Kreu Blog

Një ditë që nuk harrohet në Radavc të Pejës, ka takime që zgjasin disa orë, por kujtimi i tyre zgjat nji jetë

Drini.us
-
0
Një ditë që nuk harrohet në Radavc të Pejës, ka takime që zgjasin disa orë, por kujtimi i tyre zgjat nji jetë

Astrit Qazim Memia, Tropojë

Imazhi Shqiptar & Identiteti Kombëtar

Mullini i historisë që bluan drithin, Ujëvara që ruan kujtesën…

Nji ditë vllaznore me Prof. Agim Bërdynën, mes historisë, arsimit, mikpritjes dhe misionit kombëtar. Ka vende që i viziton dhe i harron. Ka edhe vende që, sapo i lë pas, fillojnë të jetojnë brenda teje. Ka takime që zgjasin disa orë, por kujtimi i tyre zgjat nji jetë. E tillë ishte dita ime në Radavc të Pejës, pranë nj vllai të nderuar e të ndriçëm, Prof. Agim Bërdynës, personalitet i arsimit, kulturës dhe jetës shqiptare, të cilin me krenari e kemi vlerësuar edhe si Ambasador të Imazhit Shqiptar, në Arsim.

Por këtë herë nuk shkova thjesht për të takuar profesorin. Shkova te nji familje, nji histori dhe nji traditë. Sepse pas emrit Bërdyna qëndron nji derë e madhe shqiptare, nji familje e njohur për atdhedashuri, punë, urti, humanizëm e mikpritje; nji familje që ka mbajtur në gjirin e saj breza të shumtë dhe që, sipas kujtesës familjare, në nji kohë ka bashkëjetuar me dhjetëra(90 veta) pjesëtarë nën nji çati. Kjo nuk ishte thjesht nji shtëpi…

Ishte nji botë shqiptare në miniaturë. Nji botë ku familja ishte themeli, besa ishte ligji, buka ishte e shenjtë dhe atdheu ishte mbi gjithçka.

Nji FAMILJE, që e ka njohur LIRINË si detyrë. Historia e familjes Bërdynaj është e lidhur me historinë e kësaj treve dhe me përpjekjet e shqiptarëve për liri e dinjitet kombëtar. Për breza me radhë, burra të kësaj dere kanë dhënë kontributin e tyre në kohë të vështira, duke dëshmuar se liria nuk fitohet vetëm me fjalë, por me, gjakë, mund, djersë e sakrifica sublime.

Prandaj, kur ulesh pranë Prof. Agimit dhe e dëgjon të flasë për të parët, nuk dëgjon vetëm historinë e nji familjeje, por dëgjon zërin e nji treve, dëgjon kujtesën e Dukagjinit, dëgjon nji pjesë të historisë shqiptare që ende jeton në oda, në shtëpi, në mullinj, në male e në kujtesën e njerëzve.

Prof. Agim BËRDYNA dhe ARSIMI si urë vllaznore… Nji kapitull i veçantë i jetës së Prof. Agimit është kontributi i tij në arsim. Pas Luftës së Kosovës të vitit 1999, në detyrat drejtuese që ka mbajtur në arsimin e Pejës dhe në Ministrinë e Arsimit në Prishtinë, ai ka qenë nji prej njerëzve që e ka parë arsimin jo vetëm si institucion, por si mision kombëtar. Mbështetja për shkollat dhe nxënësit në zonat kufitare shqiptaro-shqiptare, përfshirë treva të Tropojës, Margegajt, Bytyçit, Hasit e ma gjerë, ishte nji gjest që kapërcente kufijtë administrativë.

Sepse nji libër, nji laps, nji fletore, nji bankë, ni tabelë, nji çantë, nji hartë, e dërguar te nji fëmijë shqiptar në nji zonë kufitare nuk janë vetëm mjee shkollore, por është nji dorë e zgjatur vllaznore.

Është mesazhi: “Ti nuk je vetëm.” Dhe ky është nji prej kuptimeve ma të bukura të arsimit. DRINI I BARDHË, uji që rrjedh e kujtesa qê mbetet. Pastaj erdhi Ujëvara e Drinit të Bardhë. Në Rada(v)c, aty ku uji del prej zemrës së malit dhe zbret nëpër shkëmbinj, natyra duket sikur ka ngritur nji monument të vetin.

Ujëvara është rreth 25 metra e nalt dhe buron nga Drini i Bardhë; së bashku me burimin dhe Shpellën e Radacit, kjo zonë është nën mbrojtje si monument natyror për vlerat e saj të veçanta. Por shifrat nuk mund ta tregojnë atë që sheh syri…

Atje, duhet të jesh; Duhet ta dëgjosh ujin; Duhet të shikosh malin; Duhet të marrësh frymë thellë dhe mbi të gjitha, duhet të dëgjosh historinë që e rrethon këtë vend. Bisedat tona aty nuk kishin fund.

Historinë e kësaj treve e lidhëm me historinë e qëndresës shqiptare ndër shekuj; me Plavën e Gucinë, me Kosovën e Dardaninë Antike, me mbrojtjen e trojeve shqiptare, me luftën e fundit dhe me sakrificën e UÇK-së.

Në atë peizazh madhështor, ku natyra të kujton fuqinë e Krijuesit, historia të kujton edhe fuqinë e njeriut që nuk dorëzohet. MULLINI I BËRDYNAJVE, nji monument i Buks t’ shejt, i Besëpaqt dhe Bereqetit të bekuem…

Nga Ujëvara shkuam te nji tjetër dëshmitar i historisë: Mullini i Bërdynajve. Nji mulli i vjetër guri, që sipas të dhënave të trashëguara dhe dëshmive familjare është rreth 300 vjet i vjetër. Gurët e tij nuk janë thjesht gurë. Secili prej tyre duket sikur ka nji histori për të treguar. Për shekuj me radhë aty është bluar drithi i njerëzve që vinin nga vise të ndryshme të Dukagjinit e ma larg. Karvanet me kuaj prisnin ditë të tëra për të bluar bukën e familjeve të tyre. Por mulliri nuk ishte vetëm vend pune, ishte vend solidariteti, ishte konak, ishte strehë, ishte sofër, ishte nji vend ku njeriu i lodhun gjente pushim. Dhe këtu më erdhi natyrshëm të mendoj: Çfarë është ma madhështore se nji vend ku është bluar gruni e drithi dhe është ushqyer nji popull? Buka shqiptare ka qenë gjithmonë e shenjtë.

Agim Berdyna

Dhe familja Bërdynaj e ka ruajtur këtë filozofi me nji parim të thjeshtë: mos e prek djersën e tjetrit, mos e fut haramin në shtëpi dhe mos e humb bereqetin. Kjo është nji pasuri morale që nuk matet me para. SOFRA, që u ba “DREKË PUNE”. Pastaj erdhi sofra. Dhe siç e ka zakoni shqiptari, sofrën nuk e ndan nga fjala e mjaltë.

Trofta e freskët, nji gotë birrë Peja dhe biseda që vazhdonte pa fund. Nji drekë vllaznore, por që ne e quajtëm edhe me humor “drekë pune”.. Sepse, puna për kombin nuk njeh orar. Folëm për historinë, për kulturën, për arsimin, për demokracinë, për diplomacinë publike e kulturore, për albanologjinë, për etnokulturën, për arkeologjinë dhe për botimet e FIM-it.

Dhe natyrshëm, biseda u kthye te Imazhi Shqiptar në Botë. Sa shumë kemi ende për të treguar! Sa shumë vepra për të botuar!

Sa shumë histori për të nxjerrë nga harresa! Sa shumë pasuri shqiptare për t’ia paraqitur botës! Sepse, Shqypnia nuk duhet t’i tregojë botës vetëm bukuritë e saj, lipset e duhet t’i tregojë edhe kujtesën; Duhet t’i tregojë dijen; Duhet t’i tregojë kulturën; Duhet t’i tregojë njerëzit; Duhet t’i tregojë historinë e vërtetë.

Kafja e fundit, si Bekim i MIKPRITJES

Pas Mullinit të historisë, nji kafe në shtëpinë e Prof. Agimit. Fruta bio, Bereqet, Buzëqeshje, Fjalë të mjalta e të mira… dhe ajo mikpritje e pastër shpirtënore shqiptare që nuk ka nevojë për dekor. Ajo vjen natyrshëm, vjen prej zemrës, vjen prej traditës, vjen prej nji shtëpie, ku të mëdhenjtë i kanë mësuar brezat e rinjë, se mysafiri është nder, buka është amanet dhe fjala është besë. Bac, MEMI GASHI tana herët thonke:” Mosmirnjohja, kryeves e nuk ka emën, Mirënjohja asht detyrim hyjnor te ne shqiptarët dardan”.

U largova prej asaj dere me nji ndjenjë të fortë mirënjohjeje. Por edhe me nji tjetër ndjenjë, detyrimin, sepse njerëz të tillë nuk të lejojnë të rrish duarkryq; Të motivojnë, të frymëzojnë, të obligojnë, të kujtojnë se deri në frymën e fundit duhet të bëjmë diçka për këtë tokë, për këtë popull, për këtë histori. T’ i ruajmë si sytë e ballit këto pasuni me vlera numizmatike… Këto mrekulli të natyrës dhe të historisë nuk janë pronë vetëm e nji brezi, janë amanet; Ujëvara e Drinit të Bardhë duhet ruajtur, burimi duhet mbrojtur, mullini duhet ruajtur, historia duhet dokumentuar, tradita duhet përcjellë, gjuha duhet mbrojtur e pasunuar nga fjala e popullit, arsimi duhet forcuar e modernizuar dhe t’ u përgjigjet nevojave bashkëkohore, sepse nji komb që harron burimet e veta, humb rrugën e udhën drejt së ardhmes. Ne duhet t’i ruajmë këto pasuri si sytë e ballit.

