Kreu Blog

Vuçiçi humbi, por a do ta braktisë Serbia politikën e vjetër ndaj shqiptarëve?!

Drini.us
-
0
Vuçiçi humbi, por a do ta braktisë Serbia politikën e vjetër ndaj shqiptarëve?!

Sak Muji, Zvicër – Rugovë

ÇETNIKËT E RINJ NË PUSHTETIN SERB!

Vuçiçi mund ta humbë pushtetin, por a do ta braktisë Serbia politikën e vjetër ndaj shqiptarëve?!

Oooo shqiptarë, vëllezër e motra të një gjaku, të një gjuhe, të një flamuri e të një historie! Mos u mashtroni nga ndërrimi i fytyrave në Beograd! Pretendimi se më 25 tetor 2026 Aleksandar Vuçiçi pranoi humbjen e forcës së tij politike përballë një lëvizjeje të udhëhequr nga studentët nuk mund të paraqitet si fakt i verifikuar në këtë tekst. Data 25 tetor 2026 është në të ardhmen dhe, pa burime të besueshme e të kontrollueshme, nuk mund të thuhet se çfarë ka ndodhur atë ditë. Prandaj, ky zhvillim duhet trajtuar si skenar, parashikim ose informacion i pakonfirmuar, jo si ngjarje e kryer. Edhe nëse në të ardhmen do të ndodhte një ndryshim politik në Beograd, kjo nuk do të nënkuptonte automatikisht ndryshim të qëndrimit të Serbisë ndaj Kosovës, shqiptarëve ose interpretimeve të saj për historinë.

Aleksandar Vuçiçi ka qenë ministër i informacionit në qeverinë e drejtuar nga Slobodan Millosheviçi gjatë viteve 1998–2000. Përshkrimi i tij si pjesë e “shkollës politike të nacionalizmit radikal serb” është një vlerësim politik dhe duhet dalluar nga një përshkrim biografik i verifikueshëm.

Po ashtu, nuk mund të thuhet se ai “po largohet nga pushteti” pa rezultate zgjedhore, deklarata zyrtare ose burime të besueshme që ta konfirmojnë. Por pyetja jonë kombëtare është: A po largohet edhe ideologjia që ushqeu luftërat, dëbimet, masakrat dhe urrejtjen në Ballkan?! Ne shqiptarët nuk e kemi luksin ta harrojmë historinë! Luftërat në Kroaci, Bosnjë e Hercegovinë dhe Kosovë u shoqëruan me krime të rënda, dëbime, vrasje dhe shkatërrime.

Përgjegjësitë nuk mund t’i atribuohen në mënyrë të përgjithshme një populli të tërë; ato duhet të lidhen me individë, struktura politike, ushtarake dhe paramilitare, sipas provave dhe vendimeve përkatëse. Për këto krime ekzistojnë dokumente, dëshmi dhe vendime të gjykatave ndërkombëtare, veçanërisht të Tribunalit Penal Ndërkombëtar për ish-Jugosllavinë dhe të gjykatave të tjera. Megjithatë, vendimet gjyqësore përcaktojnë përgjegjësi penale individuale dhe nuk mund të përdoren si provë se çdo serb ose çdo qytetar i Serbisë ka pasur të njëjtën përgjegjësi.

Dhe historia nuk fshihet me një palë zgjedhje! Nuk them se çdo student serb që proteston kundër Vuçiçit është çetnik. Përkundrazi, kush kundërshton korrupsionin, autoritarizmin dhe padrejtësinë me mjete demokratike duhet të gjykohet sipas veprimeve dhe qëndrimeve të veta. Por nuk mund të thuhet pa prova se një lëvizje e re politike vazhdon ta trajtojë Kosovën si territor të Serbisë. Ky pretendim duhet të mbështetet në programet zyrtare, deklaratat publike dhe veprimet konkrete të asaj lëvizjeje. Nëse një forcë politike mbështetet në Kushtetutën e Serbisë, e cila e përfshin Kosovën në territorin e saj, kjo është një çështje e dokumentuar; megjithatë, qëndrimet e një lëvizjeje të caktuar duhet të verifikohen veçmas. Çfarë ka ndryshuar vërtet në politikën serbe ndaj shqiptarëve?!

Çetnikizmi politik nuk matet me moshën e një udhëheqësi, me kostumin e tij apo vetëm me emrin e partisë. Ky term lidhet me një traditë nacionaliste dhe monarkiste serbe të shekullit XX, ndërsa përdorimi i tij për aktorë bashkëkohorë është shpesh politik dhe polemik. Për këtë arsye, ai duhet përdorur me kujdes dhe vetëm kur mbështetet në qëndrime, simbole ose veprime konkrete. Prandaj, sot më shumë se kurrë, ne shqiptarët duhet të jemi jo vetëm 50 për qind më të përgatitur, por edhe 100 për qind më të bashkuar në mbrojtjen e lirisë, shtetësisë dhe interesit kombëtar! Kosova, Shqipëria, shqiptarët në Maqedoninë e Veriut, në Mal të Zi, në Luginën e Preshevës dhe mërgata jonë në Evropë e Amerikë duhet të kultivojnë bashkëpunimin, mirëbesimin dhe përgjegjësinë kombëtare.

Bashkimi ynë nuk nënkupton luftë kundër askujt. Do të thotë mbrojtje e përbashkët e të drejtave tona, siguri, diplomaci, zhvillim dhe përkushtim ndaj paqes. Duhet ta forcojmë miqësinë strategjike me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, partneritetin me NATO-n dhe marrëdhëniet me aleatët evropianë. Por duhet të kërkojmë edhe nga Evropa që të mos ketë standarde të dyfishta kur bëhet fjalë për sigurinë, të drejtat e njeriut, drejtësinë ndaj viktimave dhe statusin politik të Kosovës. Kjo është një kërkesë politike dhe normative, jo një fakt që mund të provohet vetëm me deklarata të përgjithshme.

Miqësia ndërkombëtare është e domosdoshme, por vetëdija dhe uniteti ynë kombëtar janë përgjegjësia jonë! Ne e njohim historinë e politikave të Beogradit dhe pasojat e propagandës, përçarjeve dhe ndërhyrjeve politike në rajon. Megjithatë, çdo akuzë konkrete për veprime të caktuara duhet të mbështetet në burime të besueshme dhe të mos shndërrohet në përgjithësim ndaj të gjithë qytetarëve serbë. Prandaj duhet vigjilencë, institucione të forta dhe përgjegjësi, jo gjueti shtrigash e akuza pa prova. Kosova nuk guxon të bëhet peng i përçarjeve tona të brendshme!

Mund të kemi parti të ndryshme, udhëheqës të ndryshëm, bindje të ndryshme dhe kundërshtime të ashpra demokratike. Por për lirinë, pavarësinë, sovranitetin dhe integritetin territorial të Republikës së Kosovës duhet të ekzistojë një qëndrim i përbashkët kombëtar. Sepse liria që u fitua me sakrificat e brezave, me gjakun e dëshmorëve dhe me luftën çlirimtare të UÇK-së, nuk është pronë e asnjë partie politike. Ajo është amanet i kombit shqiptar! Dhe në fund, një porosi nga zemra: Oooo shqiptarë, mos prisni që Beogradi të ndryshojë që ne të bashkohemi! Bashkohuni në qëllime kombëtare, forcojeni shtetin, mbrojeni të vërtetën historike dhe mos lejoni që përçarjet tona të bëhen përparësi për ata që ende nuk e pranojnë lirinë e Kosovës!

VUÇIÇI MUND TË LARGOHET, QYSH U LARGUE, POR NE DUHET T’I GJYKOJMË PASARDHËSIT E TIJ NGA VEPRAT, JO NGA PREMTIMET! LAVDI DËSHMORËVE TË KOMBIT! RESPEKT PËR UÇK-në DHE PËR TË GJITHË ATA QË SAKRIFIKUAN PËR LIRINË! RROFTË UNITETI KOMBËTAR SHQIPTAR! 🇦🇱🇽🇰 Sak Muji Kam qenë i burgosur për dhjetë vjet në burgun e Nishit, nga viti 1981 deri më 1990, për shkak të regjimeve serbe dhe politikave proserbe, sipas përvojës sime personale. Përshkrimet e kushteve të burgimit, të torturave, të keqtrajtimeve dhe të ndërhyrjeve të njësive speciale janë dëshmi personale dhe duhen paraqitur si të tilla, jo si fakte të verifikuara në mënyrë të pavarur, nëse nuk shoqërohen me dokumente, dëshmi të tjera ose burime arkivore. Në këtë rrëfim përmenden edhe ndryshimet politike në Evropën Lindore, përfshirë përmbysjen dhe ekzekutimin e Nicolae Ceaușescut në dhjetor 1989, si dhe ardhjen në pushtet të Slobodan Millosheviçit në Serbi. Këto janë ngjarje historike të dokumentuara, por lidhja e drejtpërdrejtë mes tyre dhe trajtimit të të burgosurve në Nish duhet të mbështetet me prova të veçanta. Pretendimi se Millosheviçi ishte “vrasës i katër popujve”, se Aleksandar Vuçiçi drejtoi vrasje ose se synimi ishte shpallja e gjithë Jugosllavisë si Serbi është formulim politik dhe akuzë e rëndë.

