Kreu Blog

Qendra “Gjenocidi në Kosovë-Plagë e hapur” përshëndet konsensusin që u arrit nga 99 deputetët e Kuvendit të Kosovës për miratimin e deklaratës për Aktgjykimin e Dhomave të Specializuara

Drini.us
-
0
Qendra “Gjenocidi në Kosovë-Plagë e hapur” përshëndet konsensusin që u arrit nga 99 deputetët e Kuvendit të Kosovës për miratimin e deklaratës për Aktgjykimin e Dhomave të Specializuara

GJENOCIDI NË KOSOVË – PLAGË E HAPUR

1200 Genève

Të bashkuar drejt ngadhënjimit të drejtësisë

Qendra “Gjenocidi në Kosovë-Plagë e hapur” përshëndet konsensusin që u arrit nga 99 deputetët e Kuvendit të Kosovës për miratimin e deklaratës për Aktgjykimin e Dhomave të Specializuara kundër Hashim Thaçit, Jakup Krasniqit, Kadri Veselit dhe Rexhep Selimit.

Na gëzoi fakti që përmes deklaratës së 28 shtatorit 2026, deputetët morën qëndrim të qartë dhe theksuan që asnjë aktgjykim nuk mund ta zhbëjë të vërtetën historike të luftës në Kosovë. Në këtë mënyrë ata shprehën vullnetin e qytetarëve të Kosovës për të vlerësuar aktgjykimin e 16 shtatorit si aktgjykim të padrejtë dhe hodhën poshtë si të papranueshëm përfundimin për ekzistencën e një qëllimi kriminal të përbashkët për realizimin e pavarësisë së Kosovës.

Kemi besimin e plotë se vetëm të bashkuar mund të realizohen kërkesat e deputetëve drejtuar të gjitha institucionet shtetërore të Republikës së Kosovës që të ndërmarrin të gjitha veprimet e nevojshme për mbrojtjen e së vërtetës dhe të pastërtisë së luftës çlirimtare të popullit të Kosovës dhe hartimi i një strategjie të përbashkët shtetërore, në kuadër të së cilës të bashkërendohen veprimet juridike, institucionale dhe diplomatike për mbrojtjen dhe afirmimin e së vërtetës së plotë historike mbi luftën e drejtë për liri dhe çlirim të Kosovës.

Jemi të sigurt se realizimi profesional i kërkesave të lartpërmendura do të sjellë deri te një vendim i drejtë: zhbërja e Dhomave të Specializuara dhe lirimi i pengjeve që mbahen në burgun e Scheveningenit në Hagë.

Gjenevë, 28 shtator 2026

Qendra “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur”

Në nderim dhe kujtim të prof. Basil Schader-it, 19 tetor 1951 – 10 maj 2026

Drini.us
-
0
Në nderim dhe kujtim të prof. Basil Schader-it, 19 tetor 1951 – 10 maj 2026

Nexhmije Mehmetaj, Gjenevë   

“Një poezi e mbetur si përshëndetje: “Kapellbrücke” e Ndue Sinishtajt

Ka krijime poetike që lindin nga një çast i caktuar, por që, me kalimin e kohës, fitojnë një domethënie të re. Rrethanat ndryshojnë, njerëzit largohen, ndërsa fjala e shkruar mbetet dhe, në dritën e ngjarjeve të mëvonshme, fillon të na flasë ndryshe. E tillë është sot poezia “Kapellbrücke (1367)” e poetit Ndue Sinishtaj, shkruar si një përshëndetje për prof. Basil Schader-in me rastin e daljes së tij në pension dhe e rikthyer tash, pas ndarjes së tij nga jeta më 10 maj 2026, si një homazh poetik për kujtimin dhe veprën e tij.

Në mars të vitit 2017, në Cyrih, Lidhja e Arsimtarëve dhe Prindërve Shqiptarë (LAPSH) “Naim Frashëri” në Zvicër, organizoi një mbrëmje festive në të cilën një vend të posaçëm zuri nderimi i prof. Basil Schader-it me rastin e pensionimit të tij. Ishte një shenjë mirënjohjeje për kontributin shumëvjeçar të një studiuesi zviceran që një pjesë të rëndësishme të veprimtarisë së vet shkencore, pedagogjike dhe njerëzore ia kushtoi gjuhës, arsimit dhe kulturës shqiptare.

Me atë rast, nga Lucerna poeti Ndue Sinishtaj dërgoi poezinë “Kapellbrücke”. Ajo ishte atëherë një përshëndetje për një mik që po përmbyllte një etapë të jetës së tij profesionale. Sot, pas nëntë vjetësh, kur prof. Schader nuk është më fizikisht mes nesh, të njëjtat vargje marrin një tjetër peshë semantike dhe emocionale. Poezia që dikur uronte përfundimin e një etape profesionale, sot lexohet si dëshmi e kujtesës dhe e mirënjohjes ndaj një jete dhe vepre të përfunduar.

Në shenjë kujtimi dhe mirënjohjeje për prof. Basil Schader-in, i cili u nda nga jeta më 10 maj 2026 po e sjellim përsëri poezinë e Ndue Sinishtajt, ashtu siç na u dërgua për mbrëmjen e LAPSH-it mbajtur në Cyrih në vitin 2017.

KAPELLBRÜCKE

(1367)

Die Ellbogen gestüzt
auf die Alten Balken,
bewundere ich den kühlen
Balsam des Sees.

Die Morgendämmerung erwacht.

Fern
ein stummen Möve
scheint ein Reiskorn
auf riesigem Silberpapier.
Meine Nacht wird hell.

Der Klang zerfällt in Splitter,
Die Laterne wird ausgelöscht.
Ein Schwan bittet
mich um ein Frühstück.

Erbarme dich meiner Leere, Herr‘!

Das Tam-Tam der Brust
verein seinem Rhythmus
mit dem metallenem Ton
der Schuhabsätze.

Ich bin ein glühender Span.

Im Spinngewebe
zittern die Tautropfen.
Die Leere überkommt uns.
Und die Bilder sagen:

Die Zeit stürzt dahin.
Und ich grüsse DICH
v. Luzern, BASIL…

Auguri pensionimi!
GËZUAR, Albanophil!

Ndue Sinishtaj

Në shqip

KAPELLBRÜCKE

(1367)

Me bërrylat mbështetur
mbi trarët e vjetër,
admiroj balsamin e freskët
të liqenit.

Agimi zgjohet.

Larg,
një pulëbardhë e heshtur
duket si një kokërr orizi
mbi një fletë të stërmadhe argjendi.
Nata ime zbardhet.

Tingulli copëtohet në thërrime,
feneri shuhet.
Një mjellmë më lutet
për pak mëngjes.

Ki mëshirë për zbrazëtinë time, o Zot!

Rrahjet e kraharorit ndërthurin ritmin e tyre  me tingullin metalik të  takave të këpucëve.

Jam një ashkël e përflakur.

Në rrjetën e merimangës
dridhen pikat e vesës.
Zbrazëtia na pushton.
Dhe pamjet thonë:

Koha vërshon tutje.
Dhe unë të përshëndes TY
nga Lucerna, BASIL…

Urime pensionimin!
GËZUAR, Albanofil!

Ndue Sinishtaj

Duke lexuar poezinë

Poezia “Kapellbrücke (1367)” është e shkurtër në shtrirje, por e ngjeshur me përfytyrime, simbole dhe mendim poetik. Duke marrë si pikënisje urën historike Kapellbrücke të Lucernit, Ndue Sinishtaj ndërton një meditim mbi kohën, kalueshmërinë e jetës, zbrazëtinë, dritën dhe lidhjen njerëzore.

Që në titull krijohet përballja ndërmjet dy përmasave të kohës: kohës së gjatë historike, që përfaqëson ura shekullore, dhe kohës së shkurtër të jetës njerëzore. Poeti mbështet bërrylat mbi “trarët e vjetër” dhe sodit liqenin. Prekja e drurit të vjetër krijon pothuajse një kontakt fizik me të kaluarën.

Përballë tij ndodhet uji dhe mbi të lind agimi. Kështu shfaqen tri elemente themelore: druri i vjetër, uji dhe drita. Druri mbart kujtesën, uji sugjeron rrjedhjen, ndërsa drita përtëritjen.

Liqeni përjetohet si një “balsam i freskët”. Natyra nuk është vetëm diçka që soditet; ajo qetëson dhe hyn në marrëdhënie me gjendjen shpirtërore të poetit.

Një nga figurat më të bukura të poezisë është pulëbardha e largët, e cila duket si “një kokërr orizi mbi një fletë gjigante argjendi”. Sipërfaqja e liqenit shndërrohet në argjend, ndërsa shpendi në një pikë të vogël të bardhë. Përballë hapësirës së madhe të natyrës, qenia e gjallë duket fare e vogël.

Më pas vjen vargu:

“Meine Nacht wird hell.” – “Nata ime bëhet dritë.”

Fjala ime është domethënëse. Nuk është vetëm nata mbi Luzern që po merr fund. Ndryshimi i peizazhit të jashtëm bëhet edhe ndryshim i brendshëm. Agimi i natyrës shndërrohet në një lloj agimi shpirtëror.

Por në mes të bukurisë shfaqet papritur një thirrje:

“Erbarme dich meiner Leere, Herr!” – “Ki mëshirë për zbrazëtinë time, o Zot!”

Këtu poezia fiton një përmasë të thellë ekzistenciale. Pas qetësisë së liqenit dhe bukurisë së agimit qëndron një njeri i vetëdijshëm për zbrazëtinë, vetminë dhe përkohshmërinë e qenies.