Të gjithë së bashku pë ma shumē Shqypni, shqiptari e Neoshqiptarizëm: Për Nji Shqipni Enike Shqiptare, Reale e të Vërtetë, Natyrale; Nji Shqipni, ku bukës i thuhet bukë, ujit i thuhet ujë dhe identiteti nuk ka nevojë të shpjegohet, aty ku na bashkojnë tri shtylla themelore: GJUHA. GJAKU. GJEOGRAFIA dhe mbi të gjitha, dashuria për atdheun.

MIRËNJOHJE, Vlla, AGIM!

I dashtun, vëlla, Profesor i ndriçëm Agim Bërdyna, Faleminderit për mikpritjen vllaznore! Faleminderit për sofrën pa rrudha në ballë, por i buzëqeshur me plot energji pozitive! Faleminderit për historitë! Faleminderit për kujtesën! Faleminderit për kontributin tënd në arsim dhe për atë urë që ke ndërtuar mes shqiptarëve përmes dijes!

Faleminderit familjes Bërdynaj, që përmes historisë së saj na kujton se patriotizmi nuk është vetëm fjalë, por trashëgimi, sakrificë, punë dhe vepër! Uroj që kjo miqësi e kjo vllazni të vazhdojë gjatë deri në pafundësi dhe të kthehet në projekte të reja për kulturën, arsimin, historinë dhe Imazhin Shqiptar në Botë, sepse miku i mirë nuk të jep vetëm nji kafe, por të jep Nji kujtim, Nji ide, Nji frymëzim dhe Nji detyrë…

E detyra jonë është e madhe: T’ia tregojmë botës Shqypninë që kemi në zemër. KOMBI SHQIPTAR, IMAZHI IM!

Përkushtimisht Astrit Qazim Memia, Rada(v)c, Pejë, më 28 Gusht 2026!

BIA e Serbisë po e shfrytëzon Islamin për agjendat e veta antishqiptare

Drini.us
-
0
BIA e Serbisë po e shfrytëzon Islamin për agjendat e veta antishqiptare

DOKUMENT: BIA serbe prezente në Kosovë, po e përdorin ISLAMIN? DEBAT i ashpër – YouTube

Në Gjenevë u shënua Dita Ndërkombëtare e Viktimave të Zhdukjeve me Forcë

Drini.us
-
1
Në Gjenevë u shënua Dita Ndërkombëtare e Viktimave të Zhdukjeve me Forcë

Konsullata e Përgjithshme e Republikës së Kosovës në Gjenevë, në bashkëpunim me shoqatën zvicerane “Jardin des Disparus”, organizoi një program të veçantë përkujtimor me ekspozitë, diskutime dhe shfaqjen e filmit dokumentar “Ferdonija”. Në qendër të veprimtarisë ishte thirrja për zbardhjen e fatit të personave të zhdukur dhe e drejta e familjeve për të ditur të vërtetën.

Gjenevë, 30 gusht 2026 – Me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Viktimave të Zhdukjeve me Forcë, Konsullata e Përgjithshme e Republikës së Kosovës në Gjenevë, në bashkëpunim me shoqatën zvicerane “Jardin des Disparus” (Kopshti i të Zhdukurve), organizoi një sërë aktivitetesh përkujtimore kushtuar viktimave të zhdukjeve me forcë dhe familjeve që prej vitesh vazhdojnë të presin përgjigje për fatin e më të dashurve të tyre.

Përmes artit, dëshmive dhe diskutimeve, veprimtaria solli në vëmendje jo vetëm plagën ende të hapur të personave të zhdukur në Kosovë, por edhe dimensionin ndërkombëtar të zhdukjeve me forcë dhe domosdoshmërinë e vazhdimit të përpjekjeve për të vërtetën dhe drejtësinë.

Ekspozita “Ende duke pritur?” hap programin përkujtimor

Programi nisi në orën 11:00, në Ferme de la Golette në Meyrin, me ekspozitën e artistit Artan Korenica, të titulluar “Ende duke pritur?”. Vetë titulli i ekspozitës përcolli një nga mesazhet qendrore të ditës: pritjen e gjatë dhe të dhimbshme të familjeve që ende nuk kanë marrë përgjigje për fatin e të afërmve të tyre.

Në hapje të aktivitetit, fjalën kryesore e mbajti Konsullja e Përgjithshme Floreta Kabashi, e cila rikujtoi se, edhe 27 vjet pas përfundimit të luftës në Kosovë, çështja e personave të zhdukur vazhdon të mbetet një plagë e hapur.

Njëzet e shtatë vjet pas përfundimit të luftës në Kosovë, në qershor të vitit 1999, dhe tërheqjes së forcave serbe, fati i më shumë se 1,500 personave në Kosovë vazhdon të mbetet i pazbardhur, theksoi Kabashi.

Ajo rikujtoi se Dita Ndërkombëtare e Viktimave të Zhdukjeve me Forcë është shpallur nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara me Rezolutën 65/209 të vitit 2010 dhe shënohet që nga viti 2011.

Mentor Latifi: Për familjet, pritja vazhdon

Ambasadori i Republikës së Kosovës në Zvicër, Mentor Latifi, vuri në pah dhimbjen dhe pritjen e familjeve, të cilat edhe pas afro tri dekadash vazhdojnë të kërkojnë përgjigje.

Për familjet, pritja vazhdon, ndërsa për Republikën e Kosovës kjo çështje vazhdon të jetë një kapitull i hapur, u shpreh Latifi.

Ai theksoi se ky kapitull nuk mund të konsiderohet i mbyllur derisa të gjendet edhe personi i fundit, duke nënvizuar përgjegjësinë institucionale dhe njerëzore për vazhdimin e kërkimeve dhe zbardhjen e fatit të të zhdukurve.

“Jardin des Disparus”, një vend kujtese për familjet nga e gjithë bota

Një pjesë e rëndësishme e aktivitetit iu kushtua edhe historisë dhe misionit të shoqatës zvicerane “Jardin des Disparus”.

Jenny Bettancourt paraqiti një historik të kësaj nisme, e cila u përurua më 7 tetor 2000 në Parc de la Golette, me mbështetjen e Komunës së Meyrin-it.

“Kopshti i të Zhdukurve” është konceptuar si një hapësirë kujtese kushtuar viktimave të zhdukjeve me forcë në mbarë botën, pavarësisht prejardhjes apo kombësisë së tyre. Ai u ofron familjeve dhe të afërmve një vend simbolik ku mund të kujtojnë të dashurit e tyre, veçanërisht atyre që nuk kanë një varr ku të vendosin një lule apo të bëjnë homazhe.

Në një komunë si Meyrin-i, ku bashkëjetojnë rreth 140 kombësi, kjo hapësirë ka marrë një domethënie të veçantë. Shumë banorë të ardhur nga vende të ndryshme të botës, përfshirë Afrikën dhe Ballkanin, bartin histori familjare të lidhura me zhdukjet me forcë. Nder ta edhe shqiptarë nga Kosova.

Në vitin 2000 aty u vendos një stelë përkujtimore e projektuar nga Jenny Bettancourt, ndërsa më vonë hapësira u plotësua me skulpturën “Pikëpyetje” të artistes Anne Blanchet – një simbolikë që përkon me pyetjen që mijëra familje në mbarë botën vazhdojnë ta bëjnë: Ku janë të dashurit tanë?

Me një fjalë rasti të pranishmeve iu drejtua edhe Linda Rexhaj Maliqi, në emër të Komunitetit Shqiptar të Gjenevës, duke përcjellë gjithashtu në gjuhën shqipe mesazhin e znj. Bettancourt,

Vlerësohet kontributi i shqiptarëve në Gjenevë

Gjatë aktivitetit u veçua edhe kontributi i Arta Kryeziut, anëtare e “Jardin des Disparus” që nga themelimi i shoqatës. E shkolluar dhe e integruar në Gjenevë, Kryeziu ndër vite ka kontribuar në veprimtarinë e shoqatës, duke ruajtur njëkohësisht lidhjen e saj të fortë me Kosovën.

U vlerësua gjithashtu angazhimi i Xhevrie Osmanit, kryetare e Komunës së Meyrin-it, për kontributin e saj në shoqërinë zvicerane dhe për afërsinë e bashkëpunimin me komunitetin shqiptar.

Tryezë diskutimi për fatin e personave të zhdukur

Programi vazhdoi në orën 18:00 me një tryezë diskutimi, në të cilën morën pjesë përfaqësues institucionalë dhe të shoqërisë civile.

Përfaqësuesit e Komisionit Qeveritar për Personat e Zhdukur, Agron Limani dhe Kushtrim Gara, paraqitën një pasqyrë të punës së zhvilluar dhe të përpjekjeve që vazhdojnë për kërkimin, identifikimin dhe zbardhjen e fatit të personave të pagjetur nga lufta në Kosovë.

Ndërkaq, Catherine Haus, drejtuese e shoqatës “Jardin des Disparus”, foli për misionin dhe veprimtarinë e organizatës, si dhe për përpjekjet e saj që çështjen e personave të zhdukur ta adresojë edhe në kuadër të Organizatës së Kombeve të Bashkuara.

Haus foli gjithashtu për kontributin e shqiptarëve në këtë shoqatë dhe për bashkëpunimin e krijuar me Kosovën. Ajo rikujtoi se një delegacion i organizatës ka vizituar Kosovën, ndërsa në kuadër të angazhimit të saj janë shpërndarë edhe formularë për dokumentimin e rasteve të personave të zhdukur, duke respektuar mbrojtjen e të dhënave personale.

Dokumentari “Ferdonija” përmbylli aktivitetin

Në orën 20:00, programi u përmbyll me shfaqjen e filmit dokumentar “Ferdonija”, duke e mbyllur simbolikisht një ditë të mbushur me kujtesë, dëshmi dhe thirrje për drejtësi.

Aktiviteti u mbështet fuqishëm edhe nga Komuniteti Shqiptar i Gjenevës (KSHGJ), i drejtuar nga kryetari Nasuf Nuhiu, duke dëshmuar angazhimin e diasporës shqiptare në ruajtjen e kujtesës dhe në mbështetjen e kauzës së personave të zhdukur.

