Kreu Blog

Kosova e paqes thërret Presidentin Trump!

0
🇽🇰🇺🇸
Vëllezër dhe motra, sot nuk heshtim para padrejtësisë! Ndërsa Gjykata Speciale në Hagë vazhdon me dënime politike kundër çlirimtarëve tanë, populli i Kosovës rreshtohet krah udhëheqësit të vërtetë të paqes globale.Kosova sapo mori një përgjegjësi të madhe historike duke u bërë pjesë e Bordit të Paqes dhe duke dërguar trupat e FSK-së në Gazë nën kuadrin e Forcës Ndërkombëtare të Stabilizimit (ISF).
Ne po e bëjmë pjesën tonë si aleati më besnik i Amerikës!Tani është koha që zëri ynë të dëgjohet në Shtëpinë e Bardhë:👉 PRESIDENT TRUMP, VIZITONI KOSOVËN! Ejani në shtëpinë tuaj të dytë!👉 Na ndihmoni të zhbëjmë këtë sistem të korruptuar burokratik në Hagë që po njollos luftën tonë të pastër!Burokratët do të dështojnë, por e vërteta dhe liria do të fitojnë! Shpërndajeni sa më shumë që ky mesazh të mbërrijë në Uashington! 📢
2. FJALIMI PËR PROTESTUESIT (Versioni Shqip)Vëllezër dhe motra, qytetarë të Kosovës krenare!Sot nuk jemi mbledhur këtu për të pëshpëritur nëpër zyra burokratike. Sot jemi mbledhur për të bërtitur mitë madhe kundër një padrejtësie që po na gënjen para syve tanë!
Atje në Hagë, një sistem i korruptuar, një gjykatë politike e kontrolluar nga burokratë që nuk ia duan të mirën këtij vendi, po mban peng lirinë tonë. Vendimi i tyre i fundit fyes nuk është drejtësi—është një turp ndërkombëtar!But ne nuk dorëzohemi! Kosova nuk thyhet!Ne jemi një komb çlirimtarësh dhe dimë t’i njohim udhëheqësit e vërtetë të paqes. Ndërsa institucionet e vjetra dështuan, Presidenti Donald Trump tregoi se çfarë është guximi. Sot, Kosova po bën historinë krah për krah me të. Ushtarët tanë të FSK-së po nisen për në Gazë, si anëtarë krenarë të Bordit të Paqes të Trumpit. Ne po rrezikojmë jetën e djemve dhe vajzave tona për vizionin e tij të paqes globale. Ne po e bëjmë pjesën tonë, sepse jemi aleati më besnik i Amerikës in botë!Prandaj, sot i drejtohemi drejtpërdrejt liderit të vërtetë, njeriut që guxon të shkatërrojë sistemet e korruptuara:
President Trump, hidhni sytë nga Kosova! Populli juaj po ju thërret! Ne e bëmë tonën në Gazë, tani na ndihmoni të zhbëjmë këtë gjykatë fantazmë në Hagë që po njollos luftën tonë të pastër!
Çlironi krerët e UÇK-së! Nga ky shesh i mbushur plot, me fotot tuaja që po xhirojnë botën, ne ju bëjmë thirrjen më të madhe popullore: President Trump, vizitoni Kosovën! Ejani në shtëpinë tuaj të dytë! Ejani të shihni një popull që nuk pranon të nënshtrohet, një popull që beson te ju dhe te fitorja e drejtësisë!Burokratët do të dështojnë, por e vërteta dhe liria do të fitojnë!Zoti e bekoftë Kosovën,
Zoti e bekoftë Presidentin Trump!
FJALIMI PËR MEDIAT E HUAJA (Versioni Anglisht)Brothers and sisters, citizens of a proud Kosovo!Today we are not here to whisper in bureaucratic offices. We are here to stand up and shout against a massive injustice happening right before our eyes! In The Hague, a corrupt system—a political court controlled by globalist bureaucrats who care nothing about this country—is holding our freedom hostage. Their recent offensive verdict is not justice; it is an international disgrace!But we do not back down! Kosovo does not bend!We are a nation of liberators, and we know true leadership. While the old institutions failed, President Donald Trump showed what real courage looks like. Today, Kosovo is making history shoulder to shoulder with him. Our KSF soldiers are deploying to Gaza as proud members of Trump’s Board of Peace. We are putting our brave men and women on the line for his vision of global peace. We are doing our part because we are America’s most loyal ally in the world!Therefore, today we look directly to the leader of the free world, the man who has the guts to tear down corrupt establishment systems:President Trump, look at Kosovo! Your people are calling you! We did our job in Gaza, now help us dismantle this ghost court in The Hague that is staining our clean fight for survival! Free the leaders of the KLA!From this packed square, with your photos flying high for the entire world to see, we send you the ultimate popular invitation: President Trump, visit Kosovo! Come to your second home! Come see a nation that refuses to submit, a nation that believes in you, and a nation that stands for ultimate victory and justice!The bureaucrats will fail, but truth and freedom will win!God bless Kosovo, and God bless President Trump!4. MESAZHET PËR PANKARTA (Slogane të Shkurtra)Pankarta 1: “Nga Gaza në Prishtinë – Trump, vizito aleatin tënd më besnik!” / “From Gaza to Pristina – Trump, visit your most loyal ally!”Pankarta 2: “Trump, vizito Kosovën! Shfuqizo Gjykatën Politike!” / “Trump, visit Kosovo! Abolish the Political Court!”Pankarta 3: “Kosova kreu detyrën në Gazë. Trump, sillo drejtësi në Hagë!” / “Kosovo did its part in Gaza. Trump, bring justice to The Hague!”5. THIRRJE DIREKTE NË TWITTER / X (Për t’i bërë Tag Trumpit)📢 @realDonaldTrump Kosovo KSF troops are deploying to Gaza under your Board of Peace! We did our part as America’s most loyal ally. Now we need your help to stop the political court in The Hague and free our liberators. PRESIDENT TRUMP, VISIT KOSOVO! 🇽🇰🇺🇸 #TrumpVisitKosovo.

Sukseset e Konsullatës së Republikës së Kosovës në Cyrih, që udhëhiqet nga Vigan Berisha

0
Vizita e Konsullit të Përgjithshëm të Republikës së Kosovës në Zyrih, z. Vigan Berisha, në Kantonin Ticino, u shënua nga takime të rëndësishme institucionale, vlerësimi i sukseseve të mërgatës dhe nderimi i veprimtarëve të çështjes kombëtare.
1. Takimi me Kryetarin e Bellinzonës
Në Palazzo Civico, konsulli Vigan Berisha u prit nga Kryetari i Qytetit të Bellinzonës, z. Mario Branda. Bellinzona është kryeqyteti i Kantonit Ticino dhe një qendër e rëndësishme institucionale.
Gjatë takimit u diskutua për lidhjet e qytetit me mërgatën shqiptare, forcimin e dialogut ndërkulturor dhe zgjerimin e bashkëpunimit institucional ndërmjet komunitetit tonë dhe autoriteteve vendore.
2. Takimi me Kryetarin e Paradisos
Në Komunën e Paradisos, konsulli Berisha zhvilloi një takim me Kryetarin e Komunës, z. Ettore Vismara.
Bashkëbisedimi u përqendrua në rolin e mërgatës kosovare në këtë pjesë të Kantonit Ticino, në integrimin e saj dhe në mundësitë e reja për forcimin e marrëdhënieve institucionale dhe të dialogut ndërkulturor.
3. Dr. Hekuran Bytyçi – shembull i suksesit të mërgatës
Një takim i veçantë u zhvillua në Lugano me Dr. Hekuran Bytyçin, mjek nga Kosova, specialist i mjekësisë interne dhe i kardiologjisë, pjesë e ekipit profesional të Istituto Cardiocentro Ticino.
Në vitin 2026, Dr. Bytyçi përfundoi doktoratën në Fakultetin e Shkencave Biomjekësore të Università della Svizzera italiana, duke marrë titullin Dr. med. Ai ushtron edhe funksionin e mjekut Capoclinica në kardiologji dhe është aktiv në kërkimin shkencor e në publikimet ndërkombëtare.
Rrugëtimi i tij është dëshmi e dijes, punës dhe suksesit të mërgatës sonë, e cila po e nderon Kosovën në institucionet më të rëndësishme të Zvicrës.
4. Vizita te baca Prekë Berisha – një jetë me zemrën në Kosovë
Konsulli Vigan Berisha vizitoi në shtëpinë e tij edhe bacën Prekë Berisha, një atdhetar që e kaloi pothuajse tërë jetën në mërgim.
Ai u largua nga vendlindja në moshën 17-vjeçare, duke jetuar fillimisht në Kroaci e Slloveni, pastaj në Gjermani dhe, që nga viti 1970, në Zvicër. Gjatë luftës në Kosovë dha kontributin e tij në logjistikë, në Bajram Curr.
Sot, në moshën 90-vjeçare, baca Prekë vazhdon ta mbajë Kosovën në zemër. Takimi me të ishte nderim për brezin e mërgimtarëve që jetuan larg atdheut, por nuk u ndanë kurrë prej tij.
5. Nderimi për Sak Mujin – mirënjohje për një brez të tërë
Një nga çastet më të veçanta të kësaj vizite ishte takimi i Konsullit të Përgjithshëm të Republikës së Kosovës, z. Vigan Berisha, me poetin dhe veprimtarin Sak Muji (Sylë Mujaj), një ndër pjesëmarrësit e dalluar të demonstratave të vitit 1981 dhe ish të burgosur politik.
Në Komunën e Paradisos, në prani të Fatmir Veselit, birit të Reçakut krenar, Avni Zejnullahut, përfaqësues i Konsullatës sonë, dhe Afrim Qorrajt, konsulli Berisha i dorëzoi Sak Mujit Deklaratën e Pavarësisë së Kosovës në formë mirënjohjeje, për kontributin e tij në rrugëtimin kombëtar dhe përkushtimin e pandërprerë ndaj Kosovës.
Me këtë rast, konsulli Vigan Berisha shkroi:
“Gjatë vizitës në Kantonin Ticino, pata nderin të takoj z. Sak Muji (Sylë Mujaj), poet dhe një prej veprimtarëve të dalluar të demonstratave të vitit 1981, ish i burgosur politik.
Në një takim të veçantë, pata nderin t’i dorëzoj Deklaratën e Pavarësisë së Kosovës, si shenjë mirënjohjeje për kontributin e tij në rrugëtimin kombëtar dhe përkushtimin e tij të pandërprerë ndaj Kosovës.
Të qëndrosh përballë një njeriu që i ka përjetuar nga afër vitet e vështira të qëndresës, përndjekjes dhe sakrificës, është më shumë se një takim.
Historia e Kosovës është ndërtuar edhe nga njerëz që, në kohë të vështira, patën guximin ta ngrinin zërin, të qëndronin dhe të mos hiqnin dorë nga ideali i lirisë.
Nderimi për ta është nderim për një brez të tërë.”
Për mua, Sak Mujin, ky ishte një nga ato çaste që nuk harrohen sa të jetë jeta. Teksa e mbaja në duar Deklaratën e Pavarësisë, para syve më kaloi i gjithë rrugëtimi im: rinia, demonstratat e vitit 1981, përndjekjet, burgjet, vuajtjet, shokët e idealit dhe të gjithë ata që sakrifikuan për lirinë e Kosovës.

