Kreu Blog

Dashuria për Shqipërinë dhe Kosovën, na detyron të mos heshtim, mendime të Lis Bukuricës për një deklaratë të Ben Blushit

Drini.us
-
0
Lis Bukuroca, Gjermani
____
Ben Blushi: „Shqiptarët e Kosovës urrejnë Shqipërinë“
Nuk kam lexuar asnjëherë dhe nuk kam dëgjuar kurrë që një shqiptar jashtë Shqipërisë ta urrejë Shqipërinë apo ta quajë shtetin shqiptar narkoshtet. Ndoshta ka edhe ndonjë të tillë. Nuk e përjashtoj.
Ben Blushi thotë se të gjithë e quajnë të tillë. Jo disa. Të gjithë! Si paska folur me të gjithë, nuk e di. Si i paska dëgjuar të gjithë, as këtë nuk e di.
Mirëpo, kam lexuar shumë herë në revista italiane dhe gjermane, kam parë, kam dëgjuar edhe në dokumentarë të Rai Uno, ARTE dhe ZDF, nga aktivistë e gazetarë nga Shqipëria, që Edi Ramën e quajnë shef të një organizate kriminale dhe Shqipërinë narkoshtet.
Edhe në televizionet shqiptare, në YouTube, i kam dëgjuar shumë herë këto akuza.
Sali Berisha i përsërit pothuajse në çdo fjalim
Ben Blushi tha në një intervistë në Dritare TV, me Roland Qafokun, se shqiptarët e Kosovës e urrejnë Shqipërinë, se kjo urrejtje është „kontribut“ i Albin Kurtit, në emër të një puritanizmi, dhe se ai e paska quajtur Shqipërinë narkoshtet. As këtë nuk e kam lexuar apo dëgjuar kurrë.
Edi Rama nuk urrehet në Kosovë. Ndoshta nuk e urren askush, por pakkush e do. Pse?
Po i numëroj disa raste „historike“ të Edi Ramës, me të cilat ai ka prodhuar mungesën e respektit ndaj vetes.
Në vitin 2006, i dhuroi Goran Bregoviqit „Çelësin e Tiranës“.
Kosova i kishte ende të freskëta plagët e veta dhe kërkonte mbetjet mortore të mijëra shqiptarëve të vrarë, trupat e të cilëve ishin vjedhur nga forcat serbe dhe ishin fshehur në varreza masive nëpër Serbi.
Ramës nuk i dhembte kjo, nuk ishte vrarë as vëllai i tij, as nëna, as bashkëshortja, as fëmija, dhe dukej se Serbinë e shihte si Jugosllavinë e Titos. Të një kroati. Ai, kishte vdekur, mirëpo.
Të kuptohemi! Nuk kërkontaskush që Edi Rama ta urrente Serbinë, të bëhej armik i saj, por çdokush priste që ai të mos bëhej avokati kryesor i Serbisë në Europë.
Në vitin 2015 Edi Rama ushtroi ndikimin e tij mbi Thaçin për të krijuar Gjykatën Speciale. Vuçiqi nuk pendohej. Vuçiqi kërcënonte përsëri. Ai nuk i tregonte ku kishte varrosur të masakruarit.
Në vitin 2016, Edi Rama citon në Nish Ivo Andriqin, shkrimtarin serb që në vitin 1939 kishte hartuar Elaboratin për ndarjen e Shqipërisë ndërmjet Italisë dhe Jugosllavisë. Por ai dokument fashist, një lloj „Mein Kampf“ serb, u mbajt i fshehur në arkiva dhe u publikua në vitin 1977 nga historiani kroat Bogdan Krizman.
Në atë elaborat, Ivo Andriqi propozonte zhdukjen e shtetit shqiptar për të lehtësuar asimilimin e shqiptarëve në Jugosllavi, gjë që do ta kishte defaktorizuar kombin shqiptar në tërësi. Si kurdët sot, për shembull.
Aty ai planifikonte dëbimin e shqiptarëve, kryesisht të myslimanëve, dhe vazhdimin e shpërnguljes së tyre drejt Turqisë. Rama e citoi atë ideolog të politikave të spastrimit etnik me plot respekt dhe krenari, pa një grimë respekti për shqiptarët që i kishin pësuar ato politika.
Pa kokërr empatie.
Vuçiqi nuk kishte shprehur pendesë për krimet e forcave serbe në Kosovë, ku mijëra shqiptarë u vranë ose u zhdukën, mes tyre mbi një mijë fëmijë viktima të luftës. Rama e bëri mik. Vëlla!
Për këtë pata shkruar më 14.10.2016, në vështrimin „Edi Rama si hardhucë“, botuar në gazetën „ZËRI“:
„…paska cituar Ivo Andriqin në Nish. Kjo është po aq dinjitoze, sikur një hebre të vinte në Gjermani dhe të citonte shkrimtarin kryesor të Rajhut të Tretë, Hanns Johst, (…) Ose sikur një hebre të citonte një mendim të Joseph Goebbelsit. Ai do të kishte pranuar të bëhej shkrumb e hi, por kurrë nuk do ta kishte bërë atë!“
Pra, shkrimtarin që kishte hartuar një doktrinë për spastrimin etnik, shpërnguljen me dhunë dhe pushtimin e Shqipërisë, e citonte kryeministri i Shqipërisë.
Kjo ndodhi në vitin 2016, një vit pasi kishte dhënë një kontribut të madh në krijimin e Gjykatës Speciale të Kosovës në Hagë.
Tani Rama e akuzon Bidenin për atë gjykatë. Por në vitin 2016, kur Donald Trump kandidonte për president të SHBA-së, Rama deklaronte në emisionin e Baton Haxhiut te Klan Kosova, (7 prill):
„Donald Trump është kërcënim për Amerikën dhe nuk diskutohet që është kërcënim edhe për marrëdhëniet shqiptaro-amerikane. Mos e dhëntë zoti që amerikanët ta zgjedhin President.“
Sot lavdëron Trumpin dhe poshtëron Bidenin. Tani dëshiron ta dëmshpërblejë të parin me ishullin e Sazanit. Të mos keqkuptohemi! Nuk jam kundër investimit, por kundër trajtimit të Shqipërisë si pronë private.
Poshtërimin e Trumpit e bëri dhjetë vjet pasi i pat dhuruar Bregoviqit Çelësin e Tiranës. Dhe ndërkohë, Kosova ende lutej për kthimin e mbetjeve mortore të mijëra njerëzve të varrosur nëpër Serbi, mes tyre edhe fëmijë.
Rama e ka kërkuar dy herë në Beograd njohjen e Kosovës. Me fjalë. Por në Perëndim ka punuar vazhdimisht për pranimin e Serbisë. Ashtu siç ishte. Ashtu siç është.
Me ato kërkesa në Beograd, ai besonte se fitonte licencën për të ndërmarrë veprime konkrete në favor të Serbisë, jo vetëm me deklarata, siç bënte për Kosovën.
Atë që nuk e bënte pothuajse asnjë shtet tjetër në Ballkan, përveç Orbánit.
Kjo ishte vertikalja ideologjike autokratike: Orban, Vuçiq, Rama. Që të tre, me prirje të theksuara autokratike. I dyti dhe i treti e urrejnë Albin Kurtin.
Në vitin 2019, Vuçiqi dhe Rama, së bashku me Zaevin, nisën nismën e Minishengenit, të cilën më vonë e emërtuan Ballkani i Hapur.
Vuçiqi e dëshironte atë Ballkan pa kufij, ndërkohë që Kosovën vazhdonte ta mbante në Kushtetutën e Serbisë. Dhe jo vetëm kaq: Serbia vazhdonte të financonte administratën paralele serbe në Kosovë, ndërsa ekzistonin edhe akuza për armatosjen e grupeve serbe.
Edi Rama mendonte si Baton Haxhiu: se kishte kaluar shumë kohë dhe se, për vrasjen e njerëzve që nuk ishin pjesëtarë të familjeve të tyre, nuk duhej të ndiqej penalisht askush pas njëzet vjetësh. Sepse, kur ti nuk ndien dhembje, ajo mbetet tragjedi dhe traumë e huaj.
Policia e ushtria serbe na kanë vrarë të pandëshkuar që nga viti 1912 e deri në vitin 2000, kur shpërtheu kryengritja në Luginën e Preshevës. Dhe përgjegjës për ato krime janë shpallur heronj. Kujtoni Radojçiqin!
Nuk e di nëse ka familje shqiptare që nuk është prekur në ndonjë mënyrë nga dhuna e Serbisë. Ne që kemi përjetuar ndonjë dramë nga Serbia mund edhe t’ua falim krimet atyre që na i kanë shkaktuar.
Por gjykata nuk mund ta zëvendësojë drejtësinë me falje. E para është çështje e ndërgjegjes personale; e dyta, detyrim i shtetit ligjor.