Veprimtaria e 30 gushtit në Gjenevë përcolli një mesazh të qartë: koha nuk e shuan të drejtën e familjeve për të ditur të vërtetën. Përderisa fati i personave të zhdukur mbetet i pazbardhur, pritja e familjeve vazhdon dhe bashkë me të edhe detyrimi për të kërkuar përgjigje, drejtësi dhe përgjegjësi.

Sepse pas çdo numri qëndron një emër, një familje dhe një histori që ende pret një përgjigje.

Nexhmije Mehmetaj

Bekim Sejdiu President, a po i kthehet Kosova profilit institucional?

Drini.us
-
0
Bekim Sejdiu President, a po i kthehet Kosova profilit institucional?
Gjatë shërbimit të tij diplomatik në Nju Jork, Prof. Dr. Bekim Sejdiu ishte i pranishëm gjithmonë në tubimet e komunitetit shqiptaro-amerikan. Në këtë foto ishte me rastin e promovimit nga VATRA të tre vëllimeve mbi historinë e Kosovës të autorit Dr Jusuf Buxhovi, New York, 1 Dhjetor 2012
Nga Frank Shkreli
____
Pas muajsh ngërçi politik e institucional, nga Prishtina vjen më në fund një lajm I mirë që mund të shihet si një hap drejt normalizimit: Lëvizja Vetëvendosje dhe Lidhja Demokratike e Kosovës kanë rënë dakord që Prof. Dr. Bekim Sejdiu të jetë kandidati i përbashkët për President të Republikës së Kosovës.  Duhet theksuar që në fillim: Dr.  Bekim Sejdiu është propozuar, jo zgjedhur. Vendimi përfundimtar i takon Kuvendit të Republikës së Kosovës. Por vetë fakti që dy forca politike, të cilat jo gjithmonë kanë qenë në një linjë, janë pajtuar për një figurë që nuk vjen nga politika aktive partiake, është zhvillim që meriton vëmendje.  Dhe këtu qëndron ndoshta rëndësia e kësaj kandidature. Dr. Bekim Sejdiu ka një profil të ndryshëm nga shumë prej emrave që kanë dominuar politikën kosovare gjatë viteve të fundit. Është profesor, diplomat dhe ish-gjyqtar i Gjykatës Kushtetuese. Para se të kalonte në drejtësinë kushtetuese, ai ka shërbyer në diplomacinë e Kosovës, përfshirë si ambasador i parë i Republikës së Kosovës në Turqi dhe si konsull i përgjithshëm në Nju Jork. Në vitin 2015 u emërua gjyqtar i Gjykatës Kushtetuese.
Një tjetër element me rëndësi që nuk duhet anashkaluar në profilin e Bekim Sejdiut është përvoja e tij në Shtetet e Bashkuara. Gjatë viteve 2012–2014, ai shërbeu si Konsull i Përgjithshëm i Republikës së Kosovës në Nju Jork, në një periudhë kur marrëdhëniet me diasporën shqiptare në SHBA kishin një rëndësi të veçantë për shtetin e ri të Kosovës.  Gjatë kësaj periudhe, Sejdiu pati mundësi të punonte drejtpërdrejt me komunitetin shqiptaro-amerikan, një komunitet që kishte dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm për çështjen e Kosovës dhe vazhdonte të luante një rol të rëndësishëm në forcimin e lidhjeve shqiptaro-amerikane.  Për shumë shqiptarë në Nju Jork dhe më gjerë në Amerikë, ai u njoh si një përfaqësues i denjë i Kosovës me profil profesional, akademik dhe diplomatik. Respekti që ai fitoi gjatë shërbimit në Nju Jork është një element i rëndësishëm i përvojës së tij publike, sidomos nëse kandidatura për President shihet edhe në prizmin e marrëdhënieve të Kosovës me Shtetet e Bashkuara dhe diasporën shqiptaro-amerikane.  Kjo përvojë amerikane i shtohet një karriere që përfshin diplomacinë, drejtësinë kushtetuese dhe akademinë. Pikërisht, kjo ndërthurje mund të jetë një nga avantazhet e tij nëse Kuvendi e zgjedh në krye të shtetit.
Pra, kemi të bëjmë me një profil shtetëror, juridik, diplomatik dhe akademik, më shumë sesa me një figurë të politikës së përditshme, që në të vërtretë është një plus.  Sepse ky ppropozim mund të jetë, pikërisht, ajo që i duhet sot Kosovës.  Presidenca e Republikës nuk duhet të jetë një zgjatim i një partie politike. Presidenti duhet të jetë, mbi të gjitha, një figurë që mishëron shtetin, Kushtetutën dhe unitetin institucional. Në këtë kuptim, një kandidat me përvojë në diplomaci dhe në Gjykatën Kushtetuese mund të sjellë një dimension tjetër në Presidencën e Kosovës.  Por këtu fillon edhe prova e vërtetë.  A do të jetë Bekim Sejdiu kandidat i partive që e propozuan apo President i Republikës?
Kjo është pyetja që do të përcaktojë rëndësinë e kësaj kandidature. Vetë Sejdiu, duke pranuar propozimin, ka deklaruar se ambicia e tij ka qenë kryesisht në fushat akademike dhe profesionale, por se e ka pranuar përgjegjësinë për t’i shërbyer Republikës dhe qytetarëve të saj.  Kjo deklaratë është e rëndësishme. Sepse Kosova nuk ka nevojë vetëm për një figurë që ta mbyllë një krizë politike. Ka nevojë për një President që të mund të fitojë autoritet përtej shumicës që e zgjedh.  Nëse Bekim Sejdiu arrin të zgjidhet nga Kuvendi, sfida e tij do të jetë e madhe: të ruajë pavarësinë institucionale, të jetë faktor stabiliteti në një skenë politike tepër të polarizuar dhe të përfaqësojë Kosovën me seriozitet në marrëdhëniet ndërkombëtare.  Në këtë pikë, kandidatura e tij është më shumë se një emër për Presidencën.  Është një provë për politikën kosovare: a është ajo në gjendje të vendosë interesin e shtetit mbi interesin partiak?  Nëse përgjigjja është po, atëherë marrëveshja për Bekim Sejdiun mund të jetë një kthesë pozitive.  Nëse jo, atëherë edhe një figurë me profil të lartë institucional rrezikon të mbetet peng i të njëjtës kulturë politike që e ka mbajtur Kosovën për muaj të tërë në ngërç.
Prandaj, para se të pyesim nëse Bekim Sejdiu do të jetë President i mirë, duhet të pyesim diçka tjetër:  A do t’i japin partitë politike Presidentit të ardhshëm hapësirën që të jetë President i Republikës dhe jo President i një marrëveshjeje politike që e solli në atë post?  Kjo do të jetë prova e vërtetë – jo vetëm për Bekim Sejdiun, por edhe për pjekurinë institucionale të politikës së Kosovës.

Një deklaratë e papërgjegjshme nga Podgorica?