Këtë mirënjohje nuk e pranova vetëm për emrin tim. E pranova në emër të familjes sime, të Klinës sime, të miqve dhe bashkëveprimtarëve, të brezit të të përndjekurve politikë, të dëshmorëve dhe të të gjithë atyre që nuk u përkulën përballë dhunës dhe robërisë.
Mirënjohje të thellë konsullit Vigan Berisha për këtë vlerësim të çmuar, si dhe Fatmir Veselit, Avni Zejnullahut dhe Afrim Qorrajt, të cilët e bënë këtë çast edhe më të paharrueshëm.
Kjo mirënjohje do të ruhet me krenari, por mbi të gjitha si amanet që ta duam, ta mbrojmë dhe ta forcojmë Republikën e Kosovës.
Kosovë, të deshëm edhe kur na kushtove vuajtje e burgje; të duam sot të lirë dhe do të të duam deri në frymën e fundit!
Me mirënjohje dhe krenari,
Sak Muji

Dick Marty, Shtëpia e Verdhë dhe shpifjet ndaj përfaqësuesve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës

0

Në foto është Shtëpia e Verdhë, një shtëpi fshati afër Burrelit në Shqipëri, e lakuar në raportet e Dick Marty-t dhe librat e Carla Del Ponte-s për pretendimet rreth trafikut të organeve pas luftës në Kosovë.

Flori Bruqi, Prishtinë

Ish anëtari i Këshillit të Europës,ish  eurodeputeti  zvicran Dick Marty (7 Janar 1945 – 28 Djetor 2023)në një raport të përgatitur për luftën e Dardanisë, hodhi  akuza mjaft të rënda ndaj Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe ish kryeministrit-presidentit prof. Hashim Thaçi, i cili në atë kohë ishte drejtori politik i I Ushtrisë Çlirimtare të Dardanisë.

Në të vërtetë historia nis shumë vite më parë, pas disa denoncimeve të mbërritura në zyrat e UMNIK, ku thuhej se në disa zona të Shqipërisë ishin kryer eksperimente mjekësore me robër serb dhe shqiptarë kolaboracionistë ose ishin vrarë në varreza masive. Historia më pas vijoi me disa verifikime të kryera nga Shqipëria në Tribunalin e Hagës.

Por kjo ngjarje u rikthye në qendër të vëmendjes pas akuzave të kryera nga Carla Del Ponte, ish-kryeprokurorja e Hagës, në librin e saj “Gjuetia: Unë dhe kriminelët e luftës”. Sipas saj, këto krime nuk u hetuan dot asnjëherë, duke provokuar në këtë mënyrë Këshillin e Europës për të nisur hartimin e një raporti special.

Ky raport iu ngarkua Dick Marty-t, një prej anëtarëve të tij më pro serb. Misteri më i madh është me një shtëpi në Burrel, e quajtur “Shtëpia e verdhë”, e cila zë vendin dominues në raportin e Dick  Marty-t.

Në një      emisioni  televiziv “Opinioni”  para disa kohësh u fokusua te pyetja e prokurorit të Prokurorisë së Rrethit Gjyqësor Lushnje, Arben Dyla dhe një prej drejtuesve të Prokurorisë së Rrethit Gjyqësor Tiranë, Ardian Visha.

Më datën 4 Shkurt të vitit 2004, Arben Dyla, në detyrën e prokurorit të Matit, shoqëroi përfaqësuesit e Tribunalit të Hagës për të verifikuar “Shtëpinë e verdhë” në fshatin Rrip. I ftuar në emisionin “Opinion”, Arben Dyla tregoi se grupi i ekspertëve, i përbërë nga 12 persona, erdhi në Mat për të verifikuar nëse kjo Shtëpi kishte shërbyer si burg i UÇK-së.

Ai rrëfeu se Prokuroria e Burrelit nuk ishte në dijeni të pretendimeve për këtë shtëpi, e cila ishte në pronësi të Abdullah Katuçit. I pyetur nga prokurori  Arben Dyla, pronarët mohuan të kishin lidhje me UÇK-në.

Prokurori tha se pretendimin që kjo shtëpi ishte përdorur për trafikim organesh e ka mësuar në librin e Carla Del Pontes“Gjuetia: Unë dhe kriminelët e luftës”, ndërkohë që nuk ishte përdorur nga asnjë familje kosovare.

Por në raportin e  ish eurodeputetit Dick Marty-t pretendohet se në “Shtëpinë e verdhë” grupi i ekspertëve ka gjetur shiringa, pajisje mjekësore dhe një aparat për transfuzionin e gjakut, i cili ishte shumë i sofistikuar për t’u përdorur në këtë fshat.

Prokurori Dyla e mohoi në mënyrë kategorike, duke thënë se janë gjendur vetëm dy flakonë peniciline në mbeturinat e banesës. Pronarët shpjeguan se fshati nuk ka qendër shëndetësore, ndaj i blejnë ilaçet në farmaci dhe mjeku i kryen shërbimet në banesa.

Tribunalia e Hagës nuk kishte të drejtë të kryente asnjë veprim hetimor në Shqipëri, pasi verifikimi i takonte vetëm Prokurorisë së Rrethit Gjyqësor Mat. Përfaqësuesit kryen vetëm verifikime në Mat për rreth 11 orë. Ata kërkuan zhvarrosjen e trupave në varrezat që ndodheshin pranë “Shtëpisë së verdhë”, por kjo nuk ishte kompetencë e tyre, pasi nuk kishin ardhur për procedim penal.

Prokurori Arben Dyla rrëfeu me detaje në studion e emisionit “Opinion” gjithçka ndodhi gjatë shoqërimit të përfaqësuesve të Tribunalit të Hagës. Sipas tij, pas këtyre verifikimeve, ekspertët thanë se nuk kishte as një provë që “Shtëpia e verdhë” kishte shërbyer si burg i UÇK-së.

Nga ana tjetër, familjarët u shprehën të shqetësuar për sjelljen e tyre dhe padrejtësinë që u është bërë. Familja Katuçi nuk e kupton pse gjenden të përfshirë në këtë histori të tejmbushur me fantazi.

Prokurori Arben Dyla tha se nuk kanë mbajtur asnjë procesverbal gjatë vizitës së ekspertëve, por pas publikimit të librit  të Prokurorë Carla Del Pontes, nëpërmjet të cilit mësuan se verifikimi ishte kryer për trafikim organesh dhe femrash, hartoi një raport të detajuar mbi atë çfarë kishte ndodhur gjatë vizitës së tyre.

Prokurori Arben Dyla e përmbylli duke thënë nëse autoritetet shqiptare do të nisin një procedim penal.

“Nëse do të ketë dyshime të arsyeshme, të bazuara në prova, patjetër që edhe autoritetet shqiptare do të mund të nisin një  procedim penal. Por në stadin aktual, ku as zonja Carla Del Ponte dhe as zoti  Dic Marty nuk venë në dispozicion burimet e provave apo se çfarë provash kanë, më duket e vështirë që të fillohet një procedim penal vetëm me kaq”.

Gjithashtu në emisionin “Opinion” dëshmoi edhe ish-drejtori i Marrëdhënieve me Jashtë në Prokurorinë e Përgjithshme, Ardian Visha.

Ai rrëfeu se iu përgjigjën pozitivisht kërkesave të Tribunalit të Hagës dhe se u kërkuan kopjet autentike të akteve për të iniciuar një procedim të pavarur, nëse rezultatet do të ishin pozitive dhe do të kishin fakte për ta provuar.

Por nga përfaqësuesit u tha se nuk ishte produktuar asgjë nga aktiviteti investigativ i realizuar në Burrel. Si rrjedhojë, prokuroria mbylli praktikën dhe e arkivoi.

Kjo nuk ishte e vetmja kërkesë për këtë Shtëpi.

Prokurori serb I Beogradit  për Krimet e Luftës i drejtoi Prokurorisë së Shqipërisë një kërkesë për ekzekutimin e të njëjtës letër-porosi në subjekt dhe në përmbajtje. Kjo letër-porosi u refuzua nga autoritetet shqiptare, por për prokurorin Visha do të ishte mirë të realizohej, pavarësisht shkaqeve ligjore dhe morale të refuzimit.

Sipas Vishës, raporti i Dick Marty-t nuk është një investigim i mirëfilltë procedurial, ndaj dhe nuk përmban prova. Mungesa e bashkëpunimit që theksoi ky i fundit, është një padrejtësi kundrejt autoriteteve shqiptare, pasi ka akte që e provojnë.

“Unë mendoj që përsa i përket institucioneve shqiptare, kazusi sado absurd në dukje, është vlerësuar si real dhe i mundshëm, përsa i takon përkushtimit institucional dhe bashkëpunimit të ofruar. Për sa kohë ky bashkëpunim dhe veçanërisht ekspertiza e drejtuesve të Hagës nuk provoi gjë  për të iniciuar një procedim të pavarur tonë, është arkivuar. Por kjo nuk e privon prokurorinë serbe të kërkojë kryerjen e veprimeve në territorin shqiptar për të hedhur dritë mbi atë që pretendojnë”, shpjegoi Ardian Visha.

Nga ana tjetër, përkthyesi i Tribunalit të Hagës, Artan Grubi tha se ishte i vetmi shqiptar i punësuar në grupin e ekspertëve. Me përgjegjësinë më të madhe ai theksoi se Lulzim Basha nuk ishte pjesë e këtij grupi ekspertësh.  Grubi nuk pranoi të përgjigjej përsa i përket materialeve të gjetura në “Shtëpinë e verdhë”.

“Unë vura re një dallim mes përshtypjeve të hetuesve të kualifikuar të Tribunalit të Hagës dhe mjekëve ligjorë. Nuk do të doja të flisja për detajet se çfarë është hetuar apo gjetur aty sepse nuk më takon mua të flas për këtë çështje. Por gjithnjë iu referoj në deklaratat zyrtare të Tribunalit të Hagës, të hetimit të UNMIK-ut apo të EULEX-it, që e kanë përfunduar hetimin rreth të ashtuquajturës ‘shtëpi e verdhë’, në lidhje me pretendimet. Deklarata është dhënë më 27 Maj 2010, e ka dhënë hetuesi i këtij rasti, që i kishte të gjitha materialet. Në atë deklaratë, të dhënë për BBC, ai thotë që nuk ka dëshmitarë, nuk ka dëshmi”, tregoi përkthyesi.

