
Në protesta paqësore nuk shkohet i armatosur e me bomba, qysh thekson Daut Haradinaj

Po bëhet e qartë se në mesin e protestuesve ka qindra talebanë islamikë
Tirana në flakë, “triada bermudiane” në panik!

Shkruan; Prof. Dr. Fadil Maloku, sociolog, Prishtinë
Tirana edhe sot është në flakë! Kështu shkruajnë shumica e medieve botërore! Është e dhimbshme kur sheh skenat me tymnaja nëpër rrugët e kryeqytetit shqiptar nga Prishtina, por, njëkohësisht, është edhe një lloj krenarie e shprese se kjo revoltë e studentëve do ta ndryshojë shtetin amë për të mirë. Si vrojtues, po bëj përpjekje të jap një përshtypje nga “gryka” jonë sociologjike.
Fillimisht, duhet konstatuar që përshtypja jonë nuk do të ishte interesante sikur të merrej vetëm me përshkrimin e revoltës studentore, por ajo që meriton vëmendjen e publikut gjithëshqiptar është interpretimi i saj si simptomë relevante e një krize më të gjerë të marrëdhënies ndërmjet kontingjenteve të brezit të ri (“Tik-Tok”) dhe rendit të piramidës së krimit dhe korrupsionit që e ngriti qeverisja e mykur, e korruptuar dhe e kriminalizuar e Edi Ramës, bashkë me “triadën bermudiane” (qeveritarë–oligarkë–kriminelë–patronazhistë) antishqiptare.
Pra, çështja sociologjike nuk “banon” vetëm te shkaku se përse po protestojnë tashmë edhe studentët, por te ajo se çfarë ka ndodhur me besimin qytetar në raport me institucionet që u ngritën jo mbi sundimin e ligjit, e as mbi normat, standardet, po edhe rregullat evropianoperëndimore, por mbi autoritetin e grupeve dhe klaneve klandestine kriminale dhe të korruptuara që ndërtoi “arkitekti” politik në stilin e një “ajatullahu” lindor?!
Së këndejmi, revolta studentore që po ndodh aktualisht nëpër rrugët e Tiranës duhet të “lexohet” edhe si një lodhje dhe një moment i përplasjes ndërmjet pritshmërive të një gjenerate që nuk duron më këto padrejtësi kulmore institucionale, por që kërkon mobilitet shoqëror për t’i përmbushur këto pritshmëri e standarde, sikurse ato të vendeve dhe shteteve evropiane. Në këtë kontekst, përplasja me policinë mund dhe duhet të shndërrohet në një pikë kthese radikale për ta ndryshuar në tërësi këtë “piramidë” pseudo-shtetërore dhe pseudo-kombëtare të “ajatullahut” Edi Rama.
Prandaj, flakët në rrugët e Tiranës nuk duhen kuptuar vetëm si një dëshmi automatike e një pakënaqësie spontane, e as si veprim i grupeve të ndikuara nga shërbimet e jashtme inteligjente, por si një pakënaqësi e akumuluar prej dekadash që nuk arriti t’i përmbushë pritshmëritë e premtuara sociale, politike e sidomos ato ekonomike të pushtetit autokratik të mashtruesve socialistë.
Ajo që ua rekomandoj organizatorëve të kësaj revolte, përveç insistimit për ndryshimin e kursit në sferën e arsimimit dhe të punësimit, është që të bëjnë përpjekje që këtë revoltë ta amputojnë edhe në shtresat e tjera sociale, të cilat po ashtu janë të kërcënuara nga politikat dhe veprimet diskriminuese të sistemit autokratik të “ajatullahut” Edi Rama, në mënyrë që kjo revoltë historike ta ndryshojë me themel koalicionin dhe “triadën bermudiane” (oligarkë–grupe kriminale–pushtetmbajtës).
A vazhdon mobilizimi, a organizohet më mirë dhe a prodhon kërkesa të qarta, apo shpërndahet pas përplasjes?
Këto të dhëna do të ndihmonin të dallohej një protestë sektoriale nga një lëvizje e mundshme shoqërore.
Për krahasim historik, ia vlen të shqyrtohet edhe lëvizja studentore shqiptare e viteve 2018–2019, e cila nisi me kërkesa konkrete për tarifat dhe kushtet e studimit, por u përball edhe me çështje më të gjera të përfaqësimit dhe besimit institucional.
