  Nënë Tereza lindi shqiptare, u bë shërbëtore e njerëzimit dhe u shenjtërua si një nga figurat më të mëdha të shekullit tonë. Por për ne shqiptarët, ajo mbetet edhe një kujtesë e çmuar se, përtej të gjitha dallimeve, ka vlera që mund të na bashkojnë. Sepse shumë pak gjëra na bashkojnë.  Por njëra prej tyre ka emrin e saj, Nënë Tereza.  Nëse Nënë Tereza arriti të bëhej urë mes njerëzve të besimeve, kombeve dhe kulturave të ndryshme botërore, atëherë ajo mund të jetë edhe sot një urë bashkimi mes shqiptarëve. Nënë Tereza mund të na bashkojë sepse nuk na kërkon të mendojmë njësoj. Na kërkon të mos harrojmë tjetrin. Ajo na kujton se një komb nuk ndërtohet vetëm me fjalë të mëdha për atdheun, por edhe me përgjegjësinë ndaj njeriut. Na kujton se madhështia nuk matet me pushtetin që zotëron, por me të mirën që u bën të tjerëve. Dhe na kujton se Shqiptaria nuk është vetëm një trashëgimi që e marrim nga të parët, por edhe një përgjegjësi që ua përcjellim brezave që vijnë. Prandaj edhe ne duhet ta ruajmë me kujdes figurën e saj nga çdo përdorim i ngushtë politik, nga ekzagjerimet dhe nga përvetësimet që e zvogëlojnë madhështinë e saj. Ajo është e jona, por është edhe e botës. Është shqiptare, por është edhe universale. Është një figurë e besimit, por mesazhi i saj njerëzor mund të kuptohet nga çdo njeri, pavarësisht besimit apo prejardhjes. Dhe pikërisht për këtë arsye, Nënë Tereza është një nga simbolet më të fuqishme që shqiptarët kanë për t’u bashkuar.
Ceremonia e 4 shtatori, 2016 në Vatikan ishte një fotografi e rrallë e bashkimit shqiptar. Ishte në një farë mënyre një fotografi e asaj që shqiptarët nga Shqipëria, Kosova, Maqedonia e Veriut, Mali i Zi, diaspora dhe vende të tjera u gjendën së bashku në të njëjtin vend, për të njëjtën arsye dhe rreth të njëjtit emër. Aty nuk kishte rëndësi se nga cila anë e kufirit vinte një shqiptar.  Nuk kishte rëndësi se cilës parti i përkiste. Nuk kishte rëndësi se çfarë bindjesh politike kishte. Nuk kishte rëndësi nëse vinte nga Shqipëria, Kosova apo nga një komunitet shqiptar në Evropë, Amerikë apo Australi. Përpara figurës së Nënë Terezës, këto dallime u bënë të parëndësishme. Ishte një moment kur shqiptarët u kujtuan se çfarë kanë të përbashkët. Dhe pikërisht kjo e bën 4 shtatorin 2016 më shumë se një përvjetor fetar.  Sot, dhjetë vjet pas shenjtërimit të Nënë Terezës, mesazhi i saj për kohën në të cilën jetojmë duket edhe më aktual.  Shqiptarët në Shqipëri, Kosovë dhe në hapësirat e tjera shqiptare vazhdojnë të përballen me ndarje të forta politike. Debati publik shpesh shndërrohet në konflikt personal. Kundërshtari politik trajtohet si armik dhe dallimet politike shumë herë bëhen më të rëndësishme se interesat e përbashkëta. Edhe në diasporë, ku shqiptarët kanë mundësi të shohin më qartë nga larg problemet e vendlindjes, nuk kemi qenë gjithmonë imunë ndaj këtyre ndarjeve. Në një realitet të tillë, Nënë Tereza na kujton diçka themelore se nuk është e nevojshme të mendojmë njësoj për të qenë bashkë. Bashkimi nuk do të thotë uniformitet. Një shoqëri demokratike ka nevojë për debate, për kundërshti dhe për mendime të ndryshme. Por demokracia nuk mund të ndërtohet mbi urrejtjen ndaj tjetrit. Kundërshtari politik nuk duhet të konsiderohet armik dhe ndryshimi i mendimit nuk duhet të kthehet në armiqësi. Nënë