Në pjesën e tretë emisioni “Opinion” transmetoi një përmbledhje të intervistës së kryeministrit të Kosovës dhe ish liderit politik të Ushtrisë Çlirimtare,  prof.Hashim Thaçi, ku flet për akuzat e Dick Marty, për çkaa Tribunali I Hagës I dënoi çlirimtarëet e Daradanisë më 81 vjet burg.

Prishtinë,9/21/2026

______________

 

Ish-diplomati Bosch: Ne e detyruam Thaçin t’ia vendoste vetes lakun në fyt, ndihem shumë keq
Ish-diplomati Robert Bosh, i cili ishte ambasador i Holandës në Kosovë në kohën e formimit të Gjykatës Speciale, është treguar shumë i ashpër me vendimin e kësaj gjykate ndaj ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Ai në një intervistë për Radio Dukagjinin ka akuzuar Dhomat e Specializuara se po kërkojnë vetëm kënaqjen e serbëve, duke marrë gjithashtu përgjegjësinë që i takon në krijimin e kësaj gjykate.
Boschi ka thënë se institucionet e Kosovës u detyruan ta krijojnë këtë gjykatë, duke besuar në një drejtësi që nuk erdhi.
Intervista e plotë:
Zotëri ambasador, cili është reagimi juaj ndaj vendimit të Gjykatës Speciale kundër katër ish krerëve të UÇK-së?
Bosch: Nuk mund të them më shumë se jam tërësisht i shokuar, nuk e kam pritur këtë, pas të gjithë dëshmitarëve si Wesley Clark, James Rubin, Christopher Hill, gjithë këtyre njerëzve me profil të lartë që ishin aty, që thanë se nuk kishte strukturë në UÇK, prandaj Thaçi nuk mund të mbahet përgjegjës për atë që mund të bëjë dikush në terren. Nëse kjo injorohet tërësisht, nënkupton se diçka nuk është në rregull me gjyqtarët e prokurorët. Mendoj se është ekstremisht ofenduese. Nëse ju si një gjyqtar apo prokuror budalla, e them këtë me respekt, del kundër mendimit të këtyre njerëzve të nivelit të lartë, të cilët s’ke mundësi as t’i fusësh në kalendar, si guxoni ta bëni këtë. Jam shumë i merzitur sepse ata ose janë tërësisht budallenjë, ose janë të këqinj, dhe këtë e bëjnë me dashje për t’i kënaqur serbët. Kjo nuk është normale, është abnormale.
Jam gjithashtu i inatosur me përgjigjen e Bashkimit Evropian. Ata sigurisht nuk mund ta dënojnë këtë vendim, por të thonë se janë shumë të kënaqur me qasjen e drejtë dhe të balancuar të kësaj gjykate, totalisht e panevojshme të thuhet, pasi nuk ishte ashtu. Ishte e pabalancuar, dhe e padrejtë. Nuk e di çfarë të bëj. Sigurisht do të ketë apel, por kjo nënkupton se këta njerëz të gjorë do të duhet të vazhdojnë të qëndrojnë në burg edhe më gjatë. Veçanërisht për Thaçin, por edhe për të tjerët, këta njerëz që nuk kanë bërë asgjë të gabuar, ata po tentonin ta çlironin vendin e tyre.
Nëse disa nga njerëzit e tyre kanë bërë diçka gabim, ata nuk janë përgjegjës për këtë. Unë isha vet i përfshirë në këtë çështje si ndërmjetësues mes Ministrisë së Jashtme dhe asaj të Mbrojtjes, dhe gjatë sesioneve informuese gjithmonë është thënë se UÇK janë “me çizme në tokë“, por komunikimi është i vështirë pasi nuk ka strukturë. Nëse kjo po thuhet nga të gjithë, nga të gjithë që ishin të përfshirë dhe nga të gjithë që kanë marrë mundimin për ta hulumtuar çështjen, e dijnë se kjo është e vërtetë. Si mundeni ju si gjykatës dhe prokurorë ta neglizhoni tërësisht këtë? Kjo është e vërteta. Siç e thashë, ka diçka tmerrësisht, tmerrësisht të gabuar me këtë vendim. Ndoshta ata po duan ta destabilizojnë vendin tuaj.
Çfarë prisni nga procesi i Apelit?
Bosch: Problemi sigurisht është se do të jenë përsëri njerëzit e njëjtë, andaj nuk pres shumë. Mendoj se pasi presidenti Trump ndërhyn në çdo çështje, duhet të ndërhyjë edhe këtu, sepse kjo ka shkuar shumë larg. Rama e ka provuar këtë më parë, shumë njerëz kanë thënë se kjo Gjykatë duhet të ndalet. E patë siç thuhej në fillim: Kjo është Gjykata e Kosovës. Ata nuk i ndjekin ligjet e Kosovës, nuk kanë njerëz të Kosovës, ka vetëm amerikanë në panelin e gjykatësve dhe prokurorëve, çfarë Kosove ka këtu? Duke shikuar prapa, ishte një vendim i gabuar, për të cilin edhe unë jam përgjegjës.
Unë i thashë Thaçit atëherë: Mos u brengos, do të jesh i lirë shumë shpejt, do të lirohesh në mungesë provash, dhe i shkreti i vendosi vetes lakun në fyt. Tani i thonë e bëre vet, vet e kërkove. Jo nuk e kanë kërkuar, janë detyruar ta bëjnë këtë nga njerëz si unë. Ndihem shumë keq për këtë, por ai ishte urdhri që unë morra nga Haga, dhe pasi isha ambasador, më duhej ta përmbushja. Jozyrtarisht e kam bërë të qartë se nuk pajtohesha. Kjo është një gjë e keqe për vendin, për drejtësinë në përgjithësi, dhe të vetmit që po festojnë me gëzim të madh janë njerëzit në Serbi, ku kriminelët e luftës janë në Qeveri apo në krye të ushtrisë duke qeshur. Ata duhej të ishin në burg më shumë se çdokush tjetër.
Çfarë ndikimi mendoni se vendimi i Dhomave të Specializuara mund të ketë për Kosovën?
Bosch: I shikova lajmet holandeze, dhe ato vetëm përsërisin atë që thotë gjykata dhe bëjnë gjoja se kjo është një gjykatë normale, dhe kjo është negative. Nëse besoni se ish presidenti dhe ish kryeministri Thaçi ishte përgjegjës për 63 vrasje, tortura e gjëra të tjera, kjo është shumë keq. Sigurisht kjo nuk është e vërtetë, por e jep një përshtypje të keqe dhe të padrejtë. Duhet të ketë marrëdhënie me publikun, rritje të imazhit publik, avokim për këtë kauzë. Dhe sigurisht, referojuni të gjithë këtyre njerëzve të nivelit të lartë që janë në mbështetje të tyre dhe kanë folur për pafajësinë e tyre. Është ofenduese pasi gjykata në një mënyrë i quajti gënjeshtarë, nuk u interesoi çfarë patën për të thënë dhe nuk iu besoi. Kjo është shumë e keqe.
Më respekt, Flori Bruqi