Ai duhet riformuluar si vlerësim i autorit, përveç rasteve kur mbështetet në vendime gjyqësore ose dokumente të verifikueshme. Gjykatat ndërkombëtare kanë shqyrtuar përgjegjësi individuale për krime të kryera gjatë luftërave në ish-Jugosllavi, por nuk është e saktë të paraqitet çdo akuzë politike si përfundim gjyqësor. Përmendja e “trenit të kaltër” në linjën Gjevgjeli–Trigllav dhe e ngjarjeve të 15 janarit 1990 nuk është e qartë në këtë formë. Pa burime, dokumente ose shpjegime të sakta për ngjarjen, këto pjesë duhet të mbeten të shënuara si kujtime personale ose të hiqen nga një version dokumentues. Prandaj, ndryshimet politike në Serbi nuk duhet të gjykohen vetëm nga ndërrimi i udhëheqësve. Ato duhen vlerësuar përmes programeve politike, qëndrimeve ndaj Kosovës dhe shqiptarëve, respektimit të të drejtave të njeriut, bashkëpunimit me drejtësinë dhe veprimeve konkrete të institucioneve.

Pse Shqipëria ka kaq shumë muhaxhdinë?!

Drini.us
-
0
Pse Shqipëria ka kaq shumë muhaxhdinë?!
Ismet Hasani, Suedi
 
Shqiptarët e kanë shpallur pavarësinë para 114 vjetëve. Gjermania e mori veten njëzet vjet pas mbarimit të Luftës II Botërore. Pak më vonë u bë fuqia ekonomike e katërt në botë. Shqipëria nuk ia del ta marrë veten as edhe pas 114 vjet shpalljeje të pavarësisë. A thua përse është kështu?! Një shtet me dy dete nuk mund të shqitet nga kriza!
Në parandalimin e zhvillimit të Shqipërisë janë edhe aspiratat hegjemoniste dhe pushtuese të fqinjëve grabitqarë, siç janë Greqia, Serbia, Mali i Zi – të mbështetur nga Rusia.
Vendet e interesave të fuqive të mëdha, siç janë ShBA-ja dhe Rusia. Fuqia e madhe e caktuar pretendon  ta ketë Shqipërinë në zonën e vet të interesit si dhe në sferën e vet të ndikimit.
Turqia hiqet si fuqi rajonale. Ajo ka pretendime për të ushtruar ndikim mbi Shqipërinë mbi bazën e fesë islame. Ankara – kryeqyteti i Turqisë synon t’i ketë nën ndikimin e saj Shqipërinë, Kosovën, Maqedoninë, Bosnjën dhe Hercegovinën dhe Malin e Zi me arsyetimin se këto vende kanë qenë pesë shekuj nën pushtetin e Portës së Lartë.
*   *   *
Shqiptarët synojnë integrimin në Bashkimin Evropian dhe në NATO, domethënë në organizmat euroatlantikë.
Bota shqiptare është proevropiane, properëndimore, proamerikane. Qeveritarët dhe pushtetarët e Shqipërisë, të Kosovës, të Kosovës lindore të Maqedonisë së Veriut, të Malit të Zi, përfshi edhe shqiptarët në Greqi, janë properëndimorë.
Shqiptarët u përkasin tre religjioneve – katolike, ortodokse dhe islame. Si çdo kund, edhe ndër shqiptarë ka ateistë.
Ka vende që Shqipërisë nuk ia duan të mirën. Kundër integrimit të Shqipërisë atë botës shqiptare në BE dhe në NATO janë Rusia, Serbia, Greqia.
Politikën e përtashme të qeverisë shqiptare nuk e pranon Irani.
 