Më tej, rrahjet e zemrës – ndërthurin ritmin e tyre – bashkohen me tingullin metalik të hapave mbi urë. Për një çast, ritmi i njeriut dhe ritmi i botës së jashtme bëhen një.

Pastaj poeti thotë:

“Ich bin ein glühender Span.” – “Jam një ashkël e përflakur.”

Është një figurë e fuqishme e njeriut. Ashkla është e vogël dhe zjarri i saj nuk zgjat përgjithmonë. Megjithatë, për aq kohë sa digjet, ajo jep dritë dhe nxehtësi. Përballë urës që ka përshkuar shekuj, jeta e individit është vetëm një çast – por një çast që ndien, krijon dhe lë gjurmë.

Afër fundit shfaqen pikat e vesës që dridhen në rrjetën e merimangës. Edhe ato janë të bukura pikërisht sepse janë të përkohshme: shkëlqejnë në mëngjes dhe më pas zhduken.

Në këtë pikë, zbrazëtia nuk është më vetëm e poetit:

“Die Leere überkommt uns.” – “Zbrazëtia na pushton.”

Nga “zbrazëtia ime” kalohet te “ne”. Përvoja individuale shndërrohet në një përvojë njerëzore.

Pastaj:

“Und die Bilder sagen…” – “Dhe tablotë thonë…”

Në Kapellbrücke ky varg merr një kuptim të veçantë, sepse tablotë janë pjesë e vetë kujtesës historike të urës. Ato bëhen sikur dëshmitare të brezave që kanë kaluar. Dhe ato thonë:

“Die Zeit stürzt dahin.”

Shprehja është më e fuqishme se një “koha kalon” e zakonshme. Koha rend me vrull, ikën dhe nuk kthehet.

Në rrethanën për të cilën u dërgua poezia në vitin 2017 – pensionimi i prof. Basil Schader-it – ky varg merr një domethënie të veçantë. Pensionimi shënonte fundin e një etape dhe fillimin e një tjetre.

Sot, pas ndarjes së prof. Schader-it nga jeta, vargu tingëllon edhe më prekshëm. Pa e ndryshuar kuptimin që kishte poezia kur u shkrua, koha i ka shtuar asaj një shtresë të re kuptimore.

Megjithatë, poezia nuk përfundon me zbrazëtinë dhe as me ikjen e kohës. Ajo përfundon me përshëndetjen:

“Und ich grüsse DICH
v. Luzern, BASIL…”

Dhe me urimin:

“GËZUAR, Albanophil!”

Fjala “Albanophil” – “albanofil” merr një peshë të veçantë. Ajo është një përshëndetje për afërsinë dhe angazhimin e Basil Schader-it me gjuhën, arsimin dhe kulturën shqiptare.

Në këtë pikë mund të shihet edhe një simbolikë tjetër e bukur. Kapellbrücke është një urë reale, por në poezinë e Sinishtajt ajo mund të lexohet edhe si urë ndërmjet njerëzve dhe kulturave: ndërmjet Luzernit dhe botës shqiptare, ndërmjet gjermanishtes dhe shqipes, ndërmjet poetit dhe njeriut të cilit ai i drejton përshëndetjen.

Një peshë të veçantë përkujtimore këtij botimi ia jep edhe fakti se sot nuk është më mes nesh as autori i poezisë, Ndue Sinishtaj; kështu, “Kapellbrücke” mbetet jo vetëm si përshëndetja e dikurshme e poetit për prof. Basil Schader-in, por edhe si një dëshmi e qëndrueshme e miqësisë, mirënjohjes dhe kujtesës që fjala e shkruar arrin të ruajë përtej jetës së autorit dhe të njeriut të cilit i drejtohet.

Më 28 shtator 2026

Ibrahim Kelmendi me disa vërejtje për analizën e Xhevat Gjinit me titullin “Ku gabuam…”

Drini.us
-
0
Ibrahim Kelmendi me disa vërejtje për analizën e Xhevat Gjinit me titullin “Ku gabuam…”

Ibrahim Kelmendi, Gjermani

Xhevat, disa vërejtje mbi shkrimin tënd “Ku gabuam (sipas meje)”
E lexova me vëmendje shkrimin tënd. Ndonëse paraqitet si reflektim, më krijoi përshtypjen se është më shumë një interpretim politik i mbështetur në bindje personale sesa një analizë kritike e bazuar në fakte, dokumente dhe shifra. Në pothuajse çdo paragraf përdoret fjala “gabim”, por rrallë shpjegohet se si provohet ai gabim, cilat kanë qenë alternativat reale në rrethanat e kohës dhe cilat prova i mbështesin përfundimet e nxjerra.
Një reflektim racional do të kërkonte që ne të analizonim edhe përgjegjësitë tona, si individë dhe si organizatë. Në shkrimin tënd vërehet një prirje që gabimet t’u atribuohen kryesisht faktorëve ndërkombëtarë, kundërshtarëve politikë, qarqeve të huaja ose rrethanave të pafavorshme. Kjo e dobëson karakterin vetëkritik që duhet ta ketë çdo reflektim i sinqertë.
Teksti shpesh kalon nga faktet te supozimet. Kur sugjerohen koordinime, hile, skenarë apo projekte të fshehta, lexuesit nuk i ofrohen prova konkrete. Dyshimet mund të shtrohen si pyetje, por nuk mund të paraqiten si përfundime pa argumente të verifikueshme. Përndryshe, rrezikojmë që analizën ta zëvendësojmë me bindjen.
Paradoksi i shkrimit është se kritikon “euforinë” dhe “dehjen nga fitorja”, por vetë shumë nga gjykimet e tua mbështeten në narrativa politike të krijuara pas ngjarjeve. Reflektimi racional nuk matet nga numri i herëve që përmendet fjala “gabim”, por nga gatishmëria për të vënë në dyshim edhe bindjet personale.
Për shembull, a kemi reflektuar ndonjëherë seriozisht për ndikimin që kishte kultura politike që sollëm me vete nga e kaluara? Edhe pasi enverizmi ishte rrënuar në Shqipëri, shumë prej “liderëve” tanë vazhdonin ta përdornin me krenari një ligjërim e një mendësi që mbante vulën e tij. Atëherë na dukej fitore fakti që Hajdin Abazi takohej me Holbrukun duke mbajtur pushkën me grykë përpjetë. Sot mund të shtrojmë pyetjen nëse ai gjest i shërbeu kauzës apo thjesht ushqeu romantizmin tonë revolucionar. Tradita shqiptare ka qenë që kur hyn në odë për bisedime, arma varet pas dere.
Po ashtu, ne vetë e ndërtuam dhe e përhapëm sloganin fodull: “krahu i luftës”. Kjo jo vetëm që krijoi ndarje artificiale mes shqiptarëve, por nënkuptonte sikur shumica e popullit paskësh qenë jashtë historisë. Realiteti ishte shumë më kompleks. Shumë njerëz nuk kishin mundësi të armatoseshin; të tjerë nuk kishin qasje në strukturat e luftës; ndërsa vetë UÇK-ja nuk kishte kapacitet të armatoste të gjithë ata që dëshironin të luftonin. Lufta nuk ishte vepër e një pakice të shkëputur nga populli, por e një populli që u shpreh në forma të ndryshme.
Mbetet për t’u analizuar edhe një çështje tjetër: a ka ndikuar perceptimi ideologjik për një pjesë të udhëheqjes sonë në mungesën e përkrahjes së drejtpërdrejtë, konkrete, nga qeveri të caktuara (siç ndihmohet lufta mbrojtëse e Ukrainës)? Për këtë nuk mjaftojnë bindjet, por nevojiten dokumente dhe dëshmi. Megjithatë, është fakt se gjatë viteve të rezistencës së armatosur asnjë qeveri nuk u rreshtua hapur pas nesh. Na toleruan, disa na ndihmuan tërthorazi, por kjo nuk është e njëjta gjë me mbështetjen politike dhe ushtarake që ne shpesh pretendojmë se e kishim.
Pikërisht këtu më duket se shkrimi yt nuk shkon mjaftueshëm larg. Ai flet për gabimet e të tjerëve, por më pak për iluzionet tona. Flet për padrejtësitë që na janë bërë, por më pak për perceptimet që i kemi krijuar vetë. Flet për pasojat, por jo gjithmonë për shkaqet që kanë qenë brenda nesh.
Prandaj, për mua ky nuk është aq shumë një reflektim mbi gabimet tona, sa një katalog i bindjeve të sotme politike të projektuara mbi ngjarjet e djeshme. Reflektimi fillon aty ku njeriu dyshon edhe në përfundimet e veta. Në këtë shkrim unë shoh shumë bindje, por pak dyshim.
Dhe ndoshta gabimi ynë më i madh nuk ishte ky apo ai vendim politik. Ndoshta gabimi ynë më i madh ishte bindja se gjithmonë kishim të drejtë. Historia zakonisht fillon t’i ndëshkojë njerëzit pikërisht kur ata pushojnë së dyshuari në vetvete.

RESPEKT!