Kur një shoqëri nuk përballet me të kaluarën komuniste, e kaluara rikthehet

0
Nga: Frank Shkreli
_____
Nga poezia për Enver Hoxhën në një bibliotekë publike në Lushnje tek përgjegjësia e shtetit dhe e klasës politike
____
Pamjet dhe lajmi se në një bibliotekë publike në Lushnjë janë recituar vargje në nderim të Enver Hoxhës nuk janë thjesht një episod që mund të kalojë pa u vënë re. Se një institucion publik i kulturës nuk duhet të bëhet skenë për nostalgjinë dhe glorifikimin e diktaturës. Frank SHKRELI / Reabilitohet Enver Hoxha | Gazeta Telegraf. Pamje si ajo në Lushnjë duhet të na bëjnë të mendojmë më thellë për mënyrën se si Shqipëria e ka trajtuar të kaluarën e saj komuniste gjatë 35 viteve të tranzicionit. Frank Shkreli: 35 -vjet tranzicion, Shqipëria ende nuk është përballur me të kaluarën komuniste | Gazeta Telegraf.  Pyetja e vërtetë nuk është vetëm si mund të recitohen sot vargje për diktatorin në një institucion publik. Pyetja më e rëndësishme duhet të jetë si arritëm deri këtu? Se një shoqëri nuk mund ta ndërtojë të ardhmen duke e lënë të kaluarën të paqartë, të patrajtuar ose të interpretuar sipas interesave politike të ditës. Aq më tepër kur bëhet fjalë për një regjim që për afër gjysmë shekulli mohoi lirinë politike, pluralizmin, lirinë e fjalës dhe të drejta të tjera themelore të njeriut, madje mohoi dhe shpalli armik edhe Zotin.  Frank Shkreli: Shkurti i zi i vitit 1967, kur Shqipëria komuniste i shpalli luftë Zotit | Gazeta Telegraf
Përballja me komunizmin nuk do të thotë të ndalosh dikë të shkruaj një poezi. Jo, nuk do të thotë të ndalosh një qytetar të ketë mendimin e vet. Demokracia duhet të jetë më e fortë se nostalgjia.  Por demokracia kërkon që shteti të mos e ngatërrojë lirinë e individit me rehabilitimin institucional të një diktature. Një bibliotekë publike është hapësirë e të gjithë qytetarëve – nostalgjikë të regjimit dhe të përndjekurve të atij regjimi diktatorial. Bibëioteka mund dhe duhet të organizojë një debat për Enver Hoxhën, mund të paraqesë dokumente të periudhës komuniste, mund të ftojë studiues me pikëpamje të ndryshme. Por detyrimi i saj është që historia të trajtohet me seriozitet dhe me kontekst. Sepse historia e komunizmit nuk është vetëm ajo që kujtojnë nostalgjikët, siç bëri ajo zonja në bibliotekën publike të Lushnjes. Historia komuniste është edhe ajo që kanë përjetuar viktimat e shumta të komunizmit barbar.  Është historia e njerëzve që u burgosën vetëm për bindjet e tyre politike anti-komuniste. E familjeve të internuara. E atyre që humbën jetën. E intelektualëve të dënuar. E pronarëve të shpronësuar. E klerikëve të persekutuar. Një shtet që i shpalli luftë Zotit dhe ende nuk i ka kërkuar falje njeriut.  Frank Shkreli: Shkurti 1967, krimi që ende nuk quhet krim | Gazeta Telegraf.  E qindra mijëra shqiptarëve që jetuan nën frikën e shtetit.  Këto histori nuk mund të fshihen nga kujtesa kombëtare vetëm sepse kanë kaluar dekada dhe se ashtu i teket, qoftë edhe një poete.
Sa herë e kam thenë e shkruar se, pikërisht, këtu qëndron përgjegjësia e politikës shqiptare. Frank Shkreli: Nuk mund të hesht për krimet e komunizmit! | Gazeta Telegraf –Pas rënies së komunizmit, Shqipëria pati mundësinë të ndërtonte një proces të gjerë dhe të qëndrueshëm të përballjes me të kaluarën e saj komuniste. Por ky proces ka mbetur i paplotë dhe shpesh është trajtuar në mënyrë të fragmentuar e të politizuar, nga udhëheqsit më të lartë të shtetit dhe të qeverive shqiptare, e deri te “poetja” e Lushnjes.  Përgjegjësia nuk mund t’i ngarkohet vetëm një partie apo një qeverie. Përgjatë 35 viteve kanë qeverisur forca të ndryshme politike dhe të gjitha kanë pasur mundësinë të kontribuojnë në ndërtimin e një kulture të qëndrueshme të kujtesës, siç kanë bërë shumica e vendeve ish-komuniste të Evropës lindore.  Jam shprehur shpesh se përgjegjësia është më e gjerë. Frank Shkreli: Shqipëria të dënojë zyrtarisht vra.sjet makabër të komunizmit | Gazeta Telegraf.  Është përgjegjësi e klasës politike të tranzicionit.  Është përgjegjësi e institucioneve të arsimit dhe kulturës. Është përgjegjësi e historianëve, intelektualëve dhe mediave.  Dhe, mbi të gjitha, është përgjegjësi e shtetit që brezat e rinj të mos e mësojnë komunizmin nga legjendat, nostalgjia apo propaganda, por nga dokumentet, dëshmitë dhe faktet.  Sepse aty ku mungon historia e vërtetë, lind miti.  Dhe aty ku mungon kujtesa, nostalgjia mund të gjejë terren.  Kjo është arsyeja pse ngjarje të tilla si ajo në Lushnjë nuk duhen parë si çështje të vogla kulturore. Ato janë një sinjal se përballja e shoqërisë shqiptare me të kaluarën komuniste ende nuk ka përfunduar.  Përballja me të kaluarën komuniste, nuk është hakmarrje, është kujtesë. Frank Shkreli: Lavdi grave të qendresës anti-komuniste shqiptareKa ardhur koha që Shqipëria dhe politika të bëjnë një dallim të qartë.  Përballja me krimet e komunizmit nuk është hakmarrje ndaj atyre që kanë menduar ndryshe.  Nuk është luftë kundër një brezi. Nuk është përpjekje për të fshirë historinë. Përkundrazi. Është përpjekje për ta vendosur historinë në vendin e saj.  Një shoqëri demokratike nuk ka pse të ketë frikë nga e vërteta. Ajo duhet të jetë në gjendje të shohë edhe faqet më të errëta të historisë së saj pa i zbukuruar dhe pa i fshehur.  Nëse Shqipëria dëshiron të ecë përpara, duhet t’u japë hapësirë edhe zërave të viktimave të diktaturës. Duhet të ruajë dokumentet, të kujtojë viktimat, të edukojë brezat dhe të krijojë institucione ku historia mund të studiohet pa ndërhyrje politike.  Sepse një komb që nuk njeh vuajtjet e veta rrezikon t’i relativizojë ato.  Dhe kur krimet relativizohen, rruga drejt nostalgjisë bëhet më e shkurtër.  Frank Shkreli: Klasa politike në Shqipëri dhe në Kosovë po tradhëton shpresën dhe besimin e shqiptarëve për të ardhmen | Gazeta Telegraf
Shumë mire që rasti i Lushnjes të tërheq vëmendje e publikut, por kjo çeshtje nuk duhet të mbetet në Lushnje. Pyetja duhet t’i drejtohet çdo bashkie, çdo biblioteke, çdo muzeu, çdo shkolle dhe çdo institucioni public, Akademia e Shkencave e universitetet:  Çfarë mesazhi u përcjellet brezave për diktaturën komuniste?
A po u mësojmë se liria dhe demokracia janë vlera që duhet të mbrohen?  A po u tregojmë se çfarë ndodh kur një parti, një ideologji dhe një udhëheqës vendosen mbi individin dhe mbi të drejtat e tij?  A po u tregojmë historinë e atyre që vuajtën?  A po i ruajmë dëshmitë e tyre?  Apo po lejojmë që boshllëkun ta mbushë nostalgjia?  Këto janë pyetje që nuk mund të shmangen më.  Pas 35 vitesh, Shqipëria nuk ka nevojë për një luftë të re politike mbi komunizmin. Ka nevojë për një konsensus demokratik mbi faktin se krimet dhe shkeljet e të drejtave të njeriut nuk mund dhe as nuk duhet të relativizohen nga nostalgjia politike, sidomos kur ky relativizim praktikohet nga nivelet më të larta politike, akademike dhe institucionale të Shqipërisë. Shqipëria ka ende plagë të pambyllura me të kaluarën e saj komuniste.  Ish i burgosuri i regjimit komunist të Enver Hoxhës, Profesori i ndjerë Sami Repishti do u thonte se me relativizimin e krimeve të komunizmit po lëndoni gjithnjë “plagët tona të hapuna” SAMI REPISHTI – JU LUTEMI, MOS LËNDONI PLAGËT TONA TË HAPUNA! – Dielli | The Sun
Të rinjtë shqiptarë duhet të kenë mundësi ta studiojnë komunizmin pa propagandë, por edhe pa harresë, siç po ndodhë edhe në Shtetet e Bashkuara.  Dhe kjo nuk mund të jetë detyrë vetëm e familjeve të ish-të përndjekurve.  Është detyrë dhe përgjegjësi e shtetit. Shikoni botën rreth jushFrank Shkreli: Kur historia e komunizmit hyn në klasat amerikane | Gazeta Telegraf.  Është detyrë e gjithë shoqërisë.  Është detyrë e kujtesës kombëtare.  Sepse e ardhmja nuk ndërtohet duke harruar të kaluarën.  Ndërtohet duke e njohur atë.  Dhe nëse sot diktatori mund të rikthehet në vargje si “yll” e “dritë”, brenda një institucioni publik, ndoshta kjo duhet të na bëjë të kuptojmë se problemi nuk është vetëm nostalgjia e disa individëve.  Problemi është se 35 vjet nuk kanë mjaftuar për ta bërë kujtesën e diktaturës një pjesë të qëndrueshme të ndërgjegjes demokratike të Shqipërisë.  Kjo është një përgjegjësi që politika dhe institucionet shqiptare nuk mund ta shtyjnë më, pafundësisht. Sepse një vend që nuk përballet me të kaluarën e vet e ka më të vështirë të ndërtojë një të ardhme të sigurt demokratike. Për ata që kanë sy për të parë dhe veshë për të dëgjuar, ky fakt po shihet çdo ditë në  rrugët e Tiranës dhe mbarë Shqipërisë, po shihet, sidomos, në largimin masiv të rinisë shqiptare nga vendlindja.  Shqipëria dhe Kombi shqiptar kanë nevojë për një pajtim kombëtar.  Frank Shkreli*: Pajtimi kombëtar, mbi të gjitha! | Gazeta Telegraf   E kaluara komuniste nuk zhduket duke e heshtur ose duke e injoruar atë. Se, do s’do  ajo rikthehet — ndonjëherë edhe në vargje, madje edhe në një bibliotekë publike si ajo e Lushnjes, ditët e fundit.  Kujtesa historike pra, nuk është pronë private, por është e të gjithëve. Dhe diktatura nuk bëhet më e butë as më pak diktaturë, vetëm se për ‘të shkruhen vargje.
Një bibliotekë publike duhet të jetë shtëpi e librit. Jo strehim i nostalgjisë për diktaturën kriminale komuniste pothuaj gjysëm shekullore.

Gjykata Speciale  & Pohimet Deviante

0

Nga: Besim Prishtina

Në procesin përfundimtar të leximit dhe shqiptimit të dënimit të zhvilluar kundër 4 liderëve të UÇK-së, vëmendjen ma morën disa pohime akuzuese absurde të gjykatës sikurse:

”UÇK  ishte themeluar para fillimit të luftës”!

Gjykata Speciale nuk e ka mandatin të caktojë kur ka filluar lufta në Kosovë. Parlamenti i tashëm dhe parlamentet e kaluara të zgjedhura në mënyre demokratike e kanë mandatin dhe mundësinë të e përcaktojnë se kur ka filluar lufta në Kosovë.

Besoj se në bazë të fakteve historike lufta në Kosovë ka filluar në ditën kur Kosova si pjesë e Shqipërisë u çlirua nga perandoria otomane më 1912, me shpalljen e pavarësisë Shqiptare.

Kosova ishte pjesë e pavarësisë më 1912 por u sulmua nga Sërbia dhe Mali i Zi, dhe lufta 6 vjeçare për okupimin e Kosovës “përfundoi” me 1 dhjetor 1918, kur forcat europiane (ENTANTA) pas përfundimit të luftës botërore e themeluan shtetin Mbretëria SKS, dhe me dhunë e futën Kosovën në SKS (së bashku me kryeqytetin e Kosovës, Shkupin).

Shteti SKS mbijetoi deri me 1941 kur u shpërbë me themelimin e Kroacisë, si dhe me çlirimin e teritoreve të okupuara Shqiptare që u bënë Shqipëri (1941-1945). Jugosllavia u ri-themelue në 1945 me ndihmën e forcave komuniste të BRSS dhe RFPJ, në të cilin shtet me dhunë u futën: Sllovenia, Kroacia, Bosna, Mali i Zi, Maqedonia, dhe Kosova që poashtu me dhunë u bë autonomi në SR (10 korrik 1945).

RSFJ u shpërbë kur njësitë federative patën mundësi demokratike (1991) të vendosin statusin e tyre, dhe u krijuan shtetet: Sllovenia, Kroacia, BeH, Maqedonia, Mali i Zi,  dhe Kosova (2008).

Në 2002, RFJ e ndryshoi emrin në SeMZ, dhe u shpërbë me 2005. Në momentin e shpalljes të pavarësisë në 2008, Kosova ishte teritor nën protektorat të NATO-s, dhe e administruar nga UNMIK-u.

Rrjedhimisht Kosova nuk ishte në luftë prej 5 marsit 1998, prej 24 marsit 1999, prej 28 shkurtit 1989, prej 10 korrikut 1945, mirepo ishte në lufte për liri prej vitit 1912 deri në 12 qershor 1999.

UÇK nuk është themeluar para lufte siq pohonte gjykata speciale, por gjatë luftës (1912-1999), sepse Shqiptarët e Kosovës asnjë ditë në periudhën 87 vjeçare s’kanë dashtë të jetojnë të okupuar, por të lirë dhe të pavarur.