Në Shqipëri janë vendosur muxhahedinë iranianë, të cilët i përkasin Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (MEK). Ndryshe njihen si opozitë iraniane në ekzil. Vendosja e tyre nisi në vitin 2013 nën qeverinë e Sali Berishës, pas një kërkese dhe marrëveshjeje me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe OKB-në. Ky proces vazhdoi në vitin 2014 si dhe vitet në vijim nën qeverinë e Edi Ramës, duke u ofruar atyre strehim për arsye humanitare pasi rrezikonin eliminimin fizik në kampet ku ndodheshin në Irak. Rreth 3.000 deri në 3.500 anëtarë të MEK-ut jetojnë në kampin e fortifikuar, të quajtur Ashraf-3, që ndodhet në Manzë të Durrësit. Prania e MEK-ut e ka vendosur Shqipërinë në shënjestër të vazhdueshme  të Teheranit, gjë që kulmoi me sulmet kibernetike ndaj infrastrukturës digjitale të Shqipërisë në vitin 2022. Kjo çoi në ndërprerjen e marrëdhënieve diplomatike ndërmjet dy vendeve.
*
Shtete të interesuara për destabilizimin e Shqipërisë mund të jenë: Rusia, Serbia, Greqia, Irani etj. Kur politika e Shqipërisë është në kundërshti me interesat e Ankarasë, edhe Turqia nuk do të ishte për një Shqipëri të qëndrueshme.
Nuk përjashtohet mundësia që shtetet e sipërthëna të jenë mbështetës të protestave në Shqipëri.
Shqipëria është shtet i vogël ndaj s’e ka të lehtë të mbrohet nga ndikimet e huaja apo të jashtme. Shërbimet e shteteve të jashtme veprojnë në shumë mënyra: I blejnë mediumet, i paguajnë drejtuesit e mediumeve, i paguajnë gazetarët, redaktorët, kryeredaktorët, analistët politikë, ndërtuesit e opinioneve, pronarët e mediumeve. Ata veprojnë edhe nëpërmjet klerikëve të caktuar. Ndikimet nga vendet arabe apo nga vendet islamike mund të ushtrohen nëpërmjet klerikëve myslimanë, kurse ndikimet nga vendet sllave apo ortodokse ushtrohen nëpërmjet klerit ortodoks.
Shqipërinë dhe botën shqiptare askush s’mund ta ndalojë nga orientimi perëndimor, euroatlantik. BE-ja dhe ShBA-ja janë të pranishme në Shqipëri që në fillim të pluralizmit, d.m.th. që nga viti 1991. Shqipëria është anëtare e NATO-s, ndaj një destabilizim i theksuar i saj nuk mund të ndodhë.
Skena politike në Shqipëri nuk ka opozitë politike.
Partia Demokratike ka kohë që nuk është reformuar, ka kohë që nuk është përtërirë as ripërtërirë.
Nuk është mirë që një parti politike të udhëhiqet me dekada nga njerëz të njëjtë, nga udhëheqës të moshuar.
Politikanë e moshuar duhet të tërhiqen vullnetarisht dhe t’ua lënë vendin të rinjve. Ndaj gjithmonë kanë për të mbetur në opozitë.
Në partitë shqiptare nuk ka fije fryme demokratike. Partitë shqiptare nuk kanë dallim të madh prej partive të kohës moniste. Në atë kohë askush s’ka mundur ta çelë gojën për të paraqitur ndonjë mendim ndryshe. Edhe sot është kështu.
Kush mendon ndryshe, mbetet në margjina. Në partitë shqiptare mbizotëron oportunizmi, konformizmi dhe poltronizmi. Mbizotëron despotizmi, autoritarizmi, autokracia. Ato sjellin tirani dhe totalitarizëm pashmangshëm që përfundon në diktaturë.
Në Shqipëri Institucionet publike janë të politizuara dhe të partizuara. E politizuar dhe e partizuar është administrata publike, të politizuar janë arsimi, shëndetësia, diplomacia etj.
Prej vitit 1991 deri më sot në Shqipëri mbizotëron nepozizmi. Politikanët dhe pushtetarët i punësojnë dhe i emërojnë nëpër pozita të larta bijtë e vet, djemtë dhe vajzat e veta, nipat dhe mbesat, kushërinjtë etj.
Në Shqipëri nuk vlen gjithaq që je ti i aftë, i talentuar, i ndershëm, i moralshëm, parimor, i zgjuar, i punës etj.
Nëse ke të njohur, do të bëhesh diçka, ndryshe do të rrish në shtëpi, me diplomë fakulteti do të punosh si kamerier, do të emigrosh për në Gjermani dhe gjetkë.
Në Shqipëri hasen edhe veprime të pamoralshme, të pandershme.
*  
Sali Berisha vlerëson se projekti i Zvërnecit është projekti më i madh investues i huaj në qeverisjen 13-vjeçare të Edi Ramës dhe e mbështet atë. Me fjalë të tjera, Berisha e mbron projektin e Jared Kushner-it, dhëndrit të presidentit të ShBA-së Donald Tramp. Grua e Kushnerit është e bija e Trampit, Ivanka. Jared Kushner është hebre. Vlera e investimit llogaritet në mbi 4 miliardë euro (ose dollarë, sipas disa referencave) nga kompania South Adriatic Development (ZSAD). Ndër investuesit është edhe Jared Kushner-i. Sipas pohimeve të tij, toka nuk i është dhënë falas nga qeveria, por është blerë privatisht për rreth 230 milionë euro. Protestuesit apo ndonjë grup i tyre, janë kundër investimit të një hebreu në Shqipëri.
 *
Kështu që Rusia, Serbia, Greqia etj. janë kundër një investimi të tillë në Shqipëri. Hyrjen e një hebreu në Shqipëri nuk e mirëpret as Turqia. Rrjedhimisht, shërbimet e shteteve të lartpërmendura i mbështesin protestat në Shqipëri.
Presidenti Tramp e mbështet Izraelin dhe e sulmon Iranin. Në protesta mbase janë të përfshirë grupe që janë pro Iranit dhe kundër Donald Trampit dhe kundër Izraelit.
Me rastin e pjesëmarrjes në Konferencën ndërkombëtare për luftë kundër antisemitizmit, kryeministri Edi Rama bëri një vizitë pune në Jeruzalem. Vizita e kryeministrit Rama në Izrael dhe fjalimi i tij në Kuvendin e këtij shteti, nuk është pritur mirë as nga Irani dhe as nga Turqia.
Ministri i Jashtëm i Izraelit, Gideon Sa’ar, më 12 tetor 2026 zhvilloi një vizitë zyrtare në Tiranë. U prit nga krerët më të lartë të shtetit. Gjatë kësaj vizite u nënshkrua Marrëveshja për bashkëpunim të përgjithshëm. Afrimi i Shqipërisë me Izraelin nuk pritet mirë nga shtete të caktuara, si Turqia, Irani etj. Këto janë dy shtete të mëdha dhe shërbimet e tyre nuk e kanë vështirë të implikohen dhe të ushtrojnë shantazh apo ndikim në një vend të vogël si Shqipëria. Nga sa më sipër rezulton se politika shqiptare duhet të marrë mësim nga protestat e tashme. Politika është mjeshtri e së mundshmes. Udhëheqësi politik, para se të ndërmarrë një veprim politik, duhet t’i analizojë pasojat eventuale.
Nuk duhet parë vetëm si rrjedh lumi, por edhe ku derdhet ai.
– Korrupsioni apo vjedhja e pasurive të shtetit j
Një prej shkaqeve kryesore të protestave edhe korupacioni dhe vjedhja e pasurive. Sot këtë e shohin të gjithë. E sheh edhe Edi Rama, e shohin edhe pjesëtarët e qeverisë së tij. Vjedhje dhe korrupsion në Shqipëri do të ketë edhe kur të krijohet një qeveri e re, por jo në këto përmasa të frikshme. Në Shqipëri është vjedhur që nga viti 1991 e deri më sot.
Cilado parti që ka qenë në pushtet – ka vjedhur. Korrupsion ka pasur, si gjatë qeverisjes së PS-së, ashtu edhe gjatë qeverisjes së PD-së.
Kanë vjedhur pushtetarë të pushtetit qendror. Kanë vjedhur pushtetarë të pushtetit vendor. Vjedhës në radhët e ministrave, në radhët e deputetëve. Vjedhje në dogana, korrupsion në radhët e organeve të rendit, ryshfet dhe mitë në spitale, korrupsion nga profesorë universitarë. Vjedhje nga kryetarë bashkish. Korrupsion në sektorin e urbanizmit. Vjedhja e parave të BE-së të destinuara për subvencionimin e bujqësisë. Vjedhje të mëdha në tenderë. Për vjedhje ndodhet nën arrest kryetari i bashkisë së kryeqytetit. Po kështu edhe ish-kryetari i shtetit.
Në Shqipëri nuk janë mbajtur zgjedhje të lira dhe demokratike prej viti 1991 e deri më sotö
 Hajdutët janë të pandërgjegjshëm. Politikanët vjedhacakë, në saje të vjedhjes dhe korrupsionit, mitës dhe ryshfetit, krijojnë klasën e lartë të shoqërisë, borgjezinë. Oligarkët janë borgjezia e shoqërisë. Borgjezia e një vendi duhet të krijohet me punë të ndershme dhe jo me veprime të paligjshme apo të kundërligjshme.
Borgjezia e një vendi nuk krijohet brenda natës. Për t’u krijuar, asaj i duhen dekada.
Si rrjedhojë e pasurimit brenda natës krijohen edhe dallime shoqërore. Dikush jeton si në ëndrra, kurse të tjerët – mezi e sigurojnë bukën e gojës. Përqindja e atyre që jetojnë mirë është e vogël, kurse e atyre që mezi e lidhin fillimin me fundin e muajit përbën rreth 90 për qind të shoqërisë. Vjen një kohë kur kjo gjendje bëhet e padurueshme.
Si pasojë, pakënaqësia shpërthen si vullkan.
Të rinj dhe të reja të diplomuara rinë pa punë. Janë lënë në margjinat e shoqërisë. Ata janë kryesisht bij dhe bija të shtresave të ulëta të shoqërisë. Ata nuk kanë të njohur për t’u dalë në ndihmë. Të gjendur në situatë të tillë, kjo kategori e shoqërisë detyrohet të lërë vendin dhe t’i marrë në sy rrugët e botës. Të shpërngulet, për të mos u kthyer më kurrë.
Protestat në Shqipëri nuk mund të shpjegohen me ndikimin e shërbimeve sekrete të huaja, të shërbimit rus, serb, grek, iranian, të shërbimeve sekrete turke etj.
Protestat në Shqipëri janë pasojë e problemeve sociale, të grumbulluara me dekada. Vjen një ditë kur këto probleme shpërthejnë.
I dëgjon shqiptarët duke u ankuar: ”Ti me vila të shtrenjta, jo një por më tepër se aq, me vetura të shtrenjta, me pallate, me banesa në zonat e veçanta të qytetit, ti fëmijët i dërgon për “studime” nëpër universitetet e vendeve perëndimore, ti i kalon pushimet e verës po edhe të dimrit në vendet ezoterikë të botës, kurse unë nuk mund t’i blejë fëmijës tim fletore, vizatim dhe ngjyra. Djali apo vajza jote punësohet sa çel e mbyll sytë, kurse unë pres punë me vite.
Çfarë kapitalizmi është ky?! Ky nuk është, as komunizëm, as kapitalizëm, por gjysmë-barbarizëm.
Kujt i duhet demokracia në varfëri, në skamje dhe mjerim. Ç’demokraci është ajo?! Unë krejt jetën argat dhe shërbëtor kurse ti dhe bijtë e tu – padronë.
Me hajdutëri dhe korrupsion nuk ndërtohet shteti dhe nuk mbahet shteti. Shqipëria duhet t’i kushtojë rëndësi edhe Kosovës. Ta mbrosh Kosovën të paktën në rrafshin diplomatik, nuk konsiderohet politikë nacionaliste dhe paternalizëm, nuk paraqet destabilizim të rajonit. Serbia, Rusia, Greqia, Irani etj. nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës. Madje shtetet si Rusia, Greqia, Irani etj. e çojnë mirë me Serbinë.
Të gjithë duhet ta dinë se shqiptarët janë popull evropianë, ndaj s’ka teori që t’i bashkohen ndonjë blloku tjetër politik, ideologjik apo fetar.
 Feja e shqiptarit është shqiptaria. Feja e shqiptarit është gjuha shqipe.
*
Për problemet në Shqipëri përgjegjësi mban kryeministri Edi Rama.
Është për t’u habitur me BE-në se si nuk i ndihmuan Shqipërisë për ta frenuar hajdutërinë dhe për ta ndalur atë?! Është për t’u habitur me Brukselin se si kurrë nuk i ndihmuan Shqipërisë të organizojë zgjedhje të lira dhe demokratike? Çdo ditë dhe vite me radhë vijnë nga Brukseli emisarë, por krejt e kotë. Më mirë është të mos vijnë. Ata, më kot i harxhojnë nëpër udhëtime, paratë e qytetarëve të vet.
Mëkat i madh dhe e dhimbëshem është kur  të shohësh se si protestuesit apo një grup i tyre i sulmojnë dhe i dëmtojnë institucionet dhe pronat publike, si dhe pronat private.
Mos digj shtetin tënd, mos ia vërë flakën mëmëdheut.
Në shtetin me sistem demokratik siç është Shqipëria, qytetarët kanë të drejtë të protestojnë. Ato duhet të jenë të qeta. Protestuesit duhet ta dinë se pushteti merret në zgjedhje të lira dhe demokratike dhe jo në rrugë. Protestuesit duhet të kenë program politik apo platformë politike. Para kësaj, ata duhet të profilizohen si subjekt politik. Ata duhet ta dinë se as PS-në dhe as PD-në nuk mund ta shlyejë kush me gomë.
Indikative është  se si këto protesta morën hov në kohën kur udhëheqësit e BE-së punojnë në mënyrë intensive me Tiranën zyrtare për integrimin e Shqipërisë në Union. Integrimi i Shqipërisë dhe i Kosovës është çështje jetike për botën shqiptare. Por, ka vende që nuk e duan Shqipërinë dhe Kosovën në BE. Të gjithë duhet ta dinë se s’ka fuqi në botë që mund t’i nxjerrë shqiptarët nga gjiri evropian.
*
Nuk është vetëm kryeministri Edi Rama. Problemi i Shqipërisë ka dimension shoqëror.
Para të këqijave dhe ligësive që kanë ndodhur me dekada, për interesa meskine i kanë mbyllur sytë Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Universiteti i Tiranës, i kanë mbyllur sytë akademikët, janë hequr se s’kanë parë, as kanë dëgjuar, profesorët universitarë. Me dekada janë shtirur se s’kanë par gjë të keqe – inteligjencia, intelektualët, njerëzit me shkollë, filozofët, sociologët, ekonomistët, shkrimtarët, poetët, analistët politikë – argatë të politikës dhe të pushtetarëve, mediumet – po ashtu argatë dhe shërbëtorë të qeveritarëve.
Në Shqipëri shkkrimtarë e  poetë sa s’i merr lapsi. Sa të duash. Shumicën prej tyre askush s’i lexon. Ata janë shndërruar në ekzibicionistë që çdo vit botojnë nga ndonjë vëllim poetik. Ata u japin mirënjohje njëri-tjetrit dhe i përfshijnë nëpër antologjitë e njëri-tjetrit. Kësaj kategorie të pseudo-poetëve fare pak u intereson gjendja kaotike në rrugët e qyteteve arbërore.
Sikundë dihet, nëpër institucionet shkencore dhe arsimore më të larta të kombit rinë  indiferentë dhe indolentë dijetarë oportunistë, konformistë dhe demagogë.
Është e dhimbshme ta shohësh një të ri protestues, të përgjakur nga shkopi i gomës i policisë së vendit të vet. Ne këndej kufirit jemi përplasur me policinë serbe, malazeze, sllavo-maqedonase dhe jugosllave.
Të gjithë kanë marrë mësim prej protestave. Edi Rama më së shumti. Është momenti të mbizotërojë arsyeja. Problemet dhe kërkesat duhet të kapërcehen me urti dhe me marrëveshje. Të gjithë duhet t’u kthehen punëve. Nxënësit dhe studentët – shkollave dhe amfiteatrove. Protestat mbase e kanë zgjuar politikën shqiptare nga gjumi dimëror. Kërkesat e protestuesve duhet të shqyrtohen, në të mirë të së tashmes dhe të brezave që vijnë.
Rinia shqiptare duhet t’i harxhojë energjitë e veta në shkollë, më amfiteatër, në punë dhe në familje. Është çasti për të gjykuar kthjellët.
Shqiptarët nuk janë hakmarrës. Ata që e kanë shkelur ligjin duhet të mbajnë përgjegjësi