Xhevat Gjini, Viti
____
KU GABUAM (SIPAS MEJE)?
____
Vendimi i Lëvizjes Popullore të Kosovës për Luftë të Armatosur Çlirimtare ishte historik për fatin e tokave të pushtuara të Shqipërisë dhe për kombin shqiptar. Krijimi i një force të armatosur,-Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, – nga Lëvizja Popullore e Kosovës ishte vendim i një rëndësie të veçantë historike për çlirimin e tokave të pushtuara të Shqipërisë. Me Luftën Çlirimtare të UÇK-së dhe të kombit shqiptar, veçanërisht me mbështetjen e gjithanshme që kjo Luftë mori nga Shteti ynë Kombëtar, u çlirua një pjesë e tokave të pushtuara të Shqipërisë (Kosova pa viset e saj, Kosova në kufijtë e imponuar krahinorë). Kjo ishte dhe është FITORE HISTORIKE, më e madhja pas krijimit të Shtetit tonë Kombëtar në një të tretën e Shqipërisë. Një fitore e këtillë, krejt në fund të shek. XX, s’kishte si mos t’i dehte fitimtarët… DEHJA nga FITORJA e madhe s’ka si të mos prodhojë edhe efekte (pasoja) të padëshirueshme për vet të dehurit, por edhe për shoqërinë – vendin.
GABIM, që na kushtoi shumë, ishte bindja e krijuar te klasa e re politike dhe prej tyre te publiku se fitorja dhe fitimtarët janë të paprekshëm, në një kohë kur në Kosovë ishte një multi prani ndërkombëtare dhe në kohën kur Kosovën më së paku e kontrollonin shqiptarët…!
GABIM ishte edhe mënyra se si u sollëm me “drejtësinë” e UNMIK – EULEX – sit që kishte filluar “gjuetinë e shtrigave” dhe po arrestonte e dënonte luftëtarë e eprorë të UÇK – së me akuza të sajuara dhe qesharake! Nuk ishin pak ata që u arrestuan dhe u dënuan me shumë vite burg nga kjo “drejtësi”, që bashkëpunonte ngushtë me “drejtësinë” e Serbisë shoviniste! Për të gjitha këto arrestime e dënime kishte vetëm një reagim – refren nga partia ku isha edhe unë një nga themeluesit dhe drejtuesit e saj: “ASKUSH MBI LIGJIN”! Kjo logjika “askush mbi ligjin” e trimëroi shumë “drejtësinë” unmikiane dhe më vonë euleksiane, e cila po e rriste edhe oreksin e Serbisë shoviniste për të bërë diçka më shumë për dënimin e luftëtarëve dhe eprorëve, përfaqësuesve e drejtuesve të Luftës Antipushtuese – Çlirimtare të UÇK-së. Kjo më shumë ishte krijimi i një Gjykate të specializuar (dhomat e specializuara)! Krijimit të saj, natyrshëm i ishte shtruar rruga nga (anti)drejtësia unmikiane, nga libri i Karla Del Pontes, nga raporti i Dik Martit dhe rezoluta e parlamentit të Këshillit të Evropës… Majën ia kishin zënë BE – ja, me SHBA – në dhe Kanadën, me krijimin e Task Forcës për Hetime Speciale (2011 – 2014) me një kryeprokuror amerikan (Viliamson), i cili në raportin e tij (shtator 2014) propozonte krijimin e një gjykate! Puna është se një gjykatë e krijuar nga OKB-ja (edhe po të krijohejë) ose nga ndonjë instancë tjetër ndërkombëtare do të ishte e papranueshme për popullin shqiptar, e pabesueshme dhe pa efektin që dëshironin disa qarqe e vende të huaja, sidomos Serbia, të cilën po kërkonin ta “zbusnin”, ta kënaqnin e ta pajtonin, me dëshirë që ta shkëpusnin nga Rusia, Kina…
Krijimi i Gjykatës së specializuar (dhomave të specializuara!) nga Republika e Kosovës (Kuvendi i saj!!) do të ishte FITORE e madhe e Serbisë shoviniste dhe e aleatëve të saj… Por, këtë fitore nuk do të mund ta arrinte Serbia armiqësore me aleatët e saj, as me Evropën. Kjo fitore mund të vinte dhe erdhi me “miqtë tanë të përjetshëm”, – aleaten tonë strategjike, – SHBA – në. Drejtuesit e asaj kohe besuan… Vazhdimin e tregimit e dini!
GABIMI “strategjik”, që erdhi nga dehja që na dha Fitorja e Madhe, – çlirimi i Kosovës (qoftë edhe pa viset e saja), – ishte opinioni, që me kohë u bë bindje dhe po vazhdon ta dominojë mendjen e varfër – euforike: “Luftën e bënë dhe e fituan vetëm 2 % e shqiptarëve të Kosovës!!?” Këtë përqindje ndonjëri, që është pak më dorëlëshuar, e çon deri në 3 %!! Konstatim, bindje dhe opinion publik injorantësh, tmerrësisht i dëmshëm dhe fatal!! Ky ishte GABIMI dhe DËMI më i madh që iu bë legjitimitetit të Luftës Çlirimtare të UÇK-së!! Nuk do të kishte mënyrë më të mirë se ky OPINION publik për ta paraqitur Luftën tonë Çlirimtare si vullnet të një 2 – 3 % të popullit të Kosovës!!? Luftën Çlirimtare të UÇK-së, si shprehje dhe vullnet të koncentruar të një populli të pushtuar për liri, pavarësi e bashkim kombëtar, kjo kategori shqiptarësh (kryesisht luftëtarë e eprorë të UÇK – së) po e prezantonin dhe propagandonin si një luftë kundër dëshirës dhe vullnetit të popullit shqiptar!!? Duket që këta njerëz, duke e kufizuar Luftën e UÇK-së si luftë të një 2 – 3 % të popullit të Kosovës mendonin se po ia rrisnin peshën dhe vlerën vetvetes!!? Harronin ose nuk e kuptonin këta njerëz se po e cenonin legjitimitetin e Luftës së UÇK-së, duke e paraqitur dhe propaganduar si luftë të një 2 – 3 %!! Edhe vet Kryeheroi dhe Kryeprofeti i kombit tonë, GJERGJ KASTRIOTI, kur erdhi në Krujë, u kishte thënë shqiptarëve (popullit të Tij arbëror): LIRINË NUK UA SOLLA UNË. ATË E GJETA MIDIS JUSH! Për ta mbyllur do të thoja që Lufta Çlirimtare e UÇK – së, po të mos ishte shprehje, dëshirë, vullnet dhe nevojë jetike e popullit të pushtuar shqiptar (në Kosovë dhe në viset e saj) dhe po të mos e kishte përkrahjen e këtij populli, të Shtetit tonë Kombëtar, të mbarë kombit në Iliri dhe të shqiptarëve pa dallim në botë, nuk do ta fitonte përkrahjen e SHBA – së – NATO – s e të PERËNDIMIT dhe kurrë nuk do të FITOHEJË! Përkrahja mbarëkombëtare i dha legjitimitetin që të dehurit nga fitorja, qoftë edhe pa vetëdije, po donin t’ia hiqnin…!!
GABIM tjetër, jo pa pasoja, ishte organizimi dhe prezantimi i partive politike, pas LUFTËS, si “krah lufte”!! Themeluese, përfaqësuesve dhe krah politik i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ishte LËVIZJA POPULLORE E KOSOVËS, e cila, me mençuri dhe me pjekuri e maturi politike dhe kombëtare, Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës nuk e krijoi dhe nuk e mbajti për vete, por ia dha popullit të pushtuar shqiptar, ia dha kombit shqiptar dhe shqiptarëve kudo në botë… E tillë do të duhej të mbetej edhe pas Luftës, sidomos pas shpërbërjes së saj. E tillë, VLERË HISTORIKE – KOMBËTARE DHE PASURI E VLERË KOMBËTARE EDHE PËR BREZAT PAS NESH (sa të ketë komb shqiptar), ishte, është dhe do të jetë. Partitë politike nuk e kanë as vlerën, as peshën dhe as dimensionin të jenë vlera e pasuri kombëtare me afat të gjatë… Partitë politike krijohen dhe përpiqen e “luftojnë” për pushtet, privilegje e pasuri. Sot janë, nesër nuk janë dhe harrohen e fshihen nga kujtesa si bryma para diellit. Ndërsa UÇK – ja, produkti me peshë historike i Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, mbetet përgjithmonë në kujtesën e kombit shqiptar…
GABIM ishte edhe mendimi dhe besimi se me largimin e Serbisë nga Kosova e kufijve të imponuar krahinorë ishin larguar ose heshtur – shuar edhe forcat kolaboracioniste dhe celulat – rrjeti i shërbimeve sekrete serbe në Kosovën shqiptare…
GABIM ishte edhe nxitimi për të biseduar me Serbinë para se ajo ta njihte të drejtën e Kosovës për shkëputje dhe pavsrësi prej saj… Kjo pati për pasojë krijimin e komunave “serbe” në Kosovë dhe trajtimin e pakicës serbe si të barabartë me shumicën absolute shqiptare, fusnotën dhe koncesione tjera, jo të domosdoshme…
GABIM ishte dhe është edhe mbajtja e UÇK – së në rrugë e sheshe dhe thirrjet: UÇK! UÇK! në vend të thirrjeve, kërkesave, organizimeve dhe angazhimeve për ruajtjen, zhvillimin dhe fuqizimin e mëtejmë të FITORES HISTORIKE të UÇK-së e të kombit shqiptar, LIRINË e Kosovës dhe përmirësimin e pozitës së popullit shqiptar në Maqedoninë tonë… Koha që USHTRIA ÇLIRIMTARE E KOSOVËS të jetë pjesë integrale e të gjitha teksteve që përdoren në shkollat dhe universitetet tona për frymëzimin, edukimin dhe formimin kombëtar, njerëzor e intelektual të nxënësve dhe studentëve tanë, sepse në këtë rrafsh me interes kombëtar jemi të vonuar! Koha që Lufta Çlirimtare e UÇK-së dhe Lëvizja Kombëtare Shqiptare, me të gjitha vlerat e saj atdhetare, çlirimtare, liridashëse, njerëzore, emancipuese, kombëtare, kulturore, letrare e demokratike dhe përparimtare të jetë pjesë e formimit të mendësisë, sjelljes, arsyetimit, kulturës dhe jetës së përditëshme politike – institucionale, ndërpartiake e ndërreligjioze, qytetare dhe njerëzore e shqiptarit kudo që të jetë dhe çfarëdo pozite e pune që të ketë. Koha që përpjekjet dhe Lufta jonë Çlirimtare të kuptohet, të shpjegohet e të jetohet me MENDJE të kthjellët e jo me eufori – dehje dhe emocione që nxiten nga zhvillime dhe ngjarje politike ditore, edhe kur nuk na pëlqejnë…
GABIM, jo i vogël, që dënimi i disa prej përfaqësuesve dhe drejtuesve të UÇK-së të “promovohet”, paraqitet e propagandohet në rrjete sociale – media dhe në rrugë e sheshe si “DËNIM I USHTRISË ÇLIRIMTARE TË KOSOVËS dhe i Luftës sonë Çlirimtare! E kuptoj, edhe e di, që kishte dhe ka qarqe dhe shtete që me shumë kënaqësi dhe pa hezitim do ta kishin dënuar UÇK-në dhe Luftën tonë Çlirimtare… Por, sot nuk kanë si ta dënojnë, sepse UÇK – ja si formacion nuk ekziston më, që nga viti 1999. Kur ishte nuk patën fuqi ta dënonin sepse, Ajo kishte fituar simpatinë dhe përkrahjen e një kombi të tërë. Sot, edhe po të duan, nuk e dënojnë dot, sepse, ajo është bër pjesë e pandashme – organike e mendjes dhe e shpirtit të çdo shqiptari…
GABIM është edhe kur po thuhet se “janë gëzuar shqiptarët” që u dënuan Jakupi, Hashimi, Rexhepi e Kadriu… Gabim, sepse nuk duhet ngatërruar bashkëpunëtorët e djeshëm e të sotëm të Serbisë me shqiptarët. Nuk ka shqiptar që i gëzohet dënimit të tyre…
Sepse DËNIMI i Jakup Krasniqit, Hashim Thaçit, i Rexhep Selimit dhe i Kadri Veselit ka dhe do të ketë efekte të dëmshme për imazhin (pamjen) e Kosovës e të kombit shqiptar dhe për pozitën politike e ndërkombëtare të Kosovës dhe të marrëdhënieve të saj me botën. Dënimi i tyre me të drejtë ka shkaktuar shpërthim të paparë emocional, revoltë, indinjatë dhe mjaft zhgënjim. GABOJNË ata individë që thonë se “u dënuan disa individë”, siç e kishte “kurdisur” edhe Gjykata e specializuar këtë dënim të tyre! Ata nuk ishin individë! Ata nuk mund të ndahen – zhvishen nga funksionet që kishin gjatë Luftës, në Konferencën e Rambujes dhe pas Luftës, deri sa u arrestuan. Në këtë kuptim, partitë politike dhe institucionet shtetërore do të duhej të ishin në nivelin e detyrave dhe përgjegjësive që kanë dhe, të bashkuar t’u dalin përpara efekteve – pasojave që mund të ketë dënimi i tyre nga kjo Gjykatë e specializuar, “në emër të popullit të Kosovës(!!).” Zbutja e këtyre pasojave, krahas angazhimit të sinqertë e të gjithanshëm për lirimin e tyre, do të ishte e suksesshme duke u këshilluar dhe koordinuar me institucionet e shtetit tonë kombëtar, me krerët e tij. Më rezulton (qofsha i gabuar) se edhe protesta tre-katër muajshe e një grupi “qytetarësh” në Tiranë dhe goditjet e “specializuara e të koordinuara” që po i jepen shtetit tonë kombëtar nuk janë spontane, pikërisht në prag të dënimit të KATËRSHES dhe pas dënimit të tyre… Nuk më rezulton pa HILE edhe loja me zgjedhjet dhe me institucionet në Republikën e Kosovës Shqiptare…
Prandaj, është GABIM të shkërmoqemi e të shpenzojmë gjithë energjinë kombëtare në SINKRON me projektet dhe skenarët e huaj… Më shumë se kurrë na duhet mendja! Më pak se kurrë na duhet emocioni – euforia!
P. S.
GABIM I MADH, por që nuk e bëra pjesë të këtij shkrimi me karakter aktual, ishte edhe heqja dorë, “vullnetarisht” nga e Drejta Themelore – Jetike e kombit shqiptar për t’u BASHKUAR NË NJË SHTET – NJË SHQIPËRI. Asnjë shqiptar, asnjë organizatë – parti dhe as një institucion nuk e kishte, nuk e ka dhe nuk do ta ketë këtë mandat!