Sepse Shqipëria ka nevojë imediate për reforma thelbësore sociale e ekonomike dhe se zemërimi shoqëror që po demonstrohet aktualisht nëpër rrugët e Tiranës nuk është vetëm pasojë e rritjes së hendekut midis shtresave të shoqërisë, ku “triada bermudiane” ka vënë nën kontroll dhe varësi absolute shoqërinë shqiptare, por edhe pasojë e rritjes së hendekut ndërmjet asaj që qytetarët besojnë se meritojnë dhe asaj që realisht mund të arrijnë në jetën e tyre. Kësaj narrative të pakënaqësisë kolektive, kur i shtohen dallimet e thelluara ekonomike bashkë me perceptimet mbi drejtësinë, meritokracinë dhe mundësitë e barabarta, e kuptojmë se sa e thellë është kriza shqiptare dhe se ndryshimi është i pashmangshëm!
Uroj që ky ndryshim rrënjësor të ndodhë në mënyrë paqësore dhe “triada bermudiane” të hyjë në histori së bashku me “arkitektin” e rrejshëm politik, “ajatullahun” Edi Rama!
Kush ishte Petro Janura…?
Kur diploma nuk dëshmon dijen, kush mban përgjegjësi?
Adem Lushaj, Deçan
Një shqetësim për cilësinë dhe përgjegjësinë në arsimin kosovar
Arsimi është themeli mbi të cilin ndërtohet e ardhmja e një shoqërie. Cilësia e tij përcakton jo vetëm nivelin e përgatitjes profesionale të brezave të rinj, por edhe aftësinë e një shteti për të zhvilluar ekonominë, institucionet, kulturën dhe jetën shoqërore. Prandaj, çdo shqetësim që lidhet me cilësinë e arsimit duhet të merret seriozisht, sepse pasojat e tij mund të shtrihen shumë përtej mureve të shkollës.
Një shqetësim që meriton vëmendje të veçantë në shoqërinë tonë është niveli i përgatitjes profesionale, intelektuale dhe pedagogjike të mësimdhënësve në të gjitha nivelet e arsimit, nga shkolla fillore dhe e mesme deri te universiteti.
Është shqetësuese kur hasen raste në të cilat individë me tituj të lartë akademikë shfaqin mangësi serioze në shkathtësitë elementare të leximit, të shkrimit, në përdorimin e gjuhës ose në shprehjen e një mendimi të strukturuar. Nëse këto mangësi vërehen edhe te persona që mbajnë titullin doktor i shkencave, lindin pyetje legjitime për kriteret akademike dhe mekanizmat e kontrollit të cilësisë.
Doktorata duhet të dëshmojë aftësi për kërkim të pavarur shkencor, zotërim të metodologjisë, mendim kritik dhe kontribut në fushën përkatëse të dijes. Ajo nuk duhet të jetë vetëm një titull që i shtohet emrit të një personi, por dëshmi e një niveli të caktuar të përgatitjes shkencore. Natyrisht, një gabim gjuhësor apo një mangësi e veçuar nuk mjafton për të gjykuar tërë përgatitjen e një individi. Por, kur mangësitë janë të vazhdueshme dhe prekin aftësitë themelore që kërkon profesioni, ato nuk mund të injorohen vetëm për shkak të pozitës apo titullit që mban personi. Titulli akademik duhet të jetë dëshmi e dijes, jo zëvendësim i saj.
Cilësia e arsimit është një zinxhir ku secila hallkë ka rëndësinë e vet. Nëse nxënësi nuk i përvetëson njohuritë themelore në shkollën fillore, nëse boshllëqet nuk plotësohen në shkollën e mesme dhe nëse universiteti nuk arrin t’i zhvillojë aftësitë e tij profesionale e shkencore, atëherë problemi mund të bëhet sistemik.
Një student mund ta përfundojë fakultetin, të vazhdojë studimet master dhe më pas të arrijë deri te doktorata. Por pyetja thelbësore është: a përputhet diploma e marrë me njohuritë dhe kompetencat që ai zotëron realisht?
Nuk mjafton të dimë sa studentë diplomojnë çdo vit. Duhet të dimë edhe çfarë kanë mësuar, çfarë mund të zbatojnë në praktikë, si arsyetojnë dhe sa të përgatitur janë për përgjegjësitë profesionale që do të marrin përsipër.