Gjykata speciale ka mandatin të caktojë përgjegjësi ligjore ekskluzivisht nga kompetencat që ky ligj i përcakton, dhe s’ka përgjegjësi ndaj asnjë ligji të shtetit i cili 2 here u themelue me dhunë, (1918 dhe 1945) dhe 2 here u shpërbë me vullnetin e banorëve të saj (1941 dhe 1991).
Gjykatësit pohuan se UÇK ka vra edhe njerëz pa uniformë duke paragjykuar se njerëzit civilë nuk janë armiqë të lirisë, ose nuk janë pjesë e forcave terrorizuese.

Shumë civil ishin formalisht civil, por realisht ishin pjesëtarë të ushtrisë dhe policisë të RFJ që masakronte popullatën. Shteti i RFJ i vrau 6 të rinj të nacionalitetit Sërb në 1998 (rasti PANDA në Pejë), për t’i fajësue Shqiptarët, dhe si pasojë të arsyetohen masakrat e planifikuara ndaj Shqiptarëve. Krimi u krye nga “civilët”.

Shumë vrasje që i atribuohen UÇK-së, besohet se janë bërë nga nga persona “civil” të shtetit RFJ.

Pohimi i Gjykatës Speciale se “UÇK i ka pasë burgjet jo-ligjore” është poashtu trillim perfid politik. Nëse burgu i UÇK-së ka qenë jo-ligjor, atëhere edhe UÇK paska qenë jo-ligjore dhe pjesëtarët e saj paskan kryer vepër jo-ligjore sepse nuk e paskan regjistruar UÇK-në si organizatë çlirimtare, në administratën e shtetit të RFJ, i cili okuponte Kosovën.

Në burgjet e UÇK-së thelbesore është: a ka pasë abuzime apo krime, e jo a ka qenë jo-ligjore.
Nëse burgu cilësohet si jo-ligjor, atëhere, edhe nëse trajtohet një i arrestuar-ndaluar, si në hotel super luksoz, prap është vepër jo-ligjore.

Çfarë pritshmërie paskan pasë gjykatësit e speciales? Që UÇK të ndërtojë burg me standarde të larta, të kërkojë leje ndërtimi nga organet shtetërore okupuese për ndërtim të burgut, dhe pasi të e merr lejen dhe të e ndërton burgun, me ftue komisionin shtetror të RFJ-së me ia dhënë lejen për për përdorim, pas kontrollimit teknik të burgut?

Ose gjykatësit kanë menduar se UÇK-ja duhet të ketë burgun ligjor të ngjajshëm me burgun “ligjor” Dubrava ku u vranë 160 shqiptarë të burgosur politik, të vrarë sipas ligjeve të RFJ? Për këtë krim ”ligjor” ende ska të dënuar, sepse është krim “ligjor”.

Gjykata speciale nuk e ka përmend, as evidentuar, as cilësuar aktin humanitar të UÇK-së, kur në vitin 1998 UÇK-ja i liroi 8 ushtarë të burgosur të RFJ-së, të cilët me ndërmjetësimin ndërkombëtar (William Walker, USA) u liruan. Ky veprim humanitar ishte mirëpritur nga NATO dhe BE.

UÇK-ja ka luftuar për liri dhe për themelimin e shtetit në të cilin shtet do të kishte liri, demokraci dhe zhvillim ekonomik për banorët e të gjitha etnive. Këto qëllime u arritën me luftën e saj, dhe ndihmën epokale, madhështore të Amerikës dhe Britanisë (NATO).

Si rezultat i këtyre të arriturave epike, sot Kosova ka edhe burgje me standarde të larta, të cilat burgje janë pasardhëse të atyre burgjeve që funksiononin gjatë luftës, në kuadër të rrethanave të atëhershme të rënda okupuese.

UÇK ka qenë ushtri çlirimtare dhe legjitime, çë ka funksionuar edhe sipas ligjit natyror të instiktit njerëzor për liri dhe vetëmbrojtje.
UÇK-ja ka vepruar poashtu sipas ligjit të ”aksionit dhe reaksionit” ku në aksion ishte brutaliteti vrastar okupues i RFJ-së, ndërsa reaksion ishte UÇK-ja, e cila bënte përpjekje monumentale “davidiane” për çlirim prej ‘goliatit”.

Duke i kalkuluar rrethanat jashtzakonisht të vështira në Kosovë, mund të konkludohet se UÇK ishte: ndërmarrje legjitime madhëdhështore e kombit Shqiptar në Kosovë për çlirim.

Ndërsa gjykata speciale poshtërsisht e ka cilësue UÇK-në si ndërmarrje kriminele duke u bazuar në fjalorin politik të ish RFJ. Fatkeqësisht ngjajshëm e kanë cilësue UÇK-në edhe disa individ që mentalisht janë: “banorë spiritual” të Sindromit të Stokholmit, e fizikisht janë banorë në KS.

Meqenëse gjykata speciale i dënoi 4 liderët, në emër të shtetit të Kosovës, ndoshta do të ishte një solucion çë Kosova, të e themelojë komision shtetror për vlerësimin e komplet procesit gjyqësor, sepse ligji u keqpërdorë me thyerje ligjore, si dhe devijoi nga qëllimi për të cilin është themeluar, në bazë të intrigave koruptive të një Dick-u monstruoz nga Zvicra.

Gjykata më shumë mirrej me cilësimin e legjitimitetit të UÇK-së se sa me veprimet  kriminele eventuale të saj.

Pastaj në bazë të të gjeturave të komisionit, të bëhen rekomandimet për veprime të mëtejshme, deri në ndryshim apo abrogim të ligjit. Sepse ai që e ka miratuar ligjin, ai mundet të e ndryshojë ose abrogojë ligjin.

P.S.
Me stërzgjatjen e procesit gjyqësor u vërtetua arsyeja pse e korruptuara e OKB-së vajtuese, Carla Del Ponte në 2007, kërkonte të shtyhet pavarësia e KS deri të përfundojnë proceset e gjykatave ndërkombtare për krime lufte…