Domethënë, me nismën e Ballkanit të Hapur, pas një lufte me mbi 11.500 shqiptarë të vrarë, mes tyre mbi 1.300 fëmijë, rreth 20.000 gra të dhunuara seksualisht, rreth 120.000 shtëpi të shkatërruara, të djegura ose të plaçkitura dhe mbi 50% të popullsisë shqiptare të dëbuar nga Kosova, synohej që, përmes derës së pasme, të mundësohej rikthimi dhe legjitimimi i Serbisë në Kosovë.
Ato krime, sipas logjikës politike të Edi Ramës, duhen harruar dhe nuk duhet t’i përmenden kurrë ish-bashkëpunëtorit të Millosheviqit, Aleksandar Vuçiqit.
Rama nuk ia ka përmendur publikisht me të njëjtën këmbëngulje me të cilën kërkon afrimin me Serbinë. Madje, të krijohet përshtypja se e drejta e shqiptarëve për drejtësi duhet t’i nënshtrohet interesit të tij për marrëdhënie të mira me Vuçiqin.
Përndryshe, pse nuk kërkon me të njëjtën forcë arrestimin dhe dorëzimin para drejtësisë të Milan Radojçiqit?
Nuk e bën. Madje, shumica parlamentare e Ramës rrëzoi edhe kërkesën për miratimin e një rezolute që dënonte gjenocidin serb në Kosovë. Kjo është vepër, jo pallavra si për Kosovën.
Rama duket se beson se sjellja e mirë ndaj një ekstremisti nacionalist serb, i cili dikur deklaronte se për një serb të vrarë duheshin vrarë njëqind myslimanë në Bosnjë, mund ta riedukojë atë.
Edi Rama nuk ia ka përmendur Vuçiqit, të paktën publikisht me këmbënguljen që do të pritej, masakrat, krimet dhe dramën kolektive të shqiptarëve në ish-Jugosllavi.
Për të mos e shqetësuar. Për të mos e nervozuar humanistin serb.
Ballkani i Hapur dështoi. Ai anashkalonte Kosovën si shtet të pavarur dhe rrezikonte të stabilizonte dhe arsyetonte ndikimin e Serbisë brenda Kosovës.
Vuçiqi dëshironte një Ballkan pa kufij ekonomikë, ndërkohë që Serbia vazhdonte ta mbante Kosovën në Kushtetutën e vet si pjesë të territorit serb. Në komunat me shumicë serbe në Kosovë vazhdonin të funksiononin administrate e Serbisë të financuara nga Beogradi, përdorej dinari dhe lëshoheshin dokumente nga institucionet serbe. Në Kosovë.
Dhe merreni me mend këtë, ju lutem!
Sikur Greqia të kishte kryer në Shqipëri ato masakra që forcat serbe kryen në Kosovë. Sikur të kishte vrarë mijëra shqiptarë, të kishte dëbuar gjysmën e popullit dhe të kishte shkatërruar vendin.
Dhe pastaj, merreni me mend Albin Kurtin duke e quajtur kryeministrin grek „vëlla“ dhe duke u angazhuar aq shumë në mbrojtje të Greqisë, sa të fitonte epitetin „kryeministri më i mirë grek i njëqind viteve të fundit“!
Merreni me mend atë tradhti të pastër si LOTI, ju lutem!
Sidoqoftë, Edi Rama nuk u mjaftua me rehabilitimin e plotë politik të Vuçiqit, pa dyshim edhe me kontributin e Hashim Thaçit. Ai shkoi edhe më tej: së bashku me Vuçiqin, jo me Kurtin, kërkoi një formë integrimi në BE, disi si në ligën e dytë europiane.
Ata i kishin shndërruar shtetet e tyre në prona private, ku asgjë nuk bëhej pa miratimin e tyre. Edi Rama madje është përfshirë edhe në çështje lejesh për hotele, restorante e ndërtime të tjera.
Para pak ditësh, edhe në çështje që lidhen me qendrat e burgimit. Kjo prirje për ta përqendruar gjithçka te vetja shihet edhe në atë që publikon në Facebook.
Nga postimet e tij krijohet përshtypja se Shqipëria nuk ka as kryetarë bashkish, as institucione të tjera. Çdo urë, çdo rrugë, çdo hotel, çdo godinë duket sikur ndërtohet nga vetë Rama, jo nga institucionet përkatëse apo investitorët privatë.
Gjithçka fillon dhe përfundon tek Edi Rama.
Merreni me mend sikur Friedrich Merz të publikonte në Facebook ndërtimin e një ure apo të një rruge në ndonjë katund gjerman.
Merreni me mend sikur Giorgia Meloni të publikonte ndërtimin e një hoteli në Corleone.
Merreni me mend sikur Emmanuel Macron të publikonte në Facebook ndërtimin e një kopshti fëmijësh në Lille.
Nuk është normale. Nuk është puna e tyre. Nuk është përgjegjësia e tyre.
Mirëpo Edi Rama është bërë një „Facebook-junkie“. Dhe mënyra se si e ka përqendruar shtetin rreth vetes shihet edhe në mënyrën se si e ka shndërruar zyrën e Kryeministrisë në një dhomë private. Në një „Kinderzimmer“ ose një dhomë e kopshtit të fëmijëve. A children’s room.
Se Edi Rama e ka shndërruar shtetin në pronë private, nuk e tregon vetëm „Kinderzimmer“-i i tij, por edhe emërimi i ministrave nga Kosova, pa asnjë kontribut të njohur politik apo intelektual.
Madje, edhe në krye të Portit të Durrësit ka emëruar një drejtor pa përvojë në administrimin e porteve apo në sektorin detar. Tjetrën, e përjashtuan Kurti dhe Vjosa, e mori Rama.
Sikur shqiptarët e Kosovës ta urrenin Shqipërinë, siç beson Ben Blushi, nuk do të regjistroheshin mbi gjashtë milionë turistë nga Kosova, Ilirida, Lugina e Preshevës dhe Mali i Zi. Edi Rama i paraqet këto shifra si turizëm, por nuk numëron turistët e veçantë apo netët e kaluara në bujtina e hotele. Numëron hyrjet në kufi.
Dhe nëse Baton Haxhiu, Berat Buzhala, Vlora Hyseni, Milaim Zeka dhe drejtori i Portit të Durrësit shkojnë çdo fundjavë në Kosovë e kthehen në Shqipëri, ata numërohen si rreth 250 hyrje turistike në vit, sepse secili e kalon kufirin rreth 50 herë dhe rinumërohet me plot zell.
Pa i përfshirë këtu as emigrantët nga Shqipëria që kthehen për pushime në vendlindje.
Meqenëse nuk ia doli ta copëtonte Kosovën së bashku me Thaçin, një ditë iu tek, jo në Shqipëri, por në Kombet e Bashkuara, të njoftonte dynjanë se brenda territorit shqiptar do të krijonte një shtet tjetër. Madje, një shtet fetar!
Po sikur kjo të nxiste edhe besimtarët e feve të tjera të kërkonin shtetet e tyre? Atëherë, brenda Shqipërisë mund të kërkohej krijimi edhe i dy apo tre shteteve të tjera!
Dhe këtu lind një pyetje: a nuk të kujton kjo idenë e Ivo Andriqit për nxitjen e përçarjeve fetare ndërmjet shqiptarëve, me qëllim dobësimin e tyre?
Por nuk përfundon këtu.
Në një intervistë me Rudina Xhungën, Edi Rama tha se nuk mund të thuhet „Shqipëria është e shqiptarëve“, sepse atëherë edhe italianët do të mund të thoshin „Italia është e italianëve“.
Mirëpo Italia është shteti i italianëve. Shtetasit italianë kanë të drejtë të pakushtëzuar të jetojnë në vendin e tyre, ndërsa shtetasve të huaj, u duhet leje qëndrimi. Ata, në rrethana të përcaktuara me ligj, mund edhe të dëbohen. Shtetasit italianë jo. Kurrë.
Kështu është në Gjermani. Kështu është në Francë. Kështu është edhe në Britaninë e Madhe dhe në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Kështu është kudo.
Prandaj ekzistojnë edhe emërtimet për të huajt: „Ausländer“ në gjermanisht, „foreigner“ në anglisht, „étranger“ në frëngjisht dhe „straniero“ në italisht. Këto emërtime tregojnë dallimin ndërmjet vendasve dhe të huajve, pra ato tregojnë se kujt i përket shteti. Vendi.