Tereza nuk na la një program politik. Na la diçka më të thjeshtë dhe më të thellë: respektin për dinjitetin njerëzor dhe shërbimin ndaj tjetrit. Ky është një mësim që shqiptarët, veçanërisht në këtë periudhë të historisë sonë, nuk duhet ta harrojnë. Nënë Tereza mund të jetë një nga urat më të fuqishme simbolike ndërmjet shqiptarëve. Ajo nuk i përket vetëm Shqipërisë. Nuk i përket vetëm Kosovës. Nuk i përket vetëm shqiptarëve katolikë. Nuk i përket vetëm një partie politike apo një grupimi shoqëror. Nënë Tereza është pjesë e trashëgimisë së përbashkët të shqiptarëve dhe, në të njëjtën kohë, një figurë universale. Kjo është, pikërisht, arsyeja pse ajo mund të na bashkojë. Nëse një ditë, dhjetë vite më parë, shqiptarët mundën të mblidheshin në Sheshin e Shën Pjetrit me flamujt e tyre, me origjina të ndryshme dhe me bindje të ndryshme, për të nderuar të njëjtën figurë, atëherë duhet të jetë e mundur që edhe sot të gjejmë më shumë pika takimi. Kjo nuk do të thotë të harrojmë dallimet. Por do të thotë të mos lejojmë që dallimet të na bëjnë armiq. Ndoshta kjo është ajo që na duhet më shumë edhe sot. Jo të jemi të njëjtë. Por të jemi bashkë. Nënë Tereza na la një emër që na nderon. Le ta bëjmë edhe një vlerë që na bashkon.
           
Një koncert madhështor në Vatikan, me rastin e shenjtërimit të Nënë Terezës në Bazilikën e Shën Palit, bashkoi yjet më të njohura shqiptare në botë si dhe përfaqsuesit politikë të gjitha ngjyrave të Shqipërisë, Kosovës dhe gjithë trojeve shqiptare dhe diasporës, si asnjëherë më parë në historinë e shqiptarëve.
(Shtator, 2016)

Korrupsioni fetar, ndër fatkeqësitë e Kosovës

Drini.us
-
0
Korrupsioni fetar, ndër fatkeqësitë e Kosovës
Basri Beka, Prishtinë
___
Korrupsioni fetar në Kosovë
___
Korrupsioni nuk është thjesht një krim i zakonshëm. Ai është një shkatërrues i heshtur i kombit. Vjedh ëndrrat, vret mundësitë dhe grabit të ardhmen. Kur ndershmëria shitet për para ose për pushtet, drejtësia verbohet dhe besimi zhduket. Një shoqëri e korruptuar mund të ngrejë ndërtesa të larta, por kalbet nga brenda. Çdo ryshfet, çdo avantazh i padrejtë dhe çdo e vërtetë e fshehur bëhet një tullë e re në murin që na ndan dhe na izolón. Ndryshimi fillon me një zgjedhje të thjeshtë: të jesh i ndershëm kur është më e lehtë të mashtrosh, të ngresh zërin kur të tjerët heshtin dhe të bësh atë që është e drejtë, jo atë që është e lehtë. Një shoqëri pa korrupsion nuk ndërtohet vetëm nga institucionet, por nga guximi dhe ndërgjegjja e njerëzve të zakonshëm.
Në Kosovë, korrupsioni ka prekur pothuajse çdo fushë të jetës publike. Ai shfaqet në tre nivele kryesore. Korrupsioni i madh ndodh në majat e pushtetit, ku zyrtarë të lartë, ministra dhe udhëheqës shpërdorojnë pozitat për të përfituar shuma të mëdha dhe avantazhe politike. Korrupsioni i vogël shfaqet në jetën e përditshme: ryshfete për dokumente, leje, shërbime shëndetësore apo arsimore. Ndërsa korrupsioni politik dhe sistemik manipulon rregullat e lojës, blen vota, financon parti në mënyrë të paligjshme dhe kap shtetin për të ruajtur pushtetin dhe pasurinë.
Sipas formave, ai përfshin ryshfetin, përvetësimin e fondeve publike, nepotizmin, favoritizmin, zhvatjen, mashtrimin, tregtimin e ndikimit dhe kapjen e shtetit, ku grupe të interesit blejnë ose ndikojnë ligjvënësit dhe gjyqësorin.