Një ligjëratë imagjinare dhe mjaft kreative e Lirim Gashit me mikun e tij Xhafer Shatrin

Drini.us
-
0
Një ligjëratë imagjinare dhe mjaft kreative e Lirim Gashit me mikun e tij Xhafer Shatrin
Lirim Gashi, Prishtinë
____
Miku im i dashur Xhafer Shatri :
Vlora e kishte shndërruar atë trekëndëshin e saj magjik mes kofshëve në një radar aq të fuqishëm, saqë pranë tij radari i shtetit të Edi Dramës, dukej si një lodër fëmijësh.
Aty e themeloi Republikën Shqiptare të Bermudës, e shpalli pavarësinë dhe, që të mos humbiste kohë me zgjedhje, e emëroi Ergyn Agasin Ministër të Punëve të Brendshme.
Që nga ai çast, kushdo që guxonte të shkelte në territorin e saj e humbiste menjëherë çdo ndjenjë orientimi. Madje edhe GPS-i i çonte duart lart dhe thoshte: „Këtu nuk kam më ç’të kërkoj!“
Pastaj ia huazova antenën time dhe ia vara si flamur mbi atë puçrrën epshore. Tani aty brenda temperatura i është ngritur aq shumë, saqë ajo për të mos u djegur, e lëpin si akullore.
Dhe, meqë një antenë e tillë nuk mund të lihej në duart e kujtdo, u desh të gjendej një specialist me përvojë të jashtëzakonshme.
Portreti i Xhafer Shatrit, i punuar nga artisti Sak Muji
Kështu, në detyrën e ideatorit, instaluesit dhe mirëmbajtësit të përhershëm të antenës sime, ajo e emëroi Baton Haxhiun.
Emërimi u bë pa konkurs, pa komision dhe, për siguri, pa e pyetur as antenën time.
Batonit ia dha një detyrë të thjeshtë: ta mbante antenën time gjithmonë në drejtimin e duhur, sepse ajo e kishte një ves të keq — sa herë që e kapte ndonjë sinjal interesant mes kofshëve të shoqeve të saj, e kthente vetë kokën pikërisht në atë drejtim.
Pas disa ditësh, komisioni teknik doli me një përfundim historik: antena funksiononte në mënyrë të përsosur, por askush nuk e dinte më nëse ajo po kapte sinjale apo po i prodhonte vetë sinjalet.
Baton Haxhiu, si profesionist i përgjegjshëm, vetëm buzëqeshi dhe tha:
„Mos e prekni antenën e Lirim Gashit.
Sa më pak ta kuptoni, aq më mirë punon.“
E ke të qartë sa i zhytur jam unë në këtë kompot, pardon në këtë komplot ?