Pra, të thuash se Shqipëria është e shqiptarëve nuk do të thotë t’u mohosh të drejtat të huajve. Do të thotë të bësh dallimin ndërmjet atdheut dhe vendit ku jeton, si dhe të njohësh lidhjen juridike, historike dhe emocionale ndërmjet shtetit dhe shtetasve të tij.
Sikur shkrimtari Ben Blushi të mos ishte kaq i lidhur me Edi Ramën dhe të mos ndihej i detyruar ta mbronte atë, do të kishte edhe ndonjë vërejtje për përqendrimin e pushtetit në duart e tij. Së paku, në këtë intervistë nuk e tha asnjë.
Ose do të kishte thënë se shqiptarët e Kosovës nuk e urrejnë Shqipërinë dhe se pakënaqësia ndaj Edi Ramës nuk është më e madhe se ajo e protestuesve të flamingos apo e studentëve që tani kërkojnë dorëheqjen e tij.
Dhe pikërisht në këtë kohë, Rama mburret me raportin e Bashkimit Europian, ndërkohë që në të ngrihen shqetësime për shtetin ligjor, zbatimin e vendimeve të Gjykatës Kushtetuese dhe pengimin e funksionimit të drejtësisë, përfshirë çështjen Balluku
Tani lexo të lutem mendimin e Ben Blushit.
Citat nga minuta 43:37:
Ben Blushi: „Edhe çfarë kam thënë? Kam thënë që, për fat të keq, se partia që u themelua për këtë projekt, (bashkimin me Shqipërinë mendon) Vetëvendosja, sot është kthyer në partinë më anti Shqipëri nga të gjitha në Kosovë, për fat të keq të Shqipërisë. Kjo është e vërtetë. Unë njoh Kosovën. Kam punuar aty. Njoh, njoh shumë njerëz. Shkoj shpesh.
Nuk kam parë në 20 vitet e fundit, që nga pavarësia, nga çlirimi, një klimë më negative kundër Shqipërisë.”
Roland Qafoku: „Në Kosovë?“
Ben Blushi: „Po, për fat të keq.“
Roland Qafoku: „Pse?“
Ben Blushi: „Sepse sidomos Albin Kurti, në emër të një lloj puritanizmi, çfarë domethënë puritanizëm?
Ngjalli një klimë anti e kundër shqiptarëve Shqipërisë, të cilët i vizatoj, si?
Njerëz që merren me drogë, njerëz që bëjnë korrupsion, njerëz që vjedhin njëri-tjetrin edhe gjithë të këqijat. Po të lexosh komentet e kosovarëve edhe në Facebookun tim, thonë: ‘Ju jeni narkoshtet, ju jeni shtet narkosh, një shtet ku dominon droga, ne s’kemi punë me ju.’
20 vjet përpara asnjë kosovar s’do e thoshte këtë. As do e mendonte, por nuk do e thoshte. Sot të gjejnë si argument për çfarë? Për të thënë: ‘Jo, ne nuk kemi punë me ju. Duhet them e vetëm. Ne jemi rracë shqiptarësh më të mirë se ju. Më të pastër. Jemi Dardan. Dardan. Dardan.’
Kështu thonë. ‘Jemi Dardan. Jemi më të pastër se ju. Ju jeni shqiptarë më të këqij të koreve. Ne s’kemi punë me ju.“
E lexuat?
Jo një, dy apo tre, por „kështu thonë“. Të gjithë! Sepse Ben Blushi i njeh të gjithë, ka folur me të gjithë dhe e di mendimin e të gjithëve! Si dikur, ashtu edhe sot!
Megjithatë, nuk përmend asnjë citat, asnjë intervistë ku Albin Kurti paska folur ashtu për Shqipërinë. Asnjë! Ai thotë atë që do të dëshironte të ishte thënë, për të përligjur akuzat e veta dhe për të mbetur në vijën politike të Ramës.
Faktet e mësipërme flasin për përçmimin e shqiptarëve jashtë që e ka bërë Edi Rama, por Blushi nuk e përmend këtë as me një fjalë. Për të, fajtor është Kurti, jo Rama, i cili e quante „vëlla“ presidentin e Serbisë, Aleksandar Vuçiqin.
E quante „vëlla“ presidentin e një shteti që mban dhjetëra baza dhe objekte ushtarake pranë kufirit të Kosovës.
Njeriun që nuk ka shprehur pendesë për krimet e forcave serbe, që nuk ka dorëzuar përgjegjësit për sulmin terrorist në Bajë dhe që vazhdon të flasë për kthimin e ushtrisë serbe në Kosovë.
E quan „vëlla“ presidentin e shtetit që ende nuk ka zbardhur fatin e të gjithë të zhdukurve, nuk ka kthyer të gjitha mbetjet mortore dhe nuk ka marrë përgjegjësinë për dhunën seksuale të ushtruar ndaj mijëra grave gjatë luftës.
Ben Blushi,
a nuk të shkon ndër mend se pikërisht këto qëndrime të Edi Ramës mund të jenë arsyeja pse ai nuk gëzon respektin dhe simpatinë e shumë shqiptarëve të Kosovës?
Shqiptarët jashtë Shqipërisë bëjnë një dallim thelbësor ndërmjet Shqipërisë dhe Edi Ramës. Ata e vizitojnë Shqipërinë në numër të madh, vit pas viti. A është kjo urrejtja për të cilën flet ti, Ben Blushi?
Edhe studentët dhe shumë të rinj në Shqipëri e kundërshtojnë Edi Ramën dhe kërkojnë dorëheqjen e tij.
A e urrejnë edhe ata Shqipërinë Ben?
Në Kosovë nuk ka pasur protesta kundër Edi Ramës. Ne nuk e urrejmë. Ne thjesht nuk e duam politikën e tij, ashtu siç nuk e duan shumë studentë dhe qytetarë të Shqipërisë.
Dhe kemi arsye të forta: ai është bërë aleat politik i Vuçiqit, njeriut që ishte pjesë e pushtetit serb gjatë krimeve të kryera kundër shqiptarëve në Kosovë.
Dhe, edhe sot është kundër Kosovës.
Ben Blushi ngatërron tri gjëra: Shqipërinë, shqiptarët e Shqipërisë dhe Edi Ramën. Këto nuk janë e njëjta gjë. Ai Shqipëri e konsideron Edi Ramën. Sikur të mos e bënte, do të duhej ta këndellni mbi katër milionë vizita në vit të shqiptarëve të Kosovës, që ia thotë se e quajnë veten dardanë, pa përmendur asnjë rast.
Të kritikosh Edi Ramën nuk do të thotë të urresh Shqipërinë. Të kundërshtosh miqësinë e tij politike me Vuçiqin nuk do të thotë të urresh shqiptarët e Shqipërisë. Dhe të kërkosh që Serbia të përgjigjet për krimet e saj nuk do të thotë të jesh kundër pajtimit.
Përkundrazi, është pikërisht dashuria për Shqipërinë dhe Kosovën që na detyron të mos heshtim përballë politikave që i dëmtojnë marrëdhëniet ndërmjet tyre.
Shqipëria nuk është Edi Rama. Kosova nuk është Albin Kurti. Dhe dashuria për kombin nuk matet me dashurinë për një kryeministër.
Kosova ka edhe opozitë, Ben Blushi! Nëse edhe ajo mendon si Kurti, atëherë ti po i atribuon Kurtit fuqi mbinatyrore! Por ti nuk thua se së paku opozita e do Shqipërinë. Nuk bëre asnjë përjashtim!
Ti flet për krejt Kosovën. Për mentalitetin e saj. Për bindjet e saj. Sikur të gjithë shqiptarët e Kosovës të mendonin njësoj, të flisnin njësoj dhe të kishin vetëm një mendim: atë që ti ia atribuon Albin Kurtit.
Dhe, në fund, Ben Blushi,
përmenda vetëm disa nga faktet që kanë ndikuar në humbjen e respektit dhe të simpatisë për Edi Ramën jashtë Shqipërisë. Sigurisht, nuk janë të gjitha. Ka edhe biseda të tjera me Vuçiqin, jo gjithmonë publike.
Por ajo që më dhemb më shumë është se unë vetë, diku 6-7 vite, me dhjetëra shkrime të botuara në gazetat „Shekulli“ dhe „Dita“, kam luftuar kundër shtetit kleptokratik të Sali Berishës, duke shpresuar në ardhjen e Edi Ramës dhe në ndryshimin që premtonte.
Sot ndihem i zhgënjyer. Sepse njeriu, ardhjen e të cilit në pushtet e kam mbështetur, përfundoi duke ndërtuar pikërisht atë model pushteti që dikur e kundërshtoja…
Ky shkrim është i gjatë, por as Edi Rama nuk është i shkurtër. As lista e veprave tij të liga, jo.
Burime:
Edi Rama si hardhuc:
Intervista me Ben Blushin:

Secila vjehërr dikur ka qenë nuse dhe secila nuse do të bëhet vjeherr! 

Drini.us
-
0
Secila vjehërr dikur ka qenë nuse dhe secila nuse do të bëhet vjeherr! 
Sabahate Byci, Gjermani 
____
Secila vjehërr dikur ka qenë nuse dhe secila nuse (e lus Zotin🙏.) do të bëhet vjeherr! 
NDAL🖐️! KONFLIKTIT DHE VRASJEVE NË FAMILJE!
NDALONI ME „DUELE PËR VENDIN E PARË TË DASHURISË“.!
Diele si në filmin „Dueli i mesdites“- (titull i një filmi kauboj!)
Duele në mes të daljes së rritur e asajë të hyrjes për rritje.!
Ose më thjeshtë për tu kuptuar, i daljes së rritur = lindja e jonë nga thellësia e Shpirrtit të Nënës si dhe –
Hyrja për rritje =Martesa!
Pra, ky është „Dueli i mesdites“- Dueli i jetes të secilit prej nesh, që me ndihmen e Zotit të Madh kurr s’duhet të përfundoj me vrasje por me KOMPROMIS.!
(Dedikuar gjeneratave të reja me shum rrespekt💐).
Për hatër të këti rrespekti duhet të mirret parasyshë motoja se;
-„Çdo burrë i vjeter, dikur ka qenë djalë i ri dhe çdo grua e vjeter, dikur ka qenë vajzë e re“! Poashtu edhe anallsjelltas!
Me këtë rast, gjithsesi duhet theksuar se si kohëve të fundit shum skandale e trragjedi familjare në vendlindjen time Shtetin tonë Kosovë Darrdaninë kan marrur aq shum hov sa që çdo gruaje të re dhe të moshuar – NËNA djemësh dhe NËNA vajzash si dhe grave të reja gjithsesi duhet t‘iu bëhet e kjartë që të njejtat në fjalë me një dinjitet e rrespekt kurr mos t’harroin gjeneratë pas gjenerate faktin se;
-ÇDO VJEHËRR DIKUR KA QENË NUSE gjithashtu edhe NUSET e sotit duhet që si trrashigimtare të rodit mirë të mendoin se;
-ÇDO NUSE DO TË BËHET VJEHËRR.!
Poashtu siq thot fjala e urtë popullore;
-„QIKA LINDË NË SHTËPI TË HUAJ DHE VDES NË SHTËPI TË VET“.!
Por për tu arritur ky entitet nga nuset, natyrisht se nevoitet kohë (e siq themi ne Gjakovarët.) së paku duhet ngrënë „një thes me kryp“.!
Nëse ky parim do të përjetësohej atëher e keqja nuk do të dominonte asnjëher kaq shum mbi të miren edhe konfliktet s’do të zinin më vend në sofrat e bereqetit tonë.!
Sepse siq dihet fare mirë, sofra e jonë e bereqetit Shqiptarë, trradicionalisht jo pa qëllim është një vend i rrumbullakët!
Është i rrumbullakët sepse të gjithë ulen në pozita njësoj rrespektivisht të njejta!
Kjo len të kuptohet se gjatë keti proçesi (dhe jo vetem.!) PROÇES egzistencial, që të gjith jan të BARABARTË.!
Dhe se askush nuk është njeri mbi tjetrrin!
Pra është vendi ku të gjith pjesëmarrësit së bashku pa dallim moshe e gjinie njësoj „rrahin lugë në sofër“.!
E sikurse thonin e thonë pleqët tanë;
-„Ktyne her“ prap se prap ka egzistuar rrespekti me dashuri të sinqerë morale!
Ndërsa sot?!
Sot lirisht, mund të konstatoim se shum rrallë e ndoshta edhe hiq nuk ka shtëpi që shtrron sofër sipas trradites.?!
Sot secili jeton e vepron sipas proverbes;
-„Zot të lutem ma ruaj veq b*…n time“.?!
Në këtë kontekst, obligim i çmuar dhe i detyruar i secilit prej nesh ndaj ligjit dhe etikes morale të natyres njerëzore për të pasur nën pushtet personal ate që është më e rendësishme është;
REGJIMI VETKONTRROLLUES I EPSHEVE TONA SHPIRRTËRORE.!
Që quditrisht kohëve të fundit shumices së dërmuar iu ka humb orientimin me ç‘rast shumica në fjalë po vepron duke mos ditur fare se çka po don.?!
Njëkohësisht të gjitha gjenetatat duhet pasur (aq sa është e mundur.) nën kujdes vetveten eksplicit gjatë fazave të proçesit të ndrrimit të parametrave të neuroneve të trurit, në asi mënyre që në shpirrtin tonë të mos gjejë shtat anomalia e një „ nënshtrimi imponues“ vetem e vetem duke e fajsuar natyrën sipas dëshires e qefit EGOIST me deklarim si psh;
-„Nuk e kisha pas ditur se jam kështu“!
Ose deklarimi i „HYRJE-DALJES“ me një formë absurde edhe i mbajtjes së dyfisht të funkcionit gjinorë!
Poashtu i;
„HYRJE-DALJEVE“ pasmarrtesore me thënjen;
-„Deri sot t‘kom dashtë por më nuk të dua sepse më ka humb dashuria për ty .?!
Shihpërktë shtrrohet pyetja;
-„Ku po mbesin premtimet „së bashku deri në vdekje“?!!!!! Premtimet marrtesore.?!
Një fatkeqsi globale se si njerzimi kinse me „civilizim“ po kontrribon e po investon për vetshkatrrim.?!
(Me leje – ja disa pasazha si poshtë vijon nga poema ime „Dalje nga zona“.!;
Botuar në revisten „Gazeta Dielli“ në New York të SHBA-ës.);
-„Kur lufton civilizimi kundër civilizimit!
A më thuani ju lutem;
-Çfar shkalle ka shkatrrimi?!“…..?!
(Ju falemnderit për kohën e leximit dhe konsideraten me rrespekt të dashur lexues të super gazetes „DRINI“🙏).
Andaj çdo veprim konfront Natyrës edhe Zotit me pretekst vetem për rrealizim të qëllimit personal pa i marrur parasyshë pasojat që mund të rrjedhin nga ky fakt, nuk është asgjë tjeter veqse trradhëti e vetvetes e cila (trrdhëtia pra.) në formën më brutale njeriut ia then qafen duke e humbur thellë n’humneren e knaqësisë së ti me ç’rast i njejti (njeriu) total në errësirë marrëzisht as vet nuk e kupton se si iu bë puna që u trret në greminë.?!
Shihpërktë shqetësimet dhe skandalet, në mënyrë të pakuptimt e kan arritur „majen e Eisberg-ut“ me privime fatale nga jeta!
E pse bre? – PSE.?!
Kur fare mirë dihet se shum lehtë është të bësh mirë se keq – dhe se dashuria sa shkon e rritet veq kur me dikend ndahet!
Më 6 nëntor 2026, Gjermani 

Nuk mund të hyj në një garë letrare me dikë që ende nuk e ka zgjidhur konfliktin e armatosur me tridhjetë e gjashtë shkronjat e gjuhës së vet

Drini.us
-
0
Nuk mund të hyj në një garë letrare me dikë që ende nuk e ka zgjidhur konfliktin e armatosur me tridhjetë e gjashtë shkronjat e gjuhës së vet
Shkruen e knon: Lirim Patrioti
(Lirim Gashi, Prishtinë)
____
KONKURRENCA, FJALORI DHE VIBRATORI
____
Dje, një mesazh që më mbërriti në inbox-in e Facebook-ut më preku aq thellë, saqë për pak sa nuk e ndërpreva përkohësisht karrierën time letrare për t’iu dorëzuar lotëve të gëzimit.
Një grua e re më shkruante se dikush ia kishte shkatërruar ëndrrën për t’u bërë shkrimtare më e mirë se unë.
Besomëni, u emocionova!
Jo sepse dikush kishte tentuar t’ia shkatërronte ëndrrën, por sepse, pas kaq shumë vitesh, më në fund po më shfaqej një konkurrencë e denjë. Një rivale që do të më detyronte të lexoja më shumë, të shkruaja edhe më mirë dhe të mos lejoja që pena ime të plakej para meje.
U gëzova aq shumë, saqë harrova edhe t’ia lexoja shkrimet. Përfytyrojeni këtë paradoks! Një shkrimtar që harron t’i lexojë tekstet e një konkurrenteje, vetëm sepse është emocionuar nga shfaqja e saj në horizontin letrar!
Kur emocionet më në fund zbritën nga kati i shtatë i entuziazmit në katin përdhes të arsyes dhe kureshtja ime filloi të kërkonte prova për talentin e shkrimtares së ardhshme, e hapa profilin e saj.
Dhe aty përjetova një aksident estetik.
Fotografitë që m’u shfaqën para syve ishin aq ekzotike, saqë do t’ua zgjonin epshin edhe dinosaurëve të zhdukur miliona vjet më parë. Madje, do t’ua ngrinin edhe atë që evolucioni ua kishte marrë bashkë me mundësinë për t’u shumuar.
Por unë nuk u ndala te fotografitë. Unë jam njeri i penës. Mua më interesojnë fjala, fjalia, metafora, sintaksa, arkitektura e mendimit dhe, mbi të gjitha, aftësia e njeriut për ta përdorur gjuhën pa pasur nevojë që shërbimi i emergjencës të ndërhyjë për ta shpëtuar alfabetin.
Fillova t’i lexoja shkrimet e saj.
Dhe atëherë kuptova një të vërtetë sa tragjike, aq edhe komike:
“Ëndrrën e saj për t’u bërë shkrimtare më e mirë se unë nuk ia kishte shkatërruar askush. As ndonjë njeri, as ndonjë gazetar, as ndonjë kritik letrar e as ndonjë koleg ziliqar.”
Ëndrrën ia kishte shkatërruar Fjalori i Gjuhës Shqipe!
Dukej sikur fjalori kishte shpallur grevë të përgjithshme dhe kishte vendosur të mos e furnizonte më trurin e saj me fjalë. Madje, alfabeti shqiptar e kishte paraqitur edhe një ankesë zyrtare pranë institucioneve përkatëse, duke pretenduar se kjo grua nuk kishte denjuar kurrë ta merrte në dorë për t’i mësuar shkronjat.
Në këto rrethana, edhe Fjalori i Gjuhës së Sotme Shqipe kishte filluar ta shqyrtonte mundësinë e kërkimit të azilit politik.
Ndërkohë, duke i parë fotografitë e saja, kuptova se dora e saj nuk kishte mbetur krejtësisht pa punë.
Në mungesë të fjalorit, ajo e kishte gjetur një alternativë tjetër për ta mbajtur në dorë:
“Një vibrator, me të cilin, siç dukej, kompensonte mungesën e një ekzemplari natyror, origjinal dhe funksional të gjinisë mashkullore në afërsi, në mënyrë që vagina e saj ta merrte atë që letërsia, me sa duket, nuk kishte arritur t’ia ofronte.
Dhe pikërisht këtu më lindi një dilemë serioze intelektuale:
“Si është e mundur që një dorë të ketë kaq shumë përvojë me teknologjinë e kënaqësisë seksuale, ndërsa të mos ketë vendosur asnjë marrëdhënie diplomatike me lapsin, librin dhe alfabetin?”
Në fund, vendosa ta pezulloja përkohësisht entuziazmin tim për shfaqjen e konkurrencës.
Jo sepse më trembi talenti i saj. Përkundrazi, unë jam gjithmonë i gatshëm të përballem me shkrimtarë më të mirë se vetja. Por nuk mund të hyj në një garë letrare me dikë që ende nuk e ka zgjidhur konfliktin e armatosur me tridhjetë e gjashtë shkronjat e gjuhës së vet.
Prandaj, e nderuara zonjë, mos hiqni dorë nga ëndrrat tuaja!
Vazhdoni të fotografoheni, të shkruani dhe ta kultivoni talentin tuaj. Vetëm ju lutem, fillimisht nënshkruani një marrëveshje paqeje me alfabetin shqiptar. Ai nuk ka faj që fjalori nuk ju ka rënë kurrë në dorë ashtu siç ju ka rënë vibratori.
Ndërsa unë, ndërkohë, do të vazhdoj të shkruaj.
Sepse, nëse një ditë bëheni vërtet shkrimtare më e mirë se unë, do të dëshiroja që kjo të ndodhte falë talentit tuaj dhe jo sepse unë kam vdekur së qeshuri duke i lexuar përpjekjet tuaja për ta përdhunuar gramatikën shqipe.
Me respekt letrar dhe me shqetësim të thellë për gjendjen shëndetësore të alfabetit shqiptar,
Lirim Gashi