Korrupsioni fetar në Kosovë
Por forma më e rrezikshme, ajo që kërcënon më thellë identitetin, kohezionin dhe të ardhmen e kombit, është korrupsioni fetar – veçanërisht ai i lidhur me rrjedhat e islamit. Ky fenomen ka depërtuar në çdo shtresë të shoqërisë.
Ai prek qytetarin e varfër dhe të pambrojtur, i cili, për pak para ose premtim shpëtimi, pranon të bjerë në qafë lagjes për të ndërtuar një xhami pa nevojë reale, shpesh me financime të dyshimta. Prek ndërtuesin pa aftësi, që merr punë pa llogaritur pasojat për fëmijët e tij dhe për komunitetin. Prek qytetarë dhe biznese që, në emër të “humanizmit”, pranojnë të figurojnë si donatorë me shuma shumë më të mëdha se kontributi i tyre real, duke fituar autoritet të pamerituar.
Në nivelin më të ulët, siç është dokumentuar në video që qarkullojnë, femrat joshën me dhurata të vogla – edhe me 5 euro – për të shkuar në xhami. Një shumë kaq e vogël bëhet mjet për të blerë praninë, për të krijuar varësi dhe për të hapur derën e ndikimit ideologjik mbi njerëzit më të dobët.
Në nivelin më të lartë, zyrtarëve publikë, personaliteteve të jetës ushtarake dhe politike u ofrohen udhëtime në Haxhë me “Azizie” dhe premtime të ngjashme. Këto oferta nuk janë gjeste shpirtërore. Ato janë investime për të krijuar detyrime, për të blerë ndikim dhe për të siguruar që vendimmarrësit të mbyllin sytë ose të nxisin ndërtimin e objekteve fetare dhe rrjeteve klienteliste.
Zyrtarët dhe kryetarët e komunave koruptohen me “trip”-e dhe premtime investimesh në resorte të Dubait apo vende të tjera të Lindjes, ndërsa e vetmja gjë që mbetet është obligimi për një xhami të re. Intelektualë, historianë dhe profesorë, për një kostum me kravatë dhe një udhëtim në Izmir apo Stamboll, kthehen me një narrativë të re historike që shërben interesave të jashtme. Politikanë, për votë dhe pushtet, shkelin Kushtetutën dhe rrënojnë shtetin demokratik, sepse një hoxhë ose imam i josh, i blen ose i frikëson.
Ky fenomen nuk është çështje e besimit individual. Ai është instrument i parave të huaja, i pushtetit dhe i ndikimit ideologjik që synon të ndryshojë gradualisht identitetin, arsimin, historinë dhe kohezionin e shoqërisë kosovare. Kur feja përdoret si mbulesë për korrupsion, ajo humb autentikën e saj dhe kthehet në armë kundër vetë kombit. Ndërtimi i xhamive pa planifikim urban, pa transparencë financiare dhe pa konsultim të vërtetë; financimet e errëta; presioni mbi politikanët dhe intelektualët; krijimi i rrjeteve klienteliste në emër të “fesë” – të gjitha këto janë shenja të një korrupsioni strukturor që minon shtetin lajik, demokracinë dhe të ardhmen e një shoqërie që ka vuajtur mjaftueshëm.
Lufta kundër korrupsionit, dhe veçanërisht kundër këtij lloji të rrezikshëm, nuk mund të lihet vetëm në duart e institucioneve. Ajo kërkon vetëdije qytetare, guxim për të denoncuar dhe refuzim të përditshëm të kompromiseve të lehta. Vetëm kur njerëzit e zakonshëm zgjedhin integritetin – kur nuk pranojnë ryshfet, kur nuk heshtin para abuzimeve dhe kur mbrojnë interesin publik mbi interesat e ngushta – mund të prishet muri i korrupsionit. Kosova ka nevojë për institucione të forta, por mbi të gjitha për qytetarë që nuk e shesin shpirtin për një “trip”, për 5 euro, për një Haxh me “Azizie” apo për një ndikim të huaj. Integriteti sot është investimi më i vlefshëm për një të nesërme më të pastër.
123...1,718Faqja 1 nga 1,718