Pas zgjedhjeve në Serbi të 25 tetorit 2026

Drini.us
-
0
Pas zgjedhjeve në Serbi të 25 tetorit 2026

Votimi në Sërbi (Фото: Бета/AP Photo/Armin Durgut)

Gani I. Mehmeti

Humbja e partisë së Aleksandër Vuçiqit në Serbi pas 14 vitesh në pushtet, është e mirëseardhur. Nuk do të thotë se pritet shumë ndoshta edhe nga Lista Studentore, por kjo mbetet të shihet. Mendja më thotë se duhet të ketë ndryshime në favor të Kosovës dhe të Kosovës Lindore., nëse nuk do të jem i mashtruar.

E them këtë, sepse duket, ndoshta, një ndarje apo një qëndrim më i largët nga Putini dhe nga Rusia. Këtë e nxjerr nga ajo se, Putini pati lobuar për fitoren e Vuçiqit në zgjedhjet e 25 tetorit 2026. E, deri sa votuesit nuk zgjodhën atë që favorizoi Putini, ka gjasa që Lista Studentore të jetë më properëndimore dhe diçka më larg nga Rusia.

Për këtë, mbetet të shohim edhe kush do të vie si në krye të qeverisë serbe si dhe kryetar i Serbisë, për të cilët nuk kemi pasur emra.

Në takimet e mbajtura të studentëve serbë, nuk dallonin nga Vuçiqi në raport me ne shqiptarët, por tani mbetet të shihet. Besoj se edhe ata do të jenë sado pak të prirur nga perëndimi edhe tysnia ndërkombëtare do të shtohet. E mund të vie deri tek njohja e Republikës së Kosovës.

Maskat de Flamingo

Drini.us
-
0
Maskat de Flamingo

Blerim Nika, Zvicër

I ashtuquajturi “Revolucioni de Flamingo” është orkestrim i forcave antishqiptare, sllave, greke dhe islamike radikale kundër kombit shqiptar. Ky i ashtuquajtur revolucion, që gjoja është kundër Ramës, në fakt është kundër vetë shtetit shqiptar.
Dëgjojeni dhe shpërndajeni këtë projekt, të cilin e kam kompozuar nga mllefi përballë pamjeve terroriste që kemi parë ditët e fundit në rrugët e mëmëdheut.
25.10.2026 Blerim Nika Çeta Pjetër Bogdani

Shih videon:

(7) Facebook

Përplasja diplomatike me atasheun ushtarak të Serbisë

Drini.us
-
0
Përplasja diplomatike me atasheun ushtarak të Serbisë

Gjenerali Serb Bozhidar Jankoviq, që ka bërë shumë masakra në Kosovë menjëherë pas pushtimit të Perendorisë Osmane, pushtim që zgjati për disa shekuj, si dhe i njohur për Masakren e Lumës në Shqipëri. Si shpërblim për gjenocidet ndaj shqiptarëve, Serbia e emërtoj Hanin e Elezit me emrin e tij, emër që e mbajti deri sa u lirua Kosova në vitin 1999.

Kolonel Hajro Limaj, Tiranë

” Jam shumë krenar që jam shqiptar  ”

Për zhvillimet gjeopolitike dhe gjeostrategjike në rajon apo më tej në sallën e brifingjeve  të atasheve të huaj ushtarak të MM në Ankara – Turqi zhvilloheshin konferenca . Pak ditë nga fillimi i bombardimeve të NATO-s mbi trupat serbe në Kosovë , atasheu ushtarak i Serbisë akuzoi rëndë “‘Organizatën terroriste të UÇK-së” dhe qeverinë shqiptare që e armatoste dhe e mbështeste atë. Në krahun tim kisha atasheun ushtark të SHBA, kolonel Karlinin, i cili gjithmonë ishte në krahun tim sipas radhitjes alfabatike . Natyrisht unë , isha objektivi  i drejtpërdrejtë që akuzohesha. Më akuzohej shteti im që përfaqësoja dhe lufta e drejtë çlirimtare që kishte nisur Kosova, pjesa e rëndësishme e kombit shqiptar, për tu çliruar nga pushtuesi Serb. Duhej qetësi dhe argumenta bindëse, mbasi në sallë të ndiqnin me shumë kujdes 100 atashe ushtarakë nga 100 vendet e botës. Ata mbanin shënime të plota dhe u dërgonin informacionet e nevojshme vendimarrësve të politikës në vendet e tyre… Kërkova që në mur të zgjerohej harta e Ballkanit, ku hapësirat e Botës Shqiptare të ishin plotësisht të dukshme.

Shpjegova padrejtësitë historike që i ishin bërë kësaj bote dhe pastaj u përqëndrova tek Kosova. Argumentova se ajo nuk përbën “djepin e Serbisë“, por është pushtuar prej saj.

Në vitin 1912 Mbretëria e Serbisë e pushtoi Kosovën.  Pushtimi i Kosovës nga Serbia në vitin 1912 u shoqërua me krime të rënda ndaj popullsisë shqiptare. Pas pushtimit të Kosovës u zbatua politika e dëbimit të shqiptarëve për në Anadoll. Ndaj shqiptarëve që nuk i lëshuan trojet dardane, serbët ndoqën politikën e forcës, të gjenocidit dhe të kolonializmit.

Kosova është një territor i pastër shqiptar. Serbët kanë përdorur metodat e luftëtarëve mesjetarë të pushtuesve kolonialistë: shfarosjen e popullatës shqiptare nën pretekstin e zhvillimit të operacioneve ushtarake, çarmatosjen e popullatës shqiptare dhe shtypjen e qëndresës së armatosur të shqiptarëve.

Në vitin 1912 dhe 1913 serbët kanë vrarë 120.000 shqiptarë .Qindra fshatra janë goditur me armatime të rënda, artileri dhe topa. Një numër i madh i fshatrave në Kosovë, por edhe në Maqedoni  janë djegur. Të paktën 50.000 shqiptarë, për tw shpëtuar jetën nga masakrat e forcave ushtarake serbe  u detyruan t’i braktisin trojet e veta  dhe të ikin për në Turqi dhe Shqipëri .  

Prej vitit 1918 deri në vitin 1938 ushtria pushtuese serbe ka djegur dhe ka shkatërruar 320 fshatra shqiptare. Vetëm në periudhën e viteve 1918-1921, në viset shqiptare serbët kanë bërë një terror, deri atëherë të paparë në Europë: kanë vrarë 12.346 vetë, kanë burgosur 22.160 vetë, kanë plaçkitur 50.515 shtëpi, ndërsa 6.125 shtëpi i kanë djegur.

Politika e pastrimit etnik

Pas politikës së dhunës dhe të pastrimit etnik të trojeve shqiptare, Serbia zbatoi politikën e kolonializimit të Kosovës dhe të viseve të tjera shqiptare me kolonë serbë dhe malazezë.

Në pronat e shqiptarëve të shpërngulur me dhunë, qeveria serbe solli mbi 20.000 familje serbe, ndërsa qeveria e Malit të Zi planifikonte të vendoste 5.000 familje në Rrafshin e Dukagjinit

Shpërngulja me dhunë e shqiptarëve vazhdoi edhe në kohën e Mbretërisë së Jugosllavisë. Pas kthimit të ushtrisë serbe në Kosovë në vitin 1918, shpërngulja e dhunshme e shqiptarëve ka vazhduar deri në Luftën e Dytë Botrore.