Amaneti im për kombin shqiptar dhe për njerëzimin

Drini.us
-
0
Amaneti im për kombin shqiptar dhe për njerëzimin
Dije Krasniqi, Mitrovicë
🇦🇱 AMANETI IM PËR KOMBIN SHQIPTAR DHE PËR TANË NJERËZIMIN NË BOTË!
Nga Dije Krasniqi – Malsorja e Veriut, Mitrovicë e Veriut
Unë, Malsorja e Veriut, po e lë këtë amanet prej zemrës, sa jam gjallë e kam mundësi me folë.
Popullin tem shqiptar e due me zemër, por e due edhe krejt njerëzimin, pa dallim kombësie, feje apo gjuhe. Njeriun e vlerësoj për karakterin, ndershmërinë, kulturën dhe veprat e tij.
Nënë Tereza na la një shembull të madh dashnie, humanizmi dhe paqeje. Edhe unë dëshiroj me kontribu, aq sa kam mundësi, për një botë ma të mirë.
Nuk du luftë, nuk du dhunë e as urrejtje. Lufta nuk sjell asgja të mirë, veç dhimbje, humbje e lot. Mos i çoni popujt në luftë për interesa personale. Dialogu, mirëkuptimi dhe marrëveshja janë rruga e drejtë.
Jo korrupsionit, jo krimit të organizum, jo tradhtisë e spiunazhit kundër atdheut. Kush e dëmton vendin duhet me dhanë përgjegjësi para drejtësisë.
Mos i harroni të varfrit, njerëzit pa punë e ata që nuk kanë krah e mundësi. Nuk asht drejtësi që dikush të ketë miliona, ndërsa dikush tjetër të mos ketë bukë në sofër.
Duhet me i bashku njerëzit me karakter, intelektualët e njerëzit e ndershëm, që të punojnë për të mirën e shoqnisë.
Kosova asht e qytetarëve të saj, jo pronë e partive apo e individëve.
Kjo botë asht e përkohshme. Të gjithë vijmë si mysafirë dhe një ditë largohemi duarbosh. Prandaj, të jetojmë me mirësi, respekt e dashni për njëri-tjetrin.
Mos e harroni Zotin, atdheun, historinë dhe njeriun që keni pranë.
Me respekt e dashni për krejt njerëzimin,
Dije Krasniqi – Malsorja e Veriut
Detektive private 🌹
🇷🇸 MOJA ZAVETNA PORUKA ALBANSKOM NARODU I CELOM ČOVEČANSTVU NA SVETU!
Ja, Dije Krasniqi – Planinka sa Severa, iz Severne Mitrovice, ostavljam ovu poruku od srca, dok sam živa i dok mogu da govorim.
Volim svoj albanski narod, ali volim i celo čovečanstvo, bez obzira na nacionalnost, veru ili jezik. Čoveka cenim po karakteru, poštenju, kulturi i delima.
Majka Tereza nam je ostavila veliki primer ljubavi, humanosti i mira. I ja želim da doprinesem, koliko mogu, boljem svetu.
Ne želim rat, nasilje ni mržnju. Rat ne donosi ništa dobro, samo bol, gubitke i suze. Ne uvodite narode u rat zbog ličnih interesa. Dijalog, razumevanje i dogovor pravi su put.
Ne korupciji, ne organizovanom kriminalu, ne izdaji i špijunaži protiv domovine. Svako ko nanosi štetu svojoj zemlji mora odgovarati pred zakonom.
Ne zaboravite siromašne, nezaposlene i ljude koji nemaju podršku ni mogućnosti.
Kosovo pripada svojim građanima, a ne političkim partijama ili pojedincima.
Ovaj svet je prolazan. Svi dolazimo kao gosti i jednog dana odlazimo praznih ruku. Zato živimo u dobroti, poštovanju i ljubavi.
Ne zaboravite Boga, domovinu, istoriju i čoveka pored sebe.
S poštovanjem,
Dije Krasniqi – Planinka sa Severa
Privatna detektivka 🌹
🇬🇧 MY MESSAGE TO THE ALBANIAN NATION AND ALL HUMANITY ALL OVER THE WORLD!
I, Dije Krasniqi, the Highland Woman from North Mitrovica, leave this message from my heart while I am alive and able to speak.
I love my Albanian people, but I also love all humanity, regardless of nationality, religion or language. I value people for their character, honesty, culture and actions.
Mother Teresa left us a great example of love, humanity and peace. I also wish to contribute, as much as I can, to making the world a better place.
I do not want war, violence or hatred. War brings nothing good, only pain, loss and tears. Do not lead nations into war for personal interests. Dialogue, understanding and agreement are the right path.
No corruption, no organized crime, no betrayal or espionage against one’s homeland. Anyone who harms their country must be held accountable by justice.
Do not forget the poor, the unemployed and those without support or opportunities.
Kosovo belongs to its citizens, not to political parties or individuals.
This world is temporary. We all come as guests and one day leave empty-handed. Therefore, let us live with kindness, respect and love for one another.
Do not forget God, your homeland, history and the human being beside you.
With respect,
Dije Krasniqi – The Highland Woman of the North
Private Detective 🌹
06/11/26

Drejtësia duhet të ushtrohet në Kosovë! 

Drini.us
-
0
Drejtësia duhet të ushtrohet në Kosovë! 

Adem Lushaj, Deçan 

Gjykata Speciale në Hagë duhet ta përfundojë mandatin e saj, ndërsa Kosova duhet të dëshmojë se ka vullnetin, kapacitetin dhe guximin institucional për ta ushtruar drejtësinë brenda vendit. 

Çështja e Gjykatës Speciale nuk duhet të trajtohet me paragjykime politike, emocione apo interpretime që paragjykojnë përgjegjësinë individuale të askujt. Ajo duhet të trajtohet si çështje e përgjegjësisë shtetërore, e funksionimit të drejtësisë dhe e pjekurisë institucionale të Kosovës. 

Qëndrimi im është se Kosova nuk duhet të mbetet përgjithmonë e varur nga një mekanizëm gjyqësor me seli jashtë territorit të saj. Gjykata Speciale duhet ta përfundojë mandatin e saj, ndërsa vendi ynë duhet të krijojë kushtet që drejtësia, përfshirë edhe rastet më të ndjeshme dhe të rrezikshmërisë së lartë, të mund të ushtrohet në Kosovë, nga institucionet e saj të drejtësisë. 

Kjo nuk nënkupton shmangie të përgjegjësisë, amnisti apo mbrojtje të individëve. Përkundrazi, nënkupton se askush nuk duhet të jetë mbi ligjin dhe se çdo përgjegjësi individuale duhet të përcaktohet përmes një procesi të drejtë, të pavarur dhe të paanshëm. 