Drini.us
-
0
Një deklaratë e papërgjegjshme nga Podgorica?
Nga Frank Shkreli
___
Në kulmin e pushimeve evropiane, Podgorica hedh një bombë politike:
Pse përmendet Shqipëria?
Shpesh thuhet se, “Ballkani prodhon më shumë histori sesa mund të konsumojë, kështu që ajo përhapet dhe ndikon në të gjithë botën”. Në pikë të gushtit, kur pjesa më e madhe e Evropës është me pushime dhe vëmendja e opinionit publik është larg zhvillimeve politike, nga Podgorica shpërthen një deklaratë bombë. Kryeministri i Malit të Zi, Milojko Spajić, njofton se dy shtete të rajonit po përgatisin, sipas informacioneve që ai i cilëson “serioze operative”, veprime hibride për destabilizimin e vendit dhe pengimin e rrugës së tij drejt Bashkimit Evropian.  Deklarata e kryeministrit të Malit të Zi, Milojko Spajić, se të paktën dy shtete të rajonit po përgatisin veprime hibride për destabilizimin e Malit të Zi, është një deklaratë që nuk mund të kalojë pa u analizuar seriozisht. Sepse në diplomaci, veçanërisht midis dy vendeve fqinje dhe aleate të NATO-s, edhe një aludim mund të ketë pasoja politike.  Spajić tha më 27 gusht se kishte “informacione serioze operative të sigurisë” se mbyllja e kapitujve të rinj të negociatave me Bashkimin Evropian do të shoqërohej me një veprimtari të bashkrenduar hibride, në të cilën, sipas tij, përfshiheshin zyrtarë të të paktën dy shteteve fqinje të rajonit. Sipas tij, synimi ishte destabilizimi i Malit të Zi dhe pengimi i rrugës së tij evropiane.  Por kryeministri malazez nuk i emërtoi këto shtete. Por disa orë më vonë, gazeta e njohur malazeze Vijesti, duke iu referuar disa burimeve, publikoi pretendimin se Spajić kishte parasysh Serbinë dhe Shqipërinë.  Këtu fillon shqetësimi.  Sepse, nëse Shqipëria ishte njëra prej vendeve për të cilat kryeministri malazez kishte informacion të tillë, atëherë kemi të bëjmë me një çështje jashtëzakonisht serioze. Shqipëria dhe Mali i Zi nuk janë thjesht dy vende fqinje. Të dyja janë anëtare të NATO-s, kanë marrëdhënie zyrtare miqësore dhe ndajnë objektivin strategjik të integrimit evropian.  Në këtë rrethanë, një akuzë për veprimtari hibride dhe destabilizim nuk është një deklaratë e zakonshme politike. Është një akuzë me peshë të rëndë ndërkombëtare.  Prandaj lind pyetja: ku janë provat?   Nëse një kryeministër disponon informacione operative të sigurisë për ndërhyrje të një shteti tjetër në destabilizimin e vendit të tij, kjo çështje duhet trajtuar në institucionet kompetente, përfshirë strukturat e NATO-s dhe partnerët evropianë. Nuk është e mjaftueshme që publiku të dëgjojë se ekzistojnë “informacione serioze operative”, ndërsa emrat e shteteve dhe provat mbeten të padeklaruara.
Në rastin e Shqipërisë, situata bëhet edhe më e ndjeshme.  Ministri për Evropën dhe Punët e Jashtme, Ferit Hoxha, reagoi duke theksuar se nuk ka pasur asnjë akuzë zyrtare ndaj Shqipërisë, por njëkohësisht e mohoi prerazi çdo përfshirje të Tiranës në ndonjë skenar destabilizues në Mal të Zi.  Ky reagim ishte i natyrshëm. Shqipëria nuk mund të pranojë që emri i saj të vendoset në një listë të dyshimtë shtetesh që pretendohet se po punojnë kundër stabilitetit të një vendi fqinj.  Por edhe Podgorica duhet ta kuptojë se aludimet kanë pasoja.  Nëse Spajić nuk e ka pasur fjalën për Shqipërinë, atëherë është në interes të tij dhe të qeverisë së tij që ta bëjë këtë të qartë. Nëse e ka pasur fjalën për Shqipërinë, atëherë duhet të ketë kurajën institucionale dhe politike të dalë publikisht me prova dhe ta sqarojë akuzën.  Sepse, nuk mund të ketë një situatë ku një kryeministër flet për dy shtete që po destabilizojnë vendin e tij, ndërsa mediat identifikojnë njërin prej tyre si Shqipërinë. Ndërkohë që më pas mbetet në ajër pyetja nëse kryeministri e kishte apo nuk e kishte fjalën për Tiranën zyrtare.  Kjo nuk është mënyrë serioze për të menaxhuar marrëdhëniet midis vendeve fqinje, aq më tepër midis vendeve anëtare të NATO-s.
Çështja ka edhe një dimension tjetër, që në Tiranë duhet të merret seriozisht.   Janë shqiptarët në Mal të Zi, një dimension që nuk duhet harruar.  Shqipëria dhe shqiptarët ka një interes të drejtpërdrejtë në stabilitetin, demokracinë dhe integrimin evropian të Malit të Zi, jo vetëm për shkak të marrëdhënieve ndërshtetërore, por edhe për shkak të pranisë historike të shqiptarëve në Mal të Zi.  Ulqini, Tuzi, Plava, Gucia dhe trevat e tjera shqiptare janë pjesë e pandashme e historisë së shqiptarëve në Mal të Zi. Shqipëria ka detyrimin moral dhe politik të interesohet për pozitën dhe të drejtat e shqiptarëve atje.  Por kjo është krejtësisht ndryshe nga destabilizimi i Malit të Zi. Frank Shkreli: Flamuri shqiptar në gjyq, ku janë vlerat evropiane të Malit të Zi? | Gazeta Telegraf
Përkundrazi, një Mal i Zi i qëndrueshëm, demokratik dhe evropian është në interesin e drejtpërdrejtë të shqiptarëve dhe të Shqipërisë.  Shqiptarët e Malit të Zi nuk kanë nevojë për një krizë të re politike midis Podgoricës dhe Tiranës. Kanë nevojë për institucione demokratike, respektim të të drejtave të tyre të identitetit të tyre kombëtar, përfaqësim politik dhe zhvillim ekonomik.  Prandaj është e papranueshme që çështjet e brendshme politike të Malit të Zi të shndërrohen në akuza të mjegullta ndaj fqinjëve.  Aleanca NATO është një organizatë serioze, politike dhe ushtarake — me 32 shtete anëtarë në Evropë dhe Amerikën e Veriut, themeluar në 1949 — dhe nuk është vendi i aludimeve.
Kjo është pika kryesore.  Një vend anëtar i NATO-s që beson se një tjetër vend anëtar po ndërmerr veprime hibride kundër tij, ka në dispozicion mekanizma institucionalë dhe aleatë me të cilët mund të ndajë informacionin.  Nëse ka prova, ato duhet të hetohen.  Nëse ka kërcënim real, ai duhet të trajtohet.  Nëqoftëse ka ndërhyrje të huaj, autorët duhet të identifikohen.  Por nëse nuk ka prova të mjaftueshme për t’i bërë publike, atëherë një kryeministër duhet të tregojë kujdes të jashtëzakonshëm në deklaratat e tij.  Sepse një fjalë e kryeministrit nuk është një koment i zakonshëm në rrjetet sociale. Ajo mund të ndikojë në marrëdhëniet ndërkombëtare, në opinionin publik dhe në besimin midis shteteve.  Sidomos kur bëhet fjalë për vende anëtare të NATO-s.
Në fakt, edhe Presidenti i Malit të Zi, Jakov Milatović, (sipas burimeve të ai) ka reaguar duke kërkuar që çështjet e sigurisë dhe stabilitetit të trajtohen me kujdes e përgjegjësi, mbi bazën e fakteve dhe përmes institucioneve. Ai ka thirrur për 31 gusht një mbledhje urgjente të Këshillit të Mbrojtjes dhe Sigurisë të ved nit të tij, për të kërkuar informacion të saktë mbi pretendimet e kryeministrit.  Kjo është shumë domethënëse.  Sepse edhe brenda Malit të Zi po kërkohet që deklaratat e kryeministrit të shoqërohen me fakte dhe përgjegjësi institucionale.  Dhe kjo është pikërisht ajo që duhet kërkuar edhe nga Shqipëria. Nëse Shqipëria akuzohet, le të dalin provat.  Nëse nuk akuzohet, le të thuhet qartë. Sepse në marrëdhëniet midis dy vendeve fqinje, sidomos midis dy vendeve anëtare të NATO-s, nuk mund të ndërtohet politika mbi aludime.  Historia e marrëdhënieve shqiptaro-malazeze është shumë e gjatë për t’u trajtuar me deklarata të papeshuara. Dhe shqiptarët e Malit të Zi janë shumë të rëndësishëm për t’u bërë pjesë e një loje të re politike rajonale.
Një kryeministër ka të drejtë të mbrojë vendin e tij. Por pikërisht sepse është kryeministër, ka edhe detyrimin të masë fjalët e tij.  Në rastin konkret, pyetja mbetet e hapur:  Nëse ekzistojnë vërtet “informacione serioze operative” për një përpjekje për destabilizimin e Malit të Zi, pse nuk bëhen të qarta faktet dhe pse lihet hapësirë që një vend fqinj dhe aleat i NATO-s si Shqipëria të vihet në shënjestër të dyshimeve?  Kjo është një pyetje që Podgorica zyrtare duhet t’i përgjigjet.