Prof. dr. Anton Nikë Berisha – në një bisedë mjaft të dobishme dhe informuese

Drini.us
-
0
Prof. dr. Anton Nikë Berisha – në një bisedë mjaft të dobishme dhe informuese
Nga Ismet M. Hasani, Suedi
______
Prof. dr. Anton Nikë Berisha – në një bisedë mjaft të dobishme dhe informuese (pjesa 1)
Shënim: Nuk ua dergova për publikim pjesën e 6-të të shkrimit: “A është Islami vërtetë religjion agresiv dhe i rrezikshëm?!” – për arsye se ndjeka me interesim dhe vëmendje bisedën e prof. dr. Anton Nikë Berisha, dhënë T7, te moderatori Dritan Dragusha, më 28. 09. 2026, prandaj e konsiderova të rëndësisë se veçantë që së pari ta dërgoj për publikim këtë bisedë të profesorit të nderuar e të respektuar, të cilën e shkrova prej “TV Videos”, fjalë për fjalë, ashtu siç foli profesori.
*
Pak fjalë për jetën dhe veprimtarinë e gjërë në lëminë e letërsisë shqipe të profesorit.
Anton Nikë Berisha u lind më 7 gusht 1946 në Dobërdol (Kosovë). Shkollën Normale e mbaroi më 1966 në Prishtinë. Në vitin 1971 mbaroi studimet në Fakultetin filozofik, Dega gjuhë e letërsi shqipe, të Universitetit të Prishtinës, ndërsa më 1976 kreu studimet e rregullta pasuniversitare pranë Fakultetit filozofik të Universitetit të Zagrebit dhe mori titullin e magjistrit të filologjisë. Po në këtë Universitet (më 1981) mbrojti tezën e doktoratës shkencore.
                                    Prof. dr. Anton Nikë Berisha
Prof. dr. Anton Nikë Berisha përfaqëson një nga ato personalitete komplekse të letërsisë shqipe që nuk mund të përkufizohen vetëm përmes një zhanri, një fushe studimore apo një periudhe krijuese. Veprimtaria e tij shtrihet në disa rrafshe njëkohësisht: në krijimtarinë artistike, në kritikën letrare, në teorinë e letërsisë, në studimet monografike, në letërsinë gojore, në letërsinë arbëreshe, në hartimin e antologjive, në përkthim dhe në studimet që lidhen me trashëgiminë shpirtërore e kulturore shqiptare. Pikërisht kjo shumësi e bën profilin e tij krijues të veçantë.
Te Anton Nikë Berisha kemi të bëjmë me fusha të shumta që krijojnë një sistem të brendshëm. Studiuesi, shkrimtari, interpretuesi, folkloristi, antologjisti dhe përkthyesi takohen në të njëjtën pikë: të fjala dhe të vlera e saj estetike. Kjo është arsyeja pse vepra e tij shihet si një univers i ndërtuar gradualisht, gjatë dekadave, ku një libër e vazhdon tjetrin, një studim hapë një problem të ri, ndërsa një interpretim lidhet me një përvojë tjetër krijuese. Vetë shtrirja e veprimtarisë së tij, nga teoria dhe estetika të letërsia gojore, nga letërsia arbëreshe të romani dhe nga antologjia të përkthimi, dëshmon një profil shumëdimensional.
Biseda e profesorit Anton
   (e shkruar nga Video)
Lidhur me shkollën, e kanë thënë edhe moçmit tanë se bazë e një shoqërie ëshët shkollimi, arsimimi. Në qoftë një popull s’është i arsimuar ai jeton, po si jeton? Kur e kanë pyetur Levis Strosin, si kanë jetuar ato fiset vjetra që s’kanë pasur qytetërimin tone? Ai thotë: “Më vjen keq, por ato janë zhdukur se nuk e kanë pasur arsimimin,”
Arsimimi për njeriun do të thotë se ai mëson çka kanë thënë të tjerët. Dija që kam unë nuk është e imja, është e shumë autorëve që kam mësuar unë nga ta, dhe ata kanë mësuar nga autorët paraprak. Një filozof, i cili është para Sokrait, thotë: “Shkasi i parë është i rëndësishëm.” Prandaj duhet ditur se si ka filluar arsimimi dhe rrafshi i arsimimt; ka rrafshe të ndryshme të arsimimit. Ka popull që e organizon mire këtë rrafsh, sepse e din se nuk ka të ardhme pa një arsimim. Né si popull nuk e shiqojmë fort atë punë, e lëmë vetvetiu ashtu të shkoi si të shkoi dhe kjo është e papëlqyeshme. Dhe tregon diçka sesa në shiqim t’parë.
Sami Frashëri pati thënë njëherë se: “Derisa nuk shkollohet femra shqiptare, nuk  mund të quhet e qytetërueme!”
Tani shtrohet pyetja e rrafsheve të mësimit: një Qeveri e cila nuk mirret seriozisht me shkollën ose me arsimin, shkollimin, ajo Qeveri mendon për vete e jo për ata që ia kanë dhënë votën.
Tradita e shqiptarit është e shkruar me shkrim, si ta marrin “Meshari” i Gjon Buzukut.Tradita është një trashëgimi jashtëzakotnisht e rëndësishme. Dhe kanë thënë njerëzit e mënçur se 2/3-tat e ssë kaluarës, janë brenda të tashmës. E kaluara e përcakton edhe zhvillimin kulturor, arsimor edhe mendor të një gjinie. Të gjitha gjinitë që janë mbështetur në traditën dhe në të kaluarën, kanë pasur një zhvillim më të hovshëm, ndërkaq ato tjerat gjini kanë pasur një zhvillim më të ngadalshëm. P.sh. po kaloj të “Koha e komunizmit”. Komunizmit i pëngonte tradita, sepse, në qoftë se mbështetesh në traditë, atëherë ti mbështetesh në rrënjë, e ata nuk kishin nëvojë për ata njerëz që mbështetëshin në rrënjë, por për ata që nuk kishin rrënjë, dhe tradita ishte e zhbërë. Ktë e thotë dhe Aristoteli e shumë të tjerë se pa traditë nuk ka zhvillim. Ne kishim një trditë, edhe në rrafshin kulturor edhe në rrafshin letrar. Po përmendi arbëreshët, ata përdornin traditën permes këngës, që e quanin rapsodi (term grek) që don thotë këngëtar. Po mos t’ishin rapsoditë, shqiptarët arbresh do të ishin diçka tjetër, në krahasim me atë çfare janë, por nuk janë shkuar në rrafshin e imitimit, sepse në letërsi dhe në art nuk ka imitim. Por ata duke u mbështetur tek rapsoditë, shkruan vepra të mëdha dhe shkuan përpara. Në Arbëri kishin disa princiata, kishin disa forma të oragnizimit shoqëror, pra kishin edhe vetëdijen edhe rrugën kah të shkojnë përpara.
Liria të jep mundësi të tregohesh ai që je edhe ai që duhet të mos jesh’. Përndryshe, je në një rrafsh shumë ulët, të moskuptimit të lirisë.
V  a  z  h  d  o  n

Gjykatën Speciale e krijuan agjenturat e shteteve mike të Kosovës, sepse politikat zyrtare të asajkohe të Kosovës, konkretisht politika dhe planet e Presidentit të Kosovës Hashim Thaçi për ndarje të Kosovës

Drini.us
-
0
Gjykatën Speciale e krijuan agjenturat e shteteve mike të Kosovës, sepse politikat zyrtare të asajkohe të Kosovës, konkretisht politika dhe planet e Presidentit të Kosovës Hashim Thaçi për ndarje të Kosovës
Mentor Llugaliu, Prishtinë
_____
Gjykata Speciale u kriju për me pengu ndarjen e Kosovës.
Për mendimin tim këtë gjykatë e kanë kriju agjenturat e shteteve mike të Kosovës, sepse politikat zyrtare të asajkohe të Kosovës, konkretisht politika dhe planet e Presidentit të Kosovës Hashim Thaçi për ndarje të Kosovës, e kanë rreziku krejt Bashkimin Europian. Këto politika janë planifiku në Serbi e Rusi, ndërsa me ekzekutimin e tyne janë marrë Hashim Thaçi, Edi Rama, Aleksandar Vuçiq, Richard Grenell, John Bolton, Wolfgang Petrich, etj..
Për mos me leju këtë plan, shtete të fuqishme europiane si Britania e Madhe dhe Gjermania e kanë kriju Gjykatën Speciale. Kjo sepae nëse ish leju ndarja Kosovën, Serbisë do të jipej alibi për ndarjen e Bosnjes, gallabërimin e Malit të Zi, e poashtu një pjese të Maqedonisë së Veriut e cili do të shpartallohej tërësisht.
Shtrohet pyetja kujt i konvenonte ky skenar dhe kë do ta dëmtonte më së shumti?
Serbia momenalisht i ka 77,474 km² dhe nga ndarja e Kosovës do të fitonte 20% e territorit të saj (Kosova ≈ 10,887 km²)që i bie rreth ≈2,177 km².
Mali i Zi: 13,812 km²
Republika Srpska: rreth 24,600 km² (afërsisht 48% e Bosnje dhe Hercegovinës)
Një pjesë e Maqedonisë së Veriut, të cilen nuk po e fusim në kalkulim.
77,474 + 2,177 + 13,812 + 24,600 = ≈118,063 km².
Kjo sipërfaqe do të ishte rreth 52% më e madhe se territori i Serbisë aktuale (77,474 km²).
Besoj nuk ka nevojë me shkru ndonjë argument shtesë se kush do të ishte fituesi i këtij skenari. Fituese tjetër e madhe do të ishte Rusia, sepse aleati saj do të kishte çasje në Adriatik që do të ishte thikë në zemër të NATO-s.
Të flasim për humbësit:
Humbësit më të mdhenj do të ishin shqiptarët, Bashkimi Europian (Gjermania) dhe Britania e Madhe.
Shqiptarët nga dy shtete aktuale do të mbeteshin me një. Kjo do të ishte humbja e parë. Akterët e ndarjes së Kosovës (Hashimi dhe Edi, të cilët në shtetin e ri të krijuar nga “Bashkimi Kombëtar” njëri do të bëhej President e tjetri Kryeministër) këtë sigurisht do ta paraqisnin si Bashkim Kombëtar e fitore të madhe, po e vërteta për shqiptarët do të ishte katastrofale:
Përpos që do ta humbnim veriun me plot resurse ujore e minerale, shqiptarët në situaten e re përgjithmonë do t’i humbinin trojet shqiptare në Mal të Zi, Luginen e Preshevës dhe do të vulosnin humbjen e shqiptarëve në Maqedoninë Veriore.
Poashtu kjo do të shkundte themelet e Bashkimit Europian, sepse koncepti mbi të cilin u kriju Bashkimi Europian është diametralisht i kundërt me konceptin e Serbisë, Rusisë dhe argatëve të tyre shqiptarë. Dmth kjo do të ishte fatale për interesar gjermane.
Nëse ne shqiptarët nuk kemi kapacitet t’i kuptojmë këto plane e zhvillime, amerikanët, gjermanët, anglezët e sidomos anglezët janë tata-mata për këtë punë.
Për me themelu Gjykatën Speciale në fillim e kanë përdorë si karrem çështjen e “trafikimit të organeve”, dhe e kanë bindë Hashimin që ti nuk je pjesë e kësaj akuze. Serbisë i ka konvenu kjo sepse e ka përdorë për qëllime propagandistike ndërsa Hashimi u bindë që nuk akuzohet sepse çështja e trafikimit të organeve është trillim dhe s’ka kurrfarë baze reale. Prandaj Hashimi insistonte me aq ngulm e nguti që me kriju Gjykaten Speciale, poashtu edhe Edi Rama.
Masandej kur e ka marë vesh Hashimi që u mashtru, që kanë me akuzu edhe atë, njëherë u mundu që përmes Kuvendit me zhbë Gjykaten Speciale, të cilen iniciativë e penguan amerikanët e pastaj u mundua ta përshpejtoj ndarjen e Kosovës dhe tu shku me formalizu aktin e ndarjes ia ngritën aktakuzën.
Jo rastësisht Edi Rama po e fajëson Ameriken e Presidentit Biden dhe jorastësisht Baton Haxhiu po thotë që Grenelli ia ka përshpejtu Hashimit shkuarjen në Hagë. Përderisa Edi Rama po e akuzon Presidentin Biden që ta stimulojë Presidentin Trump me e e riaktualizu çështjen e ndarjes, deklarata e Batonit është shumë e saktë, sepse Grenelli si shërbëtor i Serbisë ka dashtë që ndarjen ta formalizoj sa është vet në pushtet (në fund të mandatit të parë të Presidnetit Trump Ky i fundit nuk ka pasë ide rreth kësaj teme, dmth është keqpërdorë). Kjo nguti e Grenellit tij ia ka përshpejtu Hashimit ngritjen e aktakuzës sepse anglezët e gjermanët në asnjë mënyrë nuk e kishin leju Hashimin me shku në Washington e me nënshkru marrëveshje me Serbinë që do të i ndryshonte kufijt e Kosovës e rrjedhimisht edhe kufijt e Europës.
Me dërgimin e Hashimit në Hagë, me ndihmen e anglezëve e me miratimin e amerikanëvedhe gjermanëve, më vonë një qeveri tjetër në krye me një politikan të pashantazhueshëm si Albin Kurti shumë shpejt e shtriu sovranitetin mbi veriun dhe tash për tash plani i ndarjes duket që i përket së kaluares.
Kjo është fitore shumë e madhe e Kosovës, Britanisë së Madhe e Gjermanisë dhe humbje katastrofale e Serbisë e Rusisë.
Pra për këtë shkak u kriju Gjykata Speciale, target i së cilës u kanë vetëm Hashim Thaçi. Të tjerët atje janë viktima kolaterale të cilët gjatë gjithë jetës ia kanë pa sherrin Hashim Thaçit.
A është njollos Kosova e UÇK-ja me themelimin e Gjykatës Speciale dhe nga dënimet që u shqiptuan atje?
Normalisht po, mirëpo dëmi për Kosovë e shqiptarë është miliona herë më i vogël se sa dëmi që do të u shkaktohej me ndarjen e saj.
Kur jemi te njollosja e cila si term po keqpërdoret me të madhe, nuk njollos askënd ai që e zbulon të vërteten, njollos ai që i ka duartë me gjak, sidomos me gjakun e njerzëve superpatriotë që deshën Kosovën me miliona herë më shumë se ai që territore të Kosovës i quante “dhuratë nga Rankoviqi”.
Si shpeshherë në histori po na shpëtojnë të huajt, edhe pse për interesa të tyne. Mirëpo ne duhet të mësojmë të dallojmë patriotin nga spiuni, të sinqertin nga mashtruesi… sepse një ditë mund të mos kemi fat që interesat të na përputhen me ata që na shpëtojnë dhe si pasojë rrezikojmë të zhdukemi nga faqja e dheut.
Për fund, Hashimi u kanë gjarpër i madh për Kosovë e shqiptarë, po për gjermanë e anglezë është një skrrajë mikroskopike. Më vjen keq për të tjerët, Hashimi ka korrë atë që e ka mbjellë!