Por, për ta arritur këtë, nuk mjafton të shprehim dëshirën. Duhet të dëshmojmë se kemi gjyqtarë me integritet, profesionalizëm dhe guxim; prokurorë të pavarur e të pakompromis; polici profesionale që zbaton ligjin pa dallime; mekanizma të besueshëm për mbrojtjen e dëshmitarëve dhe infrastrukturë që garanton zhvillimin e proceseve më të ndërlikuara gjyqësore. 

As rrezikshmëria e lartë e rasteve, as ndjeshmëria politike apo shoqërore e tyre nuk duhet të jenë arsye për t’iu shmangur përgjegjësisë institucionale. Pikërisht në këto raste dëshmohet pavarësia dhe fuqia e shtetit të së drejtës. 

Kjo është përgjegjësi e institucioneve të Kosovës, por edhe e shoqërisë sonë. Populli i Kosovës duhet të kërkojë institucione të forta, të besueshme dhe të afta për të garantuar drejtësi për të gjithë, pa dallim. 

Natyrisht, përfundimi i mandatit të Dhomave të Specializuara dhe mundësia e ushtrimit të kompetencave përkatëse nga institucionet vendore kërkojnë trajtim serioz kushtetues, ligjor dhe në përputhje me detyrimet ndërkombëtare të Kosovës. 

Nuk kemi nevojë për privilegje, as për përjashtime nga drejtësia. Kemi nevojë për institucione që e zbatojnë ligjin me të njëjtin standard për secilin. 

Kosova duhet të dëshmojë se dëshiron, mundet dhe ka guximin të vendosë drejtësi edhe për rastet më të rënda, në vendin e vet. Drejtësia duhet të jetë përgjegjësi dhe autoritet i institucioneve tona, ndërsa Kosova duhet të jetë vendi ku ajo ushtrohet. 

Jusuf Buxhovi për një letër falenderimi nga shkrimtari Agron Tufa

Drini.us
-
0
Jusuf Buxhovi për një letër falenderimi nga shkrimtari Agron Tufa
Agron Tufa, Tiranë
___
LETËR FALENDERIMI NGA MIKU IM, SHKRIMTARI AGRON TUFA
___
Me postë nga Prishtina më mbërriti sot romani “Shënimet e Gjon Nikollë Kazazit” – një kryevepër e rinësë së klasikut të gjallë të letërsisë sonë, Jusuf Buxhovi.
E kam lexuar për herë të parë nga mosha 16 vjeç dhe më pati lënë mbresë të pashlyeshme. E kam lexuar sërish gjatë viteve të studimeve në fakultet dhe prapë më la shijen e një vepre të shënuar. Më është kujtuar atmosfera e romanit gjatë ngujimit të pandemisë, kur tashmë Gjakova me rrethina qe zgjeruar në përmasa të përbotshme.
Romani ruan të freskët metaforën e rrethimit të shumëfishtë, të dukshme (murtaja si vdekje dhe pushtimi) dhe të padukshme (komploti, intriga, psikoza e çmendurisë kolektive). Në këtë kuptim formal romani ka të ngjashmit e vet në letërsinë botërore, por është i veçantë në sekretin e mbijetesës brenda rrethit të ngallmuar ekzistencial me shpikjen së brendshmi të antitrupit dhe shpërthimin e këtij rrethi fatal (metafora e grrithjes së lëkurës për t’iu kundërvënë virusit të murtajës) – diç si profane e popullore, por tejet artistike si gjetje.
Romani krijon një botë të strukturuar në logjikën historike të shek. XVII dhe ndryn një atmosferë origjinale të pushteteve politike, fetare dhe sociale të Gjakovës me rrethina. Gjon Nikollë Kazazi, bash ai prifti katolik dijetar, që zbuloi ekzistencën e “Mesharit” të Gjon Buzukut, na jepet si narrator i shënimeve në një hipostazë tjetër – atë të bariut në veprim midis grigjës së tij jo vetëm të besimit të krishterë, por të mbarë popullit të vet, të ekspozuar ndaj shfarosjes.
Romani është i mbushur me meditimet e tij, sipas situatave të ankthshme që po kalon ajo pjesë e etnisë nën pushtim dhe murtajë.
Ja dy citime, sa për Ilustrim:
***
“Tash nuk po luftojmë vetëm me sëmundjen, por edhe me vetveten, luftë kjo që ka me qenë me pasoja edhe te fëmijët e fëmijëve tanë, ngaqë çmendja, shkatërrimi i durimit dhe gjithfarë hallakatjesh mund të shfaqen edhe pas një apo shumë brezash. Pushtuesi i di këto gjëra fort mirë, andaj është fare e pritshme që shërbimet e tij janë me hollësi të shumta, që krahas shkombëtarizimit, asimilimit dhe shuarjes së popujve të padëgjueshëm, të prekin edhe qendrat nervore ku rrënohet intelekti i tyre dhe shkaktohen çrregullime mendore e shpirtërore që barten brez pas brezi”.
***
“…Filloi koha e grithjeve… Filloi koha e luftës me të padukshmen… Filloi koha kur të keqes duhet t’i përgjigjemi në të njëjtën mënyrë… Më ndihmë o Zot të kem fuqi që të mbetem në shërbim të popullit tim…”.

Vuçiq po e rreh defin, Ramës po ia bën qefin…!

Drini.us
-
0
Vuçiq po e rreh defin, Ramës po ia bën qefin…!
Foto e hershme…Jo vetëm “darkë diplomatike” në mes dy përfaqësuesve të shteteve të ndryshme, por ndejë tejet intime, më shumë se familjare. Athua si është e mundur dhe si erdhi deri tek ky intimitet dhe familjarizëm kaq i madh dhe i ngrohtë…?!
____
”Nëse Rama rilidhet me lidershipin e ri, atëherë ata të djeshmit do të bëhen xhelozë dhe nuk do ta pranojnë që miqësia e tij me fituesit të lulëzojë si në kohen e Vuçiqit. Për pasojë ka shumë mundësi që dikush prej atij skalioni si rastësisht të lëshojë në publikë fakte komprometuese skandaloze për Ramën. Por as nuk mund të konfrontohet me ardhësit në pushtet në Beograd. Sepse ata kanë në dorë arkivën e veprimtarisë pro-serbe të Edi Ramës.” (Prof. dr. Enver Bytyqi)
Metafora e melodisë së Edi Ramës dhe 'muzika' e Beogradit për Kosovën
Prof. dr. Enver Bytyqi             Aleksand]er Vuçiq & Edi Rama
   
Ismet M.Hasani, Suedi
____
Kaluan dhjetë ditë prej se kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, reagoi nga Brukseli për zgjedhjet e zhvilluara në Republikën e Serbisë. Ky reagim erdhi si rezultat i pyetjes që gazetarja në intervistë i bëri atij me këtë adresë. Tha se muzika në Beograd nuk do të ndryshojë për Kosovën. Një metaforë kjo dukshëm reale me situatën dhe programin e Listës së Studentëve fituese në Serbi. Por thjesht kaq. Nuk ka komentuar asgjë për shkaqet e humbjes së sivëllaut të tij, Aleksandër Vuçiq. As nuk e ngushëlloi ish-presidentin e Serbisë. Ndërkohë që fituesit nuk i ka uruar. Ndoshta pret që pas formimit të qeverisë së re serbe të dërgojë ndonjë mesazh të thatë urimi. Por hë për hë, vetëm kaq. Derisa të lidhen fijet që kishte me Vuçiq në transformatorin e kryeministrit në ardhje.
Lista e Studentëve, si fituese, nuk do të ngutet.
Ndërkaq Rama: Distancë me fituesit, heshtje për humbësit.
Distanca me fituesit shërben për të testuar, nëse këta do të interesohen për vazhdimin e miqësive të shkuara midis qeverisë së Tiranës dhe qeverisë së re të Serbisë.
Edhe pas formimit të qeverisë për një kohë nuk do të ndjehen dhe nuk do t’i kërkojnë Edi Ramës bashkëpunim të ngushtë. Sepse ata presin që kryeministri i Shqipërisë të ketë fatin e ish-presidentit të Serbisë. Ndërkaq ky lloj fati është i përcaktuar: – Njësoj si Vuçiq, edhe Rama pritet të përgjigjet penalisht për veprat penale dhe qëndrimet e tij ndaj ligjit, interesit të qytetarëve dhe të kombit shqiptar.
Por Rama do të bëjë shumë kujdes për t’u afruar me fituesit e Beogradit, sepse është nën monitorimin e humbësve në zgjedhje. Vëzhguesit humbës kanë në dorë shumë fakte dhe prova komprometuese për shefin e ekzekutivit shqiptar.
Nëse Rama rilidhet me lidershipin e ri serb, atëherë ata të djeshmit do të bëhen xhelozë dhe nuk do ta pranojnë që miqësia e tij me fituesit të lulëzojë si në kohen e Vuçiq. Për pasojë ka shumë mundësi që dikush prej atij skalioni si rastësisht të lëshojë në publikë fakte komprometuese skandaloze për Ramën. Por as nuk mund të konfrontohet me ardhësit në pushtet në Beograd. Sepse ata kanë në dorë arkivën e veprimtarisë pro-serbe të Edi Ramës. (Prof. dr. Enver Bytyqi)
Edi Rama do të tentojë të lidhet sërishmi ngushtë me qeverinë e re në Beograd. Ka mundësi që tashmë ta ketë dërguar mesazhin e tij përmes ndërmjetësuesit të tij, Baton Haxhiu. Sepse kjo është natyra e tij. Ai e di se erdhi në pushtet së bashku me Vuçiq me mesazhin e stabilokracisë në Ballkan.
Për pasojë është i vetëdijshëm se një mesazh i përsëritur në lidhjet e reja me Beogradin do të kishte ndikim së paku te miqtë e tij në Europë. Por nuk do ta pranojë këtë lidhje të ngushtë (Vuçiq) partneri i parë i tij humbës. Jo se ky partner nuk do të dëshironte që Serbia të ruante ndikimin e saj në Shqipëri, por se armiqësia midis humbësit dhe fituesit në Beograd është ekstreme. Një flirt i partnerit shqiptar me ata që po përgatisin qelinë e burgut për Aleksandër Vuçiq do ta zemëronte shumë këtë të fundit.
Edi Rama është në dilemë?!
A duhet  të ndërrojë partnerin në bashkëpunim. Eshtë mësuar që këtë akt ta kryejë në shumë raste.
Nga prehri i Sorosit tentoi të shkonte të prehri i Donald Trump dhe Kushner. Nga miqësia me Taip Erdogan shkoi në shërbimin që i bën Tel Avivit. Nga Angela Merkel shkoi në çengelin e Emmanuel Macron e kështu me radhë.
Tani në rend të tradhtisë së tij është Georgia Meloni.
Kërcimi muzikor i Edi Ramës është sipas qejfit të tij dhe ajo muzika që luhet (njëjtë në Beograd për Kosovën), është thjesht një melodi diskursi në gojën e Edi Ramës; kur i duhet të heshtë për ta fshehur të vërtetën.