Shtator 2026

Clinton e shpëtoi, Bush e pavarësoi, Obama e kushtëzoi

0
Gjykata Speciale dhe çasti kur Kosova zbuloi kufijtë e sovranitetit të saj
____
Në historinë e shteteve të vogla, humbjet më të rënda nuk ndodhin gjithmonë me pushtim ushtarak ose me ndryshim kufijsh. Ndonjëherë ato ndodhin në sallën e parlamentit, kur një shtet, nën trysninë e aleatëve prej të cilëve varet, pranon një institucion që ligjërisht mban emrin e tij, por politikisht dhe praktikisht vepron jashtë kontrollit të tij të zakonshëm.
Për Kosovën, tri administrata amerikane përfaqësojnë tri faza të historisë së saj moderne. Bill Clintoni e trajtoi Kosovën si provë morale për Perëndimin: a do të lejohej spastrimi etnik në fund të shekullit XX, apo fuqia ushtarake e NATO-s do të vihej në mbrojtje të një popullsie të dëbuar? George W. Bushi e trajtoi Kosovën si çështje që duhej zgjidhur: statusi i saj nuk mund të mbetej peng i pafundësisë diplomatike dhe vetos ruse. Barack Obama e trashëgoi Kosovën si shtet të shpallur, por e trajtoi gjithnjë e më shumë si dosje stabiliteti, dialogu dhe disiplinimi institucional.
Ky dallim nuk është antiamerikanizëm dhe as nostalgji partiake amerikane. Është dallim ndërmjet tri doktrinave: ndërhyrjes për ta ndalur katastrofën, vendosmërisë për ta përmbyllur statusin dhe menaxhimit të një konflikti të papërfunduar. Pikërisht kalimi nga doktrina e dytë te e treta e shpjegon më mirë lindjen e Gjykatës Speciale sesa çdo teori e fshehtë.
Kështu duhet analizuar votimi i 3 gushtit 2015 për Dhomat e Specializuara. Ai ndodhi gjatë mandatit të dytë të Presidentit Barack Obama. Joe Biden ishte nënpresident, John Kerry sekretar i Shtetit dhe Tracey Ann Jacobson ambasadore amerikane në Kosovë. Prandaj, Gjykata Speciale nuk është produkt i periudhës së Donald Trumpit dhe as një improvizim i mëvonshëm evropian. Ajo u krijua me përkrahjen aktive të administratës Obama–Biden, të diplomacisë amerikane dhe të Bashkimit Evropian.
Ky fakt duhet të hyjë në historinë politike të Kosovës, por pa u shndërruar në parullë. Të thuhet se administrata Obama ishte “varri i shtetësisë së Kosovës” është metaforë e fuqishme, por si pohim absolut është e pambrojtshme. Administrata Obama e trajtoi Kosovën si republikë të pavarur, vazhdoi ndihmën amerikane dhe mbështeti integrimin e saj euroatlantik. Në dhjetor 2015, Kerry deklaroi në Prishtinë se sillte përshëndetjet e Obamës dhe “angazhimin e fuqishëm e të vazhdueshëm” të Shteteve të Bashkuara ndaj Republikës së pavarur të Kosovës. Ai tha gjithashtu se Washingtoni nuk do të mbështeste marrëveshje që do të rrezikonte sovranitetin, sigurinë ose pavarësinë e saj. Deklarata e John Kerryt në Prishtinë, 2 dhjetor 2015
Por në të njëjtën paraqitje Kerry kërkoi që Kosova ta përmbushte zotimin për krijimin e një gjykate të veçantë për çështjet e dala nga lufta. Në këtë kontrast qëndron paradoksi i administratës Obama: SHBA-ja deklaronte se e mbronte sovranitetin e Kosovës, ndërsa njëkohësisht kërkonte prej saj ta ushtronte sovranitetin duke pranuar kufizimin e tij.
Clinton dhe Bush: nga shpëtimi te shtetësia
Më 24 mars 1999, Presidenti Clinton e arsyetoi ndërhyrjen e NATO-s me nevojën për mbrojtjen e njerëzve të pafajshëm dhe parandalimin e një lufte më të gjerë. Më 10 qershor, ai njoftoi se ushtria dhe policia serbe po tërhiqeshin dhe se rreth një milion të dëbuar mund të ktheheshin. Ishte një përdorim i fuqisë amerikane jo për aneksim territori, por për t’ia hequr një aparati shtetëror mundësinë e vazhdimit të dëbimit masiv. Fjalimi i Clintonit, 24 mars 1999, Fjalimi i 10 qershorit 1999
Clintoni nuk ia dha Kosovës pavarësinë, por krijoi kushtet pa të cilat ajo do të ishte e paimagjinueshme: largimin e forcave serbe, kthimin e refugjatëve dhe vendosjen e një pranie ndërkombëtare të sigurisë. Për shqiptarët e Kosovës, kjo nuk është mitologji diplomatike; është kujtesë e mbijetesës.
Bushi shkoi një hap më tej. Në Tiranë, më 10 qershor 2007, ai deklaroi se pavarësia ishte qëllimi dhe se procesi duhej shtyrë përpara. Kur Kosova e shpalli pavarësinë, ai i shkroi Presidentit Fatmir Sejdiu se Shtetet e Bashkuara e njihnin Kosovën si “shtet të pavarur dhe sovran”. Kjo ishte më shumë se gjuhë diplomatike: ishte përdorimi i autoritetit amerikan për ta bërë shtetësinë e Kosovës fakt ndërkombëtar, pavarësisht kundërshtimit të Moskës dhe Beogradit. Deklarata e Bushit në Tiranë, Letra e njohjes, 18 shkurt 2008
Këtu duhet vendosur standardi i krahasimit. Clintoni e pyeti se çfarë duhej bërë për ta ndalur katastrofën. Bushi e pyeti se çfarë duhej bërë për ta përmbyllur statusin. Nën Obamën, pyetja ndryshoi: çfarë duhej bërë që Kosova dhe Serbia të menaxhoheshin pa e destabilizuar rajonin?
Obama: nga shtetndërtimi amerikan te administrimi evropian
Kosova e administratës Obama u bë kryesisht çështje stabiliteti rajonal, dialogu me Serbinë, sundimi të ligjit dhe menaxhimi evropian.
Ky ndryshim nuk do të thotë se Washingtoni e braktisi Kosovën. Do të thotë se ajo pushoi së qeni prioritet i rendit të parë. Vëmendja strategjike amerikane ishte e përqendruar te Afganistani, Iraku, Pranvera Arabe, Siria, marrëveshja bërthamore me Iranin, marrëdhëniet me Rusinë dhe, pas vitit 2014, lufta në Ukrainë. Dosja e Kosovës iu delegua në masë të madhe Bashkimit Evropian. Dialogu me Serbinë u zhvillua nën ndërmjetësimin e Brukselit; përparimi i Kosovës matej gjithnjë e më shumë me gatishmërinë për marrëveshje dhe më pak me konsolidimin e njohjes së saj ndërkombëtare.
Vetë vizita e Kerryt e ilustroi hierarkinë e re. Ai kërkoi falje për qëndrimin e shkurtër në Prishtinë dhe shpjegoi se po udhëtonte drejt Beogradit për takimin e OSBE-së. Mesazhi nuk ishte armiqësor, por ishte domethënës: Kosova nuk ishte më qendra e një projekti strategjik amerikan; ajo ishte njëra palë e një procesi rajonal që duhej administruar.
Prandaj nuk është shkencërisht e saktë të thuhet pa kriter matës se administrata Obama i kushtoi Kosovës “më pak rëndësi se çdo administratë tjetër”. Por mund të argumentohet bindshëm se nën Obamën, politika amerikane kaloi nga përmbyllja e shtetësisë së Kosovës te menaxhimi i papërfundueshmërisë së saj. Pesë shtete të BE-së vazhduan të mos e njihnin Kosovën; anëtarësimi në OKB dhe NATO mbeti i bllokuar; ndërsa dialogu me Serbinë prodhoi detyrime të reja për Kosovën pa sjellë njohjen serbe.
Biografia politike e Obamës në Illinois dhe prania e një komuniteti aktiv serbo-amerikan në Chicago mund të shpjegojnë njohjen e tij me pikëpamje të ndryshme ballkanike, por nuk provojnë kapjen e politikës amerikane. Obama veproi në të njëjtën arenë politike me guvernatorin me prejardhje serbe Rod Blagojevich dhe, pas zgjedhjeve paraprake të vitit 2002, e mbështeti fushatën e tij për guvernator. Megjithatë, marrëdhënia e tyre më vonë u ftoh; ndërsa çështja penale e Blagojevichit lidhej edhe me përpjekjen për të përfituar nga emërimi në vendin e Senatit të lënë nga Obama. Washington Post, Departamenti amerikan i Drejtësisë
Nuk ka prova publike të mjaftueshme se një rrjet i organizuar donatorësh serbo-amerikanë e financoi në mënyrë përcaktuese Obamën ose bleu politikën e tij për Kosovën. Prejardhja etnike e donatorëve nuk mund të shndërrohet vetvetiu në provë politike. Për të ngritur një përfundim të tillë do të duheshin shuma të identifikueshme, ndërmjetësues, komunikime, kërkesa konkrete dhe një lidhje e provueshme me vendimmarrjen. Pa to, hipoteza mund të shtrohet për hulumtim, por jo të paraqitet si fakt. Argumenti më i fortë mbetet strukturor: prioritetet globale të Washingtonit ndryshuan, dosja iu delegua Evropës dhe stabiliteti me Serbinë mori përparësi ndaj përmbylljes së sovranitetit të Kosovës.
Vota që e shndërroi sovranitetin në instrument kundër vetvetes
Kuvendi e refuzoi fillimisht amendamentin kushtetues më 26 qershor 2015. Pas trysnisë intensive diplomatike, çështja u rikthye dhe u miratua më 3 gusht me 82 vota pro, 5 kundër dhe 1 abstenim. Me Amendamentin nr. 24 u shtua neni 162 i Kushtetutës dhe u miratua Ligji nr. 05/L-053. Kështu, një mekanizëm me seli në Hagë, me gjyqtarë dhe prokurorë ndërkombëtarë, mori kompetencë mbi ngjarje të viteve 1998–2000. Neni 162 i Kushtetutës, Ligji nr. 05/L-053
Në vitet 1998–1999 Kosova nuk ishte shtet i pavarur. Prandaj ligji i vitit 2015 nuk mund të krijojë prapaveprueshëm as shtetësi, as krime të reja. Ai vetëm i dha gjykatës së krijuar më vonë kompetencë për t’i shqyrtuar ato ngjarje, ndërsa përgjegjësia penale duhet të mbështetet në norma që ekzistonin në kohën e veprës, përfshirë të drejtën ndërkombëtare zakonore. Pikërisht këtu shfaqet paradoksi: Republika e Kosovës u detyrua të përdorte sovranitetin e fituar më 2008 për të krijuar një gjykatë mbi një periudhë kur ajo nuk ekzistonte ende si shtet i pavarur.
Formalisht, kjo ishte shenjë kompetence shtetërore. Strategjikisht, ishte pranim se institucionet e zakonshme të Kosovës, UNMIK-u dhe EULEX-i nuk konsideroheshin të mjaftueshme ose të besueshme për ta kryer detyrën. Por as UNMIK-u, i cili kishte autoritet të gjerë pas vitit 1999, dhe as EULEX-i, i cili mori përgjegjësi ekzekutive në drejtësi pas vitit 2008, nuk iu nënshtruan një shqyrtimi të krahasueshëm publik për hetimet e humbura, provat e paruajtura ose rastet e pazgjidhura.
Kështu u krijua një pabarazi institucionale: Kosova mori barrën kushtetuese dhe politike të një gjykate të jashtëzakonshme, ndërsa misionet ndërkombëtare që kishin administruar drejtësinë mbetën kryesisht jashtë bankës së llogaridhënies.
Drejtësi individuale, pasojë shtetërore
Në të drejtën penale, fajësia është individuale. Dënimi i një ish-udhëheqësi nuk është dënim i një populli, i UÇK-së në tërësi ose i Republikës së Kosovës. Por në politikën ndërkombëtare, aktgjykimet nuk qëndrojnë të izoluara në dosje. Ato hyjnë në diplomaci, në tekstet historike dhe në propagandën e kundërshtarëve.
Kjo është arsyeja pse argumenti se “gjykata nuk e gjykon Kosovën” është juridikisht i saktë, por politikisht i paplotë. Kur para një institucioni që mban emrin e Kosovës gjykohen ish-presidenti, ish-kryetari i Kuvendit dhe figura të tjera qendrore të luftës, pasoja reputacionale prek shtetin. Serbia e përdor atë pasojë për të relativizuar agresionin, dëbimin masiv, masakrat dhe bartjen e kufomave të shqiptarëve në varreza të fshehta brenda territorit të saj.
Tribunali për ish-Jugosllavinë kishte dokumentuar dhe gjykuar krime të forcave serbe. Por kjo nuk e përjashtonte nevojën që çdo mekanizëm i ri të lidhej me detyrime të barabarta për zbardhjen e fatit të të pagjeturve, identifikimin e varrezave dhe dorëzimin e dokumenteve shtetërore serbe. Në vend të kësaj, Kosova pranoi një gjykatë me mandat të përqendruar te pretendimet e raportit të Këshillit të Evropës, pa marrë një mekanizëm paralel po aq të fuqishëm për arkivat e Beogradit.
Këtu qëndron dështimi kryesor i elitës kosovare: jo domosdoshmërisht se pranoi parimin e drejtësisë, por se nuk e shndërroi pranimin në negociatë për drejtësi të barabartë.
A kishte alternativë në Këshillin e Sigurimit?
Në vitin 2015 u paralajmërua se, nëse Kuvendi nuk do ta krijonte gjykatën, çështja mund të kalonte në Këshillin e Sigurimit të OKB-së. Një tribunal i tillë ishte juridikisht i mundshëm; Këshilli kishte krijuar me Rezolutën 827 Tribunalin për ish-Jugosllavinë. Një gjykatë e OKB-së mund të pajisej me kompetencë për krimet e të gjitha palëve dhe me fuqi për t’u kërkuar shteteve dokumente e prova. Rezoluta 827, Statuti i Tribunalit, neni 29
Megjithatë, kjo nuk ishte e garantuar. Do të kërkohej një rezolutë dhe mungesa e vetos nga SHBA-ja, Rusia, Kina, Franca dhe Britania. As njohja e Kosovës si shtet nuk do të vinte automatikisht nga krijimi i një gjykate. Mandati mund të formulohej brenda kornizës së Rezolutës 1244 dhe të mbetej neutral ndaj statusit.
Por pikërisht këtu lind pyetja që nuk është hetuar sa duhet: a ishte paralajmërimi për Këshillin e Sigurimit një alternativë reale dhe e gatshme, apo instrument presioni për t’i siguruar votat në Kuvend? Përgjigjja nuk mund të gjendet në deklaratat e politikanëve pas ngjarjes. Ajo kërkon publikimin e komunikimeve diplomatike, memorandumeve, procesverbaleve dhe vlerësimeve juridike të viteve 2014–2015.
Jo varri i shtetit, por varri i një iluzioni
Administrata Obama nuk e varrosi juridikisht shtetin e Kosovës. SHBA-ja vazhdoi ta njihte, ta ndihmonte dhe ta deklaronte publikisht përkushtimin ndaj pavarësisë së saj. Një op-ed serioz nuk duhet ta mohojë këtë fakt.
Por viti 2015 mund të përshkruhet si varri i iluzionit se Kosova kishte arritur sovranitet të plotë dhe të pakushtëzuar. Votimi tregoi se një shtet mund të jetë i njohur nga më shumë se njëqind vende dhe përsëri të mos ketë fuqi të barabartë negociuese me aleatët e tij. Ai tregoi gjithashtu se një elitë e varur nga legjitimiteti ndërkombëtar mund të pranojë një barrë historike pa kërkuar reciprocitet institucional.
Përgjegjësia ndahet në tri nivele. Administrata Obama dhe BE-ja mbajnë përgjegjësinë politike për projektimin dhe imponimin diplomatik të këtij modeli. Elita e Kosovës mban përgjegjësinë kushtetuese sepse e votoi pa siguruar garanci të barabarta për të pagjeturit, arkivat serbe dhe përgjegjësinë e misioneve ndërkombëtare. Serbia mban përgjegjësinë për krimet e dokumentuara të aparatit të saj shtetëror dhe për çdo informacion që vazhdon të mbahet i mbyllur.
Prandaj Kosova nuk duhet ta shndërrojë këtë debat as në antiamerikanizëm, as në “Obamaizëm”. Mirënjohja ndaj Amerikës nuk kërkon pagabueshmërinë e çdo administrate amerikane. Po kështu, kritika ndaj një administrate nuk e zhbën miqësinë me kombin që, nën Clintonin, ndihmoi në ndaljen e spastrimit etnik dhe, nën Bushin, njohu Republikën e Kosovës si shtet të pavarur e sovran.
Miqësia me Shtetet e Bashkuara është interes jetik dhe pjesë e kujtesës historike të Kosovës. Por një aleancë e pjekur nuk ndërtohet me adhurim personal ndaj presidentëve. Ajo kërkon aftësinë për të falënderuar Clintonin, për të nderuar vendosmërinë e Bushit dhe njëkohësisht për ta shqyrtuar kritikisht administratën Obama kur politika e saj prodhoi pasoja të pabarabarta për sovranitetin kosovar.
Kuvendi duhet të krijojë një komision dokumentues për procesin e viteve 2014–2015; institucionet duhet të kërkojnë publikimin e komunikimeve relevante nga Kosova, SHBA-ja dhe BE-ja; dhe çdo marrëveshje e ardhshme me Serbinë duhet të përmbajë detyrime të matshme për arkivat, varrezat masive dhe të pagjeturit.
Clintoni ndihmoi që Kosova të mbijetonte. Bushi ndihmoi që ajo të bëhej shtet. Obama nuk e zhbëri atë shtet, por politika e tij ndihmoi në institucionalizimin e sovranitetit të kushtëzuar. Ky është dallimi që historia duhet ta ruajë pa urrejtje dhe pa kult personaliteti.
Shtetësia nuk vdes vetëm kur një flamur ulet. Ajo dobësohet edhe kur shteti humb aftësinë për të përcaktuar kushtet e drejtësisë që zhvillohet në emrin e tij. Viti 2015 nuk ishte fundi i Kosovës. Ishte paralajmërimi se pavarësia e shpallur nuk është e njëjtë me sovranitetin e ushtruar—dhe se aleancat, sado jetike, nuk mund ta zëvendësojnë përgjegjësinë e elitës kombëtare për të negociuar në emër të historisë, viktimave dhe dinjitetit të shtetit.
Më 21 shtator 2026