SHBA& BE- e mbrojtën Ramush Haradinajn, Fatmir Limajn dhe Hashim Thaçin / Pierre-Richard Prosper, emër që duhët të respektohet nga Kosova

Drini.us
-
0
SHBA& BE- e mbrojtën Ramush Haradinajn, Fatmir Limajn dhe Hashim Thaçin / Pierre-Richard Prosper, emër që duhët të respektohet nga Kosova
Reshat Sahitaj, Prishtinë
_____
Sukseset apo mossukseset e një kryetari ose kryeministri kurrë nuk janë rezultat i takimeve zyrtare. Për të ardhur deri të një sukses në interesin e shtetit, paraprakisht diplomatet e ngarkuar në ato shtete zhvillojnë takime, për të cilat nuk janë për opinion. Në takime të tilla organizohen takimet më dy kryetaret apo kryeministrat, caktohen tema, programi, qëllimi dhe interesat qofshin ato gjeostrategjike apo ekonomiko-edukative. Për këto parapërgatitje perveç diplomatëve te karrieres , angazhohen edhe intelektual të njohur , por në formë indirekte. Kosova ka ambasadorë gati në te gjitha kryqendrat botërore, por angazhimi i tyre është inaktiv. Shumica e ambasadorëve tanë janë pa përvojë, dhe e kanë të limituar zhvillimin e kontakteve ne vendet ku veprojnë.
Kosova në relacion me Gjykaten e Hagës
Procesi i hetimeve për krime lufte ka filluar posa ka filluar lufta në Kroaci, Bosnje dhe në Kosovë. Asokohe LDK-ëja paralelisht më hetuesit e GJ së Hagës, e kishte themeluar një Komision për Krime lufte, që u mirëprit nga SHBA dhe BE. Në të njejten kohë, poashtu edhe Serbia grumbullonte fakte për vrasjet e civilëve serbë në Kosovë.
Më 1996, Zvicera e kryesonte ( OSCE) Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim të Evropës, e në krye ishte Flavio Cotti. Në ketë vit, Hashim Thaçit , që banonte në Cyrih, e fiton statutin e refugjatit politik.
Pas përfundimit të luftës në Bosne dhe pavarësisë se Maqedonisë, Flavio Cotti, do të shkonte në Beograd, për të diskutuar më S.Millosheviqin që të ndërmjetësonte në mes UÇK-së dhe Serbisë. Millosheviqi i përgjigjet se në Kosovë nuk ka kurrfarë problmei me shqiptarët.
Kosovën e çliruar e gjeti me 13.500 të vrarë, ne mesin e tyre 8661 shqiptarë, 1797 serbë, 400 nga minoritetet.
Millosheviqit dhe katër shefa serbë, Tribunali i Hakes ngriti aktakuzë per krime lufte. Millosheviqi vdiq ne Hagë, por gjashtë te tjerë u denuan me 2009, 2011 me burg nga 14 deri 22 vjet.
Serbia ankohej në institucionet europiane dhe amerikane , që askush nuk po arrestohet në Kosovë, perveç Haredin Balajt. Për ta qetësuar Serbinë, dhe për të treguar se GJ Hagës nuk është e njëanshme, Carla del Ponte, e arreston Fatmir Limajn dhe Ramush Haradinajn. Mirëpo , ambasadori amerikan Pierre-Richard Prosper, që ishte përgjegjës për krime lufte për Tribunalin e Hagës, dhe B.Europiane ishin përkrahes të UÇK-së dhe nuk jepnin asnjë informacion Tribunalit të Hagës? Keshtu që në mungesë të provave lirohen të pafajshëm.
Si u ndalue Carla del Ponte të shkonte ne Milano?
Më prill 2008, nominohet ambasadore në Argjentinë, por në ndërkohë në Itali e ka promovimin e librit “La Caccia”. Mirëpo Sherbimi Skret i Zvicres, ia ndalon te merrte pjesë ne promovim, ngase kapitulli ku fliste se si iu ishte ndaluar të zhvillonte hetime kundër UÇK-së, ku sipas saj kishte viktima serbe.
Dy muaj më vonë me 29 maj 2008, Dick Marti i vazhdon hetimet aty ku iu është ndaluar Carla del Ponte . Më 14 dhjetor 2010, e dorëzon raportin për “Shtepinë e verdhë”. Bashkësia Evropiane tanimë i kishte duartë e lidhura, për ta mbrojtur Hashim Thaçin dhe UÇK-ën .
“Diplomatët dhe spiunët amerikanë, britanikë, francezë dhe gjermanë të cilët e kishin përkrahur UÇK-ën, ishin pensionuar, ose kishin poste tjera. Tani, nuk ekzistonte asnjë pengesë, për ndjekjen e kriminelëve shqiptarë të luftës “    (20 shtator 2026- shkruan ish ambasadori i Francës Jean-Daniel Ruch )
PËRFUNDIM
Kosova kurrë nuk mori masa kundër dosjes së Dick Martit dhe dosjeve për të akuzuarit nga Serbia për krime lufte. Besonin në premtimet e zyrtarëve të huaj, por që u kalonte mandanti ne postet që ishin.
Deri më 2008, Amerika dhe Evropa, nuk e kanë lejuar Tribunalin e Hages të merret me luftëtaret e UÇK-së. Në këtë kohë dhe më vonë B.E. zgjerohet më shtetet e dalura nga kampi i Rusisë dhe konfigurimi i posteve te rëndësishme ndryshon si në Keshillin Europian edhe në SHBA.
Ata që e fajsojnë dhe e akuzojnë Evropën dhe Amerikën, disa janë naivë, disa janë të ndikuar nga mediet, disa janë në sherbim të Serbisë. Serbia është e interesuar që të shqiptaret të mbjelli urrjetjen ndaj Amerikës dhe Evropës, në mënyrë qe te ketë argument para tyre se shqiptaret edhe i keni çlriue edhe ua kthejnë shpinen. Në fund te fundit, Hshimi dhe tjeret kanë deklaurar se sakrifikohen për çeshtjen kombëtare dhe dikush duhët te sakrifikohet. Duke e pasur parasysh se të gjithë të akuzuarit e kanë gjendjen materiale te sigurt edhe per 1000 vjet te ardhshme , nuk eshte asgjë të sakrifikojnë 10 apo 15 vjet.
Portestat me moto anti amerikano-europiane, jane të rrezishme per ardhmerinë tonë.