Tradhtia nuk përfundon vetëm te ai që e bënë atë, edhe ai që e di të vërtetën dhe me vetëdije e përkrah tradhtinë, duhet të mbajë përgjegjësi morale për përkrahjen që i jep

Drini.us
-
0
Tradhtia nuk përfundon vetëm te ai që e bënë atë, edhe ai që e di të vërtetën dhe me vetëdije e përkrah tradhtinë, duhet të mbajë përgjegjësi morale për përkrahjen që i jep
Dije Krasniqi Mitrovicë
____
Të moçmit kanë thënë me të drejtë: krimineli dhe tradhtari janë vëllezër në veprat e tyre, por dallojnë në qëllimin e tyre. Krimineli vret, masakron dhe nuk pyet për kombësi apo fe. Tradhtari është edhe më i rrezikshëm për kombin e vet, sepse godet nga brenda, duke tradhtuar njerëzit, besimin dhe interesat e popullit të tij.
Por tradhtia nuk përfundon vetëm te ai që e kryen. Edhe ai që e di të vërtetën dhe me vetëdije e përkrah tradhtinë, duhet të mbajë përgjegjësi morale për përkrahjen që i jep.
Një popull nuk dëmtohet vetëm nga armiqtë e jashtëm, por edhe nga ata që ia shesin interesat nga brenda. Prandaj, krimi duhet dënuar, tradhtia duhet demaskuar dhe e vërteta duhet mbrojtur, pa marrë parasysh se kush është autori dhe cilës kombësi apo feje i takon.
Kombit nuk i shërbehet duke mbrojtur kriminelin apo tradhtarin, por duke mbrojtur të vërtetën, drejtësinë dhe dinjitetin e tij.
1. Flamuri kombëtar në sfond
Për dinjitetin dhe dashurinë ndaj kombit.
2. Zinxhirë të këputur
Simbol i tradhtisë dhe çlirimit nga padrejtësia.
3. Peshorja e drejtësisë
Mesazh se drejtësia nuk njeh as kombësi, as fe.
4. 3. Peshorja e drejtësisë
Mesazh se drejtësia nuk njeh as kombësi, as fe.
4. 3. Peshorja e drejtësisë
Mesazh se drejtësia nuk njeh as kombësi, as fe.
4. Shqiponja dykrenare
Simbol i qëndresës, krenarisë dhe bashkimit.
Mendimi im: Zgjidhja nr. 3, me këtë mbishkrim:
“Krimi nuk ka kombësi, por tradhtia e godet kombin nga brenda. Historia nuk harron, drejtësia nuk duhet të heshtë!”

Gjithmonë me kokën lartë, kurrë familja jonë s’është përkulur…!

Drini.us
-
0
Gjithmonë me kokën lartë, kurrë familja jonë s’është përkulur…!
Majlinda Shala, Gjermani
____
Unë dhe familja ime kemi qëndruar gjithmonë me kokën lart, pa iu përulur kurrë askujt dhe asnjë pushteti në Kosovë.
Ndoshta, po të kisha ulur kokën unë, apo po të kishte shkuar familja ime me kokën ulur para pushtetarëve vetëm për të siguruar një uniformë në Polici apo në Ushtri, sot jeta ime do të ishte krejt ndryshe.
Ndoshta sot do të isha pjesë e Policisë së Kosovës ose e Ushtrisë së Kosovës. Ndoshta disa dyer do të më ishin hapur më lehtë dhe rruga ime do të kishte pasur më pak pengesa.
Por çfarë vlere do të kishte një uniformë, nëse për ta veshur atë do të duhej të humbja krenarinë dhe dinjitetin tim?
Unë nuk do të isha krenare për veten, sikur të kisha zgjedhur rrugën e përuljes vetëm për të arritur një qëllim. Sot jam krenare që, ashtu si familja ime, nuk iu përkulëm kurrë askujt. Nuk e ulëm kokën para pushtetit dhe nuk e shkelëm dinjitetin tonë për një favor, një pozitë apo për një derë që mund të hapej vetëm nëse do të heshtnim.
Sepse ka dyer që mund të hapen duke u përkulur, por jo çdo derë e hapur të bën njeri më të madh. Ka rrugë që duken më të shkurtra, por që të lënë një barrë të rëndë në zemër.
Unë zgjodha rrugën më të vështirë: të qëndroj drejt, me fytyrën time të vërtetë dhe me ndërgjegjen e pastër.
Babi im më ka thënë gjithmonë:
“Kur të vijë radha jote, përballu me ta me fakte. Mos lejo që frika të të dridhë. Mos harro se, kur ishe ti duke u përgatitur për uniformën, askush nuk e uli forcën e goditjes nga mëshira për ty.”
Këto fjalë më kanë mbetur thellë në zemër. Jo për të më mësuar të mbaj inat, por për të mos më lënë të harroj rrugën që kam kaluar. Për të më kujtuar se drejtësia kërkon qëndrueshmëri dhe se njeriu duhet të dijë ta mbrojë të vërtetën e tij me dinjitet, qetësi dhe fakte.
Nuk dua që askush të më falë një vend që nuk e kam merituar. Nuk dua të më hapet asnjë derë nga mëshira, nga njohjet apo nga përulja. Dua ta fitoj vendin tim me punë, me përkushtim dhe me atë që jam unë në të vërtetë.
Më mirë të ec ngadalë, por me kokën lart, sesa të arrij shpejt duke humbur fytyrën time. Më mirë të më mbyllen njëqind dyer, sesa të më hapet një derë duke më kërkuar të heq dorë nga dinjiteti im.
Sepse uniforma, për mua, nuk është thjesht një vend pune. Ajo është një ëndërr, një përgjegjësi dhe një nder që dua ta arrij me meritën time.
Nëse një ditë do ta vesh atë uniformë, dua ta shikoj veten në pasqyrë dhe të them:
“E fitova këtë rrugë pa iu përkulur askujt.”
Jam krenare për familjen time, sepse më mësuan se asgjë nuk është më e vlefshme se dinjiteti. Më mësuan të punoj për ëndrrat e mia, të luftoj për atë që dua dhe të mos pres që dikush të ma dhurojë atë që mund ta arrij me meritën time.
Familja ime nuk më mësoi të kërkoj favore. Më mësoi të fitoj atë që meritoj. Nuk më mësoi të ul kokën për një pozitë apo për një uniformë. Më mësoi të qëndroj drejt, edhe kur rruga bëhet e gjatë dhe e vështirë.
Dhe kjo është krenaria ime më e madhe: nuk kam nevojë të fshihem pas emrit, pushtetit apo favoreve të askujt. Jam vajza e familjes sime dhe çdo gjë që kam arritur deri sot është ndërtuar me punë, sakrificë dhe me kokën lart.
Familja ime nuk kishte nevojë të shkonte askund me kokën ulur për të kërkuar favore për mua. Vajza e tyre u shkollua dhe u ngrit me punën e saj, me mbështetjen e familjes dhe me besimin që kemi pasur gjithmonë te njëri-tjetri.
Kam kaluar shumë pengesa dhe vështirësi, por kurrë nuk iu përkula askujt. Kam qëndruar vetëm kur është dashur, kam mbrojtur të drejtën time dhe nuk kam hequr dorë as nga vetja, as nga ëndrrat e mia.
Sepse unë vij nga një familje që nuk është mësuar të dorëzohet.
Prindërit e mi nuk u dorëzuan në kohët më të vështira për Kosovën, dhe nga ata kam mësuar se forca e njeriut nuk matet me pozitën që ka apo me njerëzit që njeh. Forca e vërtetë matet me qëndrimin që mban kur gjithçka bëhet e vështirë.
Babi im ka kaluar shumë sakrifica dhe vështirësi në shërbim të vendit. Historia dhe qëndrueshmëria e tij janë pjesë e shpirtit të familjes sime dhe një kujtim i përhershëm që më ka mësuar të mos dorëzohem përballë asnjë pengese.
Ndoshta sot nuk jam ende aty ku kam ëndërruar të jem. Ndoshta rruga ime ka qenë më e gjatë dhe më e vështirë se ajo e shumë të tjerëve.
Por unë ende kam besim te vetja, te puna ime dhe te e vërteta ime.
Në fund, nuk dua të mbahem mend për dyert që nuk m’u hapën. Dua të jem krenare për faktin se, edhe kur ishte e vështirë, edhe kur mund të kisha zgjedhur rrugën më të lehtë, nuk e ula kokën.
Sepse njeriu mund të humbasë shumë gjëra në jetë, por nuk duhet të humbasë kurrë veten.
Më mirë vetëm, por drejt.
Më mirë në rrugën e vështirë, por me ndërgjegje të pastër.
Dhe nëse një ditë do ta arrij uniformën që ëndërroj, do ta arrij me fytyrën time të vërtetë, me kokën lart dhe me meritën time.
Kjo është rruga ime. Kjo është krenaria ime. Dhe këtë nuk ma merr askush.
Por në fund, çdo maskë politike bie. Disa njerëz nuk kanë nevojë të të tregojnë se kush janë; mjafton t’i lësh të lirë të veprojnë. Veprat e tyre flasin vetë dhe, me kalimin e kohës, fytyrat e vërteta bëhen të qarta për të gjithë.
Ne tashmë i dimë fytyrat. I dimë ata që kanë prekur të drejtën tonë dhe kanë tentuar të na pengojnë në rrugën tonë. I dimë ata që nuk kanë pasur guximin të përballen me ne dhe që sot nuk mund të bëhen heronj vetëm me fjalë.
Heroizmi nuk fitohet me pushtet apo me deklarata. Heroizmi dëshmohet me vepra, guxim dhe përgjegjësi. Maskat mund të mbahen për një kohë, por e vërteta gjithmonë del në dritë.
Krenaria ime nuk vjen nga pushteti apo nga emrat. Ajo vjen nga rrënjët e mia dhe nga familja që më ka mësuar të qëndroj gjithmonë me kokën lart.
Asgjë në këtë botë nuk më bën më krenare sesa fakti që jam vajza e një luftëtari të vërtetë. 🇽🇰
Kjo është krenaria ime më e madhe, një nder që e mbaj gjithmonë në zemër dhe me kokën lart. Jam krenare për rrënjët e mia, për familjen time dhe për vlerat me të cilat jam rritur.
Me kokën lart, me ndërgjegje të pastër dhe me besim se ajo që është e merituar, një ditë do të vijë.Maskat poktikanav do të bien me kohën karakteri i vërtetë nuk mund të fshihet përgjithmonë.Nuk kam nevojë të flas shumë për disa poktikana veprat e tyre kan fol më shumë se çdo fjalë.Ata u mundun të përpiqen të më pengojnë, por nuk mund të më detyrojnë të ul kokën.E vërteta nuk ka nevojë për zhurmë. Ajo pret kohën e saj dhe del vetë në dritë.”
Nuk më kan frikësu dyert që mbyllen sepse dinjiteti im vlen më shumë se çdo derë e hapur.
Mund të më kenë mbyllur rrugë, por nuk mund të ma mbyllin forcën. Mund të kenë folur për mua, por nuk mund ta ndryshojnë të vërtetën time. Në fund, koha tregon kush qëndroi drejt dhe kush u fsheh pas maskës.” 🇽🇰
Unë kam zgjedh të ec me kokën lart; ata që duan të më pengojnë, le të mbeten pas.