Përpos shpërnguljes për në Turqi, një numër i madh i shqiptarëve kanë emigruar edhe për në Shqipëri. Historiani dhe akademiku serb Dimitrije Bogdanoviq (1930-1986) në veprën e tij “Libri për Kosovën” thotë se vetëm në vitin 1921, nga viset shqiptare në Jugosllavi janë shpërngulur për në Shqipëri rreth 40.000 shqiptarë.

Në periudhën prej vitit 1919 deri në vitin 1940, prej Mbretërisë së Jugosllavisë për në Turqi janë shpërngulur gjithsej 255.878 myslimanë. Prej tyre, 215.412 shqiptarë; 27.884 turq; dhe 2.582 boshnjakë.

Për shpërnguljen e shqiptarëve për në Turqi, për uzurpimin e tokave të tyre dhe për terrorin mbi ta nën regjimin e monarkisë serbe, jepen të dhëna edhe në Enciklopedinë ushtarake (Vojna enciklopedija, Beograd, 1972.

Nënvizova se Diplomacia e “politikës qetësuese “ u përdor nga ShBA dhe Europa në “Planin e Paqes“ për Bosnjën. Kjo diplomaci në një rajon shpërthyes, ku bandat serbe po bënin “kërdinë“, pa ia ditur fare për  diplomaci dhe diplomatë. Dështimi i Paqes në Bosnjë, megjithë lëshimet dhe favoret e shumta ndaj Miloseviqit çoi në shtimin e dhunës dhe në gjenocidin ndaj mijëra civilëve të pambrojtur dhe të pafajshëm. Vetëm pas ndërhyrjes ushtarake perëndimore u “qetësuan gjakrat“ me Marrëveshjen e Paqes në Dayton më 1995, por dhe ajo gjysmake, mbasi krijoi “Republika Srpska“, me plot problematika të nxehta dhe sot e kësaj dite.

E njëjta gjë ndodhi dhe me Milosheviqin kur refuzoi Marrëveshjen e Rambujesë të 23 Shkurtit 1999, ndonëse ishte tejet e favorshme për Serbinë. Një muaj më vonë, ky refuzim kokëfort përballë të gjitha demarsheve diplomatike çoi në ndërhyrjen ushtarake të NATO-s dhe luftën çlirimtare të UÇK-së.

Mbas kësaj argumentova se UÇK nuk është organizatë terroriste, por ushtri çlirimtare nga pushtuesi serb. Ajo u ligjetimua nga Holbruk si ushtri çlirimtare dhe jo organizatë terroriste, në kundërshtim me Robert Gelbart ,  i cili në Shkurt të vitit  1988 i tha Milosheviqit se  terrorizmi luftohet kudo dhe më vonë e kundërshtoi gabimin e tij. Sqarova qëndrimet e politikës shqiptare në mbrojtje të vëllezërve shqiptarë të Kosovës dhe dënova shkeljet e kufirit dhe futjen brenda territorit verior të Shqipërisë të trupave komando serbe. Nënvizova se NATO nuk do të ndërhynte po të mos ishte ne luftë çlirimtare UÇK-ja. Amerika detyroi NATON-n të ndërhyjë në Kosovë. Nga diplomacia detyruese u detyrua  ndërhyrja e SHBA-së. Dhe Amerika më vonë do ta bëjë të pavarur Kosovën.

Diskutimin e bëra në gjuhën Turke. Ata që nuk e njifnin në shkallën e duhur Turqishten e ndiqnin me kufje të përkthyer në Anglisht, Frengjisht dhe Rusisht.

Kur po e mbyllja nga podiumi diskutimin, kolegu serb u ngrit në këmbë, duke shkelur edhe  kriteret e komunikimit diplomatik ,duke mu drejtuar me dorë më tha : “Juve i thatë këto se jeni shqiptar, se ndonjë tjetër nuk mund t‘i thotë“. Po Z.Kolonel, ju përgjigja në këmbë : ”Unë them vetëm të vërtetën dhe jam shumë krenar që jam shqiptar dhe për Shqipërinë , shqiptarët e Kosovës dhe për të gjithë kombin Shqiptar të coptuar padrejtësisht jap edhe jëtën“

Në fytyrat e përfaqësuesve ushtarakë, veçanërisht perëndimor, pashë miratim dhe mbështetje. Kur u ula në tavolinë, kolegu amerikan më pershëndeti, duke më rënë me dorë në gjunjë. Ndërsa atasheu i mbrojtjes sw Anglisë , në fjalën e tij midis të tjerave u shpreh se me shpiegimet dhe me sqarimet që na bëri koloneli shqiptar për këtë krizë luftarake në Kosovë më ndihmoi shumë se me informacionin që di do tu dërgoj drejtuesve të mi në Londër, një javë do më lën në “pushim”.

Këto brifingje ishin me shumë me vlerë, mbasi përfaqësuesit ushtaraka të shteteve perkatëse informonin ministrat e mbrojtjes, vendimarrësit, për qëndrimet që do të mbanin ndaj Kosovës dhe Shqipërisë.

E veçanta e marrëdhënieve të mia me përfaqësuesit ushtarakë të rreth 100 vendeve  të huaja ishte respekti dhe marrëdhëniet reciproke, pa asnjë dallim. Njohja shumë mirë e shtetit turk dhe gjuhës turke, zhvillimeve rajonale në Ballkan dhe në Lindjen e Mesme, pyetjet apo diskutimet që bëja në lidhje me këto në brifingjet që organizoheshin, më kishin rritur shumë respektin, autoritetin dhe personalitetin tek autoritetet turke dhe tek homologët nga vendet mike. Prandaj, në zyrën time, apo në dreka e darka pune ndodheshin veçanërisht  atasheu ushtarak amerikan, austriak, gjerman, britanik,  bullgar, italian, grek , maqedonas, etj

Deçani në zemër të mërgatës – libër, diplomaci dhe krenari kombëtare në Cyrih e St. Gallen

Drini.us
-
0
Deçani në zemër të mërgatës – libër, diplomaci dhe krenari kombëtare në Cyrih e St. Gallen
Islam Sadiki – St. Gallen
____
Promovimi i librit “Krimet serbe në Kosovë – Rasti i Deçanit”, me autor MSc. Adem Lushaj, i mbajtur në St. Gallen të Zvicrës, u shndërrua në një ngjarje të veçantë kulturore e kombëtare, me pjesëmarrje të gjerë të bashkatdhetarëve tanë të ardhur nga qytete të ndryshme të Zvicrës, Gjermanisë dhe Francës.
Para këtij aktiviteti, autori Adem Lushaj, së bashku me kryetarin e Komunës së Deçanit, z. Bashkim Ramosaj, patën kënaqësinë të priten në një takim nga Konsulli i Përgjithshëm i Republikës së Kosovës në Cyrih, z. Vigan Berisha, i shoqëruar nga zëvendësi i tij, z. Avni Fejzullahu, dhe sekretari, z. Betim Qorraj. Gjatë takimit u zhvillua një bashkëbisedim i frytshëm për çështje me interes të përbashkët, duke vënë në pah rëndësinë e bashkëpunimit institucional dhe të ruajtjes së lidhjeve me mërgatën shqiptare.
Promovimi u organizua nga Konsullata e Përgjithshme e Republikës së Kosovës në Cyrih, Shoqata Kulturore Shqiptare “SHARRI” dhe Lidhja e Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë. Aktiviteti u karakterizua nga një atmosferë e ngrohtë atdhetare dhe nga interesimi i veçantë për librin, i cili dokumenton krimet e kryera në Kosovë gjatë luftës së viteve 1998–1999, me fokus të veçantë në rastin e Deçanit.
Përveç fjalëve përshëndetëse dhe vlerësimeve të Konsullit të Përgjithshëm, z. Vigan Berisha, dhe kryetarit të Komunës së Deçanit, z. Bashkim Ramosaj, për librin dhe rëndësinë e dokumentimit të së vërtetës historike folën edhe z. Islam Sadiki, në emër të Shoqatës “SHARRI”, si dhe z. Mentor Thaqi nga Lidhja e Krijuesve Shqiptarë në Mërgatë, i cili prezantoi edhe fjalën e z. Musa Jupolli.
Një moment i veçantë i këtij aktiviteti ishte ndarja e mirënjohjeve për autorin e librit, MSc. Adem Lushaj, dhe kryetarin e Komunës së Deçanit, z. Bashkim Ramosaj, nga Shoqata Kulturore Shqiptare “SHARRI”, si shenjë vlerësimi për kontributin dhe angazhimin e tyre.
Gjatë promovimit u shpreh interesim i veçantë edhe për raste konkrete të krimeve të kryera gjatë luftës në Kosovë, me theks të posaçëm te Masakra e Belegut, një nga ngjarjet tragjike që zë vend të rëndësishëm në kujtesën historike të Deçanit dhe të popullit shqiptar. Ky interesim dëshmoi rëndësinë e dokumentimit të dëshmive, të zbardhjes së ngjarjeve dhe të ruajtjes së kujtesës historike, në mënyrë që vuajtjet e viktimave të mos harrohen dhe e vërteta t’u përcillet brezave të ardhshëm.
Promovimi në St. Gallen përbënte shumë më tepër sesa një prezantim libri. Ai ishte një dëshmi se kujtesa historike, e vërteta për viktimat dhe përgjegjësia ndaj brezave të ardhshëm vazhdojnë t’i bashkojnë shqiptarët, kudo që jetojnë. Përmes këtij libri, dëshmitë e viktimave dhe ngjarjet tragjike të luftës bëhen pjesë e një përpjekjeje të vazhdueshme për të ruajtur të vërtetën dhe për t’ua përcjellë atë gjeneratave të reja.
Mirënjohje e thellë u shpreh për të gjithë organizatorët, përfaqësuesit institucionalë, folësit dhe secilin pjesëmarrës që kontribuoi në suksesin e këtij aktiviteti. Një falënderim i veçantë u takon aktivisteve të shumta të Shoqatës “SHARRI”, të cilat, me përkushtimin dhe mikpritjen e tyre, u kujdesën edhe për përgatitjen e ushqimeve tradicionale shqiptare, duke i dhënë ngjarjes një frymë të veçantë ngrohtësie familjare dhe tradite kombëtare.
Vlerësim i veçantë u shpreh edhe për të gjithë bashkatdhetarët që udhëtuan nga vende të ndryshme për të qenë pjesë e këtij promovimi. Prania dhe mbështetja e tyre përbëjnë një nxitje të rëndësishme për vazhdimin e punës në dokumentimin e historisë dhe ruajtjen e kujtesës për viktimat dhe të gjithë ata që sakrifikuan për lirinë e Kosovës.
Historia duhet dokumentuar, e vërteta duhet dëshmuar dhe kujtesa duhet t’u përcillet brezave!