Paqja nuk ndërtohet duke heshtur për shkaqet e konfliktit

Drini.us
-
0
Paqja nuk ndërtohet duke heshtur për shkaqet e konfliktit
Luan Dibrani, Durrës
____
Reagim ndaj letrës së hapur drejtuar Naim Tërnavës dhe Dodë Gjergjit
Kur thirrja për harmoni nuk mjafton pa fakte, përgjegjësi dhe ballafaqim me realitetin
Shkruan: Asllan Dibrani – Luani
E lexova me vëmendje letrën e hapur të publikuar më 29 gusht 2026, të nënshkruar nga një grup veprimtarësh, ish-të burgosurish politikë, profesorësh, publicistësh dhe personalitetesh të tjera, drejtuar kryetarit të Bashkësisë Islame të Kosovës, Naim Tërnava, dhe ipeshkvit Dodë Gjergji.
E lexova jo vetëm një herë.
Një letër që mban dhjetëra emra, tituj akademikë dhe biografi të respektueshme meriton të lexohet me kujdes, pa paragjykim dhe me respekt për secilin nënshkrues.
Por pikërisht për këtë arsye pritja ime ishte më e madhe.
Pas rileximit, përshtypja ime mbetet se kemi përpara një tekst që, për nga gjuha, është i butë dhe pajtues, por për nga analiza është i mangët, tepër i përgjithshëm dhe i shkëputur nga një pjesë e rëndësishme e aktualitetit në Kosovë.
Në disa pjesë, letra më shumë të krijon përshtypjen e një hartimi të përgjithshëm mbi tolerancën fetare sesa të një ndërhyrjeje të thellë intelektuale në një kohë kur shoqëria kosovare ka nevojë për saktësi, përgjegjësi dhe guxim për t’i emërtuar problemet.
Askush me mendje të kthjellët nuk mund të jetë kundër respektit ndërfetar.
Askush nuk duhet ta fyejë tjetrin për mënyrën se si beson ose nuk beson.
Askush nuk duhet ta përdorë fenë si arsye për urrejtje, përçarje apo poshtërim të bashkëkombësit.
Por pyetja është: a mjafton vetëm kjo?
Jo.
Pikërisht këtu fillon dobësia e kësaj letre.
Intelektuali nuk duhet vetëm të predikojë qetësi
Autorët na thonë pothuajse gjatë gjithë tekstit se shqiptarët duhet ta duan dhe ta respektojnë njëri-tjetrin.
Mirë.
Këtë e dimë.
Këtë na e kanë mësuar familjet tona shumë kohë përpara se të shkruhej kjo letër.
Por prej intelektualit kërkohet diçka më shumë sesa të na kujtojë se urrejtja është e keqe.
Prej tij kërkohet të pyesë:
Kush po e prodhon konfliktin?
Kush po e ushqen atë?
Cilat institucione kanë përgjegjësi publike?
Cilat deklarata kanë kaluar kufirin e predikimit fetar dhe kanë hyrë në territorin e presionit politik?
A ekzistojnë struktura, individë apo financime që meritojnë verifikim institucional?
Ku përfundon liria fetare dhe ku fillon instrumentalizimi politik i fesë?
Për këto pyetje letra pothuajse hesht.
Dhe pikërisht ky është boshllëku i saj më i madh.
Detyra e intelektualit nuk është vetëm të kërkojë qetësi pasi tensioni është krijuar. Detyra e tij është të kërkojë burimin e tensionit, të verifikojë faktet, të pyesë kush ka përgjegjësi dhe të mos lejojë që autoriteti moral i emrit të tij të përdoret si dekor për një tekst që shmang pyetjet thelbësore.
Intelektuali duhet të jetë ndërgjegje kritike e shoqërisë, jo spektator i saj.
Nuk mund të barazohen mekanikisht të gjitha palët
Në letër ndërtohet përshtypja sikur kemi dy grupe qytetarësh që, në mënyrë pothuajse të barabartë, po fyejnë njëri-tjetrin në rrjetet sociale.
Njëra palë fyen fenë islame.
Tjetra fenë katolike.
Pastaj dy drejtuesve fetarë u kërkohet që t’i qetësojnë të gjithë.
Kjo mund të tingëllojë bukur në një deklaratë ceremoniale.
Por nuk është e mjaftueshme si analizë.
Kur kemi tension publik, duhet të shqyrtohet raporti ndërmjet individit, institucionit, autoritetit, financimit dhe ndikimit shoqëror.
Një komentues anonim në Facebook nuk ka të njëjtën përgjegjësi publike me një institucion.
Një qytetar që fyen në rrjet social nuk ka të njëjtën peshë me një drejtues fetar, një predikues publik apo një organizatë me strukturë dhe ndikim mbi mijëra qytetarë.
Prandaj nuk mund të hidhet gjithçka në një thes me formulën:
“Të dyja palët po gabojnë.”
Ndonjëherë mund të jetë kështu.
Por këtë duhet ta dëshmojë analiza.
Nuk duhet ta vendosë paraprakisht formula.
Po aktualiteti ku është?
Ajo që më habit më shumë është se letra është shkruar në kulmin e një debati të ndjeshëm publik, por në disa pjesë duket sikur autorët po shkruajnë të shkëputur nga zhvillimet konkrete përreth tyre.
Nuk mjafton të përmenden NATO-ja, historia, sakrifica dhe bashkimi kombëtar.
Ato janë të rëndësishme dhe askush nuk duhet t’i minimizojë.
Por një letër e datës 28 gusht 2026 duhet të flasë edhe për realitetin e 28 gushtit 2026.
Duhet të merret me problemet që e kanë prodhuar tensionin e sotëm.
Duhet të kërkojë dokumente.
Duhet të kërkojë transparencë.
Duhet të kërkojë përgjegjësi.
Duhet t’u kërkojë institucioneve fetare të deklarojnë qartë se ku qëndrojnë përballë çdo forme ekstremizmi, presioni ndaj qytetarëve dhe instrumentalizimi politik të fesë.
Nëse ka akuza për financime të dyshimta, le të kërkohet hetim.
Nëse ka pretendime për ndikim të huaj, le të kërkohen prova.
Nëse ka predikues që shkelin ligjin, le të veprojë drejtësia.
Nëse akuzat janë të pavërteta, le të rrëzohen me fakte dhe dokumente.
Ky quhet debat serioz.
Jo heshtja mbi problemin dhe më pas një ligjëratë e përgjithshme për dashurinë ndërmjet shqiptarëve.
Naim Tërnava dhe Dodë Gjergji duhet të pyeten me pyetje konkrete
Unë do të dëshiroja që një grup intelektualësh me kaq shumë tituj e biografi t’u drejtonte dy drejtuesve fetarë pyetje shumë më të drejtpërdrejta.
A janë institucionet që drejtojnë të gatshme të dënojnë publikisht çdo predikim që nxit urrejtje?
A janë të gatshme të bëjnë transparente financimet e rëndësishme nga jashtë, aty ku këtë e kërkon ligji dhe interesi publik?
A janë të gatshme të distancohen nga çdo agjendë politike që përdor fenë për t’i ndarë shqiptarët?
A e pranojnë pa ekuivok se identiteti kombëtar shqiptar nuk përcaktohet nga përkatësia fetare?
A janë të gatshme të bashkëpunojnë me institucionet shtetërore kur ekzistojnë dyshime të bazuara për veprimtari të kundërligjshme?
Ja për çfarë do të vlente një letër intelektualësh.
Sepse pa pyetje të vështira, një letër publike rrezikon të mbetet vetëm deklaratë mirësjelljeje.
Shqiptari nuk ndahet në “komb mysliman” dhe “komb katolik”
Edhe terminologjia duhet trajtuar me shumë kujdes.
Ne jemi shqiptarë.
Disa shqiptarë janë qytetarë të besimit islam.
Disa janë katolikë.
Disa janë ortodoksë.
Disa janë bektashinj.
Disa nuk praktikojnë fare besim fetar.
Feja është bindje shpirtërore.
Kombësia është identitet kombëtar.
Kur këto dy nocione përzihen vazhdimisht, krijohet pa dashje pikërisht ndarja që pretendojmë se duam ta luftojmë.
Prandaj do të kisha pritur nga profesorët, albanologët, historianët dhe publicistët nënshkrues të kësaj letre një saktësi shumë më të madhe konceptuale.
Emrat e mëdhenj nuk e bëjnë automatikisht të madh një tekst
Në listën e nënshkruesve ka njerëz me biografi të respektueshme dhe kontribute që nuk kam asnjë arsye t’i mohoj.
Pikërisht për këtë arsye zhgënjimi nga përmbajtja është më i madh.
Një listë me dhjetëra tituj akademikë, ish-të burgosur politikë, veteranë, profesorë dhe veprimtarë krijon pritjen për një dokument më të thellë, më të argumentuar dhe më të lidhur me aktualitetin.
Një tekst nuk bëhet intelektual vetëm sepse poshtë tij vendosen shumë tituj.
Pesha e tij matet me argumentin.
Me faktin.
Me guximin për ta emërtuar problemin.
Me aftësinë për ta dalluar shkakun nga pasoja.
Dhe, mbi të gjitha, me gatishmërinë për të bërë pyetje edhe atëherë kur ato janë të pakëndshme.
Kosova nuk ka nevojë për pajtim artificial
Unë jam për harmoninë ndërfetare.
Jam për respektin e plotë të qytetarit të besimit islam.
Jam për respektin e plotë të qytetarit katolik.
Jam për respektin e qytetarit ortodoks, bektashi dhe të atij që nuk praktikon asnjë fe.
Jam për kishën, xhaminë dhe çdo objekt tjetër fetar që funksionon brenda ligjit dhe respekton lirinë e tjetrit.
Por pikërisht për këtë arsye jam kundër çdo përpjekjeje që fenë ta kthejë në instrument pushteti, presioni, përçarjeje apo projekti politik.
Kosova nuk ka nevojë që problemet reale të mbulohen me petkun e një pajtimi artificial.
Pajtimi i vërtetë kërkon së pari të vërtetën.
Dhe e vërteta kërkon fakte.
Dokumente.
Përgjegjësi.
Transparencë.
Ligj.
Mos na jepni vetëm formula paqeje – na jepni përgjigje
Prandaj, të nderuar nënshkrues, do të dëshiroja që kjo letër të ishte vetëm fillimi.
Tani duhet të shkohet më tej se fjalitë ceremoniale.
Duhet të uleni mbi dokumente.
Duhet të shikoni çfarë po ndodh realisht në Kosovë.
Duhet të analizoni çdo institucion me të njëjtin standard.
Mos mbroni askënd paraprakisht.
Mos dënoni askënd pa prova.
Mos e barazoni mekanikisht përgjegjësinë e individit me përgjegjësinë e institucionit.
Dhe pastaj dilni përsëri para opinionit.
Atëherë do të kemi një dokument që i përgjigjet vërtet peshës së emrave që e nënshkruajnë.
Sepse Kosova sot nuk ka mungesë fjalësh të bukura.
Ka nevojë për një fjalë shumë më të rëndësishme:
përgjegjësi.
Dhe mbi të gjitha duhet mbajtur mend një e vërtetë e thjeshtë:
Paqja pa të vërtetën është vetëm qetësi e përkohshme; ndërsa harmonia pa përgjegjësi rrezikon të bëhet perde që mbulon problemin.
Asllan Dibrani – Luani
Durrës, Shqipëri
31 gusht 2026