Vigan Berisha, Konsull i përgjithshëm i Kosovës në Zvicër, ia ndanë poetit dhe njërit prej udhëheqësve të demonstratave të marsit 1981, Sak Mujit, Dekoratën e Pavarësisë së Kosovës

0

Sak Muji, Zvicër

(Sylë Mujaj)
_____
ÇAST QË MA MBUSHI ZEMRËN: U NDEROVA ME DEKORATËN E PAVARËSISË SË KOSOVËS
____
Sot përjetova një nga ato çaste që nuk harrohen sa të jetë jeta.
Në një takim të ngrohtë e solemn, konsulli i përgjithshëm i Republikës së Kosovës, z. Vigan Berisha, ma ndau Dekoratën e Pavarësisë së Kosovës, një nderim që ma mbushi zemrën me krenari, mall e emocione të papërshkrueshme.
Në këtë çast të veçantë ishin të pranishëm edhe Fatmir Veseli, biri i Reçakut krenar dhe dëshmitar i dhimbjes e i qëndresës sonë kombëtare, si dhe Avni Zejnullahu, përfaqësues i Konsullatës së Republikës së Kosovës.
Teksa e mbaja dekoratën në duar, para syve m’u kthye i gjithë rrugëtimi im: vitet e rinisë, përndjekjet, sakrificat, shokët e idealit dhe të gjithë ata që vepruan pa kursyer asgjë për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.
Këtë dekoratë nuk e përjetova vetëm si nderim për emrin tim. E pranova si mirënjohje për një brez të tërë që e deshi Kosovën me zemër, që vuajti për të dhe që nuk u përkul as në ditët më të rënda.
E pranova edhe në emër të Klinës sime, të familjes, të miqve e bashkëveprimtarëve dhe të gjithë atyre që besuan se një ditë Kosova do të bëhej e lirë dhe shtet i pavarur.

Kjo dekoratë m’i solli në kujtesë dëshmorët e kombit, familjet e tyre dhe të gjithë ata që dhanë jetën që ne sot ta ngrisim flamurin tonë të lirë. Pa gjakun dhe sakrificën e tyre, as liria dhe as pavarësia nuk do të ishin të mundura.
Mirënjohje të thellë konsullit Vigan Berisha për këtë vlerësim, si dhe Fatmir Veselit e Avni Zejnullahut, të cilët e bënë edhe më të paharrueshëm këtë çast.
Dekorata do të ruhet me krenari, por mbi të gjitha si amanet që të vazhdojmë ta duam, ta mbrojmë dhe ta forcojmë Republikën e Kosovës.
Kosovë, të deshëm edhe kur na kushtove vuajtje e burgje; të duam sot të lirë dhe do të të duam deri në frymën e fundit!
Me mirënjohje dhe krenari,

TRI NGJARJE TË VEÇANTA NGA KONSULLATA E KOSOVËS NË ZYRIH

Nga takimet institucionale në Bellinzona, deri te nderimi i veçantë për veprimtarin Sak Muji
Konsullata e Përgjithshme e Republikës së Kosovës në Cyrih, e drejtuar nga Konsulli i Përgjithshëm, z. Vigan Berisha, zhvilloi dy takime të rëndësishme në Zvicër, duke dëshmuar përkushtimin e saj për forcimin e marrëdhënieve institucionale dhe lidhjeve me mërgatën shqiptare.
Në Palazzo Civico, Konsulli Vigan Berisha u prit nga Kryetari i Qytetit të Bellinzonës, z. Mario Branda. Bellinzona është kryeqyteti i Kantonit Ticino dhe një qytet ku jeton e vepron një komunitet i rëndësishëm shqiptar.
Gjatë takimit u diskutua për lidhjet e qytetit me mërgatën kosovare, për rolin dhe kontributin e saj, si dhe për mundësitë e forcimit të mëtejshëm të dialogut ndërkulturor dhe bashkëpunimit institucional. Konsulli Berisha e falënderoi Kryetarin Branda për mikpritjen dhe bashkëbisedimin miqësor.

Në vazhdën e kësaj vizite u zhvillua edhe një takim me z. Ettore Vismara, ku u shkëmbyen mendime rreth bashkëpunimit, afrimit ndërmjet njerëzve dhe vlerave që mërgata shqiptare ka krijuar ndër vite në Zvicër.
Kurora emocionale e këtyre ngjarjeve ishte nderimi që m’u bë mua, Sak Mujit, me Dekoratën e Pavarësisë së Kosovës.
Në prani të z. Fatmir Veseli, birit krenar të Reçakut, dhe z. Avni Zejnullahu nga Konsullata jonë, Konsulli Vigan Berisha ma dorëzoi këtë dekoratë të çmuar. Ishte një çast që më preku thellë dhe që do ta ruaj përherë në zemër.
Kjo dekoratë nuk është vetëm një nderim personal. Për mua, ajo mban brenda sakrificën e brezave, vuajtjet e të burgosurve politikë, gjakun e dëshmorëve, luftën e lavdishme të UÇK-së dhe përpjekjet e pandalshme të mërgatës shqiptare për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës.
Në atë çast, para syve m’u kthyen vitet e qëndresës, burgjet, dhimbjet, shokët e idealit dhe të gjithë ata që nuk u përkulën kurrë. E përjetova këtë nderim si mirënjohje edhe për bashkëveprimtarët e mi dhe për secilin shqiptar që dha një pjesë të jetës për Kosovën.
Falënderoj nga zemra Konsullin e Përgjithshëm Vigan Berisha, Konsullatën e Republikës së Kosovës në Cyrih, Avni Zejnullahun dhe Fatmir Veselin për këtë nderim të paharrueshëm.
Dekorata e Pavarësisë do të mbetet për mua një amanet: ta dua, ta mbroj dhe ta nderoj Kosovën deri në frymën e fundit!

Rroftë Republika e Kosovës!
Lavdi dëshmorëve të kombit!
Nderim i përjetshëm të gjithë atyre që sakrifikuan për lirinë!

TRE EVENTI SPECIALI DEL CONSOLATO DEL KOSOVO A ZURIGO
Dagli incontri istituzionali a Bellinzona fino allo speciale riconoscimento conferito all’attivista Sak Muji
Il Consolato Generale della Repubblica del Kosovo a Zurigo, guidato dal Console Generale, Signor Vigan Berisha, ha svolto due importanti incontri in Svizzera, testimoniando il proprio impegno nel rafforzamento delle relazioni istituzionali e dei legami con la diaspora albanese.
A Palazzo Civico, il Console Vigan Berisha è stato ricevuto dal Sindaco della Città di Bellinzona, Signor Mario Branda. Bellinzona è la capitale del Canton Ticino e una città nella quale vive e opera un’importante comunità albanese.
Durante l’incontro si è discusso dei legami della città con la diaspora kosovara, del suo ruolo e del suo contributo, nonché delle possibilità di rafforzare ulteriormente il dialogo interculturale e la collaborazione istituzionale. Il Console Berisha ha ringraziato il Sindaco Branda per la calorosa accoglienza e per il cordiale colloquio.
Nel corso della stessa visita si è svolto anche un incontro con il Signor Ettore Vismara, durante il quale sono state condivise riflessioni sulla collaborazione, sull’avvicinamento tra le persone e sui valori che la diaspora albanese ha costruito nel corso degli anni in Svizzera.
Il momento più emozionante di questi eventi è stato il riconoscimento conferito a me, Sak Muji, con l’Onorificenza dell’Indipendenza del Kosovo.
Alla presenza del Signor Fatmir Veseli, orgoglioso figlio di Reçak, e del Signor Avni Zejnullahu del nostro Consolato, il Console Vigan Berisha mi ha consegnato questa preziosa onorificenza. È stato un momento che mi ha profondamente commosso e che conserverò per sempre nel cuore.
Questa onorificenza non rappresenta soltanto un riconoscimento personale. Per me racchiude il sacrificio di intere generazioni, le sofferenze dei prigionieri politici, il sangue dei martiri, la gloriosa lotta dell’UÇK e l’instancabile impegno della diaspora albanese per la libertà e l’indipendenza del Kosovo.
In quel momento sono riapparsi davanti ai miei occhi gli anni della resistenza, le prigioni, le sofferenze, i compagni dell’ideale e tutti coloro che non si sono mai piegati. Ho vissuto questo riconoscimento anche come un segno di gratitudine verso i miei compagni di attività patriottica e verso ogni albanese che ha donato una parte della propria vita al Kosovo.
Ringrazio di cuore il Console Generale Vigan Berisha, il Consolato della Repubblica del Kosovo a Zurigo, Avni Zejnullahu e Fatmir Veseli per questo indimenticabile riconoscimento.
L’Onorificenza dell’Indipendenza resterà per me un sacro impegno: amare, difendere e onorare il Kosovo fino al mio ultimo respiro!
Viva la Repubblica del Kosovo!
Gloria ai martiri della nazione!
Onore eterno a tutti coloro che si sono sacrificati per la libertà!
Sak Muji