Katër hoxhallarë dhe kali prej bronzi i Skënderbut

Drini.us
-
0
Katër hoxhallarë dhe kali prej bronzi i Skënderbut
Luan – Asllan Dibrani, Gjermani
____
Poezi satirike sipas karikaturës
____
Në mes të sheshit Skënderbeu rrinte lart, me plot krenari;
poshtë, katër hoxhallarë i shpallën luftë me litarë e shumë zhurmë.
Njëri kapi frerin, tjetri zinxhirin, i treti nisi fjalimin;
i katërti tha: «E kemi fituar!» — pa filluar ende sulmin.
Shefqeti tërhoqi nga e majta: «Sot ia ndërroj drejtimin!»
Naimi nga e djathta: «Pa mua s’e lëvizni as zinxhirin!»
Irfani numëronte hallkat si tespihet mbi sixhade;
Fatmiri jepte urdhra nga toka: «Më fort, burra!» — me baltë në faqe.
Njëri i fliste statujës, një tjetër i lutej kalit,
i treti qortonte zinxhirin pse s’po i bindej fjalimit.
Kali prej bronzi as syrin s’e trembi, as hijen e një patkoi;
në katër drejtime u nisën ata — e secili mbi tjetrin shkoi.
«Kali qenka kokëfortë!» — tha Shefqeti, duke marrë frymë me zor.
«Si i zoti që e kalëron!» — ia priti vajza, me buzëqeshje në gojë.
«Ju ka mbetur litari në dorë e pluhuri në këpucë;
po doni t’i tregoni udhën atij që s’ju kërkoi rrugë!»
Një djalë me plis u afrua: «A t’ju sjell një hartë, o burra?
Po e tërhiqni në katër drejtime — ku doni ta çoni, vallë?»
«Është strategji!» tha Shefqeti. «Është debat!» ia priti Naimi.
«Atëherë pse po debatoni të shtrirë, të lidhur me zinxhirin?»
«Ky është çlirimtar e hero — ç’ju ka hyrë në punë freri?
Mos e ngacmoni kalin: po të zgjohej, do t’ju duhej kalldrëmi!»
Katër luftëtarë kundër një statuje — ç’betejë për t’u kënduar!
Sulltanët do të prisnin fitore; këta s’po dinin si të ngriheshin pa u ngatërruar.
Skënderbeu s’e nxori shpatën; ata vetë u rrokullisën.
«A u dorëzua?» pyeti Fatmiri. «S’po flet,» tha Irfani.
«Pra, e fituam!» — brohoriti Naimi nga balta, plot lavdi;
ndërsa statuja rrinte lart, e palëvizur si më parë aty.
Një kapuç fluturoi dhe ra pranë këmbëve të kalit.
«Edhe kjo ishte në plan!» — tha njëri, për të shpëtuar prej hallit.
Fëmijët qeshën aq fort, sa jehona mbushi sheshin:
katër veta donin të lidhnin historinë — e lidhën veten me zinxhirin.
Kali rri me kokën lart. Skënderbeu sheh përtej tyre.
Poshtë mbeten litarët, kapuçi dhe fjalët e fryra.
Sa herë kthehen për «betejë», sheshi e di ç’do të ngjajë:
statuja s’bën asnjë hap — ata bëjnë nga dhjetë në baltë.

“Rilindja Kombëtare” apo Portali i Turpit Kombëtar?

Drini.us
-
0
“Rilindja Kombëtare” apo Portali i Turpit Kombëtar?

Shqiptar Shaljani, Shalë e Bajgorës, Mitrovicë

Ka emra që premtojnë shumë. “Rilindja Kombëtare” është njëri prej tyre. Por emri, sado madhështor të tingëllojë, nuk mjafton për ta bërë një portal kombëtar. Kombëtarizmi nuk matet me emrin që i vendos vetes një portal, por me gjuhën, përmbajtjen dhe mesazhet që përcjell.
Ky portal, apo ky profil në rrjetet sociale, është bërë i njohur pikërisht për një fjalor dhe mënyrë artikulimi që shpesh i ngjan gjuhës karakteristike të islamit politik. Dhe këtu fillon paradoksi: “Rilindja Kombëtare” në emër, ndërsa në gjuhën publike shfaqen elemente të një diskursi që e vendos identitetin fetar mbi atë kombëtar.
Më interesant është fakti se kjo gjuhë nuk kufizohet vetëm te fjalët. Edhe fotografia, përzgjedhja e simboleve dhe mënyra e paraqitjes së mesazhit duket se funksionojnë si pjesë e së njëjtës skemë komunikimi.
Prandaj, për fotografin do të mund të thuhej, me një dozë të nevojshme ironie:
“Nga fotografia te doktrina: një ilustrim i gjuhës së islamit politik dhe Sheriatit.”
Sepse ideologjia nuk shfaqet gjithmonë me një deklaratë të drejtpërdrejtë. Ajo mund të fshihet pas një fotografie, një simboli, një metafore apo një formule gjuhësore të përsëritur.
Dhe këtu qëndron paradoksi i këtij portali: sa më shumë që përpiqet ta mbajë në ballë fjalën “kombëtare”, aq më shumë duhet të pyetet se çfarë përmbajtjeje i jep realisht kësaj fjale.
Rilindja Kombëtare shqiptare historikisht lidhet me gjuhën, arsimin, kulturën, identitetin dhe emancipimin kombëtar. Prandaj përdorimi i këtij emri kërkon edhe një përgjegjësi publike: të mos shndërrohet “kombëtarja” në një dekor gjuhësor mbi një diskurs tjetër ideologjik.
Në fund, mbetet një pyetje e thjeshtë, por jo edhe aq e pafajshme:
A kemi përballë një “Rilindje Kombëtare”, apo një portal që vetëm e ka marrë këtë emër si tabelë në derë?
Sepse emri mund të jetë “Rilindja Kombëtare”; por nëse përmbajtja vazhdimisht të çon në një tjetër drejtim, atëherë publiku ka të drejtë të pyesë:
Rilindje kombëtare apo turp kombëtar?