Letra e intelektualëve, lutje apo qortim

Drini.us
-
0
Letra e intelektualëve, lutje apo qortim
Fatmir Gashi, Zvicër
_____
kur luten qafirët para myftiut ose infidelët para ipeshkvit, kombi veç është para vdekjes.
Të dashur intelektualë, patriotë ish, ish-veprimtarë të çështjes kombëtare e kulturore,
Tani, ju kërkoj falje disave nga Shqipëria, se nuk ua njoh veprimtarinë as atdhetare e as fetare. Por, meqë paskëshit vendosur t’u drejtoheni myftiut Tërnava dhe ipeshkvit Dodë për të ndikuar në gjuhën ofenduese të përdorur nga të dyja palët, dhe meqë paskëshit menduar të bëni një lutje të përbashkët para përfaqësuesve të Zotit, atëherë:
Allahumma taqabbal minkum! Në gjuhën e myftiut. Ndërsa në gjuhën e ipeshkvit lejohen variacione: Habeatis approbationem Christi Regis!
Ose, në gjuhën e Krishtit, përafërsisht: Nehwe lakhon shubhā – Mshihā Malkā!
Të paktën pas njëzet vjetësh heshtje po shohim njëfarë aktiviteti intelektual.
Më mirë vonë se kurrë!
Edhe pse, po të ishit zgjuar pak më herët, ndoshta nuk do të kishim ardhur deri këtu që për gjuhën, identitetin e kulturën shqiptare të na duhej të kërkonim ndërmjetësim prej myftiut e ipeshkvit.
Duke qenë se unë jam ma afër Zotit se sa ju, rrjedhimisht, duke përcjellë me admirim punën e hoxhallarëve dhe priftërinjve, po ju përgjigjem me humor, ashtu siç keni bërë ju humor me këtë letër.
Nëse ju kujtohet proverbi i bastarduar i huaj popullor “Çka je ti? Kallkaxhi!
Po ti? Kojkaxhi!”
atëherë veten po e lë Kallkaxhi, ndërsa juve Kojkaxhi.
Sepse ju, pas njëzet vjetësh, nuk po kërkoni më vetëm përgjigje. jo!
Po kërkoni ndërmjetës. E menduar mirë, nuk ka më të përshtatshëm për këtë punë sesa përfaqësuesit e Zotit? Si gjithmonë intelektualët shqiptarë flasin të fundit, nuk ndërhynë deri sa ti del flaka. Presin, vëzhgojnë, analizojnë, heshtin. Presin e presin, mandej edhe njëzet vjet. Kur situata bëhet mjaft serioze, ngrihen nga kolltuku dhe thonë:
“Të nderuar; myfti dhe ipeshkëv, ju lutemi, kujdes me gjuhën!”
Bravo!
Më në fund, dëgjuam ndërhyrjen historike që e kemi pritur. Zhgënjim!
Megjithatë, respekti dhe mirënjohja për punën tuaj atdhetare mbetet në fuqi, sepse nuk i kam harruar vitet e vështira të angazhimit për liri edhe këtu në Zvicër.
Aktivitete të fuqishme kombëtare e kulturore, të lidhura rreth atdheut e flamurit, nuk kishim shumë,-por iu përgjigjëm atdheut sepse na thërriste vendlindja.
Bashkë me UÇK-në dhe aleatët tanë e bëmë lirinë. Ndërsa
Kombin, jo! asnjëherë nuk e bëmë.
E morëm pushtetin, por kombin e lamë në duar të kulturave të huaja.
Dhe tani, pas dy dekadash, disa prej jush po zgjohen dhe po shqetësohen se dikush po përdor gjuhë ofenduese. Natyrisht se duhet të shqetësohemi. Pyetja ime është:
Ku ishit(të bashkuar) kur gjuha dhe kultura shqiptare filloi të humbte hapësirën e saj?
Ku ishit kur tradita filloi të trajtohej si pengesë?
Ku ishit kur heronjtë kombëtarë filluan të përdhosen?
Ku ishit kur flamuri për të cilin ndër shekuj është derdhur gjak filloi të përdorej më shumë për fotografi sesa për identitet?
Ku ishit kur rinia filloi të largohej nga gjuha dhe kultura e vet?
Ku ishit kur për njëzet vjet u ndërtuan institucione, por nuk u ndërtua mjaftueshëm ndërgjegjja kombëtare?
Apo u kishte ngelur mendja atëherë kur nuk kishte nevojë për myftiun dhe ipeshkvin, sepse ishin në shërbim të kombit. Ishte koha kur lutjet kalonin në heshtje, dëgjohej vetëm kushtrim për kryengritje. Ndoshta atëherë nuk i shihnim të gjitha, atëherë nuk kishte kamera. Sot kur teknologjia është bërë ma e mprehtë se syri, është ndryshe, shume ma ndryshe.
nuk është e lehtë kur para syve tanë dhe syve të shokëve tanë përdhosen heronjtë kombëtarë,- palca kurrizore e të qenit shqiptar.
Po na përdhoset flamuri për të cilin ndër shekuj është derdhur gjak.
Po na ndryshojnë gjuhën dhe traditën.
Rinia po të përshëndet me “selam alejkum” në rrugë e institucione, dhe shumë intelektualë e kanë harruar fjalën Zot duke e zëvendësuar me fjalën
Allah, sepse u duket ma kuptimplotë.
Nejse! Edhe për këto ndoshta duhet shkruar një letër.
Ndoshta herën tjetër duhet t’i shkruajmë edhe gjuhës shqipe:
E nderuar Gjuhë Shqipe, të lutemi mos u hidhëro që të kemi lënë pas dore njëzet vjet. Tani do të mundohemi të shpëtojmë nga gjuhet barbare. Pastaj mund të organizojmë një tryezë, me titull: Pasurimi i gjuhës shqipe me terma osman e arab.”
Në këtë tryezë, pa tjetër duhet të marrin pjesë myftiu dhe Ipeshkvi
dhe në fund do të bëjmë një lutje. Mesa duket për gjithçka tjetër kemi specialistë, vetëm për kombin kemi ndërmjetës fetarë.
Nejse! Pas luftës të gjithë menduam se ishte kryer puna. Disa filluan të pasurohen;
disa të tjerë po shkruanin vlerat historike kombëtare;
E disa të tjerë po i thurnin lavdi vetvetes, se si, nën hijen e hënës, paskan filluar punën e lirisë. Tani, pas njëzet vjetësh, po dalim me një letër në dorë. Nuk e di a duke i qortuar apo duke i lutur klerikët që ta zbërthejnë rolin e tyre të paqes para Xhematit dhe grigjës së tyre. Zuzarë ka pasur edhe atëherë, ka edhe sot, por ata dikur kanë qenë zuzarë kombëtarë.
Tani na kanë dalë në shesh zuzarë që flasin në emër të Zotit e shqiptarit dhe promovojnë gjuhën e kulturën e djallit.
Pikërisht këtu kemi arritur në një paradoks interesant:
në emër të Zotit mund të flitet për shqiptarin, ndërsa shqiptari mund të lihet pa gjuhë, pa traditë e pa kujtesë. Kjo është ajo që më shqetëson.
Jo nëse njëri tha “qafir” e tjetri “infidel”. Fjala fyese është problem,
Por humbja e identitetit është problem shumë më i madh.
Një fjalë fyese të lëndon, por
tjetërsimi i gjuhës, kulturës dhe historisë të zhduk komplet si komb.
Respekt!

Jo, Naim Tërnava, “ne nuk shkojmë në Beograd”, qysh do ti, pasi në Zogaj e kemi tokën, gurët, flamurin dhe Atdheun tonë

Drini.us
-
0
Jo, Naim Tërnava, “ne nuk shkojmë në Beograd”, qysh do ti, pasi në Zogaj e kemi tokën, gurët, flamurin dhe Atdheun tonë

Mirushe Musa – Zogaj
Zogaj, Vushtrri, 31 gusht 2026

JO, Z. TËRNAVA – NE NUK SHKOJMË NË BEOGRAD! NË ZOGAJ KEMI TOKËN, GURËT SHEKULLORË, FLAMURIN DHE ATDHEUN TONË

Familja Musa nuk e mëson shqiptarinë në oborrin e askujt – atë e merr që në barkun e nënës

Ka fjalë që thuhen dhe harrohen. Por ka edhe fjalë që, kur dalin nga goja e një drejtuesi fetar, mbeten si dëshmi e një mendësie.

Formulimi që i atribuohet Myftiut të Kosovës, Naim Tërnava:

“Kush s’mun i sheh xhamitë, le t’ia mësyjë Beogradit”

nuk mund të kalojë si një batutë e zakonshme.

Nëse është nxjerrë jashtë kontekstit, le të sqarohet. Por, nëse ky është kuptimi i deklaratës, atëherë përgjigjja jonë nga Zogaj është e prerë:

Jo, z. Tërnava. Ne nuk shkojmë në Beograd.

Në Beograd nuk na dërgon as hoxha, as politikani, as turma.

Ne qëndrojmë këtu, në tokën tonë shqiptare.

Sepse Familja Musa nuk e ka marrë atdhedashurinë me certifikatë nga ndonjë institucion fetar.

Atë e kemi trashëguar.

E kemi në kujtesë.

E kemi në gjak.

E kemi në tokë.

E kemi në gurët shekullorë të kësaj treve.

Dhe e kemi në flamurin që nuk e kemi ngritur sot për fotografi, por e kemi bartur brez pas brezi.

Te ne, fëmija njihet me atdheun para se të lindë

Në familjen tonë shqiptaria nuk fillon kur fëmija hyn në shkollë.

Fillon më herët.

Që në barkun e nënës.

Nëna ia përcjell fëmijës dashurinë për tokën, gjuhën, flamurin dhe njerëzit e vet.

Pastaj vjen ninulla.

Vjen gjuha shqipe.

Vjen kujtesa e të parëve.

Vjen flamuri kuqezi.

Vjen historia e familjes.

Vjen Kosova.

Kështu jemi rritur ne.

Prandaj kur dikush sot përpiqet të na japë leksione se kush është shqiptar e kush duhet “t’ia mësyjë Beogradit”, na lejohet edhe pak ironi:

  1. Tërnava, hartën e atdheut e kemi mësuar shumë përpara se të dëgjonim predikimet tuaja.

Dhe në atë hartë, Zogaj është këtu.

Kosova është këtu.

Shqipëria është këtu.

Beogradi nuk është adresa jonë.

Në tokën e Familjes Musa flasin edhe gurët

 

Në Zogaj nuk kemi vetëm një copë truall.

Kemi gjurmë.

Kemi kujtesë.

Kemi gurë të vjetër që flasin shumë më qetë, por shumë më fuqishëm se zhurma e ditës.

Për ne, kisha nuk është projekt kundër dikujt.

Është pjesë e të drejtës sonë për të kujtuar, për të besuar dhe për të respektuar trashëgiminë tonë.

Dhe këtu lind absurdi:

Një kishë shqiptare në tokën e një familjeje shqiptare paraqitet nga disa sikur të ishte rrezik për shqiptarët.

Çfarë paradoksi!

Nëse kryqi shqiptar ju tremb më shumë se projektet që Serbia ka hartuar kundër Kosovës, atëherë busulla duhet kontrolluar – jo familja Musa.

Flamuri ynë nuk vendoset sipas fesë

Ne nuk pyesim shqiptarin:

“A shkon në kishë apo në xhami?”

Ne pyesim:

“A e do Kosovën?
A e do gjuhën shqipe?
A e respekton flamurin?
A e respekton lirinë e tjetrit?”

Kaq.