Klithma e një biri të Arbërisë për atdheun e tij

Drini.us
-
0
Klithma e një biri të Arbërisë për atdheun e tij

Luan – Asllan Dibrani, Durrës

Shqipëri, varrin tënd nuk do ta hapin!

Klithma e një biri të Arbërisë për atdheun e tij

Poezi kushtuar Shqipërisë dhe shqetësimeve të vitit 2026 për lirinë, identitetin kombëtar, përçarjen dhe rrezikun e fanatizmit politik e fetar.

Ty, atdhe, të kam nënë e baba,
të kam djep, të kam varr e flamur,
të kam gjakun që më rrjedh në damarë,
të kam besën që s’e shkela kurrë!

Moj Shqipëri, e mjera Shqipëri,
ç’furtunë e zezë të sillet mbi kokë?
Kush kërkon të ta shuajë diellin,
kush kërkon të të ndajë nga kjo tokë?

Të kanë djegur, të kanë copëtuar,
të kanë shitur në pazaret e historisë,
por ti prapë je ngritur nga hiri,
si shqiponjë mbi malet e lirisë!

Shqipëri, Shqipëri, mos u dorëzo!
Mos i ul sytë para asnjë furtune!
Ti je toka që me gjak u vadit,
ti je amaneti që nuk shuhet kurrë!

  1. Tetori i shqetësimit

Dy mijë e njëzet e gjashtë!
Tetori troket si kambanë mbi Arbëri,
sheshet mbushen me zëra e zemërim,
e në zemrën time bie shi.

O Tiranë, qytet i plagëve dhe shpresës,
mos u bëj arenë e urrejtjes së re!
Mbi kalldrëmin tënd kanë ecur breza
që ëndërruan lirinë për këtë dhe.

Nga Prishtina dëgjoj jehonën e kohës,
nga Tetova më vjen një tjetër zë,
nga Çamëria ngrihet kujtesa,
nga çdo trevë ku shqipja jeton ende.

Ç’është kjo hije mbi horizont,
që kërkon të na ndajë në të huaj e të vet?
Kush ia mat shqiptarit atdhedashurinë
me besim, me veshje, me minare a me kryq?

Jo!
Atdheu nuk është gjykatë e ndërgjegjes,
nuk është pronë e një feje a një froni;
është shtëpia ku të gjithë jemi bij,
ku askush s’ka të drejtë të bëhet zot i tjetrit!

  1. Kur sheriati kërkon fronin

Dëgjoj në arenën e përplasjes së ideve:
«Duam sheriat! Duam shtet islamik!»
Dhe pyes: ku mbetet liria e njeriut,
nëse ligjin ia rrëmben një pushtet dogmatik?

Ç’ironi e hidhur, o Shqipëri!
Në emër të qiellit të kërkohet froni,
në emër të besimit të ngrihen prangat,
në emër të së shenjtës të heshtë qytetari!

Le të lutet kushdo në paqe,
le ta ketë secili besimin e vet,
por mos e ktheni fenë në kamxhik,
mos e ktheni ndërgjegjen në dekret!

As hoxha, as prifti, as politikani
nuk e ka Shqipërinë pronë të vet;
nuk është liria një portë pazari
që shitet për një fron a për pushtet!

Dhe po të vijë ideologjia me ar,
me para të fshehta e me premtime,
pyeteni hapur: kush të dërgoi?
Ç’kërkon nga liria dhe nga këto kujtime?

Jo gjyq për pamjen, jo faj për besimin,
por përgjegjësi për këdo që ushqen dhunë;
jo dënim për një shami mbi kokë,
por ligj për atë që lirinë e kthen në burg!

III. Flamujt dhe amaneti

Mos ma shkelni flamurin e kuq,
mos ma bëni shqiponjën pluhur!
Ai nuk është leckë nëpër rrugë,
por histori e gjak i pashuar!

Nën të kanë rënë vajza e djem,
nën të janë betuar brezat për liri,
nën të ka qarë nëna për birin,
nën të ka mbijetuar kjo Shqipëri!

Le të valëviten flamujt e kombeve
atje ku respekti i mban me nder,
por flamuri i një shteti të huaj
s’është urdhër për këtë tokë e këtë derë!

As ai i Turqisë, as i Arabisë,
as i Serbisë, Rusisë a Greqisë,
s’mund të përdoret si vulë sundimi
mbi vullnetin e lirë të Shqipërisë!

S’na duhet urrejtje ndaj popujve,
as armiqësi ndaj gjuhëve në botë;
na duhet vetëm të mos ia falim askujt
të drejtën të vendosë për këtë tokë!

  1. O Skënderbe, foli shekullit!

O Skënderbe, çohu në kujtesë,
jo me hekur, por me kushtrim!
Le të flasë përmes gurit tënd
një histori që kërkon dinjitet e bashkim!

A nuk u dogjën kullat tona?
A nuk u përkulën breza nën stuhi?
A nuk u ngritën prapë mbi rrënoja
me një emër të shenjtë: Shqipëri?

Dhe ti, Ismail Qemal i Vlorës,
që ngrite flamurin në atë nëntor,
si do ta shihje këtë shekull
kur liria vihet sërish në provë?

Mos u trembni, o bij të Arbërisë,
nga hijet që kalojnë si retë;
një komb nuk mbrohet veç me fjalë,
por me drejtësi, me dije e me të vërtetë!

  1. Tokat e kujtesës

Moj Shqipëri, dikur emri i Arbërisë
jehonte në kështjella e në male,
në brigjet e Adriatikut me dallgë,
në udhët e Ballkanit me legjenda e halle.

Ilirët lanë gjurmë në lashtësi,
Arbërit mbijetuan ndër shekuj,
shqipja u ruajt mes stuhish,
si një zjarr që s’e fikën erërat.

Na kanë mbetur plagë në kujtesë,
ndarje, kufij, mërgime e lot,
por toka nuk bëhet më e madhe
duke ia mohuar të drejtën një populli tjetër sot.

Kosovë, moj motër e përgjakur,
e di ç’kushton një mëngjes i lirë!
Sa nëna pritën bijtë e tyre
dhe sa varre mbetën pa një lamtumirë!

Çamëri, plagë e historisë,
mbaje gjallë kujtesën me dinjitet!
Le të kërkohet drejtësia me fakte,
me të drejta, jo me urrejtje pa fund e pa jetë!

Shqiptarë në Maqedoni e Mal të Zi,
në Preshevë e anembanë mërgatës,
ruajeni gjuhën, këngën dhe kujtesën,
si dritën e ndezur në pragun e natës!

  1. Jo një varr tjetër për Shqipërinë!

Shqipëri, varrin tënd nuk do ta hapin!
S’do të të mbulojë dheu i harresës!
Ti ke dalë nga hiri i historisë,
ti ke mbijetuar përtej çdo shprese!

Kur të vijnë predikuesit e frikës,
përballu me dritën e mendimit;
kur të vijnë tregtarët e përçarjes,
përballu me forcën e bashkimit!

Nëse kërkojnë të të blejnë ndërgjegjen,
mos e shit për një thes me ar;
nëse kërkojnë të të shuajnë gjuhën,
flite shqipen edhe më krenar!

Nëse duan të të ulin flamurin,
ngrije lart në çdo shtëpi;
nëse duan të të fikin diellin,
bëhu agim për fëmijët e tu, Shqipëri!

Le të gjëmojnë gurët e maleve,
le të flasin Drini e Vjosa me valë,
le të bëhet Tomorri kambanë,
le të jehojë Korabi në çdo anë!

Le të dëgjojë hëna këtë betim,
le ta marrë dielli nëpër rreze:
Asnjë prangë mbi ndërgjegjen tonë,
asnjë tirani mbi gjuhën e besën!