“Tradhëti”, një fjalë e rëndë në një moment edhe më të rëndë

Drini.us
-
0
“Tradhëti”, një fjalë e rëndë në një moment edhe më të rëndë
                                Nga Frank Shkreli
____
Fjala “tradhti” u përdor nga Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, natën e darkës së madhe GALA të AARC në Nju Jork me 25 shtator, për të përshkruar qëndrimin e Shteteve të Bashkuara dhe, në mënyrë të drejtpërdrejtë, të ish-Presidentit amerikan Joe Bidenit ndaj Hashim Thaçit, pas vendimit në Hagë. Rama më pas sqaroi se me “tradhti” nënkuptonte bindjen e tij se Amerika mund të kishte bërë më shumë dhe se nuk duhej lejuar që procesi ndaj Thaçit dhe ish-krerëve të UÇK-së të fillonte. (Qeveria Shqiptare Keshilli i Ministrave⁠).
Sido që t’a arsyetojë Rama, fjala “tradhti” është e rëndë në vetvete, por koha kur u shqiptua kjo fjalë, mu në zemër të Nju Jorkut, e bën atë edhe më të rëndë.  Ishte vigjilja e mbërritjes së ambasadorit të ri amerikan në Tiranë, Eric Wendt. Dhe pikërisht të nesërmen, më 26 shtator, ambasadori Wendt paraqiti kredencialet e tij Presidentit Bajram Begaj, duke nisur, zyrtarisht, misionin e tij diplomatik në Shqipëri. Presidenti Begaj theksoi me këtë rast se Shtetet e Bashkuara mbeten një partner i domosdoshëm për interesat kombëtare të Shqipërisë. (President⁠).
Me këtë shkrim nuk dua të them se Kryeministri i Shqipërisë duhet të heshtë për çështje që prekin Kosovën.  Përkundrazi.  Shqipëria ka të drejtë të ngrejë zërin për Kosovën dhe për fatin e drejtuesve të saj.  Por ka mënyra dhe momente për ta bërë këtë.  Por përdorimi i fjalës “tradhti” ndaj Shteteve të Bashkuara, në një darkë të komunitetit shqiptaro-amerikan në Nju Jork, nuk është mënyra e përshtatshme për një shprehje të tillë. Sidomos në praninë e gjeneralit Wesley Clark, dhe në prag të fillimit të detyrës së ambasadorit të ri amerikan në Tiranë. Kjo kërkon të paktën një reflektim.  Sepse marrëdhëniet shqiptaro-amerikane janë shumë më të mëdha se një mosmarrëveshje politike e momentit dhe shumë më të rëndësishme se një person, qoftë ai edhe Edi Rama. Unë e them këtë edhe nga përvoja ime personale.  Për gati 30 vjet në Washington kam qenë dëshmitar i qëndrimeve të forta të ish-senatorit Joe Biden dhe shumë zyrtarëve të tjerë të lartë amerikanë, në mbështetje të Kosovës, gjatë 80-ave dhe 90-ave të shekullit të kaluar. E kam parë nga afër se çfarë do të thoshte për shqiptarët e Kosovës të kishin miq si senatorin e atëhershëm Joe Bidfen në Senatin amerikan, në vitet më të vështira për Kosovën dhe për shqiptarët.
Prandaj, kur dëgjoj sot fjalën “tradhti”, nga një kryeministër shqiptar nuk mund të mos pyes: A kemi harruar kaq shpejt?  A kemi harruar se ku ishte Kosova dhe çfarë mbështetjeje kishte nevojë të merrte nga Washingtoni zyrtar, atëherë dhe sot?  A kemi harruar zërat ndër më me influencë të politikës amerikane që folën për Kosovën dhe për të drejtat e shqiptarëve kur shumë çka ende nuk ishte vendosur për fatin e Kosovës dhe të shqiptarëve atje. Dhe a nuk duhej që, në atë darkë në Nju Jork, javën që kaloi, përpara se të drejtohej një akuzë kaq e rëndë ndaj Shteteve të Bashkuara dhe Joe Bidenit, të thuhej të paktën një fjalë për kontributin e tij të gjatë ndaj çeshtjes së Kosovës?  Sidomos në prani të gjeneralit Wesley Clark, i cili vetë u falënderua nga Rama për rolin e tij në mbështetje të Kosovës. (Qeveria Shqiptare Keshilli i Ministrave⁠).
Miqësia nuk do të thotë të mos kritikosh.  Miqësia do të thotë edhe të dish të kujtosh.  Mund të kërkojmë drejtësi për Hashim Thaçin dhe të tjerët. Mund të kritikojmë politika amerikane. Mund të besojmë se Washingtoni mund të kishte bërë më shumë. Por nuk kemi nevojë, as të drejtë, besoj unë, të përdorim fjalën “tradhti” për të shprehur një mosmarrëveshje politike, nëse mund ta quajmë të tillë, sidomos, jo ndaj një vendi që shqiptarët e kanë konsideruar për dekada si mikun dhe aleatin e tyre më të rëndësishëm – Shtetet e Bashkuara të Amerikës.  Dhe sidomos jo në një moment kur një diplomat i ri amerikan po mbërrinte në Tiranë për të përfaqësuar pikërisht atë vend. Çfarë pandjeshmërie politiko-diplomatike nga ana e Kryeministrit të Shqipërisë!  Frank Shkreli: Amerika dhe shqiptarët, një miqësi që nuk njeh kohë | Gazeta Telegraf.   Ambasadori Eric Wendt, në dëshminë e tij para Senatit amerikan, e përshkroi marrëdhënien SHBA-Shqipëri si një partneritet të mbështetur në interesa të përbashkëta dhe në angazhimin për lirinë dhe sigurinë. (Senate Foreign Relations Committee⁠). Z. Kryeministër, ky është momenti për të ndërtuar mbi këtë partneritet, jo për ta rënduar atmosferën politiko-diplomatike midis dy kombeve tona me akuza që kërkojnë prova dhe shpjegime shumë më të forta.
Pas tri dekadash në Washington, unë kam mësuar një gjë: Amerika mund të kritikohet. Miqtë mund të kundërshtohen. Por historia nuk duhet harruar dhe mirënjohja nuk duhet sakrifikuar për politikën dhe interesat e ditës të një politikani, ose një vendi. Pra, fjala “tradhti” është e rëndë.  Dhe për mua, ajo fjalë nuk duhej të ishte përdorur në atë mënyrë, në atë vend dhe në atë moment.  Sepse ndërsa ne flasim për atë që Amerika mund të kishte bërë më shumë për Hashim Thaçin e të tjerët, duhet të kujtojmë edhe atë që Amerika ka bërë për Kosovën dhe për shqiptarët kudo dhe kurdoherë. Dhe Joe Biden ishte pjesë e kësaj historie. Sa shpejt kemi harruar!
Për mua fjalimi i Edi Ramës ishte një incident diplomatik fatkeq për të, për marrëdhëniet shqiptaro-amerikane, për Kosovën, por edhe për komunitetin shqiptaro-amerikan. Jam dëshmitar, kur në të kaluarën, komuniteti (NAAC) organizonte darka të tilla, sidomos në shtator, me rastin e takimeve vjetore të OKB-së dhe ftonte zyrtarët e lartë shqiptarë nga të gjitha trojet. Ishte një rast i mirë për tu takuar me kolegët e tyre amerikanë dhe për të festuar së bashku miqësinë e thellë shqiptaro-amerikane. Sa i përket komunitetit shqitaro-amerikan, unë për vete do të doja të kisha dëgjuar një fjali të thjeshtë nga një prej organizatorëve të darkës Gala atë natë, si përgjigje ndaj fjalës “tradhti” të Kryeministrit Rama ndaj Joe Bidenit dhe Shteteve të Bashkuara, që të thonte, ndër të tjera se, “Ne mund të kemi mosmarrëveshje me Joe Bidenin për çështje të caktuara, por nuk harrojmë kurrë atë që ai dhe Shtetet e Bashkuara kanë bërë për Kosovën dhe për shqiptarët kur Kosova kishte nevojë për Amerikën.”  Vetëm kaq. Do të mjaftonte, sepse ne si shqiptaro-amerikanë me përvojë të këtij vendi, duhet të dime më mire e më shumë. Duhet të dimë se mirënjohja nuk na zvogëlon. Përkundrazi, na bën më të mëdhenj. Shumë prej të pranishëmve në atë darkë e njohin mirë kontributin e Joe Biden për Kosovën dhe për shqiptarët. Dikush duhej të fliste atë natë në mbrojtje të ish-senatorit, ish-zëvendës presdentit dhe ish-presidentit të Shteteve të Bashkuara. Sepse,  një popull që nuk harron miqtë e tij është një popull që respekton veten. Shqiptarët, sidomos në Amerikë, duhet të kenë guximin të themi të vërtetat, ashtu siç i dimë  Natyrisht, se si qytetarë të lirë të këtij vendi, mund të kemi pyetje dhe kritika për politikën amerikane ndaj Hashim Thaçit e çeshtje të tjera të brendshme dhe të jashtme.  Por po aq të drejtë kemi edhe të kujtojmë se Joe Biden ka qenë për dekada një mbështetës i zëshëm i Kosovës. Këto dy gjëra nuk përjashtojnë njëra-tjetrën. Madje, një komunitet që e njeh historinë duhet të jetë në gjendje t’i thotë të dyja
Unë nuk shkruaj këto rreshta për të mbrojtur Joe Bidenin nga kritikat e askujt, me që se politikanët janë subjekte të debatit publik por edhe vendimet e tyre duhen gjykuar me fakte. Po shkruaj se kjo që ndodhi në Nju Jork nuk duhej të ndodhte me Shtetet e Bashkuara. Sidomos jo me njerëzit, si Joe Biden dhe para Gjeneralit Wesley Clark — Komandanti Suprem i NATO-s që ka drejtuar sulmet kundër Serbisë për Çlirimin e Kosovës – që në momentet më të vështira pra për Kosovën, e ngritën zërin në Washington për vite me radhë dhe vepruan kur e donte situata, për të mbrojtur Kosovën dhe shqiptarët me forcën më të madhe morale dhe ushtarake, që kishte njohur historia e botës deri atëherë.  Prandaj, përpara se të përdoren fjalë të rënda si “tradhti”, duhet të kujtojmë historinë. Dhe kujtesa ime – pas gati më shumë se prej 30 vitesh në Washington – më thotë se nuk kemi të drejtë të harrojmë aq shpejt.
Frank Shkreli
                            —————————————————————————-
Këshilla e Gjeneralit Wesley Clark për klasën politike shqiptare gjatë një interviste me Zërin e Amerikës, në vitin 2018 – aq aktuale edhe sot në Kosovë, Shqipëri dhe gjithandej trojeve shqiptare. Frank Shkreli: Gjenerali Wesley Clark, simbol edhe i triumfit të paqes | Gazeta Telegraf
Duke iu përgjigjur një pyetjeje për kërcënimet ndaj Kosovës, Gjenerali Clark u përgjegj kështu:
“Mendoj se njerëzit këtu duhet të luftojnë për ta vendosur demokracinë, votimi është thjesht pjesë e demokracisë. Pjesë më e thellë e demokracisë është etika e shërbimit publik, ideja që kur merr një vend pune është me misionin e vetëm për të rritur të mirën e përbashkët, pothuajse sikur të jesh në një nga kuvendet fetare, ku merr para të mjaftueshme për të jetuar, por kurrë nuk do të jesh i pasur, dhe e bën këtë gjë për një kohë të caktuar e pastaj kthehesh në sektorin privat dhe pastaj mund të provosh veten në biznes dhe të bëhesh i pasur. Është një trashëgimi e komunizmit që njerëzit në pushtet të kenë privilegje ekonomike, ky ishte sistemi i nomenklaturës së vjetër dhe ishte ironike, sepse komunizmi thoshte se qeveria i takon çdokujt, por nën komunizëm njerëzit në pushtet kontrollonin qeverinë dhe ekonominë dhe të gjitha privilegjet. Ndërsa demokracia është të kujdesesh për të gjithë. Në administratë, si shërbyes i thjeshtë, në një demokraci duhet ta kesh vullnetin të jetosh në mënyrë modeste. Nëse doni një shtëpi në Monako, një anije të shpejtë, një shtëpi të dytë në mal, pushime një mujore të skijimit, mos hyni në qeveri, por filloni një biznes, bëjini paratë tuaja, bëjeni në mënyrën e duhur dhe ndershmërisht. Mendoj se kjo është gjëja më e rëndësishme të arrihet sot në Kosovë — krenaria për të shërbyer në sektorin publik, krenaria për sakrificën në shërbim të publikut”, ka thënë Gjenerali Wesley Clark për “Zërin e Amerikës”, në një intervistë në vitin 2018.”
123...1,750Faqja 1 nga 1,750