Kur mangësitë e një niveli nuk identifikohen dhe nuk korrigjohen, ekziston rreziku që ato të barten te niveli pasues. Kështu, një problem që mund të duhej të zgjidhej në shkollë mund të shfaqet më vonë në universitet, ndërsa pasojat e tij mund të përcillen edhe në jetën profesionale. Problemi nuk është vetëm kush diplomon, por çfarë di, çfarë është në gjendje të bëjë dhe sa i përgatitur është për përgjegjësinë që merr përsipër.
Do të ishte e padrejtë që e gjithë përgjegjësia t’u ngarkohej vetëm mësimdhënësve. Ata janë pjesë e një sistemi që përfshin institucionet arsimore, drejtuesit, mekanizmat e licencimit, akreditimit dhe vlerësimit, si dhe politikat që përcaktojnë mënyrën e përgatitjes dhe avancimit profesional.
Nëse institucionet nuk vendosin kritere të qarta, nuk e vlerësojnë në mënyrë të besueshme cilësinë e mësimdhënies dhe nuk kërkojnë llogaridhënie, atëherë asnjë reformë nuk mund të japë rezultatet e pritshme vetëm përmes ndryshimit të programeve apo shtimit të dokumentacionit.
Kosovës i nevojitet një qasje serioze dhe e vazhdueshme për vlerësimin e cilësisë në të gjitha nivelet e arsimit. Kjo nënkupton kritere të mirëfillta profesionale, vlerësim transparent të kompetencave, integritet në dhënien e gradave akademike dhe masa konkrete për përmirësimin e mangësive të evidentuara.
Institucionet përgjegjëse duhet të sigurojnë që diplomat dhe gradat shkencore të mbështeten në përmbushjen reale të standardeve akademike. Po ashtu, vlerësimi i mësimdhënësve duhet të jetë proces serioz, i drejtë dhe i vazhdueshëm, që synon si përmirësimin e cilësisë, ashtu edhe llogaridhënien. Në të njëjtën kohë, duhet të mbrohen dhe të vlerësohen mësimdhënësit e profesorët që punojnë me përkushtim, që e kultivojnë mendimin kritik dhe që e konsiderojnë formimin e brezave të rinj si përgjegjësi profesionale dhe qytetare.
E ardhmja nuk ndërtohet me diploma, por me dije. Kosova ka nevojë për arsim që formon njerëz të aftë të mendojnë, të analizojnë, të krijojnë dhe të marrin përgjegjësi. Ka nevojë për mësimdhënës që e zotërojnë lëndën e tyre, për profesorë që e meritojnë autoritetin akademik dhe për institucione që nuk bëjnë kompromis me cilësinë.
Nuk kemi të bëjmë vetëm me një çështje të mësimdhënësve apo të universiteteve. Kemi të bëjmë me të ardhmen e brezave, me cilësinë e kuadrove që do të drejtojnë institucionet tona dhe me aftësinë e Kosovës për të ndërtuar një shoqëri të bazuar në dije e profesionalizëm.
Pra, kriza më e rëndë e arsimit nuk është mungesa e diplomave, por rreziku që diploma të mos dëshmojë më nivelin e dijes që shoqëria ka të drejtë të presë prej saj.
Vlerësimi im për të mërkurën në Tiranë, nga këndvështrimi i sigurisë

Read as Permission
On Wednesday the Union told the Albanian police to hold back, received the opposition’s account in its own office, and said nothing to the men with the petrol. A security assessment of what a crowd does with three signals that point the same way.
By Drizan Shala (Security Desk)
Every crowd that intends violence runs a calculation before it moves, and the calculation has three inputs: what the police will do, what the political class will do, and what the outside powers that matter will say. In Tirana the outside power that matters is the European Union. On Wednesday afternoon the crowd had new readings on all three inputs, and the afternoon that followed is what the calculation produced.
A diplomatic statement during unrest is a signal, and it is read by three audiences at once. The government reads it for whether it still has cover. The opposition reads it for whether its account is accepted. The street reads it for whether the people who can hurt it, the police, have been told to hold back. A text that asks the police for proportionality and an investigation, and asks everyone else to calm down, is read by the third audience as the answer it wanted: the police are under watch, and nobody is watching us.
The Union knows how to send the other signal, because it sent it eight days earlier. On 6 October, with France in its third week of school protests, the Commissioner for Youth asked the French authorities for proportionality, especially with minors, and in the same statement condemned the violence against police, education staff and public property. That text was addressed to a police force that had by then detained more than five thousand people, most of them children, had fired rubber-bullet rounds at school gates, had taken a fifteen-year-old’s hand in Lens with a stun grenade and a fourteen-year-old’s teeth in Saint-Ouen-l’Aumône with a tear-gas round, and whose minister said the response was proportionate in almost all cases and would not apologise. The French street read the Commission’s text and found in it a sentence addressed to itself. The Tirana street read the Delegation’s and found none.