VII. Kushtrim i fundit

Mos e ndani Shqipërinë në besime,
mos ia prisni rrënjët e bashkimit!
Në këtë tokë kemi të gjithë vend,
por askush s’ka të drejtë t’i japë fund lirisë.

Larg nga pushteti çdo fanatizëm!
Larg nga sheshet kërcënimi e dhuna!
Larg nga ligji diktati i dogmës!
Lart dinjiteti dhe fjala e lirë!

Nuk na duhet një armik i shpikur,
as një fqinj për ta urryer përgjithmonë;
na duhet guximi për ta mbrojtur
atë që me sakrifica u bë e jona!

Dhe në çastin kur të më mbyllen sytë,
kur zemra ime të pushojë së rrahuri,
dua të të shoh me ballin lart,
jo të gjunjëzuar e jo duke qarë!

Ty të kam nënë!
Ty të kam baba!
Ty të kam gjuhë, gjak e flamur!
Ty të kam dashur përtej jetës,
dhe s’do të të harroj kurrë!

Shqipëri, Shqipëri, mos u dorëzo!
Mos lejo askënd të të varrosë!
Nga shekujt e errët dil në dritë,
si shqiponjë që qiellin e përshkon!

Dhe le ta marrë vesh mbarë bota:
Kjo tokë nuk është për t’u shitur!
Ky flamur nuk është për t’u ulur!
Kjo liri nuk është për t’u falur!

Shqipëri, varrin tënd nuk do ta hapin —
se ti ke lindur për të jetuar!

Luan – Asllan Dibrani 
Tetor 2026
Poezi atdhetare kushtuar lirisë, kujtesës historike dhe dinjitetit kombëtar shqiptar.

***

Të nderuar drejtues, kryeredaktorë dhe anëtarë të redaksive shqiptare,

Ju përshëndes përzemërsisht dhe me respekt!

Në vazhdën e krijimtarisë sime shumëvjeçare letrare, artistike dhe publicistike, kam kënaqësinë t’ju përcjell një poezi të re me tematikë kombëtare, historike dhe shoqërore, të frymëzuar nga zhvillimet e tetorit 2026 në Shqipëri dhe në hapësirën shqiptare.

Kjo poezi është një reflektim artistik mbi fatin e kombit, identitetin shqiptar, kujtesën historike, lirinë, shtetin laik dhe përgjegjësinë tonë ndaj atdheut dhe brezave që vijnë.

Duke vlerësuar kontributin e mediave shqiptare në atdhe dhe diasporë, ju ftoj ta shqyrtoni këtë krijim për botim në gazetat, portalet dhe revistat tuaja.

Një falënderim të veçantë ua drejtoj redaksive dhe bashkëpunëtorëve me të cilët kam ruajtur lidhje të vazhdueshme përgjatë dy dekadave të fundit.

Ju falënderoj për kohën, mirëkuptimin dhe kontributin tuaj në ruajtjen dhe zhvillimin e kulturës, artit, letërsisë dhe mendimit të lirë shqiptar.

Me nderime dhe respekt,

Luan – Asllan Dibrani
Poet, publicist dhe artist
25 tetor 2026

Muharrem Salihi: “Sot votova në shkollën fillore “Zenel Hajdini”, në Tupallë, në vendlindjen time, për zgjedhjet parlamentare në Serbi”

Drini.us
-
0
Muharrem Salihi: “Sot votova në shkollën fillore “Zenel Hajdini”, në Tupallë, në vendlindjen time, për zgjedhjet parlamentare në Serbi”
Muharrem Salihu, Tupallë, Medvegjë
____
Te dashur miq,
Sot votova në shkollën fillore “Zenel Hajdini”, në Tupallë, në vendlindjen time, për zgjedhjet parlamentare në Serbi.
Ajo që pashë dhe përjetova sot nuk ishte thjesht një ditë zgjedhjesh. Ishte një tablo që të trishton, të shqetëson dhe të bën të mendosh thellë për të ardhmen e shqiptarëve në trojet e tyre autoktone.
Në qendër të qytetit të Medvegjës kishte prani të madhe të forcave ushtarake serbe. Në qendrat e votimit, përfaqësimi i shqiptarëve në komisione ishte tejet i pakët, me një raport që, sipas vëzhgimit tim, arrinte afërsisht një me tetë në raport me përfaqësuesit e komuniteteve të tjera.
Qetësi absolute, por një zymtësi që ndihej kudo.
Megjithatë, as kjo atmosferë dhe as vështirësitë e shumta nuk i ndaluan shqiptarët që të ushtronin të drejtën e tyre të votës. Për shumë prej tyre, kjo ishte një tjetër mundësi për të dëshmuar se janë këtu, se ekzistojnë dhe se nuk heqin dorë nga e drejta për të vendosur për të ardhmen e tyre.
Por dhimbja më e madhe lidhet me pasivizimin masiv të adresave të shqiptarëve në Medvegjë, përmes të cilit shumë prej tyre janë privuar nga mundësia për të votuar. Ky realitet sot ishte më i dukshëm dhe më tronditës se kurrë. Nuk mund të flasim për demokraci të plotë kur qytetarëve u mohohet pjesëmarrja përmes fshirjes administrative nga vendbanimet e tyre.
Pavarësisht se çfarë rezultati do të sjellin këto zgjedhje për jetën politike të Serbisë, një çështje mbetet thelbësore: Bashkimi Evropian dhe i gjithë faktori ndërkombëtar duhet t’ia bëjnë të qartë Beogradit se Serbia është shtet i të gjithë qytetarëve të saj, jo vetëm i serbëve.
Të gjithë duhet të ndihen të lirë, të barabartë dhe të sigurt, pa dallime etnike. Kjo vlen, para së gjithash, edhe për shqiptarët, të cilët janë popull autokton në këto troje.
Medvegja nuk është thjesht një vend në hartë. Është histori, identitet, kujtesë dhe e drejtë për të jetuar të lirë në vendin tënd.
Sot votuam për të dëshmuar praninë tonë. Nesër duhet të vazhdojmë të kërkojmë të drejtat tona me këmbëngulje, dinjitet dhe vendosmëri.
Sepse prania jonë nuk mund të fshihet me një vendim administrativ. Dhe të drejtat tona nuk mund të zhduken me pasivizimin e adresave.
Medvegja meriton drejtësi. Shqiptarët e Medvegjës meritojnë barazi dhe dinjitet!

Mleçani…, nën dheun e kujtesës!

Drini.us
-
1
Mleçani…, nën dheun e kujtesës!

Alush Kryeziu, Mleçan, Malishevë

MLEÇANI NËN DHEUN E KUJTESËS

Një thirrje për të zbuluar lashtësinë dardane të vendlindjes

Arat që sot japin bukë, mund të ruajnë në heshtjen e tyre faqet e pahapura të historisë sonë.

Sot, gjatë një shëtitjeje në arat poshtë kishës së fshatit Mleçan, përjetova një ndjesi që vështirë përshkruhet me fjalë. Nuk ishte thjesht një shëtitje nëpër tokën e vendlindjes, as vetëm një soditje e gurëve të shpërndarë mbi sipërfaqen e arave. Ishte një udhëtim nëpër kohë, një takim i heshtur me të kaluarën, një përpjekje për të dëgjuar atë që dheu e ka ruajtur për mijëra vjet dhe që ne ende nuk kemi arritur ta lexojmë.

Në sipërfaqen e tokës vëreja fragmente me ngjyrë të kuqërremtë, copa materiali të fortë, të formuara nga dora e njeriut apo nga procese të tjera që koha i ka lënë pas. Shtrirja e tyre nëpër ara më ngjalli një varg pyetjesh: Çfarë janë këto gjurmë? Kujt i përkasin? Sa të vjetra mund të jenë? Çfarë historie fshihet nën sipërfaqen e kësaj toke që sot e punojmë, e mbjellim dhe prej së cilës ushqehemi?

Në atë çast, mendja ime kapërceu kufijtë e së tashmes. U gjenda përfytyrimisht përtej një mijëvjeçari, përtej dy mijëvjeçarëve, ndoshta edhe më larg, në kohë kur këto hapësira mund të kenë qenë pjesë e një vendbanimi të lashtë. M’u krijua përshtypja se po ecja mbi gjurmët e një bote të zhdukur, por jo të harruar plotësisht. Një botë që mund të ketë lënë pas dëshmi të jetës, të punës, të mjeshtërisë dhe të kulturës së njerëzve që e kanë banuar këtë trevë.

A thua këtu, në këto ara, dikur shtrihej një qytezë?

A kanë ecur nëpër këto hapësira paraardhësit tanë dardanë? A kanë ndërtuar shtëpi, kanë punuar tokën, kanë farkëtuar vegla, kanë përgatitur enë balte, kanë rritur fëmijët dhe kanë përcjellë brez pas brezi ëndrrat e tyre për jetën?

Sa histori mund të ketë brenda një cope të vogël dheu! Sa jetë mund të ketë prekur një gur që sot e shkelim pa e ditur se çfarë mund të përfaqësojë!

Në Mleçan…!

Dheu që na ushqen dhe dheu që ruan kujtesën

Ka diçka të jashtëzakonshme në këtë lidhje mes tokës dhe njeriut. Ne e njohim tokën përmes fryteve që na jep. E mbjellim, e punojmë, e ujitim dhe prej saj sigurojmë bukën e përditshme. Por toka nuk është vetëm pasuri bujqësore. Ajo mund të jetë edhe arkiv i historisë, një bibliotekë e heshtur ku faqet nuk janë prej letre, por prej gurësh, qeramike, themele ndërtesash dhe gjurmësh të jetës njerëzore.