Shqiptari i besimit islam është vëllai ynë.

Shqiptari katolik është vëllai ynë.

Shqiptari pa besim fetar është po aq shqiptar.

Por kush kërkon ta vendosë fenë mbi kombin dhe institucionin fetar mbi Republikën, aty fillon kundërshtimi ynë.

Sepse Kosova nuk është teokraci.

Është Republikë.

Kur Skënderbeu bëhet i padëshiruar, por flamujt e huaj mirëpriten, pyetjet lindin vetë

Në shoqërinë tonë prej vitesh kemi dëgjuar zëra që përçmojnë figura kombëtare, relativizojnë historinë shqiptare apo përpiqen ta zëvendësojnë identitetin tonë me narrativa të importuara.

Këto nuk duhet t’ia atribuojmë çdo besimtari dhe as çdo hoxhe.

Por kur shfaqen, duhet kundërshtuar pa frikë.

Sepse për ne Skënderbeu nuk negociohet.

Flamuri kuqezi nuk negociohet.

Gjuha shqipe nuk negociohet.

Pavarësia e Kosovës nuk negociohet.

Dhe kushdo që përpiqet t’i paraqesë këto si pengesa për fenë, është ai që po e fut fenë në një konflikt ku ajo nuk duhet të jetë.

Feja që respekton kombin nuk ka pse të frikësohet nga Skënderbeu.

As nga Nënë Tereza.

As nga flamuri.

As nga historia jonë.

Dhe pastaj vjen rasti Sheholli…

Këtu ironia bëhet pothuajse e hidhur.

Në një kohë kur qytetarëve u thuhet se kritikët duhet “t’ia mësyjnë Beogradit”, Prokuroria Speciale ka ngritur aktakuzë ndaj Fatmir Shehollit për spiunazh dhe shantazh, duke pretenduar se ai ka vepruar në ndihmë të BIA-s serbe. Në materialet e sekuestruara, sipas raportimeve mbi aktakuzën, është gjetur edhe dokumenti “Top Secret 2”, ku përshkruhet një skenar për përdorimin e radikalizimit fetar dhe shtimin e xhamive si pjesë e një strategjie që synonte dëmtimin e Kosovës. Sheholli mbetet i akuzuar, jo i dënuar përfundimisht, derisa gjykata të vendosë.

Dhe pikërisht këtu lind pyetja therëse:

Kush duhet t’ia mësyjë kujt?

Ne që mbrojmë tokën, flamurin dhe kujtesën tonë?

Apo duhet që institucionet tona të hapin mirë dosjet dhe të shohin se nga kanë ardhur ndikimet që synojnë përçarjen e shqiptarëve?

Dokumenti i përmendur në aktakuzën Sheholli flet, ndër të tjera, për fonde që pretendohej se do të mblidheshin nga ambasada të vendeve islamike në Beograd dhe do të përdoreshin për ndërtimin e xhamive në vende të dukshme në Kosovë. Kjo është një pretendim i përmbajtur në materialin e sekuestruar dhe kërkon hetim institucional; nuk është provë që çdo xhami apo BIK-u ka qenë pjesë e një skeme të tillë.

Por pas kësaj, pyetjet nuk mund të quhen më tradhti.

Mos na tregoni rrugën për Beograd – kërkojuni institucioneve të hapin dosjet

Në vend që qytetarëve kritikë t’u drejtohet gishti, do të ishte shumë më e dobishme që të thuhej:

Hapini dosjet.

Hetoni çdo financim të dyshimtë.

Kontrolloni çdo ndikim të jashtëm.

Shikoni kush ka punuar për Republikën dhe kush kundër saj.

Dhe pastaj le të flasin faktet.

Sepse patriotizmi nuk provohet me zë të lartë nga mikrofoni.

Provohet me qëndrimin ndaj shtetit.

  1. Tërnava, shqiptaria nuk është pronë e Bashkësisë Islame

BIK-u është institucion fetar.

Jo Ministri e Shqiptarisë.

Myftiu është drejtues shpirtëror i besimtarëve të vet.

Jo doganier i identitetit kombëtar.

Nuk vendos ai kush hyn dhe kush del nga shqiptaria.

Dhe aq më pak kush duhet të shkojë në Beograd.

Në familjen Musa shqiptaria nuk matet me numrin e xhamive dhe as me numrin e kishave.

Matet me atë që kemi bërë kur Kosova kishte nevojë.

Me atë që kemi ruajtur.

Me atë që u kemi lënë fëmijëve.

Me gjuhën që flasim.

Me flamurin që nderojmë.

Me tokën që nuk e kemi harruar.

Kisha jonë nuk e rrëzon xhaminë tuaj

Ky është absurdi që duhet të marrë fund.

Nëse ndërtohet një kishë shqiptare në Zogaj, asnjë xhami nuk shembet.

Asnjë besimtar i fesë islame nuk humbet të drejtën e tij.

Asnjë hoxhë nuk pengohet të predikojë.

Atëherë pse gjithë kjo zhurmë?

Një kambanë nuk ia merr zërin ezanit.

Një kryq nuk e rrëzon një minare.

Por fanatizmi mund ta rrëzojë bashkëjetesën.

Dhe kjo është shumë më e rrezikshme se çdo objekt fetar.

Ne kemi një adresë: Zogaj – Vushtrri – Kosovë

Prandaj po e mbyll me përgjigjen që meriton kjo çështje:

Jo, z. Naim Tërnava.

Ne nuk shkojmë në Beograd.

Ne jemi në Zogaj.

Në tokën tonë.

Mes gurëve tanë.

Mes varreve dhe kujtesës sonë.

Me gjuhën shqipe.

Me flamurin kuqezi.

Me Kosovën në zemër.

Dhe me atdheun që fëmijëve tanë ua mësojmë ende pa ardhur në këtë botë.

Kush dëshiron dialog, është i mirëpritur.

Kush kërkon respekt, do të marrë respekt.

Por kush kërkon të na trembë, të na përjashtojë ose të na japë adresë tjetër, duhet ta dijë:

Familja Musa nuk është mysafire në atdheun e vet.

Ne nuk e kemi marrë këtë tokë me qira.

Nuk e kemi marrë shqiptarinë hua.

Dhe nuk do t’ia dorëzojmë kujtesën tonë askujt.

Flamuri ynë është kuqezi.
Gjuha jonë është shqip.
Shteti ynë është Kosova.
Adresa jonë është Zogaj.

Beogradin mbajeni për dosjet që duhet të hetohen – jo si adresë për shqiptarët që guxojnë të mendojnë ndryshe.

Mirushe Musa – Zogaj poete luftare ne te gjitha  etapat  e okupatorëve dhe veprimtare  shume  vjeçare  për atdheun tone  te shtrenjtë
Zogaj, Vushtrri
31 gusht 2026

“Top Secret 2” dhe “lufta” e Serbisë për ta goditur Republikën nga brenda

Drini.us
-
0
“Top Secret 2” dhe “lufta” e Serbisë për ta goditur Republikën nga brenda

Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

Ditëve të fundit, në sferën mediatike, por edhe në atë (jo)publike, po bëhet një “xhurullti” e panevojshme dhe pa kurrfarë sensi për një sekret të ditur publik. Po debatohet me lloj-lloj “kutish” për aktakuzën e ngritur nga Prokuroria në rastin e Fatmir Shehollit, ku flitet për një “dokument” që bart mbishkrimin “Top sekret 2”, i cili është shkruar në një gjuhë tejet të dobët serbe (!) dhe ku pretendohet për fonde të mbledhura “nga ambasadat islame në Beograd, të cilat do të investohen në ndërtimin e xhamive në Kosovë”.

Në këtë farë “komploti” antishqiptar, ndër të tjera, taksativisht thuhet se “udhëheqësit e bashkësive islamike të Serbisë, Maqedonisë, Bosnjës, Kosmetit [Kosovës] janë nën kontrollin tonë…”, që nënkupton, gjithnjë sipas pretendimit, nën kontrollin e BIA-s dhe shërbimeve të tjera serbe.

Fillimisht, ky farë “dokumenti”, edhe ashtu siç thuhet me të drejtë në aktakuzë, duhet trajtuar “vetëm si pretendim”, përderisa Prokuroria nuk ka sqaruar asgjë më shumë dhe as gjykata nuk i ka vendosur vulën e verdiktit. Si i tillë, përveçse duhet marrë me rezervë dhe me dyshime, është një problem që Prokuroria dhe gjykatat duhet ta çojnë deri në fund, e jo “xhurulltia” e ngritur nëpër rrjetet sociale.

Ndërkaq, pasojat dhe reperkusionet që mund të shkaktojë një dokument i tillë, padyshim, në një ambient të kontaminuar nga narrativa të ndryshme antishqiptare, mund të krijojnë, përveç hutisë e konfuzionit, edhe një lloj pasigurie dhe ndjenjë rreziku për atë që kinse mund të na ndodhë në të ardhmen.

Nëse i përcjellim “(sh)fajësimet”, por edhe akuzat e ndërsjella të të gjitha kampeve fetare, jofetare, po edhe të publikut të gjerë injorant nëpër mediet sociale, hetojmë një shtrirje të shfrenuar të deklarimeve “pro et contra” këtij “dokumenti”, ku nuk përjashtohet së atakuari as Bashkësia Islame e Kosovës.

Qytetarët, por edhe komunitetet fetare, bashkë me shoqërinë civile dhe sidomos “kartelet” mediatike, duhet të kuptojnë se “arkitektët” e këtij projekti dhe të kësaj narrative mund të kenë qëllime jo vetëm djallëzore për të krijuar një lloj “kaosi” ndërfetar në Kosovë, por edhe për të avancuar klimën e pasigurisë dhe të dyshimit midis njerëzve të rëndomtë në shtetësinë e arritur me sakrifica. Këto “kartele”, duke prodhuar në vazhdimësi polarizim politik dhe sidomos tash së fundi edhe ndërfetar, që asnjëherë nuk ka “banuar” në trojet shqiptare, synojnë që, përmes triadës sonë fetare, ta “promovojnë” Republikën si projekt i dështuar që nuk e meritojnë shqiptarët.