Shih videon e nderimit të Sak Mujit (Sylë Mujajt), njërit ndër udhëheqësit e demonstrateve të vitit 1981;

(1) Facebook

Kur Hanifja u kthye nga Siria me çertifikatë ndërkombëtare të shtatzënësisë

0
Shkruen e knon: Lirim Patrioti
_____
KUR HANIFJA SHKOI NË SIRI PËR PËRSOSJE PROFESIONALE DHE U KTHYE ME CERTIFIKATË NDËRKOMBËTARE TË SHTATZËNISË
_____
— Çka dreqin lype në Siri, oj Hanife?
— Përsosje profesionale.
— Përsosje profesionale?
— Po, në çka?
— Në pastrimin e tytave (cevave) të pushkëve të luftëtarëve të ISIS-it.
— Aha. Domethënë, në pastrimin e tytave të mëdha?
— Nuk dua të bëj diskriminim mes tytave. Pastroja edhe të mëdha, edhe të vogla.
— Të gjitha llojet?
— Të gjitha. Isha specialiste shumë fleksibile.
— Po cilat të dukeshin më interesante?
— Ato prej mishi, damarësh dhe gjaku.
— Por, Hanife, për Zotin, ato nuk janë tyta!
— Të lutem, mos e ngatërro shkencën me paragjykimet primitive. Nëse diçka mund të kalojë nëpër trekëndëshin tim magjik midis kofshëve, atëherë, shkencërisht, vetëm një tytë e tillë.
— Mirë, hallall të qoftë. Po kush ta fryu barkun?
— Njëra prej pompave të ISIS-it.
— Njëra?!
— Nuk e mbaj mend saktësisht cila. Kishin aq shumë pompa, saqë komisioni, në fund, u detyrua ta formonte një komision të posaçëm për inventarizimin e pompave.
— Mirë. Po cila ta fryu barkun më së shumti?
— Pompa e të parit të fisit.
— Si quhej i pari i fisit?
— Trungu i Lisit.
— Trungu i Lisit?!
— Kështu e quanin.
— Mirë, por a dukej vërtet si Trungu i Lisit?
— Varet nga këndi i vështrimit.
Kur e shikoja nga fundi i koqeve, të parin e fisit, më dukej si Trungu i Lisit. Kur e shikoja nga maja e kokës, më dukej si briri i lopës.
— Po me çka merrej?
— Ishte pronar i pompës së spermës.
— Njeri-pompë?
— Mos u trego provincial. Kjo është terminologji moderne profesionale siriane.
— Dhe çfarë mësove atje?
— Se në jetë asgjë nuk është ashtu siç duket.
— Për shembull?
— Një tytë mund të jetë e pushkës, e mishit ose e fisit.
Një tjetër pompë mund të jetë e zakonshme, por mund t’i përkasë prapëseprapë të parit të fisit, i cili njëkohësisht është edhe Trungu i Lisit.
— Dhe kur e kuptove gjithë këtë?
— Atë ditë kur barku im mori certifikatën ndërkombëtare të shtatzënisë.
— Hanife, ti je një mrekulli.
— Nuk jam kurrfarë mrekullie. Thjesht e kam kryer një trajnim profesional.
–Po a nuk do të ishte më mirë sikur t’ia kishe pastruara tytën e pushkës Bajram Currit ose Gjergj Elez Alisë ?
Të thashë që në fillim, unë nuk e diskriminoj askënd, kryesorja të ketë pushkë dhe tytë.
– Të lumtë Hanife.
Rrofshin humanizmi barazia dhe drejtësia.

Marrëzia që nga moçali ngjitet në karrigë dhe merr nënshtetësinë

0
Lirim Gashi, Prishtinë
____
Miq e mikesha,
sasia e vullnetit dhe guximit që po e dëshmojnë ditë për ditë disa mijëra shqiptarë për ta ekspozuar publikisht budallallëkun e tyre, në të gjitha fushat e politikës, kulturës, artit, letërsisë, arsimit dhe shkencës, është vërtet mbresëlënëse.
Dhe duhet pranuar: nuk është e lehtë. Duhet një lloj guximi i veçantë për të dalë para mijëra njerëzve, për ta ndezur kamerën dhe për t’ju thënë të gjithëve: “Ja ku jam. Tani do t’ju tregoj sa shumë nuk di.”
Ata e bëjnë këtë qoftë duke i shfrytëzuar mundësitë teknologjike për të zhvilluar drejtpërdrejt biseda me publikun, qoftë duke postuar videoklipe për ta magjepsur opinionin me “diturinë” e tyre — krejtësisht të krahasueshme me aftësinë e Abelard Tahirit për të lexuar e shkruar me gabime që, në rrethana normale, do të duhej të ishin të pafalshme.
Në fakt, kjo nuk është më thjesht injorancë individuale.
Kemi të bëjmë me një lloj statistike kombëtare të budallallëkut.
Dhe këtu hyjnë në skenë partitë politike.
Sepse këto parti e kanë kuptuar më herët se institucionet shkencore se edhe budallallëku është një burim natyror, sidomos kur del drejtpërdrejt nga moçali.
E mbledhin, e ushqejnë, e mbajnë gjallë, i japin mikrofon, kamerë, një vend në listën zgjedhore dhe, nëse gjithçka shkon sipas planit, edhe një karrigë në institucion.
Pra, nga moçali në listë.
Nga lista në Kuvend.
Nga Kuvendi në institucion.
Një cikël ekologjik politik pothuajse i përsosur.
Partitë e kanë shndërruar moçalin intelektual në vendvotim, ndërsa vendvotimin në një rrugë të sigurt drejt karrierës shtetërore.
Ajo që dikur konsiderohej padituri e turpshme, sot, me një librezë partie në xhep, papritur quhet “përvojë politike”.
Ajo që dikur fshihej nga turpi, sot transmetohet drejtpërdrejt në ekran me një krenari që do ta kishte zili edhe një profesor që sapo e ka zbuluar një planet të ri.
Ndërsa ai që nuk ka asgjë për të thënë, të paktën e merr një mikrofon.
Sepse edhe peizazhi politik duhet t’i shfrytëzojë burimet e veta natyrore.
Kështu, një pjesë e popullit ia ka deleguar budallallëkun e vet partive politike moçalike, ndërsa këto, me një konsekuencë të admirueshme, e kanë përcjellë këtë “pasuri” drejtpërdrejt në institucionet shtetërore.
Dhe pastaj çuditemi pse shteti funksionon kështu.
Është njësoj sikur të fusësh një kope dhish në një bibliotekë dhe, pas dy muajsh, të ankohesh se i kanë ngrënë librat.
Rezultati është pak a shumë si ai i një pordhe që sillet dy muaj rresht brenda tirqve të Hamall Tezgagjiut, duke kërkuar me dëshpërim rrugën për të dalë jashtë.
Dallimi i vetëm është se pordha, herët a vonë, e gjen rrugën për të dalë jashtë.
Budallallëku institucional jo.
Ai ka gjetur një zgjidhje shumë më komode.
Ka themeluar parti politike, i ka pushtuar listat zgjedhore, e ka siguruar karrigen institucionale dhe, për të mos pasur më probleme me kufirin,
e ka marrë edhe nënshtetësinë.

Kosova nuk do të gjunjëzohet para islamizmit

0
KOSOVA EVROPIANE NUK DO TË GJUNJËZOHET PARA ISLAMIZMIT RADIKAL!
____
Kosova është shtet evropian, demokratik dhe laik.
Ajo nuk mund të shndërrohet në terren të fanatizmit fetar, të propagandës së importuar dhe të ideologjive që e vendosin fenë mbi kombin, ligjin dhe shtetin.
Ne nuk jemi kundër besimit islam dhe as kundër shqiptarëve myslimanë. Shqiptarët e kanë ruajtur fenë si çështje shpirtërore, ndërsa kombin si shtëpinë e përbashkët.
Por jemi dhe do të mbetemi fuqishëm kundër islamizmit radikal, kundër rekrutimit të të rinjve për luftëra të huaja dhe kundër kujtdo që fyen Gjergj Kastriotin, Flamurin Kombëtar, Nënë Terezën dhe kulturën shqiptare.
Kosova nuk u çlirua nga Serbia që të pushtohet mendërisht nga ideologji ruso-serbe, arabo-ekstremiste apo neo-osmane.
Fëmijët tanë nuk janë ushtarë të ISIS-it dhe as material për laboratorët e indoktrinimit.
Ata duhet të edukohen me gjuhën shqipe, shkencën, historinë, teknologjinë dhe mendimin e lirë.
Prokuroria dhe institucionet e Kosovës duhet të hetojnë:
– financimet e dyshimta nga jashtë;
– predikuesit që nxisin urrejtje dhe ekstremizëm;
– keqpërdorimin e fëmijëve për indoktrinim;
– rekrutimin për organizata terroriste;
– çdo lidhje me BIA-n serbe ose me rrjete të tjera armiqësore.
Liria e besimit është e garantuar, por askush nuk ka liri ta terrorizojë shoqërinë, ta kërcënojë rendin kushtetues apo ta përdhosë identitetin tonë kombëtar.
Armiku ynë nuk është besimtari mysliman.
Armiku është fanatizmi që e përdor fenë kundër shqiptarit, Kosovës dhe qytetërimit evropian.
Kosova është tokë e shqiptarëve, e tolerancës dhe e lirisë.
Ajo do të ecë drejt Evropës – jo drejt errësirës së ekstremizmit!
FËMIJËT SHQIPTARË NUK JANË KURBAN TË ISIS-it!
JO! DHE JO!
Dija, identiteti kombëtar dhe dashuria për atdheun janë mburoja e fëmijëve tanë. 🇦🇱🇽🇰
LUSTRIFIKIM – DREJTËSI – LIGJ!
Sak Muji
Ish-i burgosur politik 1981–1990
Artist dhe veprimtar i çështjes kombëtare