Arat e Mleçanit, që sot marrin pamjen e zakonshme të një peizazhi bujqësor, mund të fshehin një kapitull të rëndësishëm të historisë së vendbanimit tonë. Gjurmët që kam vërejtur mbi sipërfaqe nuk mjaftojnë për të vërtetuar moshën apo karakterin e tyre arkeologjik, por janë arsye e mjaftueshme për të ngritur një pyetje serioze dhe për të kërkuar vëmendjen e specialistëve.

Ndoshta, nën këtë dhe, ruhen mbetje të një vendbanimi të lashtë. Ndoshta, këtu kanë kaluar periudha të ndryshme historike, përfshirë kohën dardane dhe atë romake. Ndoshta, në kodrën mbi këtë hapësirë, ku dallohen gjurmë të lidhura me një objekt kishtar, mund të ketë vazhdimësi të një historie që ende nuk e njohim në tërësinë e saj.

Këto janë pyetje dhe mundësi që presin përgjigje shkencore. Por pikërisht këtu qëndron rëndësia e tyre: ato na ftojnë të mos e shohim vendlindjen vetëm përmes asaj që duket sot, por edhe përmes asaj që mund të ketë qenë dikur.

Mbi gjurmët e një lashtësie të mundshme dardane

Kosova ka një histori të pasur, të formuar nga shumë periudha dhe kultura. Në këtë hapësirë kanë jetuar njerëz shumë kohë përpara krijimit të institucioneve dhe kufijve që njohim sot. Historia e dardanëve përbën një pjesë të rëndësishme të së kaluarës së kësaj treve, ndërsa periudha romake ka lënë dëshmi të shumta në vende të ndryshme të Kosovës.

Por historia nuk duhet të mbetet vetëm në librat shkollorë, në muze dhe në monumentet tashmë të njohura. Ajo duhet kërkuar edhe në vendbanimet tona, në kodrat që i kemi pranë, në arat ku punojnë bujqit dhe në hapësirat që mund të ruajnë dëshmi ende të panjohura.

Mleçani meriton që e kaluara e tij të shqyrtohet me kujdes. Jo sepse dëshirojmë medoemos të gjejmë një qytet të lashtë, por sepse duam të dimë të vërtetën për vendin ku kemi lindur, ku kanë jetuar paraardhësit tanë dhe ku brezat e sotëm ndërtojnë jetën e tyre.

Nëse këto fragmente rezultojnë arkeologjike, ato mund të ndihmojnë në përcaktimin e periudhave të banimit dhe të karakterit të vendbanimit. Nëse hulumtimet zbulojnë themele ndërtesash, objekte të punës së përditshme apo gjurmë të organizimit të një qendre të lashtë, atëherë do të hapet një dritare e re për njohjen e historisë lokale.

Por edhe nëse rezultatet nuk i përmbushin përfytyrimet tona, hulumtimi do të ketë vlerë. Sepse kërkimi shkencor nuk ka për detyrë të vërtetojë dëshirat tona, por të zbulojë të vërtetën.

Një thirrje për institucionet e Kosovës

Për këtë arsye, u bëj thirrje institucioneve përgjegjëse të Republikës së Kosovës, Ministrisë së Kulturës, Institutit Arkeologjik të Kosovës, institucioneve përkatëse të trashëgimisë kulturore dhe Komunës së Malishevës që t’i kushtojnë vëmendjen e merituar kësaj hapësire të Mleçanit.

Do të ishte e nevojshme që specialistët e arkeologjisë të bënin një vizitë në terren, të dokumentonin materialet e vërejtura, të vlerësonin shpërndarjen e tyre dhe të shqyrtonin nëse ekzistojnë tregues të një vendbanimi të lashtë. Nëse vlerësimi profesional e arsyeton, mund të ndërmerren hulumtime më të hollësishme, përfshirë metodat jondërhyrëse dhe, kur të jetë e përshtatshme e ligjërisht e autorizuar, gërmime arkeologjike.

Një punë e tillë do të kërkonte bashkëpunimin e specialistëve, institucioneve dhe komunitetit lokal. Banorët mund të ndihmojnë duke treguar vendet ku janë vërejtur fragmente, duke ruajtur materialet në pozicionin e tyre dhe duke shmangur gërmimet e paautorizuara apo largimin e objekteve nga terreni.

Nuk kërkojmë që historia të shkruhet sipas dëshirave tona. Kërkojmë që ajo të hulumtohet, të dokumentohet dhe të dëshmohet me argumente shkencore.

Nëse nën arat e Mleçanit gjenden gjurmë të një vendbanimi të lashtë, ato nuk do të jenë vetëm pronë shpirtërore e banorëve të këtij fshati. Do të jenë pjesë e trashëgimisë kulturore të Kosovës dhe e kujtesës sonë të përbashkët.

Kjo trashëgimi duhet të mbrohet, të studiohet dhe t’u përcillet brezave të ardhshëm.

Një udhëtim që nuk përfundon me shëtitjen

Kur u largova nga ato ara, ndjeva se shëtitja ime nuk kishte përfunduar aty. Përkundrazi, ajo kishte hapur një rrugë të re në mendjen time. Tashmë nuk i shihja ato hapësira vetëm si ara që japin bukë, por edhe si një pjesë të vendlindjes që mund të ruajë një histori të panjohur.

Nuk e di nëse nën këmbët tona gjendet një qytezë e lashtë. Nuk e di nëse fragmentet që pashë janë të periudhës dardane, romake apo të një kohe tjetër. Këtë duhet ta përcaktojnë arkeologët. Por e di se pyetjet e ngritura meritojnë të mos mbeten pa përgjigje.

Ndoshta, një ditë, në këto ara do të vijnë arkeologët me mjetet e tyre, do të studiojnë dheun, do të dokumentojnë çdo gjurmë dhe do të hapin, me kujdesin që kërkon shkenca, një faqe të panjohur të historisë së Mleçanit.

Ndoshta, një objekt i vogël balte, një themel ndërtese apo një fragment i zakonshëm në shikim të parë do të na tregojë diçka për jetën e njerëzve që kanë banuar këtu para mijëra vjetësh.

Dhe atëherë, ajo që sot është vetëm një pyetje e lindur gjatë një shëtitjeje, mund të bëhet një kontribut i rëndësishëm për njohjen e së kaluarës sonë.

Sepse një popull që dëshiron të ndërtojë të ardhmen duhet ta njohë edhe të kaluarën. Jo për t’u mburrur me atë që nuk e ka vërtetuar, por për të kuptuar rrënjët e veta dhe për ta ruajtur me përgjegjësi trashëgiminë që i është besuar.

Mleçani nuk duhet të mbetet vetëm një emër në hartë. Ai meriton të hulumtohet edhe si një hapësirë e mundshme e historisë sonë të lashtë.

Arat që sot na japin bukë mund të na japin nesër edhe dije. Dheu që ushqen jetën mund të ruajë brenda vetes kujtesën e brezave të shkuar.

Le t’ua lëmë arkeologëve detyrën për ta lexuar këtë kujtesë. Le t’u kërkojmë institucioneve ta dëgjojnë thirrjen e saj. Dhe le të mos lejojmë që mungesa e hulumtimit ta mbajë përgjithmonë të panjohur atë që mund të zbulohet.

Nën dheun e Mleçanit mund të flejë një histori mijëravjeçare. Është koha të kërkojmë që ajo të hulumtohet.

Mleçan, tetor 2026

Sqarim për mediat, produkti me vaj palme nuk duhet lejuar të shitet në Kosovë me emërtimin “kaçkavall i grirë”

Drini.us
-
0
Sqarim për mediat, produkti me vaj palme nuk duhet lejuar të shitet në Kosovë me emërtimin “kaçkavall i grirë”
SHIQK – SQARIM PËR GAZETARËT DHE MEDIAT PSE NJË PRODUKT ME VAJ PALME NUK DUHET TË LEJOHET TË SHITET NË KOSOVË ME EMËRTIMIN “KAÇKAVALL I GRIRË”?

Shoqata e Industrisë së Qumështit të Kosovës (SHIQK) kërkon nga gazetarët dhe mediat hulumtuese të shqyrtojnë një rast serioz që ngre dyshime për shkelje të legjislacionit të Kosovës mbi etiketimin e ushqimit dhe mbrojtjen e konsumatorit

Në fotografinë e bashkëngjitur shihet një produkt i importuar nga Maqedonia e Veriut, në paketimin e të cilit shkruan me shkronja të mëdha “KAÇKAVALL I GRIRË”.

Mirëpo, përbërja e deklaruar përfshin ujë, niseshte, vaj palme dhe përbërës të tjerë bimorë. Qumështi nuk deklarohet si përbërës i produktit, por përmendet vetëm mundësia e pranisë së gjurmëve të proteinave të qumështit dhe laktozës.

Pra, produkti deklarohet si ushqim me bazë bimore, por para konsumatorit paraqitet me emërtimin e një produkti të njohur të qumështit.

Çfarë thotë legjislacioni i Republikës së Kosovës?

123...1,786Faqja 1 nga 1,786