Meqenëse tendenca, që ende nuk ka ndonjë verdikt definitiv gjyqësor për përfshirjen e një institucioni dhe komuniteti fetar në këtë farë “pretendimi”, përveç të tjerash, duket se si imperativ e ka marrë “përsipër” jo vetëm dëmtimin, njollosjen, kontestimin dhe zbehjen, por edhe simulimin e një paragjykimi e stigmatizimi të ri, shumë më të fuqishëm se ato të pasluftës, që u lançuan po ashtu me këtë destinim.

Qytetarët shqiptarë s’duhet të harrojnë asnjëherë se te institucionet fetare të të gjitha religjioneve, përveç normës së besimit institucional, ajo që i “mirëmban”, i ushqen dhe madje edhe e kultivon statusin e tyre social në shoqëri janë normat dhe kodi i tyre i besimit moral.

Dhe tani kur ky kod dhe kjo normë morale, atakohen nga grupe radikale e ekstremiste të të gjitha llojeve dhe të gjitha ngjyrave, natyrisht që cenojnë autoritetin formal të trashëgimisë sonë mbi tolerancën shekullore. Dhe ata që e kanë “licencuar” këtë “dokument”, me siguri e kanë pasur parasysh pikërisht këtë fakt të trashëgimisë sonë. Sepse është e ditur se stigma dhe përgjegjësia penale, kudo në botë, po edhe sipas ligjeve tona, mund të jetë vetëm individuale e assesi kolektive. Së këndejmi lind dyshimi tjetër: a mund të ndikojë kjo stigmë kolektive që po mendohet t’u amputohet institucioneve tona fetare edhe si lloj perceptim kolektiv? Nga përvojat e vendeve të tjera, ku është “testuar” kjo formulë, shanset janë më se reale që edhe të ndodhë.

Mirëpo, në rastin tonë, rreziku është shumë i lartë që një “dokument” i tillë i pretenduar, pra një aktakuzë dhe një rast individual, të shndërrohen në një narrativë shumë më të gjerë. Sepse, kur “dikush dyshohet për veprimtari të paligjshme”, gjasat që stigma e tillë të shpërndahet me plausibilitet marramendës mbi një komunitet të tërë fetar apo edhe laik, bëhet reale.

Suma sumarum, kjo tendencë apo kjo “frymë” stereotipizuese me background antishqiptar, ku përgjegjësia individuale pretendohet të bartet e të artikulohet edhe në publik ekskluzivisht si fajësim kolektiv, bart me vete edhe rreziqe të tjera konfrontuese të paparashikueshme. Ku shihet ashiqare se ky “dokument”, bashkë me arkitektët e tij djallëzorë, po synon ta arrijë këtë objektiv.

Mirëpo, këtu kemi të bëjmë edhe me një hipotezë tjetër, që po ashtu mendoj se do të mbetet pezull edhe për një kohë. E ajo ka të bëjë me shkallën e reagimit mbrojtës brenda vetë komunitetit mysliman, i cili me këtë farë “dokumenti” atakohet ashiqare si shumicë. Dhe, nëse nuk dekonspirohet shpejt nga Prokuroria, ai do të vazhdojë të qarkullojë si mjegullnajë dhe do të krijojë situata të atilla kërcënuese që mund të aktivizojnë një mbrojtje të pakontrolluar zinxhirore e masovike. Po them kështu, sepse, kur kemi parasysh faktin se brezi i ri (apo “brezi i Tik-Tokut”, siç e kam identifikuar sociologjikisht) ka shumë më shumë prirje e afinitet të marrë informacione të fragmentuara dhe të cunguara, madje edhe të nxjerra qëllimisht nga konteksti, si ato të luftës hibride dhe “fake news”-eve nëpër rrjetet sociale, sesa informacione valide, të verifikuara dhe të licencuara nga institucionet e sigurisë nacionale të Republikës

Gjithashtu, në këtë odisejadë të “reagimeve” zinxhirore, duhet theksuar edhe një fakt tjetër: atë të tendencës së krijimit të mosbesimit ndërfetar, i cili, kur përhapet me shpejtësi drite, ka shumë gjasa të prodhojë përçarje edhe brenda vetë komunitetit mysliman, sepse njerëzit mund të fillojnë të kërkojnë “fajtorët e brendshëm”, të dyshojnë te institucionet apo te figurat e tyre fetare, por edhe të hedhin faje të ndërsjella.

Megjithate, ky virus i dyshimit, kur futet në një grup apo komunitet, qoftë fetar apo edhe sociopolitik, dhe kur atakon në mënyrë sistematike dhe vazhdon të perceptohet gjithnjë si komunitet që kërcënon të tjerët, atëherë komuniteti tjetër nuk ngurron ta aktivizojë kodin e “solidaritetit mbrojtës” (që në sociologjinë e religjionit njihet si mekanizëm altruist) për ta shprishur dhe kontestuar bazamentin e mbindërtuar të tolerancës sonë shekullore. Tolerancë kjo me të cilën mburreshim para të tjerëve.

Në situata të tilla, individët fillojnë të krijojnë lidhje më të forta dhe solidaritet shumë më të theksuar sesa para atakimit. Duke u futur në spiralen e “solidaritetit mbrojtës”, anëtarët e tjerë të grupit me lehtësi priren të afrohen më shumë me njëri-tjetrin dhe të homogjenizojnë identitetin e përbashkët, në këtë rast identitetin e tyre fetar.

Në fund, po qe se “dokumenti Top Secret 2” vërtetohet ndonjëherë nga Prokuroria dhe Gjykësia se është autentik, lexuesi injorant i “xhurulltisë”, po edhe ai serioz, duhet ta kuptojë se objektivi dhe caku final i Serbisë nuk ishte vetëm religjioni e as vetëm raportet e tolerancës sonë ndërfetare historike, por ishte dhe mbetet aleanca jonë, e kurorëzuar tashmë fuqishëm me Perëndimin. Andaj, të gjithë duhet ta kuptojnë se synimi, ambicia dhe strategjia afatgjatë e narrativës së vjetër të Serbisë ende mbetet ajo e dobësimit të “kapilarëve” të përcaktimit tonë me vlerat euroatlantike, ku, përmes viruseve të radikalizimit, islamofobisë, perëndimofobisë, po tentohet të rritet “jazi” i kufirit të përçarjes së brendshme në shoqëritë shqiptare në rajon e diasporë.

Kush e kërcënon gazetaren Liridona Vejseli, ai e zgjon një popull dhe përgjigjen e tij

Drini.us
-
0
Kush e kërcënon gazetaren Liridona Vejseli, ai e zgjon një popull dhe përgjigjen e tij
Basri Beka, Prishtinë
____
Po kërcënoni Liridonën, por po zgjoni një popull: EDHE UNË JAM LËVIZJA E DEÇANIT!
Është e turpshme, e neveritshme dhe e papranueshme të shohësh se si një grua, një nënë, një gazetare që ka guxuar të raportojë të vërtetën, po përballet me presion, kërcënime dhe frikësim në Maqedoninë e Veriut. Liridona Vejseli nuk ka bërë asgjë tjetër veçse ka thënë atë që ndodhi: klerikë muslimanë refuzuan të kryenin ritet e varrimit sepse mbi arkivol ishte flamuri shqiptar. Arsyetimi i tyre është sa banal, aq edhe i rrezikshëm: gjoja familja ishte “nën ndikimin e Lëvizjes së Deçanit”. Sipas tyre, ku ka flamur shqiptar, aty ka “Lëvizje të Deçanit”. Kjo nuk është teologji. Kjo është politikë e ndyrë që synon të etiketojë çdo shqiptar që mbron identitetin e vet si armik.
Ky është terror i pastër i islamit politik. Jo fe, por ideologji që do të zëvendësojë kombësinë me përkatësi fetare të importuar, që do të fshijë simbolet shqiptare dhe t’i zëvendësojë me pëlhurë të gjelbër. Ata që e bëjnë këtë nuk janë “mbrojtës të fesë”, por agjentë të një çoroditjeje që prej shekujsh ka tentuar të shuajë shqiptarinë. Populli ynë ka rezistuar 500 vjet. Do t’i mbijetojë edhe kësaj.
Kërcënimi ndaj një gruaje dhe familjes së saj, vetëm sepse ajo raportoi një skandal, është e patolerueshme. Kush e ul, kush e frikëson, kush e kërcënon me jetë një gazetare sepse guxoi të flasë për flamurin shqiptar, është armik i lirisë dhe i kombit. Kjo nuk është çështje “tolerance fetare”. Kjo është sulm ndaj dinjitetit kombëtar.
Prandaj sot është koha të zgjohemi. Të reagojmë fort. Të themi troç: ne nuk do të lejojmë që Maqedonia e Veriut të kthehet në terren ku shqiptari frikësohet të mbajë flamurin e vet. Në Kosovë nuk do të lejojmë që të njëjtat metoda të rrënjosën frikën. Kush e mbron flamurin, kush e mbron identitetin, nuk është “i Deçanit” – është shqiptar.
Edhe unë jam Lëvizja e Deçanit.
Edhe unë jam me flamurin.
Edhe unë jam me Liridona Vejselin.
Edhe unë jam me çdo nënë dhe çdo gazetare që guxon të thotë të vërtetën.
Shqiptarët e Maqedonisë së Veriut nuk janë të vetëm. Gjithë shqiptaria duhet të ngrihet dhe të thërrasë me një zë: mjaft me këtë terror! Mjaft me etiketime banale! Mjaft me frikësimin e grave që flasin!
Kush e sulmon flamurin shqiptar, sulmon kombin. Kush e kërcënon gazetaren që e mbron atë, është armik i lirisë. Dhe ne nuk do të heshtim.
Shih videon:
123...1,712Faqja 1 nga 1,712