Malësorja Shqiptare

Drini.us
-
0
Malësorja Shqiptare
Fatmir Gashi, Prishtinë
_____
Malësorja shqiptare nuk është një përshkrim i miteve të Parajsës. Ajo është këtu, pranë dhe mes nesh, është në botën e gjallë, aty ku natyra ka vendosur të dëshmojë bukurinë e krijimit. Nëse e ndjek me sy të mprehtë, duke filluar nga gishtat e këmbëve,-dhe duke hedh vështrimin përgjatë këmbëve të saj të shkathëta, i sheh gjymtyrët si shtigjet që përshkojnë shkrepat, deri te qëndrimi krenar i trupit.
Duket sikur çdo përmasë është menduar nga një dorë precize që njihte sekretin e harmonisë trupore. Në siluetën e saj, nga maja e kokës deri te hapi mbi tokë, imagjinata sheh një gjeometri të artë, një simetri të rrallë, ku asgjë nuk duket e tepërt dhe asgjë nuk mungon. Sikur vetë natyra të kishte vizatuar me kompasin magjik, finesat e orbitës së bukurisë për të krijuar një vepër të gjallë. Pastaj, mbi këtë harmoni, flamuri kuq e zi me shqiponjën dykrenore nuk është thjesht një simbol, përkundrazi është shpirti i një populli që ka mësuar të qëndrojë krenar mes shkëmbinjve dhe stuhive, mes egërsisë dhe bukurisë.
Bukuria e saj nuk mbet peng i maleve ku lindi. Jo! Kudo që shkeli këmba e saj, në rrugët e Romës apo mes rrokaqiejve të Nju-Jorkut, me veti solli hijen e kreshtave shqiptare, sikur të ketë zbritur një copëz e Alpeve shqiptare në qytetet e botës, duke lënë pas aromën e gurit, frymën e erës dhe madhështinë e një vendi që nuk e harron dot. Ajo lindi diku thellë në hapësirë të Malësisë, aty ku TUZI ruan kujtesën e një bote shqiptare, aty ku ujërat e ujëvarave zbresin mbi gurë dhe duket sikur natyra ka lënë një këngë të lashtë, këngën e bujarisë së malësores shqiptare. Ndoshta,- edhe zëri i saj e ka atë jehonë! Një zë që të kujton rrjedhën e ujit, gjëmimin e ujëvarave dhe jehonën e maleve që e kanë rritur. Malësorja bart me vete një copë të lashtë atdheu ku njeriu dikur ngriti sytë drejt qiellit dhe kërkoi Zotin(Thotin), aty ku malet prekën retë dhe ku zoti dha betimin e marrëveshjes së lashtë për krijimin bukurisë shqiptare. Zoti (Thoti) i dha një populli shqiponjën për qiellin, shkëmbin për qëndresën dhe gruan për t’i dhënë bukurisë një shpirt njerëzor. Malësorja shqiptare kaloi,-dhe nëpër rrugët e Romës si një afresk i Rilindjes.
Në rrugët e Nju-Jorkut zgjoi imagjinatën e ringjalljes së Merilin Monrosë, por jo! Ajo u përket kreshtave që e formuan, kreshtave të malësisë shqiptare. Helena e Trojës mund të mbetet në kujtesën e botës si bukuri e një mit, që frymëzoi legjenda. Afërdita si hyjnesha e bukurisë, ndërsa malësorja shqiptare nuk ka nevojë të zbresë nga Olimpi, as të dalë nga muret e Trojës.
Ajo është këtu, e vërtetë, e gjallë, me shkëlqim natyror, vetëm me shtatin dhe bukurinë që ia fali natyra shqiptare. Kur kthen kokën nga historia, të duket sikur në të takohen lashtësia ilire, krenaria e shqiponjës dhe hijeshia e natyrës. Ajo ka diçka nga zanat që, sipas legjendave, banonin përtej shtigjeve të zakonshme të botës, por është më e bukur se ato, sepse nuk është legjendë.
Është bija jonë prej mishi e gjaku, bija e TUZIT, me shpirt mali dhe rrezatim nga fytyra.
Madje, duket sikur bukuria e saj të ketë kapërcyer edhe përmasat e imagjinatës së Parajsës. Ndoshta! Po ta shohësh me sytë e zgjuar mirë, bindesh se Zoti nuk krijoi vetëm shqiponjën për kreshtat dhe malet për të prekur qiellin. Jo! Ai krijoi edhe malësoren shqiptare, për t’i dhënë kësaj toke një bukuri që ecën, që udhëton, që kapërcen oqeanet, por kudo që shkon, bart një copëz të atdheut në vete. Në këtë tokë të krenarisë, bukurisë dhe shkathtësisë, malësorja nuk është kopje e asnjë legjende. Ajo është vetë origjinali. Dhe kudo që shkel, hija atdheut duket në krenarinë, dinjitetin, bukurinë e saj.
PS!
Një portret poetik i malësores shqiptare, i lindur nga frymëzimi dhe motivi i përbashkët i Mimoza Gashit dhe Fatmir Gashit, me figurën e Nafije Gjokajt si mishërim të bukurisë, krenarisë dhe shpirtit të Malësisë.
123...1,801Faqja 1 nga 1,801