The rest of the Union shows what the signal normally is. The Commission does not, as a practice, address member states’ policing; it said nothing when Liège banned public gatherings and arrested more than 200 in a week, nothing when Brussels used baton charges and detained over a hundred in an evening, nothing when Valencia used rubber bullets on a housing march, nothing when Rome proposed preventive detention for demonstrators, nothing when The Hague banned a march. The exception it made for France carried a condemnation and named the victims. Where the Commission does address police is in candidate countries, and even there the form is fixed: when officers in Bitola were filmed beating Roma, the spokesperson condemned unjustified force and in the same sentence credited the North Macedonian authorities with having condemned it and opened an investigation. Name the police, credit the state. The Tirana text named the police and credited the state with nothing, including the condemnation of the attack on the Nunciature that the Albanian foreign ministry had issued four hours before.
The second input, the political class, moved the same afternoon. By the time the Delegation’s text was public, the Union’s ambassador had received the Democratic Party’s interlocutor for an hour, and the interlocutor had left the Union’s office to publish that the police must be held to account, that it must be established who gave the orders, and that European integration is measured by how power treats those who oppose it. The Delegation published nothing of its own. For the street, the reading is simple: the opposition’s account of the morning has been received in the Union’s room and has not been contradicted there.
The third input, the police, was set before the text and locked by it. After Tuesday night’s broken leg and the suspension of four officers and a station commander, the police came to Wednesday already pulled back; the Delegation’s text, arriving while that decision was still open, made the pullback the only posture the government could afford to be seen allowing. So the police used water cannon and tear gas, detained dozens without force, issued two appeals rather than orders, and by Shqiptarja’s own description followed a withdrawn strategy, avoiding contact under an almost continuous hail of stones. No rubber rounds, no stun grenades, no baton charge on any record, no ban on assembly. By the standard of any police force in the Union’s ledger this year, that is not proportionality; it is a decision to absorb.
With all three inputs set, the afternoon was not a surprise. From four o’clock the crowd forced and ransacked the Ministry of Finance, set fire to the Ministries of Economy, Justice and Education, threw molotovs at the Prime Minister’s office, broke into the Assembly and lit fires inside, attacked the Constitutional Court, smashed the guard post of the Bank of Albania, burned two bank branches and a microcredit office, looted and torched the cafés at the Pyramid, emptied kiosks and set fire to whatever it reached, with no distinction between public and private property. Masks and gloves were distributed from bags. A camera was kicked apart. A UÇK flag was waved from a burning bin. The police held their line and the city behind it burned.
Nobody can prove that a text lit a molotov, and no serious analysis would try. What the record does show is that the Delegation made four choices on Wednesday, each with the other option available. It had the Commission’s three-part formula from eight days earlier and used two parts. It had an hour between its television answer and its own account, with the foreign ministry’s condemnation in front of it and the first bank already alight, and posted the text unchanged. It left out the one attack that touched its own protection in this city. And it received the opposition’s interlocutor and let her write the only account of the meeting. One of those is a lapse. Four, all pointing the same way, in a service where crisis statements are cleared before they go out, is a line. The only competing explanation is that the text was not Tirana’s at all but a common denominator cleared among member states, which would move the choice to Brussels without making it less of a choice. In the vocabulary of this trade the result is a permissive environment, and the record says it was not created by accident.
A permissive environment, once created, has a life of its own. The crowd that ran the calculation on Wednesday will run it again with Wednesday’s result as its baseline. The police planner who absorbed on Wednesday now knows the cost of absorbing and will be asked to do it again. And every actor in Tirana, including the ones the Delegation would prefer not to have taught, has learned that the Union’s first statement in a crisis is drafted for the opposition’s reading and posted unchanged while the city burns. That lesson does not expire when a better text is finally issued. It is already part of the calculation, and it was put there by the Union’s own hand.
Edhe unë kam qenë në vendin tënd, prandaj dua ta dish se nuk je vetëm
Shih videon:
Nga çatia e intelektualizmit prishtinas te Kreu i Shtetit!

Ne thjesht nuk mund të jetojmë së bashku me ju



Europian në gjeografi, oriental në emra !










